Meningen

Best geinig.

Eigenlijk probeer ik al jaren Clueless een keertje te zien, maar ik eindig blijkbaar altijd bij films die er wel wat op lijken. Toch maar een keer die titel proberen onthouden, of gewoon actief naar op zoek gaan. Wat deze Mean Girls betreft, een leuke toevalstreffer. Had er niet zoveel van verwacht, maar het viel erg goed mee.

Ik heb normaal niet zoveel op met de Amerikaanse high school bedoening, maar het maakt het wel wat leuker als er actief de draak gestoken wordt met de personages in die film. Niet dat het er zo dik bovenop ligt, maar het is toch net iets scherper dan de gemiddelde high school comedy. Met dank aan een paar geslaagde grappen en best aardig acteerwerk.

Het einde is wel een sof, plots moet het toch blijkbaar nog op een erg klassieke en makke manier aflopen. Pluspuntje is wel dat Orbital - Halcyon + On + On plots opduikt, al komt dat nummer écht wel uit het niets en past het niet eens zo goed in de film. Maar verder dus erg vermakelijk allemaal. Een leuk tussendoortje.

3.0*

Taaie zit.

Dat het verhaal een marginale rol speelt mag duidelijk zijn, Scorsese mikt op interessante personages, groepsdynamiek en een uitvoerig tijdsdocument. Geen enkel van deze elementen wist mij echter te boeien.

Ik het het sowieso niet op Scorsese's personages. Ik vind ze bloedirritant. Nu is Keitel wel een aardig acteur en van de gehele cast is hij verreweg de beste, maar zelfs Keitel kan z'n personage niet interessant maken. Het clubje idioten dat in deze film 110 minuten schermtijd krijgt is zowet het vervelendste groepje personages dat ik ooit in een film gezien heb, De Niro's personage voorop.

Qua tijdsdocument is het leuk voor mensen die houden van de gritty jaren '70, maar ook dat doet mij compleet niks. De autos, imagos, de muziek (de vanaf minuut één overal onderdoor blaat), ben blij dat ik er zelf niks van meegekregen heb.

Verhaal is er amper, al zit er wel een rode draad doorheen de film. Maar het draait uiteindelijk toch vooral rond de dynamiek van een groepje vrienden. Het einde probeert nog even uit te halen, maar wat mij betreft konden ze niet lang genoeg, hard genoeg en pijnlijk genoeg doodgaan. Zelfs dat was me niet gegund.

Mnee, deze film bevat zo'n beetje alles wat ik haat aan Scorsese. Eén keer en nooit meer.

0.5*

Wel leuk.

Maar ook wel wat wisselvallig. Beetje jammer dat één van de mooiste scenes al helemaal aan het begin van de film komt, waardoor de rest toch wat minder oogt. Maar dat is sowieso wel het gevaar met dit soort sketch-achtige films.

De rode draad is er wel, maar voegt eigenlijk niet zoveel toe. Het blijft toch vooral een collectie losstaande sketches die elk op hun eigen manier enige creativiteit proberen brengen. Er zijn er een aantal die daar erg goed in slagen, er zijn er ook een paar die gewoon wat flauw zijn en te lang doorgaan.

Maar over de gehele film gezien blijft het wel entertainen. Het is ook zo dat een slechte sketch meestal wel meteen gevolgd wordt door weer iets leuks. Het is daarmee wel één van de leukere Monty Python films die ik gezien heb, maar geheel mijn ding is het toch ook niet, daarvoor is de humor soms toch net wat te braaf en makkelijk.

3.0*

Best geslaagd.

Een film voor Ghibli-liefhebbers die het jammer vinden dat de eens zo populaire studio zo goed als de handdoek in de ring heeft gegooid. Althans, wat films betreft dan. Yonebayashi en een aantal andere Ghibli-oudgedienden richtten hun eigen studio dan maar op.

Goed gezien, want aandacht verzekerd. Er werd dan ook al lang uitgekeken naar deze Mary. En niet geheel onterecht, want als je even niet goed oplet dan denk je inderdaad met een Ghibli te maken te hebben. Qua tekenstijl, thematiek en fantasy leunt het er allemaal erg dicht tegenaan.

