Meningen

En bij deze.

Waarom "iedereen" dan deze film loopt af te kraken begrijp ik niet goed. Die apen van Humo weer misschien ? Vond het best een fijn filmpje. Niet helemaal geslaagd in z'n opzet, maar zat er dicht bij.

Probleem is dat Levie z'n tijd niet genoeg neemt. Tempo ligt iets te hoog, vooral omdat Levie lijkt te mikken op een wat sfeervolle, artistieke film. Zitten een paar erg mooie scenes, decors en shots in de film, alleen vliegt het allemaal iets te snel voorbij in functie van een verhaaltje dat niet al te boeiend is.

Levie zit er dus erg vaak tegen. Sterke soundtrack, vaak erg mooie beelden, maar het komt soms niet goed over. Het blijft een beetje ... te Belgisch zeg maar. Wat te reeël, te goedkoop. Teveel "boeren op het veld", terwijl deze film klasse wil uitstralen.

Maar genoeg mooie momenten om een dikke voldoende te halen. Verder ook verdacht veel naakt zonder echt erotisch te zijn. Broclain is er niet echt het type voor, al is het verder wel een erg mooie vrouw. Hou het op een aardige 3.5*. Fijne film, zeker geen straf, goeie bedoelingen, uitwerking had wat trager gemogen.

Onofficiële Inbetweeners spin-off.

Oké, Simon heet nu Nick ... eens je daarmee vrede hebt genomen dan is dit gewoon een sequel. Wel eentje waar het meerendeel van de "originele" cast niet aanwezig is, maar zelfs dat is amper een bezwaar, want de opzet is verder een bijna-kopie.

Niet zo erg, The Inbetweeners kon ik best smaken. Beetje flauwe humor, maar altijd gezellig en opbeurend. Naast Thomas staat Animashaun, die z'n rol als side-kick perfect invult. Een leuk duo, aangevuld met enkele lollige bijrolletjes. Clement springt eruit natuurlijk, maar ook een hoop andere, leuke cameos.

Hoogstaand is het niet, af en toe ook iets te veel cringe (dat "optreden" op het festival kon echt niet), maar het zijn eerder kleine, afzonderlijke scenes die verrassend weinig afdoen aan de algemene sfeer. Gewoon een leuk en gezellig niemendalletje, kijkt erg makkelijk weg.

3.0*

Film die nogal sterk in twee delen verdeeld is.

Het stadsgedeelte vond ik duidelijk het interessantst. Het idealisme van de bende is duidelijk niet dat van mij maar gelukkig weet de film zijn kritiek duidelijk over de verschillende partijen te verdelen, waardoor het nergens echt moralistisch wordt.

Tweede deel was wat saaier en de rek was er af en toe een beetje uit, toch bleef de film gedurende de gehele speelduur genoeg boeien.

Jammerder vond ik dat het begin nog wat filmische momenten kenden, waar dat er in het tweede deel bijna compleet uit was. Zelfde verhaaltje steeds weer, verhaaltje dat de overhand krijgt.

En ergens blijft er bij die Duitse films steeds een soort van TVserie sfeertje hangen. Geen idee of het nu aan de taal, het acteerwerk of de drabby kleuren ligt. Een trauma waar ik blijkbaar niet af van lijk te raken. Zit al een tijdje te azen op Vinzent, maar die blijkt dan weer zo goed als onvindbaar te zijn.

3.5*, niet slecht, niet super. Had meer kunnen zijn.

Wat minder comedy, wat meer romantiek.

Maar verder niet veel anders dan de meeste Farrelly films vond ik. De humor zit er vooral in het begin nog in (al is het iets minder lomp), gaandeweg verdwijnt die en blijft het romantische verhaaltje over.

Die lekkere laid-back sfeer zit er gelukkig wel nog steeds in. Verder vond ik Barrymore en Fallon wel aardig als koppeltje, sfeer blijft redelijk rustig (al had het dramatische stuk op het einde voluit geknipt mogen worden).

Op zich een doorsnee romantische comedy maar de Farrellys zijn goed in het pacen van hun films, waardoor net boven het kaf uitkomen. Begin was wel duidelijk het leukste deel van de film.

2.5*

Matige comedy.

Vooral qua opzet niet al te boeiend. Trouwerij waar een paar beroerde vrienden de boel komen verkloten. Uiteraard is de andere familie welgesteld en speelt de film volop op dat contrast. Daaruit volgen wat redelijk grapjes, maar ook veel vervelende onzin.

Waar de film gelukkig wel scoort is om de mix tussen Britse en Australische humor. Geeft de film toch net wat meer dan de zoveelste Amerikaanse comedy. Al valt de invloed van bijv. een Hangover hier moeilijk te negeren natuurlijk, toch is de invulling net iets grappiger.

Gelukkig duurt de film niet te lang en is het ook nooit voor lange tijd vervelend. Elliott houdt de sfeer best luchtig en het zijn vooral een aantal nevenpersonages (zoals wel vaker) die wat leven in de brouwerij brengen. Niet echt vervelend allemaal, maar echt leuk is het ook niet.

2.5*

Degelijk.

Het moet gezegd, zonder de bekende uitbarsting van Nicholson op het eind zou de film allicht niet hetzelfde imago hebben. Dé scene waarop je al vanaf het begin zit te wachten, ook een waar sampleparadijs dus zo'n scene die je lekker kan meelippen tijdens het kijken.

