Meningen

Operation Pink Squad II, ook wel bekend als Thunder Cops. Later zou Lau nog Thunder Cops II maken. Om verwarring te zaaien denk ik.

De film is me niet zo bevallen. De eerste helft overheerst verwarring waar dan zogenaamd komische situaties uit moeten volgen. Ik vond het meeste niet zo grappig. Daarna krijg je een spookverhaal dat ook niet echt wil overtuigen.

Enkel de typische parodieën zo eigen aan Lau zijn wel te pruimen. Hoewel ik ook niet echt meer opkijk van de zoveelste Woo parodie.

Acteerwerk is toch redelijk pover, zelfs voor wie het overacterende HK volkje gewend is.

Niks in de film komt gewoon goed uit de verf. Er zitten wel een paar aardige scenes in maar verder is het redelijk saai allemaal en zijn er genoeg alternatieven die stukken beter zijn.

Eentje voor de completisten, want het blijft wel een Lau film natuurlijk.

1.5*

Njah.

Je kan er als genre wel horror bijzetten, maar uiteindelijk is het toch vooral een comedy. Veel luchtigheid, overdreven acteerwerk en scares waar je je van afvraagt of ze eigenlijk wel bedoeld waren eng te zijn. Maar je zit met een haunted house, dus je moet wat als regisseur.

Het is een typische genremix die je vaak in HK films terugziet. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ze vooral bekend zijn gebleven binnen eigen grens, want zowel als comedy en als horror stelt het allemaal niet zoveel voor. Het zijn vis noch vlees filmpjes die enkel lijken te mikken op luchtigheid.

En op zich slaagt deze film daar nog wel redelijk in. De film loopt best vlot, is kort en nergens echt saai. Daar tegenover staat dat het ook nergens echt goed is en ook weinig memorabel. Er zijn best wat van deze films en na een tijdje lopen ze allemaal in elkaar over.

Mnee, Yu heeft veel betere films gemaakt dan deze. Allicht een soort van vingeroefening, geen al te zware opgave voor de completisten, maar geweldig is het zeker niet.

2.0*

Lawaai.

Echt van minuut 1 tot minuut 92 is deze film één en al drukte. Zwaar overdreven acteerwerk, idioot lollige melodietjes, roepende acteurs, razend tempo, vaak vluchtige jokes, soms amper te volgen, soms het cliché voorbij.

Je moet er tegen kunnen, sowieso geen film voor de HK leek lijkt me, of die stijl moet je écht goed liggen. Persoonlijk was mij dit iets té druk, vooral ook omdat ik de humor nogal matig vond en het horror gedeelte zoals wel vaker bij dit soort films niet echt uit de verf kwam.

Toch is het in de basis al het type film waarmee Lau groot zou worden. Vind z'n later werk ook absoluut niet slecht, alleen was daar nog wat verfijning voor nodig. Deze vroege werkjes zijn iets te uitzinnig en iets te ruw om echt leuk te zijn. Al zijn er best wel een paar momenten die voor een lach gezorgd hebben.

2.0*

Nee nee, dit is het niet.

Mijn eerste Bruce Lee film, en wat een bagger. Nu kan Lee wel geweldig vechten. De man heeft een geweldige lichaamscontrole en de souplesse waarmee hij beweegt is prachtig om zien.

Maar verder is dit 10 keer niks. Kutverhaal, rampzalige dub en een gebrek aan leuke vechtscenes. Want hij mag dan wel lekker rondspringen en kicken, veel meer is het ook niet. Van een echte choreografie lijkt niet eens sprake te zijn. Doe mij dan toch maar het HKgeweld uit de 90s. Ook het eindgevecht, hoewel leuker (al mocht Norris zich wel eens laten ontbossen) weet eigenlijk niet echt te overtuigen.

1* voor Lee's lenige lijf. De rest is eigenlijk niet om aan te zien.

Fijne herziening.