Maar kijk een beetje nauwkeuriger en de verschillen beginnen toch wel op te vallen. De film is vooral iets luidruchtiger. Ghibli films op hun best vinden toch vaak de rust en schoonheid in kleine dingen, daar gaat deze Mary redelijk snel aan voorbij. De intro zet eigenlijk al de toon, de rest van de film blijft eigenlijk niet iets te druk.

Ook het fantasygehalte ligt net wat hoger. Ghibli is nooit vies geweest van fantasy, zeker niet met films als Howl en Spirited Away, maar deze film leunt net iets dichter aan bij de fantasy genreclichés, eerder dan er iets unieks van te proberen maken. Komt allicht ook wel omdat het op een boek gebaseerd is, maar dan nog.

Het zijn kleine minpuntjes die ervoor zorgen dat de film toch net wat minder is dan z'n grote voorbeelden. Het blijft wel erg vermakelijk, de animatie is best weelderig en het is ook zeker fantasierijk genoeg, zonder echt uitgekauwd te zijn. Maar dat beetje échte magie ontbreekt jammer genoeg. Ondanks de katjes, die ook nét geen Ghibli-sidekicks zijn.

3.5*

Zoals ik al zei, vergelijking met Tetsuo is erg snel gemaakt.

Toch niet helemaal op z'n plaats vind ik. Tetsuo is een film die gaat voor de totaalervaring. Een gebundeld pakje waanzin in alles. Meatball Machine is fun. Een uitzinnig(e,) enthousiaste film.

De editing is inderdaad pover, zo ook het acteerwerk. Visueel is (vooral het begin dan) het ook wat minder aantrekkelijk dan films zoals Tetsuo. Amateuristisch zeker, knullig vond ik het niet. En vooral opvallend het einde waar bepaalde scenes in zwart/wit herhaald werden. Zie je goed hoe het een goedkope oplossing is om je film veel meer cachet te geven. Zag er meteen allemaal veel stijlvoller uit.

Toch vind ik het best dat de film in kleur is. Beetje minder stijl, wat meer losse onzin/waanzin/geinigheid. Wanneer z'n vriendinnetje overgenomen wordt begint de film écht. Die vleesklompjes zijn geweldig, hoe ze de mensen besturen in hun vleesschelpjes. Designs zijn érg gaaf, de transformaties en het hele laatste gevecht geweldig.

Pure camp en pulp dit, erg goedkoop maar met zoveel liefde gemaakt dat het wansmaal ala Spiderman ver overstijgt. Film die écht fun uitstraalt, een zeldzaamheid.

Het gebrek aan serieux en een perfect zelfinschatting maken hiervan een geweldig tussendoortje.

3.5*

Oerdegelijke Statham.

Het is voor dit soort filmpjes dat ik eigenlijk af en toe een film van Statham probeer. Simpel qua opzet, maar redelijk vlot en stijlvol in beeld gebracht. Statham is een perfecte ijskikker, veel meer dan de actie valt er niet te beleven en het duurt ook allemaal niet langer dan nodig.

Ben geen grote West fan, maar deze film viel me goed mee. Heb wel een boontje voor hoofdpersonages die alles tot in de puntjes plannen en boven de snode countermoves van de tegenstander staan. Statham is er zo eentje, het einde is dan ook absoluut geen verrassing, maar wat deert het bij dit soort films.

Actie wordt aardig in beeld gebracht, de vaart zit er goed in en visueel is het bekend terrein maar best goed uitgevoerd. Enige wat de film mist zijn momenten die écht beklijven of er bovenuit steken. 't Is een film die snel zal wegzakken, maar tijdens het kijken niet verveelt. Leuke filler dus.

3.0*

Statham.

Altijd makkelijk te verteren. Hij treedt ook meestal op in actiefilmpjes die net wat slicker zijn dan de rest. Ditmaal een sequel, dus was het al helemaal makkelijk, al moet gezegd dat ze wel hun best hebben gedaan om deze film toch een wat andere vibe mee te geven.

Plot en geloofwaardigheid kunnen uiteraard meteen de deur uit. Deze film draait om de actie, het knokwerk en de redelijk creatieve moordpogingen van Bishop. Dat er verder nogal luchtig omgesprongen wordt met logica maakt dan niet zo heel veel uit.

Visueel is het best oké, mede geholpen door enkele mooie locaties. Statham zelf is geloofwaardig als brute buffel en de bad guys zijn talrijk genoeg om als gewillig slachtvee op te kunnen treden. Verder ook netjes afgerond binnen de 100 minuten, heel veel vet zit er dan ook niet aan deze film.

