Meningen

Rare man, die Jing Wong.

HK heeft zoals de meeste filmindustrieën wel z'n eigenaardigheden, JWong is daar zeker eentje van. De man maakt eigenlijk altijd wel pulp (paar kleine uitzonderingen daargelaten), maar weet toch al bijna 100 films lang de grootste sterren voor z'n films te strikken. Dit maal speelt Andy Lau gewoon weer lekker de hoofdrol.

De CG is echt barslecht, de film een soort van samenslaagsel van Terminator en Iron Man, maar het resultaat is wel een vermakelijk breitje onzin dat makkelijk de volle 90 minuten weet te vermaken.

JWong lijkt zich nergens voor te schamen, wat een paar mindere scenes oplevert, maar ook hopen lol. De gevechten zijn lollig, zeker in het begin in die arena. Een hoop plastiek-uitziend metaal en foute lasereffectjes die elkaar te lijf gaan.

Denk niet dat dit aanslaat buiten het hoekje Hong Kong fans, daarvoor is het allemaal niet goed genoeg, maar fans kunnen hier makkelijk een anderhalf uutje plezier uit puren.

Leuke fotocameo van Jet Lit trouwens

3.0*

Matig.

Typisch Chinees drama in de lijn van wat een Zhang Yimou vroeger maakte. Verhaaltje over revolutionairen enzo, het contrast tussen stad en platteland, en ten midden van dat alles een romance die nooit echt tot bloei komt.

Visueel valt het nogal tegen. Ondanks dat de omgeving best fotogeniek is doet Lu er te weinig mee. Qua soundtrack zijn het vooral de platgetreden paden die bewandeld worden. Acteerwerk is iets beter, maar echt veel wordt er ook niet uitgehaald, daarvoor is het drama dan weer te zwak.

Mnee, povere Yimou clone die nooit de juiste romantische of dramatische snaren weet te raken. Liefhebbers van het genre hebben er misschien nog wat aan, het is ook nergens slecht of vervelend, maar verder niet bepaald een aanrader.

2.5*

Leuk.

Wel apart qua opzet, want ondanks dat het zich volledig in China afspeelt, zit er toch een sterk Amerikaans team achter deze film. Score, plot en cinematografie zijn allen import, iets wat je eigenlijk niet meteen zou zeggen dat het kijken. Het voelde toch best authentiek aan.

Ann Hu (niet Hui) doet het qua regie ook meer dan aardig, al valt ze maar al te graag terug op een Xun Zhou die toen in haar beste periode zat. Zij neemt deze film op sleeptouw en weet van een ietwat mak verhaaltje toch een mooie romance te maken.

Al moet ik zeggen dat het visuele toch ook zeker z'n steentje bijdraagt. Zwoele cinematografie met mooie kleuren die voor een warme, broeierige sfeer zorgt. Qua opzet misschien iets te braaf en simpel voor een echt hoge score, maar verder wel een aanrader voor liefhebbers van klassieke Chinese romance.

3.5*

Fijn is hij wel.

Maar laten we eerlijk zijn ... iedereen zit toch al jaren te wachten op een nieuwe Chow, mét Chow. Niet dat hij een vervelend regisseur is, maar hij is toch vooral een begenadigd komiek die het moet hebben van z'n idiote gezichtsuitdrukkingen. En dat mis je dan toch een beetje.

Af en toe komt z'n humor wel bovendrijven in deze film. De octopus-kok, de meermintekeningen, dat soort momentjes merk je duidelijk dat Chow aan het roer zit. Ik vond ze alleen iets te zeldzaam. Dat échte flauwe dat 90 minuten lang kon doorrazen vroeger vind je jammer genoeg niet meer terug in deze film.

Het is gelukkig wel een stuk beter dan z'n vorige. De CG is oké, behalve dan wanneer het op mensen toegepast wordt. Sowieso is het wel een beetje kitscherig, maar dat past ook wel bij Chow's stijl. Alleen de schokkerige mensenanimaties hadden wel iets netter gekund wat mij betreft. Verhaaltje is verder een redelijk niemendalletje dat bij momenten net iets teveel aandacht opeist.