Er gaat wel een halfje af, waarschijnlijk omdat ik ondertussen toch al wel wat meer Chinees werk gezien heb en deze daarmee in vergelijking toch net iets minder is. Maar de film staat nog steeds als een huis, terwijl ik vooraf toch wel enige vrees had.

Visueel blijven vooral de flashbacks erg mooi. De scenes in de originele tijdlijn zien er iets minder gelikt uit, maar ook zeker niet slecht. Qua soundtrack vond ik het deze keer ook wel meevallen, vond het zelfs weinig opvallend. Maar dat heb ik wel vaker bij Chinese films. Acteerwerk wél op niveau, al moet je inderdaad wel een beetje rekening houden met overacting.

Het draagt allemaal bij tot een erg lief en schattig filmpje dat weinig verkeerd doet en op de juiste punten weet te scoren. Het is iets minder apart dan de eerste keer, maar nog wel steeds en leuke en solide film.

4.0* en een uitgebreide review

Ik vond het toch weer een sterke Pang.

Horror en mystery verdwijnen inderdaad redelijk snel naar de achtergrond, verwacht vooral ook geen grootste twists. Sleepwalker is een redelijk straightforward filmpje dat vooral rekent op een sterke sfeer en uitzonderlijk mooie cinematografie.

Want wat weet Oxide Pang er toch weer een mooi filmpje van te maken. Kleurgebruik is fenomenaal, ook het camerawerk mag er echt wel zijn. De soundtrack is opvallend niet-opvallend, maar verdwijnt nu wel iets teveel in de achtergrond. Acteerwerk is goed, leuk op Lee en Pang weer een keer samen te zien.

Het is zeker niet Oxide Pang's meest opvallende film, maar het blijft wel één blok kwaliteit en perfect entertainment. Vlotte, leuke en amusante film, in een heerlijk stijlvol jasje gegoten. De broertjes blijven wat mij betreft gewoon overtuigen.

4.0* en een uitgebreide review

Beste Godard die ik gezien heb.

Begint ook meteen geweldig. Godard die de begincredits laat voorlezen. Geniaal in z'n eenvoud. Volgende scene wordt getoond in drie kleurtjes ... rood, wit, blauw. Godard is een regisseur die mij erg aan Miike doet denken. De stijl is radicaal anders, maar ze zijn beiden even wars. Zelfs hun grootste mislukkingen bevatten nog interessante dingen, en in (bijna) elke film wordt er wel ergens buiten de lijntjes gekleurd.

Emotie vond ik niet zoveel terug in de film. Daarvoor was het geheel echt een te kille constructie. Godard maakt van z'n film een film. Gooit met de soundtrack, de dialogen zijn stijf maar hebben een duidelijk esthetische functie, personages lijken vaak aan touwtjes te hangen. Godard's films zijn het equivalent van de huidige street fashion. Het is gewoon cool om een scheur in je broek te hebben.

Opvallendst was de prachtige score. Echt heerlijke, sfeervolle muziek die bijna de helft van de film draagt. De andere bijna helft wordt gedragen door de dialogen. Het strakke stramien waarmee Bardot en Piccoli hun conversaties houden is iets wat rotvast de sfeer van een scene bepaalt. En een duidelijk gemis wanneer er even gezwegen werd. Volgens mij is Godard ook de enige regisseur die zo met dialoog omspringt.

Verder een aardig filmpje, paar leuke scenes en visueel net aardig genoeg. Boeiend regisseur. 3.5*

Grappiger dan de hele zooi bij elkaar.

Echt bar slecht. Argentijnse animatie klinkt op zich wel stoer en avontuurlijk, de uiteindelijke film was dat allerminst.

De tekenstijl zelf is nog wel redelijk oké, maar de animatie is echt zwaar onkundig. Handgetekende 3D was mak, de echte 3D echt niet om aan te zien (!), de rest van de film kaal, statisch en inspiratieloos.