't Is echt zo simpel als het maar zijn kan, weinig zaken die bij zullen blijven, maar de uitvoering is gewoon solide en puur. Ik kan mij hier makkelijk mee vermaken.

3.0*

Te flauw.

Enerzijds is het jammer dat Chan buiten Hong Kong/China nooit wat deftigs gemaakt heeft, anderzijds weten we ondertussen waarom hij dit soort rollen aanneemt en wat er achteraf met het geld gedaan wordt, dus echt teleurgesteld kan je moeilijk zijn.

Maar geweldig zijn dit soort films natuurlijk niet, zelfs niet met HK legende Gordon Chan achter het stuur. Nu is hij ook niet meteen m'n favoriete HK regisseur (deze film valt iets te goed in z'n straatje zelfs), maar had er toch wat meer van verwacht.

De effecten zijn dodelijk slecht. Sowieso is Chan natuurlijk geen acteur die het van effecten moet hebben. Ook het acteerwerk is niet al te best. Evans is inderdaad vervelend, maar het is toch vooral Sands die écht niet te harden is. Dramatische bad guy. Rhys-Davies heeft een leuk bijrolletje en ook Anthony Wong was een aangename verrassing, al verknoeit zijn dub wel een hoop van z'n presence.

Verder teveel vuurgevechten, nog iets waar Chan niet noodzakelijk erg geschikt voor is. De achtervolging is gelukkig wel de moeite, ook wat flauwe grapjes links en rechts en het gebrek aan serieux zorgen ervoor dat het allemaal nog wel vlot wegkijkt.

Toch blij dat Chan ondertussen afscheid heeft genomen van dit deel van z'n carriere. In ieder geval heb je altijd de bloopers nog.

2.0*

Gemiste kans.

Visueel mag dit filmpje er wel zijn, neem ook aan dat het daarom wel opgepikt is voor wat bredere distributie. Lekker veel schaduwpartijen, sterk lichtspel, rauwe groen/gele filtertjes ... zat wel goed.

Met het acteerwerk jammer genoeg niet. Vreselijk acteurs, met als dieptepunt John Rhys-Davies. Jammer dat dat meteen ook het hoofdpersonage van de film is. Acteerwerk is echt zo zwak dat het de film echt gaat tegenwerken.

Verhaaltje mist ook een beetje focus. Begint allemaal wel leuk, maar dan verhuist de cast naar het gekkenhuis en wordt het allemaal wat rommelig, bijna ludiek zelfs. Kon me iets minder bekoren.

Gelukkig blijft het visueel aangenaam, dat trekt de film uiteindelijk net over de streep. Maar met een beetje meer oog voor afwerking had hier veel meer ingezeten.

3.0*

Afgeraffeld.

Een rise en fall verhaaltje dat zelfs voor het genre maar met weinig bezieling uitgewerkt wordt. Snelle rise (beetje ala Citizen Kane, met een recap van krantenknipsels), om daarna de overbekende weg af te leggen.

Sinatra is geen breed acteur (ook letterlijk niet), maar in het eerste deel van de film kan ik hem best pruimen. Het losse, vlotte, goedslachse typetje gaat hem goed af. Wanneer het drama zijn intrede doet is het echter al snel afgelopen met het degelijke acteerwerk. Sinatra hoeft zich echter geen zorgen te maken, Winters zorgt er wel voor dat alle mindere acteerprestaties naar de achtergrond verdrongen worden. Wat een hilarisch slechte actrice.

Einde overtuigt ook niet, er komt een misdaad/revenge plotje in de film geslopen dat na 10 minuten ook alweer is opgelost, met het wat simpele happy end tot gevolg. Mnee, niet verwonderlijk dat deze film verloren is gegaan in de geschiedenisboekjes.

1.0*

Niet te harden.

Een echte draak van een film. Murphy is geweldig slecht als robot, het idee kan best grappig zijn maar de uitwerking is abominabel slecht, de romance is zoutloos en het "oh de mensheid is ook charmant" moraaltje is pijnlijk.

Maar vooral, de film is niet grappig, wat voor een comedy gewoon dodelijk is. Alle goede bedoelingen ten spijt, maar de humor is oud en uitgekauwd. Toch een beetje vreemd, want zo'n Murphy kan echt wel beter als hij wel.