Beetje actie en vet moraaltje op het einde en Chow levert een best fijne en fleurige comedy af. Maar toch blijft het een beetje weemoedig terugdenken aan z'n oudere werk. Hij wordt vooral gemist voor de camera, niet zozeer erachter.

3.5*

Wat matige Yonfan.

Na deze film werd het gelukkig wel beter. De titel zegt het al (voor de mensen die wete wat Bishonen betekent), het gaat deze keer over mooie jongens.

Fung is een logische keuze voor de rol, Daniel Wu had ik niet meteen verwacht, al vult hij het best goed in. En ook Tsang is logisch gecast. Zij vormen de driehoek (met die vage wannabe superster als vierde schakel) waar deze film rond draait.

Redelijk typisch gay drama. Allemaal iets te dik aangezet, typisch Yonfan, maar dit maal wel zonder de gebruikelijke weelde. Visueel soms wat karig (die schokkerige slomos), ook de muziek voegt maar weinig positiefs toe. Jammer, want dat maakt zijn sentiment vaak draaglijk.

Slecht is het niet. Veel blote bovenlijven in ieder geval. Mensen die daarom kicken komen in ieder geval wel aan hun trekken. Drama verder wel redelijk, maar een hoogvlieger is het zeker niet.

Nog steeds wel benieuwd naar Prince of Tears want Yonfan's latere werk is duidelijk beter.

2.5*

Best leuk.

Maar toch stemt deze film me ook een beetje droevig. Op de één of andere manier lijkt dit ook de teloorgang van TWF in te leiden. Zo'n bericht aan het begin van de film (te weinig budget om technische fouten in het begin van de film weg te werken) zijn een duidelijk teken aan de wand. Ik wil nog best geloven dat ze ook een platform willen bieden aan een aantal jonge indie regisseurs, maar het is toch ook voor een deel van moeten.

De film zelf is best aardig, maar extreem eenvoudig. Eén kamer, beperkte cast, geen complexe setups. Camerawerk is puur functioneel en ik kan me zelfs geen soundtrack herinneren. De film moet het puur hebben van het concept, wat best leuk is en apart is, maar nu ook weer niet zo wereldschokkend.

Gelukkig wordt het allemaal wel grappig gebracht en hangt er een chill, feel-good sfeertje waardoor de beperkte speelduur redelijk vlot door te komen valt. Toch zal Morikawa meer moeten laten zien als regisseur om mij te overtuigen. Bij momenten leek het meer op een live verfilming van een toneelstuk, wat toch ook niet de bedoeling kan zijn.

Deze film komt er nog net meer weg, maar ergens voelt het alsof dit één van de laatste TWF stuiptrekkingen is. Zou jammer zijn, want ik heb niet veel favoriete filmlabels (dit is het enige) en het zou een aardig gemis betekenen moesten ze compleet wegvallen.

3.0*

Leuke herziening.

Geanimeerde ombinussen blijven toch iets speciaals. Zoveel energie en creativiteit dat het zichzelf zou moeten verkopen. Toch blijft het qua structuur een moeilijk iets voor vele filmliefhebbers. Deze Meikyu Monogatari (samen met Robot Carnival) stond zo'n beetje aan het begin van de constante (maar niet overweldigend brede) stroom van anime anthologies.

Met Rintaro, Kawajiri en Otomo aan het roer mag je ook wel wat verwachten, hoewel ze toen nog lang niet zoveel naam hadden. Vooral Kawajiri en Otomo kwamen maar pas piepen. Toch wisten ze ook toen al mooie dingen te tonen.

De short van Rintaro is de opvallendste, die van Kawajiri de meest intense, die van Otomo de mooiste. Maar ze ontlopen elkaar niet al te veel van kwaliteit. En hoewel de animatiestijl de leeftijd van deze film verraadt, ligt de kwaliteit nog steeds erg hoog.

4.5* en een uitgebreide review

Honda's laatste.

Daarom dat ik even teruggescrolled ben door z'n oeuvre, om te zien welke films ik nog gemist heb. Daarbij vielen verrassend genoeg de parallellen tussen het Godzilla universum en het MCU op. Ook Godzilla heeft een core lijn, een aantal origin story films van andere monsters en een paar films waar iedereen bij elkaar gebracht wordt. Niet zo rigoreus gepland natuurlijk, maar de blauwdruk was er toch al.