De humor deed het ook niet echt. Zeker niet door alle maatschappijkritiek heen. Machines zijn evil, corporaties ook, online gaming is niet goed, ook de mens is best slecht. Tralala. Komt echt niet over, geforceerd kritisch en compleet de plank mis.

Daarnaast is de voice casting compleet amateuristisch. Grappig bedoeld, vast, maar ook dit komt weer niet over. Beetje reutelen en brommen kan iedereen. Volgens mij is ook alles ingesproken door 2 mensen in totaal.

Het totaalplaatje ... brakke animatie, slechte voice acting, droevige score, irritante kritische achtergrond en humor die nooit grappig wil zijn.

1.0*, gelukkig duurt het net ietsje langer dan een uur, anders had dat er zelfs niet meer afgekund.

Vrouwelijke piloten.

Ze zijn net zo goed als de mannelijke, maar NASA heeft ervoor gezorgd dat ze toch niet mochten meedingen naar de titel van eerste mens of de maan. Uiteraard een enorme gemiste kans, althans volgens de vrouwen aan het woord in deze docu.

Het verhaal is redelijk banaal. Zoveelste variant van sexisme uit de jaren 40-60, maar dan met iets andere personages. De invulling is zoals steeds hetzelfde, ondertussen is het onderwerp ook niet zo héél relevant meer, al is vast niet iedereen het daarover eens.

Het jammere is dat de docu wat focus lijkt te missen. De vrouwen doen hun verhaal, raken enkele cliché opmerkingen aan en dat is het wel zo'n beetje. Al is het niet eens zo heel zeurderig of misnoegd, het is gewoon wat aan de saaie kant.

2.0*

Zeer matig.

En nogal droge actie/thriller, in die typische jaren 90 stijl. Bruce Willis past perfect in dit soort filmpjes, maar heeft dan wel een regisseur nodig die er ook iets leuks van maakt. Becker lijkt echter meer op automatische piloot te werken, waardoor er niet zo bijster veel te beleven valt.

Veel meer dan wat actie en een verplicht plotje hoef je niet te verwachten. Visueel is het echt drie keer niks, ook de soundtrack stelt weinig voor. Gewoon voer voor het videotheekschap met andere woorden. Eentje om tussen een hoop andere films te zetten in de hoop te kunnen teren op de betere films uit het genre.

Het plot is ook eerder ridicuul, de actie plichtsmatig. Het enige wat deze film nog redt van de complete ondergang, is het tempo. Het valt eigenlijk zelden stil, waardoor het toch nog een beetje weet te vermaken. Maar het is echt het absolute minimum.

Film om snel weer te vergeten, maar ik heb zo'n vermoeden dat dat wel vanzelf zal gaan.

2.0*

Even uit het oog verloren.

Was een fijn filmpje dit. King verfilmingen kunnen meestal twee kanten op. Echt geniaal vind ik ze nooit, maar ofwel zijn ze goedkoop en cheesy, ofwel sfeervol en amusant. Deze valt duidelijk in de tweede categorie en dat is vaak erg leuke filler.

Nu is Cornwell ook wel een aardige regisseur (op basis van z'n eerste film). Het is duidelijk dat hij niet al te veel middelen had voor deze film, maar toch weet hij wat neer te zetten. Visueel is het goed, acteerwerk is meer dan degelijk en het wordt ook niet nodeloos gerekt.

Echt spannend of eng wordt het niet, wel sfeervol en duister. Leuke laatste act, degelijke mix tussen horror en drama en weinig echt negatieve punten. Behalve dan dat het maar matig blijft hangen, daarvoor is het toch net iets teveel een doorsnee horrortje.

3.0*

Sparling gaat erop vooruit.

Geen verkeerde film, maar net iets te doorzichtig misschien. Daarmee is het wel een goed genrewerkje geworden, maar mist het dat beetje meer om boven het maaiveld uit te steken. In ieder geval wel een stap vooruit, want Sparling's eerste viel toch wat tegen.

