Meng Ying Tong Nian (2004)

Begint niet heel overtuigend, maar groeit naarmate het einde nadert.

Het eerste half uur sprak me niet zo aan. De film is niet slecht, maar het deed me niet zo veel. Het verhaal is aardig, maar niet bijzonder. De hoofdrolspeler gedraagt zich eigenlijk als een volslagen idioot. Die lach en dat gedrag, jongen toch doe normaal. en visueel biedt het niets nieuws.

Maar dit alles verandert. Het verhaal heeft tijd nodig om zich te ontrafelen en na afloop realiseerde ik me dat ik naar een erg mooie film heb gekeken. Het verhaal is bijzonder mooi, soms grappig, maar vooral heel emotioneel. Het raakte me op een gegeven moment echt.

Dat jongetje is best irritant, maar laat zich later van een andere kant zien. Hij wist uiteindelijk wel sympathie op te wekken. Maar vooral het meisje en haar moeder laten zich van een goede (zoniet geweldige) kant zien.

Visueel heeft de film soms toch wel wat te bieden. Vooral het prachtige kleurgebruik valt op en dat resulteert in prachtige sfeerbeelden. De fotografie is daarentegen niet heel bijzonder, maar wel goed.

Ik zit nu op 3,5*. 3* voor het redelijke eerste gedeelte, maar 4* voor het ontroerende verder verloop. Verhoging na herziening sluit ik niet uit.

Film die mijn hart heeft laten pompen. Prachtige onvervalste emotie en levenskracht. Alles klopt gewoon en hoe cliché alles ook mag zijn, is het op zo'n manier gebracht dat ik alleen sympathie kon krijgen voor de karakters. Die kinderen kunnen ook fantastisch acteren! Eerst het kleine meisje in Ajeossi en nu Ling Ling. Ze kunnen hier in het westen er wat van leren!

*4.5 sterren

Neen, dit is het dus niet.

Het begon goed. Ling Ling die "Great Soldier" Mao met een steen op de kop sloeg. Het beste zou geweest zijn dat die Mao Dabing daarna niet meer "wakker" geworden was want ik vond hem een vreselijk irritant persoontje, zowel als kind en als volwassene. Het beste van de film was dan ook het gedeelte toen hij van het toneel verdwenen was. Ling Ling daarentegen kon wel op mijn sympathie rekenen. De kleine Ling Ling acteerde uitstekend.

Dan over het verhaal; daar was ik nu niet bepaald enthousiast over. Dat komt ook omdat het zich voor een groot gedeelte afspeelde in het China van Mao, waar iedereen zogenaamd gelijk was en ook bijna iedereen die groene Mao kleding droeg en dat typische groene Mao petje op had. Ik zie toch liever die beelden van het moderne China zoals ik dat te zien kreeg in de film Spring Subway die overigens in de verste verte niet met deze film te vergelijken was maar die ik wel tig keer beter vond.

Kort samengevat; deze Chinese arthouse film is dus duidelijk niet mijn ding die ik vooral vanwege die irritant overkomende Mao Dabing helaas geen voldoende kan geven.

2,0*

Fijne herziening.

Er gaat wel een halfje af, waarschijnlijk omdat ik ondertussen toch al wel wat meer Chinees werk gezien heb en deze daarmee in vergelijking toch net iets minder is. Maar de film staat nog steeds als een huis, terwijl ik vooraf toch wel enige vrees had.

Visueel blijven vooral de flashbacks erg mooi. De scenes in de originele tijdlijn zien er iets minder gelikt uit, maar ook zeker niet slecht. Qua soundtrack vond ik het deze keer ook wel meevallen, vond het zelfs weinig opvallend. Maar dat heb ik wel vaker bij Chinese films. Acteerwerk wél op niveau, al moet je inderdaad wel een beetje rekening houden met overacting.

Het draagt allemaal bij tot een erg lief en schattig filmpje dat weinig verkeerd doet en op de juiste punten weet te scoren. Het is iets minder apart dan de eerste keer, maar nog wel steeds en leuke en solide film.

4.0* en een uitgebreide review

Een uitermate boeiende raamvertelling met centraal een prachtig verhaal over de tegenspoed van eenvoudige mensen en hun kinderen ten tijde van de Culturele Revolutie. De enige vorm van vertier die zij hebben, is de openluchtbioscoop, waar Chinese klassiekers worden gedraaid, zo’n beetje vergelijkbaar met Nuovo Cinema Paradiso.

Het knap geconstrueerde script is een van de sterke punten van deze film, die verder opvalt door zijn verzorgde acteerwerk. Vooral de kleine kinderen zijn op dreef, in het bijzonder de schattige Xiaotong Guan als de jonge versie van het meisje Ling Ling. Een aandoenlijke film, die mij trouwens nieuwsgierig heeft gemaakt naar die klassiekers van de Chinese cinema. Met name Street Angel uit 1937 lijkt mij heel erg de moeite waard.