Effecten ook slecht en de rest van de acteurs bakken er ook niks van. Rest er enkel een waardering van 0.5*, vooral omdat het niet lager kan. Pover werkje, snel weer vergeten.

0.5*

Erg vroege Minnelli.

Toch wel een monument als het gaat over klassieke musicals. Daar valt Meet Me in St. Louis zeker onder, al is deze dan wel eentje in het rijtje familieperikelen, niet zozeer artiestenperikelen. Een iets andere niche binnen het genre.

Altijd gek om een klassieke film te zien die zelf nog eens 40 jaar teruggaat in de tijd. Dat levert in dit geval toch wat aparte zaken op. De onverharde wegen tussen de mooi aangelegde tuintjes zien er erg gek uit. Ook de Halloweentradities zijn nog maar moeilijk te plaatsen. Stoelen verbranden en bloem in mensen hun gezicht gooien? Misschien iets typisch St Louis?

Het plotje is flinterdun en stelt weinig voor, de film teert eigenlijk vooral op luchtigheid en opgewektheid. Je zou het misschien niet zeggen doorheen al het drama heen, maar elke zucht wordt makkelijk opgelost, terwijl de zwaardere zuchten ook op het einde een passende finale krijgen.

110 minuten is wel aan de lange kant en over het geheel gezien is er buiten de luchtige sfeer maar erg weinig wat mij trekt. Maar als TV-verlichting op kerstavond is het wel een erg passende film.

1.5*

Ranzig ... damn wat was dit heerlijk ranzig

Een lekkere politiek incorrecte komedie, die goed de spot drijft met de Muppet Show, en allerlei andere genres - films. Een typische Jackson film, althans, uit de tijd toen hij nog gedurfde film maakte. 't Is een beetje triest te zien hoe hij later zelf films maakt die hij in z'n eerdere films duchtig te kijken zet.

Film voor wie van ranzige, boundless humor houdt. Veel verhaal zit er niet in, maar de personages zijn stuk voor stuk juweeltjes. Leuk trouwens om stemmen te herkennen van Bad Taste (die alien maakt trouwens ook ergens een cameo).

't Is allemaal nogal ruw, en een echt pareltje is deze film geenszins, maar toch 4* voor 90 minuten topvertier.

Beter dan het eerste deel.

Met dank aan De Niro, die zich eigenlijk compleet laat afzeiken in deze film. Heerlijk om te zien hoe z'n vrouw zich verkneukeld bij de Focker ouders en De Niro compleet voor lul staat steeds. De Niro zelf hoeft er niet eens wat voor te doen verder, want veel meer dan dezelfde bek trekken als in deel 1 doet hij niet. Maar leuk dat hij z'n imago leent aan de film.

De rest doet het allemaal leuk, lekker excentriek en vlot in hun rol. Grappen zijn iets flauwer en de film houdt z'n vorm wat langer aan.

Jammer dat ook hier weer naar het einde zo'n dramatisch stuk in de film gepompd wordt, waar De Niro uiteindelijk ontdooit. Beetje een dooddoener die de rest van de film gelukkig niet onderuithaalt, iets wat in het eerste deel wel het geval was.

Vlotte comedy, genoeg lolligheden, makkelijk filmpje geschikt voor werkdagen en los entertainment.

3*

Ridicule docu.

Wie meer te weten wil komen over Mormonen hoeft deze zeker niet te kijken, deze docu is er vooral op uit om te laten zien dat Mormonen eigenlijk net zo zijn als "de rest". Om al die vooroordelen uit de wereld te helpen, een docu rond 6 personen die erg normaal zijn.

Jammer genoeg is dat vooral érg saai. Elk stukje docu heeft wel iets te vertellen natuurlijk en iedereen die gevolgd wordt heeft wel zijn verhaal, maar dat heeft zelden tot nooit iets met het Mormoon zijn te maken. Alsof je naar een saaie verzameling Man Bijt Hond stukjes zit te kijken.

Komt daarbij dat het allemaal opbeurende, leuke en gemoedelijke fragmenten zijn. Het enige wat je dus kan meenemen uit deze docu is dat er zeker 6 degelijke Mormonen zijn wiens leven zich ertoe leende om een opbeurend stukje Mormonen-propaganda op te stellen. Leuk!

Zelden zo'n lomp stukje film gezien, zelfs als goedgemutst stukje propaganda slaat het de plank volledig mis.