Op zich is het een redelijk eenvoudig verhaal, dat in het middendeel wat opgeknipt wordt voor maximaal effect. Eerste kwart en laatste kwart zijn gewoon rechtlijnig, het middenstuk loopt in twee etappes. De eerste laat wat keymomenten en shots weg, waardoor het verhaal je op het verkeerde been poogt te zetten, de tweede etappe vult aan.

Het probleem is dat het trucje zelf net iets te doorzichtig is. De opzet werkt wel, want het mystery blijft na de eerste etappe, maar je weet gewoon dat je niet het hele verhaal voorgeschoteld krijgt en de enige reden daarvoor is een soort van twist die een andere draai geeft aan wat je te zien krijgt. Een moeilijke opgave voor een regisseur, maar toch essentieel als je een film als dit écht goed wil maken.

Los daarvan geen klagen. Visueel sfeervol, goeie klankband, goed geacteerd. Boven niveau van de gemiddelde genrefilm, dus slecht is het absoluut niet. Maar iets te doorzichtig dus. Jammer, al rest wel een fijne filmpje.

3.5*

Wel oké.

Ondertussen een kleine niche, dit soort bergbeklimmersfilms. Zowel de docus als speelfilms houden zich grotendeels aan de bekende clichés, erg veel nieuws onder de zon is er dus zeker niet. Maar met genoeg tijd ertussen is het op zich wel de moeite.

Inderdaad wat mooie klimbeelden, door de expeditieleden zelf gefilmd. Da's toch wel de grootste meerwaarde van deze film. Verder is het relaas van de expeditieleden een beetje aan de warrige kant. Echt een idee wat het appeal is van deze sport had ik naderhand nog niet, maar allicht zijn ze beter in klimmen dan in het onder woorden brengen van hun gevoelens.

Drama tussendoor haalt wel wat tempo uit de film. Uiteindelijk kijk je toch voor de klim zelf, niet voor wat menselijk leed tussendoor. Had in die optiek best wat van afgekund, maar die 90 minuten zullen wel een richtpunt geweest zijn voor de makers van deze docu.

Degelijk voor een keertje, maar onderscheid zich niet of nauwelijks van een hoop gelijkaardige films.

2.5*

Flauw.

Sowieso geen al te grote fan van het film-in-film concept. De film zit vol clichés, terwijl het publiek ook de hele tijd op de clichés gewezen wordt. Dat wordt dan gebruikt in een poging om de twist te verbergen, maar het werkt eigenlijk voor geen meter.

Acteerwerk is redelijk pover, Lillard is geen beste acteur en ook de rest speelt nogal dik aangezet, me Holden en Zanni als negatieve uitschieters. Visueel is het saai en vooral functioneel, terwijl het plotje vooral erg trots is op zichzelf, zo lijkt het.

Vond het een redelijk vervelende film. Mist spanning, het cliché overlappen met clichés idee werkt niet goed en visueel wordt er niks gebracht. Eéntje om snel weer te vergeten.

1.5*

Als er één ding is waar ze echt vreselijk in zijn, die Japanners, is het wel dit soort goody goody 'comedies'. Niet dat het ergens grappig probeert te zijn, maar zo'n typisch filmpje met overdreven situaties, domme rollen en een uiterst voorspelbaar plot. 't Had een Disney film kunnen zijn.

Nog vervelender wordt het als dit twee uur blijkt te duren. Alles komt voorbij. De dame in de high society die alles verliest en haar leven opnieuw opbouwt. En op het einde de juiste keuze maakt. Liefdesverhaaltje, vriendschap, blahblahblah, bullshit.

De muziek is op niveau hippe K3 soundtrack, visueel doodsaai en alles is zo vreselijk voorspelbaar dat het echt pijn gaat doen. Typische familiefilm die ervan uitgaat dat families enkel bestaan uit mensen onder de 8 en boven de 80 jaar.

Prul eerste klas. 0.5*

Wha?

Dacht eigenlijk ook de hele film dat het om een prequel ging, maar hoe komt men dan een happy end? Het hele gezinnetje wandelt zonder schrammetje weg .