Verder wel enigszins begrijpelijk dat dit Honda's laatste film is. Hij had er waarschijnlijk nog 100 van deze kunnen maken, maar wat vers bloed heeft de voortzetting van de reeks ook goed gedaan. Deze film was toch vooral weer meer van hetzelfde. Is misschien niet zo heel erg, maar ondertussen zijn we toch al 1975, da's 20 jaar na de eerste film. Je kan jezelf ook niet blijven herhalen.

Als Godzilla film springt deze er niet meteen uit, al zit er wel voldoende in wat vermaakt. Mechagodzilla is best leuk, Titanosaurus een wat flauw afkooksel, Godzilla z'n gezellige zelf. Al lijkt hij hier wel gespeeld door een soort van MMA figher, aan z'n moves te zien.

Blijft wel een vermakelijk reeksje, maar echt veel kwaliteit zit er toch ook niet in die oude films. Het is eigenlijk een grote speeltuin voor Honda, die los van z'n kunde gewoon z'n droom heeft mogen en kunnen realiseren.

2.0*

Gemiste kans.

Ergens in Melancholia zit een geniale film, type Antichrist. Maar Von Trier maakt het zichzelf wel erg moeilijk hier, tot op het punt waarop ik nog steeds niet begrijp waarom de film eigenlijk in twee (of drie) verdeeld is.

De intro deed me wat denken aan Persona. Die film begint ook met een visueel gedicht, om daarna over te gaan in visuele mineur. De schilderijtjes van Von Trier zijn geniaal, ik had het zelf best aangedurft de hele film zo te ontdekken, maar Von Trier ging al snel een andere richting uit. De link met Festen begrijp ik wel, alleen zit die vooral in de setting. Het camerawerk mag dan wel "uit de losse pols" lijken, het is verre van de grouwe lelijkheid die het Dogme principe met zich meebracht. Von Trier speelt wel degelijk veel met licht en compositie, wat het meteen al veel draaglijker maakt.

De rol van Dunst is een mysterie, krijgt verder ook niet zoveel aandacht tijdens de film. Ze is depressief, waarom wordt geloof ik niet echt duidelijk. Aan onsympathieke personages verder ook geen gebrek. Gainsbourg is een tang en ook Skarsgård (beetje Skarsgård-moe) mag lekker de eikel uithangen. Op een bepaald moment dacht ik dat Von Trier de bedoeling had het hele leven van Dunst zich te laten afspelen op één enkele avond, gezien de waterval aan tragiek die het tweede half uur tentoongespreid wordt.

Na een uur kapt dit deel af, springen we iets verder in de tijd en wordt het een soort van end of the world film met hangende dramatische insteek. Vond dit deel duidelijk veel beter, een intrigerend principe dat op erg mooie manier uitgewerkt wordt. Het einde vond ik dan wat tegenvallen (slechte CG en een blauw lichtje dat moet instaan voor de chaos van een naderende planeet - beetje mager maar de rest van het tweede uur is absoluut de moeite.

Rest mij de vraag wat het eerste uur eigenlijk in deze film doet. Echt geen flauw idee wat het nut is, waarom het er voorzit en waarom Von Trier niet gewoon eens een film van 70 minuten zou kunnen gemaakt hebben. Vooral dat is jammer, want op basis van het tweede uur had deze film zeker 4* verdient. Het eerste uur is op zichzelf niet slecht, maar zit gewoon in de weg (3*).

De uitkomst is dus logisch. Kijk wel uit naar Von Trier's volgende film want kwaliteit genoeg, hopelijk alleen weer iets gestroomlijnder deze keer.

3.5*

Aardig.

Hoewel ik nog niet bepaald veel films van Allen gezien heb en de meeste toch alweer een tijd geleden zijn is z'n stijl gewoon erg herkenbaar.

Al vanaf de eerste jazz-tunetjes eigenlijk. Nogal opgeklopte dialogen, relatieperikelen van nogal platte mensen die van zichzelf denken dat ze een erg moeilijk leven hebben en een wat stoffige setting.