0.5*

Stiller is geknipt voor dit soort rollen.

Humor die van hem komt kon ik dan ook best pruimen. Minder vond ik De Niro die eigenlijk niet verder komt dan een wat misplaatste lachebek.

Verder hou ik duidelijk ook meer van complete nonsensverhalen bij dit soort films. De ietwat romantische en dramatische insteken op het einde laten mij compleet koud en irriteren zelfs een beetje, zeker omdat het einde zich verder wel laat raden.

Erg cliché gevalletje, met genoeg onderkoelde humor om het makkelijk te laten wegkijken. Op sommige momenten best leuk, maar heb het toch liever wat gekker.

2*

Niet zo boeiend.

Ravi Patel is iemand die zichzelf gek laat maken door z'n achtergrond, tradities en familie. Typisch zo iemand die gelukkig is maar voelt dat hij opzoek moet naar zichzelf, terwijl hij zichzelf eigenlijk al lang gevonden heeft.

Dus gaat hij vooral op zoek naar wat anderen willen dat hij is. Wie de uitkomst al kan raden moet zich niet op de borst kloppen, deze docu is zo doorzichtig als wat op dat gebied. Wat rest is een twee jaar lange reis doorheen het Indische date circuit. Een wereld die ver van de onze ligt en mensen grosso modo even gelukkig lijkt te maken.

Ik had alleen niet zoveel met de worstelingen van Ravi. Het lijken toch vooral persoonlijke problemen waar hij mee worstelt, daar komt dan een beetje exotische cultuur bij kijken en veel meer lijkt deze docu niet te willen bieden. Als nuchtere Westerling kan ik alleen maar concluderen dat het allemaal wel zal zijn.

Leuk dat hij er uiteindelijk uitgeraakt. Maar 5 minuutjes introspectie en een paar gram gezond verstand hadden hem twee jaar en een hele docu kunnen besparen.

1.5*

Matigjes.

Wel duidelijk beter dan een Chicken Little. Visueel is het echter al enorm verouderd, esthetisch mooi ziet het er ook niet uit. De animatie in dit soort films blijf ik nog altijd té uitbundig vinden, een beetje meer rust in de personages zou fijn zijn.

Het verhaaltje is simpel, al wordt het op het einde toch iets duisterder dan verhoopt. Deed me een beetje denken aan een oude strip van Suske & Wiske, was ook iets met tentakel drones die de wereld veroverd hadden.

Op zich is het wel een vlot filmpje, de uitdrukkelijke humor werk meer niet dan wel, maar dat was ook wel te verwachten. Toch weet Anderson er af en toe wel een leuk momentje in te werken.

Veel heeft deze film niet om het lijf, behalve dat het 90 minuten kleurrijk vermaak biedt.

2.0*

Leuk.

Beetje jammer dat ze hier als genre horror bijgezet hebben, want dat was het uiteraard niet echt. Is ook een beetje moeilijk met een beest dat een halve bussel mensen ineens kan inslikken. Je kan dat wel zitten hopen op een hoop gore en bloed, maar waar moet dat vandaan komen? Zo'n ding van 30 meter gaan echt niet aan een armpje zitten knabbelen.

Soit, onlogische kritiek, maar de film zelf bevat verder ook niet al te veel logica. Het gaat hem meer om het entertainment, zoveel mag duidelijk zijn. Iedereen (en de film zelf) verwijst graag naar Jaws, maar het begin deed me meer denken aan een film als The Abyss eigenlijk.

Vond de cast verder wel fijn, internationale bedoening. Dat er dan wat taaier Engels gepraat wordt is niet zo erg, Li Bingbing mag af en toe zelfs wat in het Chinees vertellen, er zit met andere woorden ook aardig wat Chinees geld achter deze film.

Groots of geniaal is het niet, maar het tempo is lekker vlot, de film neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus en ondanks dat het wel iets korter had gemogen weet de film ook nergens vervelend of traag te worden. Ik mag dit soort blockbusters wel.

3.5*

Nice.

Alsof ze een script van de Dardennes gekaapt hebben en daarop een horror film hebben gebouwd. De setting is echt perfect voor dit soort films, maar dan wisten we al van DuWelz. Deze film gooit er een ietwat fantasierijker sausje overheen, al wordt nooit helemaal duidelijk hoe concreet die droom sequenties nu echt zijn.