Je laat je film door de Pangs maken, of je huurt één of ander B-regisseurtje in. Het verschil mag er zijn. Bedroevende bedoening dit geval. Eerste 60 minuten lijken zo gepikt uit een woensdagavonddrama. Het einde is een pakje horror waar menig cheesy 80s geval het schaamrood op de wangen van krijgt.

Het geheel is te belachelijk voor woorden. Slecht geacteerd, droevig in beeld gebracht en compleet verkloot verhaaltje. Weinig tot geen gore, een charismeloze bad guy en een intriest einde.

Dat alles telt op tot 0.5*, omdat je dat nu eenmaal als minimum moet geven. Maak dan geen tweede deel ...

0.5*

J-Horror

Hoewel de Pangs duidelijk meegelift hebben op de Aziatische horror hype vind ik hun films niet onder de J-Horror noemer vallen. Afgezien van de typische geesten is het werk van de Pangs alles behalve "less is more". De broertjes staan garant voor visueel verzorgde films en schuwen de filmtrucjes niet.

Hun overstapje naar Amerika vind ik ook geslaagd. Had er zeker niet zoveel van verwacht. Hun kunstjes zijn ze nog steeds niet verleerd. En het mag dan niet geweldig origineel zijn, spannend is het zeker nog wel. De kleurtjes zijn wat verdwenen, maar visueel is het nog steeds erg mooi. Daarbij enkele zeer sterke scenes en een mooie setting en veel kan er niet meer foutlopen.

Wel enkele mensen bij ons in de zaal die blijkbaar nog nooit een film van de Pangs gezien hadden. Nogal wat gekrijs en zichzelf geruststellend gegiechel met andere woorden.

Geslaagde film vond ik het. Niet zo goed als Diary, maar toch beter dan een Re-Cycle. Erg solide film, die makkelijk boven het gros van hun Aziatische concurrenten uitkomt.

Kleine maar verdiende 4*

Sterk.

Moet duidelijk eens wat meer van Shiraishi gaan kijken, want het is iemand met talent. Alleen vond ik deze film dan net niet evenwichtig genoeg om er een echt meesterwerk in te zien. Hoop niet dat het een typisch dingetje is voor Shiraishi.

Het is vooral de ommezwaai naar het wat luchtigere, komischere momenten die de film in de weg zitten. Het begin is echt prachtig geschoten en lijkt de start te zijn van een heerlijk drama. Eentje met scherpe kantjes die op typisch Japanse wijze toch enige subtiliteit en finesse meekrijgen.

Maar de rol van de baas van de firma bijvoorbeeld past niet in dat geheel. Dat is ineens wat te luid, wat te dik aangezet. Niet iets wat meteen in deze setting past. Jammer, want verder zijn er genoeg scenes waar ik erg van genoten heb. Goed acteerwerk, prachtige nachtopnames en een lekker economische speelduur.

Meer van Shiraishi dus.

3.5*

Veruit de beste van de reeks.

Eindelijk eentje waarbij men visueel wat poogt. Het camerawerk en de editing zijn dan niet meteen perfect, maar het zwart/wit wordt geweldig ingezet, waardoor zo'n film toch meteen een stuk meer sfeer krijgt. Daar moet deze Metalhead het dan ook van hebben.

Het is verder wel jammer dat het einde wat brak is, ook merk je dat het budget toch echt wel beperkt was. Tussen het begin en het eindgevecht zitten wat nutteloze scenes die pure filler zijn. Zou toch niet hoeven als je maar 40 minuten aan materiaal moet schieten lijkt me.

De robots zijn verder best cool. Iets te schattig misschien, doen ook sterk denken aan de Boston Dynamics dingen, maar ze komen in ieder geval wel dreigend genoeg over. Gelukkig ook weinig moraal in deze film, het wordt in ieder geval niet zo hard doorgedrukt.

Groots nog steeds niet, daarvoor blijft het allemaal veel te losjes, maar 't is in ieder geval wél eens wat anders.