Maar de opzet is wél erg vermakelijk en de cast is goed op dreef. Beetje rare keuze van acteurs en trices bij elkaar. Chevigny en Ferrell samen in een Allen film is gewoon even wennen. Ook de korte stoten Ferrell humor tussen Allen's gekakel zijn wat raar, maar dat maakt de film ook net wel een beetje leuk.

Denk niet dat ik ooit een groots Allen liefhebber zal worden, maar wat ik van hem ken vermaakt meestal toch wel.

3.0*

Minder dan z'n voorganger.

Komt vooral omdat de film ook iets langer duurt en de beste filmpjes zich hier vooraan bevinden. Altijd gevaarlijk in een omnibus film. Daardoor begint het tweede deel vreselijk te slepen en wordt het lastig om alles rustig uit te kijken.

Vooral Johnny Appleseed was een leuke verrassing. Fijne tekenstijl met een rustig, dromerig sfeertje. Da's dan wel weer het leuke aan films als deze, je ziet ook wel eens wat geëxperimenteer. Bumble Boogie was ook leuk, bij Toot begint het jammer genoeg wat scheef te lopen.

Eerste onovertroffen irritatie is het Samba nummer. Vreselijk lelijk, vooral ook omdat er met echte mensen gewerkt wordt. Ook Pecos Bill is niet om aan te zien, wat opvallend is omdat het de short is met het meeste verhaal (en diegene die het langst doorloopt, of misschien voelde dat gewoon zo). Vreselijk einde aan deze verder wat teleurstellende compilatie.

1.0*

Leuk.

Ik kon de vrolijkheid wel hebben. Je moet er inderdaad wat slechte CG bijnemen, maar de wezentjes zelf en een aantal fijne designs zorgen ervoor dat de technische mankementjes toch niet al te hard doorwegen.

't Is verder wel een film die typisch op kinderen gericht is. Een mix van Murakami's stijl en Pokemon. Af en toe wel iets meer gericht op jongetjes vanwege wat extra actie en vechtscenes (of mag je dat niet meer zeggen tegenwoordig), toch lijkt me dat de meeste kinderen hier wel weg mee kunnen.

Verder is het visueel best oké, is het acteerwerk van de kindjes redelijk (maar wel al beter gezien) en zit er best wat vaart in de film. Niet vervelend om een keer te zien, maar ik denk dat fans van Takashi Murakami hun verwachtingen best wat kunnen bijstellen. 't Is niet meteen serieus of artistiek materiaal, eerder een vlotte kinderfilm.

3.5*

Is ook enigszinds normaal als je bedenkt dat wanneer iemand het plot niet interesseert, hij ook niet echt zin heeft om veel aandacht aan de film te schenken. En dan vooral in het geval van Memento, wat eigenlijk niks meer is dan een puzzeltje verpakt als film. Waar Nolan in Following nog wel z'n best deed om de film een beetje stijl mee te geven, is Memento dull beyond belief. Zelden een verhaaltje zo zielloos zien verteld worden. Leuk voor mensen die trots zijn dat ze een raadseltje kunnen oplossen, maar als film toch maar ondermaats.

2*

Leuke verrassing dit.

Als in, leuk dat er een nieuwe Elliot is, had er nog niks eerder over gehoord. De film zelf is minder een verrassing, aangezien het toch vooral een herhaling is van Mary and Max. Dat is geen ramp natuurlijk, gezien de frequentie dat Elliot nieuwe films uitbrengt, maar wie die film niet kon pruimen zal hier ook weinig aanvinden.

Voor mij werkt het wel, die narratie vol kleine, quirky details. Doet een beetje aan Wes Anderson denken soms, maar Elliot weet er toch z'n eigen draai aan te geven, 't is vooral iets edgier soms, zonder dat het vulgair of goedkoop wordt. Verder is het visuele stijltje geweldig, het type stop-motion wat mij het beste ligt.

4.5* en een uitgebreide review

Ik heb het boek niet gelezen, maar soms vraag ik me toch af ...

Deze film gaat over geishas (duh). Statige, mooie dames. Een toonbeeld van elegantie, klasse en erg kunstzinnig. Zoals ze in de film zélf zeggen, een zwevend en levend kunstwerk. Een waar stukje Japanse cultuur.