Acteerwerk is goed, visueel uitmuntend, de horror is best bruut (zonder écht in-your-face te zijn) en er zitten voldoende ongemakkelijke scenes in. Wat mij betreft is Ouelhaj een talent, hopelijk blijft het niet bij deze ene film. Ik mis dit soort horror best wel, tussen al dat A24 en Blumhouse gedoe.

4.0* en een uitgebreide review

Niet goed.

Geef Hollywood twee animatiefilms waarin de hoofdrolspeler een schurk is en uiteraard eindigen ze met een 180° van het personage. Flauw. Maar daar draaien dit soort filmpjes uiteraard niet om.

Amerikaanse animatie staat al meer dan 10 jaar gelijk aan comedy, Megamind is niks anders. Een hoop bekende comedy-acteurs bij elkaar geraapt om wat van deze film te maken, maar op scherm acteren is wat anders dan met je stem acteren. Ze bakken er echt niks van, vooral Hill is een vreselijk slecht stemacteur. Ferrell minder opvallend, maar valt uiteindelijk ook niet echt op ...

Visueel niet mooi, technisch is het wel redelijk oké. Veel van look willen deze films ook niet wisselen. Wel weer een vréselijke soundtrack, maar dat mag je verwachten van de regisseur van Madagascar. Een hoop pop classics die uit de vergetelheid gehaald worden. Vergane rockglorie tijdens de gevechten, wie bedenkt het ... ook het typische dansje op het einde ... wie bedenkt het. Tristesse alom.

Eigenlijk geen enkele keer kunnen lachen, absoluut mijn humor niet dit. Verder weer veel drukte, geen mooie animatie, kutsoundtrack en 30 minuten te lang. Veel vooruitgang zit er niet in, ook niet na 10 jaar.

0.5*

Matig.

Weer een variatie binnen het found footage genre, maar met een redelijke twist. De film speelt als een mix tussen Ken Park en Martyrs, maar weet niet echt een sterke indruk achter te laten. Dat komt waarschijnlijk omdat de regisseur iets te hard probeert een waarschuwing van z'n film te maken, waardoor het eerder belerend en moralistisch overkomt dan pakkend en benauwend.

Uiteraard is het "erg" wat er gebeurt, maar het oogt vaak ook wat te makkelijk. Daarbij is de switch tussen het eerste deel en het tweede deel wat bruusk. Goi zit vast vol goeie bedoelingen, getuige de Irrév-achtige graaf-scene, maar het wil er gewoon niet uitkomen.

Acteerwerk is wel oké, alleen begon na een tijdje het eeuwige gewebcam wat te vervelen. Vooral als found-footage materiaal kwam het niet echt geloofwaardig over (veel triviale conversaties waarvan ik niet begreep wie of wat ze nu opgenomen had).

Als preventiefilm misschien redelijk voor ouders die met kinderen zitten in deze leeftijdscategorie. Maar als film zelf vond ik het gewoon wat minder geslaagd. Miste de impact die een film als deze toch wel nodig heeft om echt te overtuigen.

2.0*

Heerlijk!

Ik vind Ogigami steeds leuker. Megane is een geweldige bankvakantie, twee uurtjes genieten van een eilandje in Japan. Het is er oersaai, maar daardoor komen de kleine dingen veel beter tot z'n recht.

Het ochtenddansje, Motai (wat een geweldig mens!) die bonen staat klaar te maken en uiteraard het allereerste ijsje van Taeko. Wat kunne die Japanners eten toch smakelijk laten lijken.

Er gebeurt niet veel tot helemaal niks, de personages worden niet uitgediept en veel vragen worden gewoon niet beantwoord. Het gaat dan ook om het moment zelf, het genieten van rust en de kleine dingen. Ik zou er zelf gek worden denk ik, maar deze film doet verlangen naar de vakantie van de hoofdpersonen. De kracht van een sterke film.

4.5* en een uitgebreide review

Ik doe het niet vaak, maar deze film heb ik wel in twee delen gezien. Ik heb gewoon niet de tijd om 6 uur voor een film te gaan zitten.

En dan zeker niet voor iets als dit. Het eerste deel is een filmische ramp. Ikzelf heb hier op de site al een aantal keer geklaagd dat bepaalde films baat hebben bij een soap-effect, deze film neemt dat nog een stapje verder.