3.0*

Wat de meesten al zeiden, op zich zit het wel goed met 2D en 3D animatie (al is het bij dat laatste vooral de designs die interessant zijn), de combinatie van beiden faalt echter.

Verder is de muziek ook irritant slecht. Buiten het leuke contrast tussen de ondergang van de stad en het "I can't stop loving you" nummertje, was het echt elke keer weer huiveren als er weer zo'n jazzy tunetje begon.

Een beetje een vreemde sensatie deze film, want slecht is hij zeker niet ... hij doet je alleen zo weinig. 2.5* + 0.5 voor de finale. 3* dus.

Vreemd ook hoe deze hier in de bioscoop is terecht gekomen.

Leuk, maar iets te gelikt.

Aparte combinatie van drama en fantasy toch wel, die een beetje doet denken aan Midnight In Paris. Tsutsumi gaat echter niet aan de praat met wat bekenden uit het verleden, maar gaat op zoek naar het verleden van z'n vader.

Film ziet er best aardig uit maar is soms iets te kil dramatisch. Het is allemaal wat te gelikt om echt te gaan beklijven, daarvoor zit het verhaaltje wat te vaak in de weg. De film is vaak nogal bezig met z'n concept en hoewel dat best leuk en interessant is uitgevoerd zit het het drama soms in de weg.

Tsutsumi wel een geweldig acteur natuurlijk, Takao Osawa vind ik iets minder geslaagd. Dikwijls iets te karikaturaal. Doet als film wat denken aan Always - Sunset on Third Street, al was die toch nog net iets leuker in m'n herinnering.

3.5*

Geweldige film.

Eentje die visueel gedragen wordt, dus als de look je niet ligt dan zal het allemaal best wat minder zijn. Het verhaaltje is een typische dystopian sci-fi riedeltje, maar met leuke accenten.

De soundtrack is sfeervol, ook de voice acting is erg geslaagd. Gallo's zachte stem past perfect bij Roger. Maar het is dus vooral visueel, een soort van duistere en realistische variant op de Japanse chibi, die een sterke indruk nalaat. Vond het prachtig.

Film die blijkbaar moeilijk aan een publiek weet te raken, wat toch wel vreemd is want andere Europese animatieprojecten lijken er minder moeite mee te hebben.

4.5* en een uitgebreide review

Nog even getwijfeld of ik zou wachten op de nieuwste versie, maar gezien mijn eerdere poging leek het mij niet zo slim om er nog een half uur bij te gooien.

De eerste keer dat ik Metropolis zag heb ik em halverwege afgezet. De 118 minuten versie is iets beter te verteren, vooral omdat hier de tussenteksten veel vlotter waren. Toch blijven ze nogal overbodig, en is het niet bepaald fijn eerst naar een hoop bewegende monden te moeten kijken om dan een of ander plat en overbodig zinnetje te lezen. Zonder die tekstjes had het ook perfect gewerkt en hadden ze misschien iets meer aandacht aan de dialoog scenes zelf kunnen besteden.

Visueel is het vooral in het begin mooi. Daarna volgen nog een aantal leuke stadszichten, maar andere delen zijn jammer genoeg iets te verouderd om nog echt aan te spreken. De ondergrondse stad vond ik bijvoorbeeld maar erg fake. Vooral het begin charmant dus, hoewel ook nog steeds op een knullige manier.

Halverwege zakt de film echt helemaal weg, al had ik nog wel hoop voor het einde. Jammer genoeg verandert de film daar toch zwaar van toon (en snelheid). Op 10 minuten tijd verandert de kwade menigte zo'n 10 keer van stemming. Soms enkel gescheiden door 1 enkele pancarte met de gevleugelde woorden The children are saved. Werd een beetje gek van het laatste kwartier.

Verhaal is niet aan mij besteed, het klassegedoe en de oermelige moraal vind ik ondermaats en erg pover uitgewerkt. Soundtrack was ook een beetje overdreven, zeker omdat deze eigenlijk twee uur lang doordendert zonder een beetje ademruimte.