En dan zit er zo'n moviecrew te denken hoe ze dat het best op het scherm kunnen weergeven. Het resultaat is een film met vreselijk luide, dramatische en zenuwachtige muziek, trillend nerveus camerawerk, nodeloze pans, veel cuts en blurs. De halve cast is Chinees en de voertaal is blijkbaar Engels.

Je moet al een paar keer tegen een lantaarnpaal zijn gelopen om te niet zien wat een dom idee dit is. En effectief, het werkt ook voor geen meter. Met dezelfde instelling gemaakt als de gemiddelde Braveheart. Totaal geen respect voor het onderwerp.

Wel één mooie scene, de dans van Chiyo. Maar waar die eigenlijk een rustpunt vormt in de film, had het het hoogtepunt moeten zijn.

1*. Mentaal gehandicapt kindje, als resultaat van een Amerikaanse verkrachting van een Japanse schone.

Die Carpenter

Wat een enorme onzin film! Het plotje is echt te erg voor woorden, de special effects zien er echt niet uit en de acteurs, hoewel ze wel een beetje status hebben, weten ze zich helemaal niet te redden.

Toch zit tussen al die nonsens ook wel wat lol verscholen. Best geinig om nog eens zo'n compleet idioot plot te zien dat helemaal uitgewerkt wordt.

Verre van een goeie film, bij momenten ook écht te saai, maar gelukkig zit er nog een beetje campy fun in.

Daarvoor 1.5*, verder is dit gewoon compleet foute cinema. Rare man, die Carpenter.

Blijft prachtig, maar de tijd staat niet stil.

Vroeger vond ik steeds Magnetic Rose het mooiste filmpje, nu moet ik zeggen dat de film op sommige momenten een beetje ouderwets aandoet. Vooral de inkleuren en sommige CG sequenties. De animatie is nog steeds rijk en indrukwekkend, zo ook de decors. Blijft wel een geweldig filmpje, prachtige sfeer en ditto muziek.

Tweede film blijft het zwakt, het is uiteindelijk vooral Cannon Fodder dat blijft overtuigen. Uniek en mooi, apart en geweldig in elkaar gedraaid (30 minuten one-take). Doordat het zo uniek is, is het ook veel beter bestand tegen de tand des tijds.

Bottom line: nog steeds veel weelde, mooie animatie en prachtige muziek, maar de stijl is ondertussen een beetje verouderd, waardoor de film een beetje van z'n glans verliest.

Afwaardering naar 4.5* en een uitgebreide review.

Inderdaad wat pover allemaal.

Film kampt met een zwaar TV-film complex. Men wil allemaal wel, maar het ziet er ofwel erg goedkoop, ofwel erg gemaakt uit.

Zane is wel een vlot figuur maar niet iemand die een film op zichzelf kan dragen. Hopper (toevallig) doet ook niet veel, de rest van de cast is vaak bedroevend.

Visueel vallen enkel de "dromen" op maar ze weten zeker niet echt te overtuigen. Enkel op het einde weet het visueel wat aantrekkelijker te worden met dank aan sommige decors.

Verhaaltje is een hoopje van ideeën die niet echt goed samenwerken en overbodig complex zijn. Het het Indianen gedoe verdient eigenlijk een eigen film maar is enkel een kickstart voor het echte plotje. Komen er op het einde nog 10 lijken uit de kast,blijkt het toch allemaal wat saaiig te zijn.

Was allemaal niet zo erg geweest als het enige filmische kwaliteit gehad had, want potentieel is er op zich genoeg. Nu lijkt het vooral op video cash-in of TV-slot opvulsel. Daarvoor is het best aardig allemaal, maar verder ... Meh.

1.5*

Dikke tegenvaller.

Wie graag wat meer over het menselijk brein was teweten gekomen kan deze maar beter gewoon overslaan. Tussen de regels door komt er wel iets bovendrijven, vooral dan dat je sommige zaken aan beelden kan koppelen om ze beter te onthouden, maar dan nog komt het er op neer om eerst érg veel te oefenen alvorens je daar nut van hebt.