We krijgen een blik op het leven van een gezin. De film kiest ervoor om weinig connectie tussen de aparte delen te stoppen. Het focust op enkele gebeurtenissen in het leven van de familie. Trouw hier, sterfgeval daar. Af en toe ook "extreem toeval" (zoals het terugvinden van Giorgia), al komt het niet zover dat de lang verloren gewaande halfbroer de zus van de neef van dorpspriester blijkt te zijn. Op zich heb ik niks tegen die nogal willekeurige bokkensprongen vertelstijl maar dan moeten de afzonderlijke momenten wel wat voorstellen. De film blijft jammer genoeg continue hangen in saaiig drama. Jammer dat ik weinig tot eigenlijk geen mooi, kleine momenten gezien heb.

Ook filmisch valt er barweinig te beleven. Visueel oeverloos saai en vooral functioneel. Als er al een soundtrack was is die me in ieder geval niet opgevallen. Acteerwerk van de hoofdpersonages kan er net mee door maar wat er aan randfiguren in rondloopt is ronduit triest.

Het moeilijkste aan deel 2 was terug gaan zitten voor weer 3 uur film. Vond het al niks, en om dan weer drie uur naar hetzelfde te gaan kijken ... wat de film in zekere zin red van 3 uur dodelijke verveling is de continue afwisseling, hoewel het eigenlijk niet veel meer betreft dan ijdele hoop. Want hoewel er veel gebeurt en het tweede deel wat dramatischer is, was er niks wat mij kon boeien. Het blijft een aaneenschakeling van gebeurtenissen rond personages die voor mij nooit verder kwamen dan bewegende poppetjes op een canvas.

De film irriteert nooit echt, behalve op het allerlaatst (de scene met de broer), wat voor mij vooral te danken is aan het gebrek aan smoelwerk. Dat maakt dat er niks anders overblijft dan 6 uur smoelwerkloos geleuter, waar geen 10 seconden mij wisten te raken. Een kortere speelduur had daar weinig aan veranderd, behalve dan dat het mij een hoop tijd gespaard zou hebben.

Moest de film 90 minuten geduurd hebben, hij zou 1.5* gekregen hebben. Voor 6 uur van hetzelfde blijft er jammer genoeg helemaal niks meer over. Een film die ik liefst zo snel mogelijk weer vergeet, wat me waarschijnlijk ook wel lukt tegen morgenvroeg.

0.5*

Fijn!

Hong Kong maakt te weinig dramas, dit soort lostgeslagen jeugd films al helemaal. Het is dan ook jammer dat films als deze ook international over het hoofd gezien worden, zo krijgen ze nooit voet aan wal natuurlijk.

Philip Yung zet een erg fijn filmpje neer. Visueel uitmuntend, sterk geacteerd en hoewel best dramatisch allemaal, voelt het toch ook niet aan als een brok kritiek op de hedendaagse maatschappij. Integendeel zelfs, "digitaal" brengt hier ook effectief mensen op een positieve manier samen.

Blij verrast door deze film. Hong Kong is er duidelijk nog steeds niet klaar voor, maar toch hoop ik dat er meer geld en ruimte komt voor dit soort filmpjes, want ze kunnen het wel als ze het willen.

4.0* en een uitgebreide review

Erg goed.

Veel beter worden typische actiefilms niet denk ik. Het is niet mijn meest geliefde genre, maar wanneer goed uitgevoerd kan het best wel vermaken. Lam is iemand die zich al bewezen heeft in het genre. Maakt zelden écht geweldige films, maar heeft talent genoeg om een puik actiewerkje in elkaar te boksen.

Jungles, drugs, gestoorde bad guy, veel vuurwapens, achtervolgingen (auto en boot) en wat je maar wil. Alle cliché zitten er wel in. Lam doet niet al te erg z'n best om er een uitgebreid verhaal achter te breien, gelukkig maar zou ik zeggen. Deze film mikt op actie en spanning en slaagt daar ook met verve in.

Visueel strak (al zijn er een paar momenten waar het plots erg fake oogt), met een paar erg coole en explosieve momenten. Zhang Hanyu en Eddie Peng vormen een sterk centraal duo en locaties worden optimaal benut. Laatste half uur is één groot actiespektakel, ondanks dat zitten er halverwege toch ook een paar scenes in die meer mikken op spanning, met wat undercover werk.

Geen idee waarom deze hier zo laag scoort, wie zin heeft in wat klassieke actie kan zich amper een betere film verhopen.