Het is allemaal nogal jammer, want de setting is leuk en een aantal aparte scenes zijn nog wel te pruimen, maar enige rust en kalmte had de film erg veel goed gedaan.

De historische belangrijkheid ga ik hier niet in vraag stellen, die mag duidelijk zijn, maar het maakt de film er niet beter of aangenamer op. Dat extra half uur hoef ik er dan ook zeker niet meer bij.

1.0*

Erg grappig.

De hele film lang toch wel met een fijne grijs op m'n gezicht gezeten. Moreau en Nahon vond ik super, al is het vooral Moreau die hier echt de rol van haar leven speelt.

Verder komt het er gewoon op neer dat je de humor moet voelen, want als echte horror schiet de film inderdaad wel een beetje tekort tov de echte topfilms. Maar wat mij betreft is dat aardig naast de kwestie, aangezien Richard er genoeg lol inpompt om een hele film lang geamuseerd toe te kijken.

Visueel verder erg "mooi" geschoten, soundtrack ook kwalitatief en acteerwerk dik op niveau. Heb me erg vermaakt met deze film, al vrees ik dat velen de humor niet echt zullen waarderen, waardoor de film hard zal moeten zoeken om een welwillend publiek te vinden.

4.0* en een uitgebreide review

Edit: extra punten voor de Ghost n Goblins footage.

Typische Baumbach.

Een hoop neuzelende, wat saaie personages. Voeg getormenteerde familiebanden toe, wat aparte typetjes en je hebt een nieuwe Baumbach. Het tempo ligt doorgaans erg laag, de nadruk ligt op de dialogen en de humor zit voornamelijk in de tragiek.

Het omschrijft deze film tot op de letter. In theorie verschilt het niet zo heel veel van een Woody Allen film, alleen weet die af en toe toch nog enige schwung in z'n films te krijgen. Bij Baumbach blijft het allemaal nogal levensloos en doods. Ondanks enkele komieken die hun best doen.

Het voelt daarnaast ook net iets te Joods aan. Dat neurotische begint na een tijdje wat te vervelen, zo ook de personages en hun probleempjes. Het stelt bitterweinig voor, maar ze maken zich wel de hele tijd druk op vanalles en nog wat. Als het dan niet bruist, dan wordt het al snel vervelend.

Zeker naar het einde toe valt het amper nog uit te zitten. Een half uurtje korter had deze film goed gedaan. Nu sleept het maar aan en zonder enige binding met de personages wordt het een nodeloos lange zit.

1.5*

Weer zo'n vreemd OAV/film geval.

Over the top actie met een stevige scheut porno, als je de niet gecensureerde versie te pakken krijgt in ieder geval. Eerder wansmakelijk dan erotisch/sexy, maar als voorstrijder van de anti-censuur neem je dat er dan maar bij.

Iets beter dan Kite deze, actie scenes zijn zeker in orde, maar verder geen hoogvlieger. 3*

(voor de fans, er bestaat ook een TV serie van)

Erg fijn.

Vliegende start, of "hit the floor running" zoals het Engels iets smakelijker uitdrukt. Mi Gran Noche poeiert er vandoor vanaf de eerste minuut en de la Iglesia zorgt dat het tempo nooit inzakt, zelfs al beperkt de film zich tot één enkele setting.

Die vreselijke vooropgenomen oudejaarsshows zijn een klein mysterie voor mij. Een vreselijke fake bedoening die vooral niet leuk is om kijken tijdens oudjaar. Daarom des te leuker dat deze onzin de setting vormt voor dik 90 minuutjes zwarte komedie. Een hoop grotesque verhaallijnen doorkruisen mekaar, waarin de la Iglesia zich perfect kan uitleven.