Zoals zovele docus mist deze focus. Het brein staat centraal, dit wordt vormgegeven door het verhaal van 4 personen die meedoen aan een werelkampioenschap geheugen games. Maar al snel gaat het over die personen, hun leven en dat idiote kampioenschapje. Dat boeide mij dus voor geen meter. 't Zijn ook niet echt interessante mensen, maar ze krijgen ook niet echt de kans om dat te zijn hier.

Op zich duurt het niet al te lang, maar omdat het onderwerp van de docu amper belicht wordt en er afgeweken werd naar de menselijke kant duurt het toch best lang. Ik zat vooral te wachten tot er echt iets interessants voorbij kwam, maar dan kan je dus best lang wachten. Povertjes.

1.5*

Niet best.

Zoals de meeste van deze docus trouwens. Wat bekende namen werden opgetrommeld om een zogenaamd kijkje te nemen in het leven van de troepen aan het front. Ditmaal de focus op de luchtmacht, maar veel inhoudelijks valt er niet te rapen.

De beelden zullen wel historische waarde hebben, de camera komt allicht op plaatsen waar niet zoveel beeldmateriaal van beschikbaar is, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. Het verhaaltje dat opgehangen wordt is er eentje om de moraal te verbeteren, propaganda met andere woorden.

Het hele oorlogsgebeuren boeit me niet zoveel, deze ook eerder gekeken omdat Wyler toch wel een bekende naam is. Geen enkele van de regisseurs voegt wat toe aan deze films jammer genoeg, het zijn redelijk platte docus die zelfs ondanks hun geringe lengte toch snel beginnen slepen.

1.0*

Weer iets met implantaten.

Als onze zintuigen maar overgenomen kunnen worden, als BM ons iets leert is dat daar aardig wat tech doom te rapen valt. Ook dit filmpje valt er weer prooi aan, al gaat het dan wel meer de horror/scifi kant uit. Op papier klinkt het niet verkeerd, de realiteit valt echter weer fiks tegen.

Erg matig acteerwerk en vooral een gebrek aan regie nekken dit filmpje. Je zou toch verwachten dat in een serie als deze de regisseurs wat meer eigenheid proberen toevoegen, maar blijkbaar lukt hen dat niet, om welke reden ook. Het oogt gewoon saai, verveeld en lusteloos, alsof Verbruggen gewoon een 9 to 5 job aan het doen is.

Verhaaltje zelf is verder ook niet bijster boeiend. Die twistjes die men telkens in de films schrijft zijn redelijk voorspelbaar en weten weinig wezenlijks toe te voegen, net als de scifi elementen trouwens. Voor een reeks die zo sterk in genre ondergedompeld is, weet men er maar érg weinig mee aan te vangen.

1.5*

Zeer flauw.

Enerzijds krijg je wat flauw gewauwel over de kracht van fotos, daarnaast heb je een halfbakken zoektocht die een aantal mysteries rond de foto probeert op te helderen en als derde pijler wat historische informatie.

Dat laatste is eigenlijk het enige deel dat een beetje serieus overkomt, maar het wordt erg zoutloos en levensloos gebracht. Het semi-kunstzinnig gewauwel tussendoor (jaja, de kabel maakt de foto) kon ik missen als kiespijn, maar dat hoort een beetje bij het onderwerp vrees ik.

Grappigste is nog de zoektocht, die wel érg lamentabel voorgesteld wordt. Zoals die kerel in het archief die het zogenaamde origineel na 20 jaar nog eens bovenhaalt en 3 seconden later toch wel met redelijke zekerheid kan zeggen dat dit het echte negatief is. Het enige wat hij wat vreemd vindt is dat het negatief op glas is - plastieker is makkelijker mee te sleuren op zo'n hoogtes - maar nét dat werd 5 minuten eerder al in de docu vertoond. Wat niet wil zeggen dat de docu verder die link maakt of meneer even informeert ... mnee, ineens is het stukje afgelopen.

Ik kende de foto uiteraard, het enige wat ik van deze docu onthou is dat het eigenlijk een geënsceneerde foto is. Ondanks dat er iemand komt vertellen dat dat niks inboet aan de kracht, ben ik het daar niet mee eens. Tegenvaller dus. Zowel de foto als de docu.

1.0*

Herziening.