3.5*

Vreemde romantiek.

Was Yonfan's eerste film nog een puur bandwerkje, begint er hier toch al iets van z'n eigen stijl in te kruipen. Toegegeven, eerder beperkt want het voelt wel zéér vertrouwd Hong Kong aan, maar er zitten toch wat rare accenten in de film.

Zo is er de dramatische wending na een frivool begin dat zo uit een 80s Jing Wong comedy zou kunnen komen. De film wordt plots een stuk dramatischer, waar het in het begin vooral erg luchtig leek te worden. Maar het is vooral het laatste deel, met de dubbelrol van Fat en het maffe einde dat erg uit de toon valt.

Anderzijds, het geeft deze film wel een beetje extras, want op een doordeweekse 80s Hong Kong romance zit ik doorgaans niet te wachten. Cheung en Fat doen het aardig maar écht sprankelen doen ze ook weer niet, audiovisueel valt er verder weinig te beleven in deze film. Maar die verwachting had ik ook absoluut niet.

Wel grappig om die vroege evolutie van Yonfan te zien, echt goede cinema levert het nog niet op maar in deze film zie je hem toch al z'n eigen weggetje proberen zoeken. Eentje voor de liefhebbers dus, al zijn die er niet al te veel geloof ik.

2.0*

Geen al te beste JWong film.

Na z'n return heeft hij toch best wat vermakelijke dingen gebracht, maar deze film reikt teveel terug naar de humor van de jaren 80. Te overdreven acteerwerk en teveel situatiehumor.

De film is vooral niet grappig. Misverstanden vind ik sowieso doorgaans niet al te lollig, spijtig genoeg zijn er niet veel van JWong's typische ingredienten om dit op te vangen. Een paar kleine referenties naar zichzelf, daar moeten we het mee doen.

Waar zijn de parodieën, filmreferenties en algemene weirdness heen? Wat rest is een formulewerkje dat nergens echt leuk wordt en daarom zwaar faalt als comedy. Acteurs doen ook niet bepaald erg hun best, eentje om redelijk snel te vergeten dus.

Kleine 1.5*

Mooi.

Zéér kundig in beeld gebracht, werkelijk elk shot is een plaatje. Jammer genoeg is het ook wel érg klassiek geschoten, waardoor het net niet krachtig genoeg is. Het staat eigenlijk symbool voor de gehele film.

Kaige Chen heeft de laatste paar jaar best fijne films gemaakt, maar toch net allemaal iets te klassiek om mij echt over de streep te trekken. En dat terwijl deze film net over iemand gaat die de gevestigde orde achter zich liet.

Sterke cast, met Zhang, Lai en Sun op niveau. Ook leuk om Ando op te zien duiken, die heeft toch een aardig charme offenstief gelanceerd in China. Maar wat mij betreft is Xueqi Wang degene die eruit springt, hij speelt z'n rol echt met verve.

Verder een aardig verhaaltje, het boeit maar duurt mij uiteindelijk ook wel iets te lang. Had gerust iets korter gemogen, zeker het deel met Zhang doet de film niet zoveel goed.

Binnenkort maar eens op zoek naar wat ouder werk van Chen, z'n bekendste nog steeds niet gezien.

3.5*

Gewoontjes.

Blijkbaar zijn dit type romantische dramas nu ook in HK/China te vinden. Al een aantal jaartjes populair in Japan, ik ben er persoonlijk meestal niet érg kapot van. Een teveel aan drama haalt vaak de angel uit dit soort films.

Om wat specifieker te zijn, het gaat over romantische riedeltjes die steeds hard verstoord worden door één of andere dodelijke ziekte (of in ieder geval een ziekte die een persoon niet meer dezelfde maakt - in dit geval een soort van dementie). Eerst zie je altijd hoe er zich een koppeltje vormt, wanneer ze eindelijk bij elkaar zijn begint de dramatische aftakeling.

Typerend is dat deze films meestal nog wat randdrama meepaken zodat van subtiliteit niet veel sprake meer is. Lau pakt het verder wel fijn in en het acteerwerk is naar behoren voor een verhaal als dit, maar echt pakken doet het niet.

Doe mij maar z'n vliegende guillotines die later dit jaar uitkomen. Slecht is dit zeker niet, maar ik heb liever iets meer nuance.

3.0*