Zo leuk en chaotisch het verloop is, zo losjes is de afwerking echter. Dat was het enige wat ik een beetje miste in deze film. Niet dat het echt lelijk oogt, de la Iglesia heeft een zekere basiskwaliteit wat het zeker kijkbaar maakt, maar hij heeft ook al gestileerdere films gemaakt. Dit voelt iets meer aan als een tussendoortje. Misschien ook niet zo verwonderlijk gezien het tempo waarmee hij films lanceert.

Maar vermaakt is het zeker. Erg lollige bedoening, lekker larger than life en de la Iglesia is fully committed. Van start tot finish een leuk feestje, had alleen net iets strakker mogen zijn qua regie. Maar een erg leuk fillertje, beetje raar dat ik pas de 5de stem uitdeel terwijl deze film toch al een tijdje op Netflix staat.

3.5*

Mooie film.

Voelt als een combinatie tussen Ke Jia en Kar-wai. Het groeiende, industriële maar nog steeds arme China wordt prachtig in beeld gebracht, waarbij de mix van natuur en industrialisatie voor een keer in het zonlicht wordt gezet. Prachtige settings in deze film.

De personages blijven nogal vaag, zo ook het verhaal en de motivaties. Het geeft de film iets menselijk en houdt het voor de kijker ook interessant. De hamvraag wordt uitgesteld tot helemaal op het einde wat toch best een vreemd effect lijkt te hebben.

Verder erg mooi camerawerk en een prachtige score. Veelal subtiel maar soms echt knap uithalend.

Mooi Chinees drama, Yibai is zijn sporen aan het verdienen.

4* en een uitgebreide review

Fijn.

In de kern een redelijk braaf coming of age drama met een streepje romantiek. Je moet dus wel in de mood zijn om jezelf anderhalf uur onder te dompelen in puberproblematiek. Ik merk zelf dat het mij niet altijd even zeer meer kan boeien de laatste tijd, maar er zijn gelukkig nog uitzonderingen.

Vooral wanneer ze uitzonderlijk gestileerd zijn. Je zou het niet meteen zeggen bij de poster, maar deze Secret Fruit bevat genoeg visuele hoogstandjes. De soundtrack is redelijk zwaar aangezet, maar wordt gebalanceerd door de zacht-klinkende dialogen die de film een heerlijk rustig sfeertje meegeven.

Acteerwerk is verder ook goed en ondanks dat het verloop redelijk voorspelbaar is, weet de film op de juiste momenten de juiste toon te vinden. Het is geen complete overrompeling, deze film, maar wél een érg lekker, warm dekentje. Lien laat zien het nog niet verleerd te zijn, zelfs al zit hij nu dan in China ipv Taiwan.

Enige echte haar in de boter is de vindbaarheid van de film, staat momenteel zelfs nog niet op IMDb. Maar jah, daar laat een liefhebber van Aziatische cinema zich zelden door tegenhouden.

4.0* en een uitgebreide review

Hele oude Yip.

Ik wist al wel dat Yip vroeger verantwoordelijk was voor mager genrewerk (HK horror), maar dat hij eigenlijk gestart was in het Cat III wereldje was nieuws. Hij is zeker niet de enige high-profile HK regisseur die daar z'n carriere begonnen is, dus zo verrassend is het nu ook weer niet, maar had het niet echt achter Yip gezocht.

Het duidt wel jammer genoeg de kwaliteit van deze release. Yip mag dan later wel uitgegroeid zijn tot een kundig actie regisseur, deze film toont werkelijk niks van z'n latere flair. Flets en goedkoop, slecht acteerwerk en een compleet idioot verhaaltje.

Enkel de soundtrack is nog enigszins opvallend, maar goed zou ik het ook niet willen noemen. 't Is een typische film van iemand die in een cinemamachine terecht kwam en pas later z'n eigen stijl zou gaan ontwikkelen. Redelijk klassiek proces daar in HK, waar cinema meer vak dan kunst is, maar het maakt wel dat die eerste films van bekende regisseurs vaak niet veel voorstellen. Deze is daar een mooi voorbeeld van.

1.0*