Ooit op gestemd in de prille beginperiode dat ik op MM zat. Film daarvoor gezien en daarom ook nooit een review bij geschreven. Ondertussen ben ik duidelijk iets milder voor dit soort filmpjes, al had ik eerlijk gezegd toch nog iets meer verwacht.

Blijft opvallend goedkoop, deze film. Herinner het me als toch wel een special effects kannon, maar die vielen nogal tegen. Ogen vaak goedkoop, dan zijn er films die de tijd wat beter overleefd hebben. Vooral die laatste scene kan écht niet meer.

Smith is wel grappig, nogal typische rol, al heeft hij dat ondertussen ook nog wel leuker gedaan. Vlot is de film gelukkig wel, maar echt grappig, leuk of indrukwekkend wordt het niet. Toch aardig genoeg om binnenkort de vervolgen eens op te pikken

2.0*

Niet veel meer of minder.

Vond het iets grappiger dan de eerste twee films, zeker in het begin. Daarna richt de film zich iets teveel op een lam verhaal zonder angel. Erg leuk om Clement nog eens terug te zien, al blijft z'n rol iets teveel beperkt tot wat grommen.

Dit derde film is een kwartiertje langer. Vervelend want het wordt opgevuld met extra meligheid, iets wat deze reeks nu echt kon missen als kiespijn. Het einde is werkelijk tenenkrommend. Visueel vond ik het trouwens nog steeds niks. CG blijft goedkoop ogen, qua design ziet het er allemaal erg povertjes uit.

Smith zit eindelijk wat beter in z'n rol, Jones is écht wel oud geworden ondertussen. Slimme zet om over te schakelen naar Brolin. Doorgaans niet mijn favoriete acteur maar past geweldig goed in deze rol.

Filmpje hobbelt aardig verder, af en toe grappig, een paar degelijke actiescenes, maar goed wordt het nergens.

2.0*

Gaat op hetzelfde elan voor.

Scheelt niet veel met de eerste film, al laat Sonnenfeld echt geen spaander meer heel van enige geloofwaardigheid die deze film nog zou pretenderen. Uiteraard staat de humor centraal, maar het hele flash-gedoe slaat helemaal nergens op. Alleen al de mensen die tijdens de openingsscene zouden geflashed moeten worden zijn niet te containen.

Maar niet dat het veel uitmaakt, Sonnenveld gaat hier vol voor de humor. Soms geslaagd, af en toe vervelend (het pratende hondje). Een paar grappige momenten waar er wat weirde dingen gebeuren en zowel Smith als Jones stoicijns reageren, maar ook heel wat flauwe grappen. Smith nog steeds niet echt op stoom, al houdt hij de film vaak wel overeind met z'n komische timing.

Wat de CG betreft viel het me weer op hoe slecht die de tijd overleefd heeft. Ziet er echt lelijk uit, sowieso is het design van alles nogal aan de goedkope kant. Visueel overtuigt het verder ook niet (een paar goedkope zooms voor komisch effect die hun doel missen) en Elfman's soundtrack komt ook nooit van de grond.

Gelukkig wel lekker kort, weinig tijd om je te vervelen en links en rechts wat geslaagde jokes. Echt vervelend vind ik de reeks niet, maar hoop toch dat het derde deel iets meer biedt.

2.0*

Niet geweldig.

Matig vervolg op een matige reeks. De vraag is vooral wie op deze film zat te wachten, maar aangezien ongeveer alles gereboot of gesequeld moet worden is die vraag misschien gewoon overbodig. In ieder geval hadden ze deze beter nog even in de vriezer gelaten.

Ze mogen het dan International noemen, niemand die er aan twijfelt dat de grote verandering van de (wo)man komt die aan het team wordt toegevoegd. Uiteraard moet daar ook expliciet naar verwezen worden in de film zelf. Allemaal aardig, maar het valt al snel in het water wanneer blijkt dat Thompson wegdeemstert naast Hemsworth.

Verder is de humor van een redelijk laag niveau, is de CG niet geweldig en zijn vooral de geanimeerde bijrolletjes vreselijk. Slecht stemmenwerk ook, dat zoiets voor QA geraakt is bij een grote Hollywood film als deze is toch verbazend. Gelukkig zit er voldoende actie in en zorgt de luchtige toon er wel voor dat het allemaal kijkbaar blijft.

Maar veel daadwerkelijke kwaliteiten vallen er niet te ontdekken in deze film. Lomp vermaak voor een keer, dan nooit meer.

2.0*

Heerlijk filmpje!

Geweldig hoe Clooney met immer serieuze blik, belachelijk snorretje en strakke legerhouding iedereen naar z'n wil weet te staren. Droge humor is sowieso al redelijk zeldzaam, het is extra fijn wanneer een aantal grote sterren zich lenen voor zulke films.

De gehele cast doet het goed, alleen vond ik Clooney er toch echt wel uitspringen. Verder veel grappen, lekker droge momenten en geweldig veel onzin. Erg dankbaar bronmateriaal natuurlijk.

Heslov mag er zo nog maken. Apart voor een relatief onbekende om met zo'n film en zo'n cast aan te komen. In een tijd waar The Hangover als summum van Amerikaanse humor beschouwd wordt is dit zeer verfrissend.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Had ook eerst Disconnect gezien toen ik hoorde dat deze film daar bijna een duplicaat van was. En hoewel ik de gelijkenissen zeker niet ontken, kunnen de films perfect naast elkaar bestaan. En dan komt wat mij betreft deze er beter vanaf.

Het is zelfs best interssant hoe twee films met een gelijkaardige setup (verschillende verhaaltjes, zelfde thematiek, zelfde soort personages, zelfs dezelfde visuele trucjes) toch een ander resultaat kan opleveren. Want waar Disconnect vooral een angstige jankfilm is die "het web" als iets engs afschildert, is het in Men, Women & Children gewoon een deel van ieder's leven. "Online" is geen slecht iets, slechts een middel, en da's best fijn.

Er wordt aardig geacteerd, visueel ietwat braafjes maar wel sfeervol geschoten en heel af en toe komt de film wat scherper uit de hoek. Echt overtuigen doet het drama nooit en 2 uur is toch net iets van het goede teveel, maar verder een goed drama. Benieuwd of Reitman ooit nog dat extra stapje gaat zetten.

3.5*

Oude Yau.

Met Anthony Wong in de hoofdrol, maar ditmaal in de rol van good guy. Niet dat Wong dat niet kan bolwerken, maar ik zie hem toch liever als een wat gemener personage, daarin komt hij toch beter tot z'n recht. Zeker in samenwerking met Yau.

Verder een film uit '94, dat verraadt al een beetje het bedenkelijke karakter. Het blijft wel Yau natuurlijk, die weet zelfs met flauwe concepten of snel in elkaar geflanste films nog iets leuks te doen, maar ook hij kan niet verhullen dat het er allemaal redelijk pover en onafgewerkt uitziet. Een jaar eerder en deze film had er vast een stuk beter uitgezien.

Hier en daar wat geinige humor, de film heeft ook genoeg vaart en als doordeweeks actiefilmpje is het geen complete ramp, maar echt geweldig is het niet natuurlijk. Vooral voer voor liefhebbers van Yau (en Wong), gesteld dat ze zijn betere films al achter de rug hebben én deze kunnen vinden.

2.0*

Pover.

Lau's komische horror/vampieren films liggen me echt niet. Ook deze is niet al te best. Sowieso is het duo Cheung-Hui niet geweldig, maar qua humor valt er gewoon niet zoveel te beleven. Het is vooral een belachelijk vampierenfilm.

Qua horror is het ook niks. Erg fake, niet leuk. Dat zal dan wel zo moeten om het allemaal nog "komischer'" te maken, maar het wil gewoon niet echt grappig worden.

Visueel héél soms nog wel aardig, Hong Kong's blauwe nachten zijn nog steeds leuk om zien, dat zijn dat ook de schaarse hoogtepuntjes van deze film. Soundtrack is cheesy 80s synth-werk, meer moet daar denk ik niet over gezegd worden.

Lau heeft erg leuke films gemaakt, maar z'n vroege werkjes zijn soms lastig om door te komen. Bij momenten wel geinig gekakel, maar verder lijdt deze film aan bloedarmoede.

1.5*