Maar de rest errond is ook niet zo slecht. Reiner zet een best klassiek verhaaltje neer, maar doet dat op zo'n manier dat het boeiend blijft. Normaal gezien is het niet zo mijn ding (kent iemand JAG nog - vreselijke serie) maar de personages zijn net allemaal interessant genoeg om het verhaaltje draaiende te houden.

Nicholson springt er dan misschien wel bovenuit, vond Cruise, Moore, Sutherland, Bacon en vooral ook Pollak hun rol goed vervullen. Dat alles maakt dat deze toch best lange film nergens echt weet te slepen. Echt sprankelen doet het nu ook weer niet, daarvoor is het allemaal iets te beproefd en braaf (zeker op het einde, met de verplichte moraaltjes), maar het had heel wat slechter kunnen uitdraaien.

Wel een redelijk aparte film binnen Reiner's oeuvre, maar hij brengt het er best goed vanaf.

3.0*

Leuk omnibus project.

Het uitgangspunt is simpel: folklore en demonen de wereld rond. En dan vooral toch met aandacht voor Europa. India en de US maken het geheel iets wereldser, maar net die verhaaltjes stellen dan wat teleur. Wie al eens graag een omnibus filmpje meepikt zal zich hiermee niet vervelen.

Niet de méést bekende namen, maar dat stoort niet echt. Belangrijk is dat er vooral veel variatie is en daar slaagt de film zonder meer in. Qua stijl had het misschien nog niet wat wilder gemogen, het is toch vooral ingetogen horror met veel fantasy invloeden, maar elke short weet toch z'n eigen ding te doen, waardoor het altijd weer uitkijken is naar een nieuw filmpje.

Het Turkse stuk vond ik veruit het best, het Amerikaanse deel wat het flauwst. Leek me ook zowat het enige dat wat uit de toon viel. Wel jammer is dat de beste shorts zowat allen vooraan zitten, waardoor het tweede deel toch een klein beetje tegenvalt. Maar verder weinig over te klagen, best een interessante film.

3.0*

Blergh.

Wat gaat Wheatley hier enorm de mist in. De link naar Valhalla Rising is op zich nog wel begrijpelijk, maar ik heb de hele film met de slechte nasmaak van Det Sjunde Inseglet in m'n mond gezeten. Aan de setting had ik alvast een énorme hekel, een euvel dat de film eigenlijk nooit meer te boven is gekomen.

Eerste uur is tergend sloom. Oninteressante personages lullen een eindje weg tegen elkaar, het gaat nergens over. Wheatley kiest z'n momentjes, die zijn op zich ook wel goed, maar kennen weinig cohesie en zinderen ook niet genoeg na. Deze aparte scenes zijn best de moeite, maar de sfeer verdwijnt de seconde dat deze scenes afgelopen zijn.

Moet ook wel zeggen dat de tripscene een serieuze tegenvaller was. Beetje erg matig, Wheatley moet nog maar eens goed kijken naar een Pop Skull ofzo. De enige scene die eigenlijk echt indruk maakte was wanneer Whitehead uit de tent kwam gestrompeld, onder begeleiding van een geweldig ambient nummer (dat trouwens redelijk bekend in de oren klonk).

De zwart/wit fotografie vond ik verder ook jammerlijk onindrukwekkend. Erg vaal, weinig contrast, in combinatie met tekorstschietend cameragewerkt een enorme domper voor een film als deze. In het laatste half uur gebeurd heel wat meer, al houdt het niet teveel steek allemaal. Op zich geen problemen mee, als de rest wél de moeite was geweest.

Mnee, een paar individuele scenes springen er uit en Wheatley levert wel een unieke film af, maar daar blijft het ook bij. Komt als regisseur duidelijk wat tekort voor dit soort werk. Hopelijk blijft het bij dit ene experimentje.

1.5*

Uberkitsch.

Wat een compleet sentimentele, drakerig film was dit. Heeft een soort van underdog klassieker status, maar die is wat mij betreft compleet onterecht. Het leek af en toe zelfs alsof ik naar één van die melige religieuze dramatjes zat te kijken, ondanks dat de film niet echt expliciet religieus is.

Acteerwerk is echt slecht. Zowel Costner als Jones lopen er bij alsof ze voor een goedkoop TV serietje zijn opgetrommeld. Audiovisueel is het ook echt enorm dik aangezet, met een zweverige rotsoundtrack en camerawerk dat alle effect mist.

Het hele honkbalgebeuren kon me ook echt niet boeien en het fantastische element komt al ook niet tot z'n recht. Zo'n papa die een roeping heeft, wat dooie sterren ziet en het uiteraard kan bijleggen met z'n vader op het einde ... je moet er maar zin in hebben. Mnee, echt op alle vlakken een compleet wanproduct dit.

1.0*

Gaaf!

Hoewel de film eigenlijk alle clichés van het genre bevat, is het op de één of andere manier toch fris en origineel. Komt volgens mij vooral door de soundtrack, die los van de beelden vaak voor een andere sfeer zorgt. Die wisselwerking is erg leuk om zien.

Visueel ook sterk. 70s look, maar zonder de technische beperkingen van vroeger. Acteerwerk ook meer dan oké, zeker die oude mensjes zijn geweldig. Maar ook Williams is meer dan bekwaam als kindacteur.

De spanning komt van zeer kleine momenten. Geen gore, weinig directe spanning, maar wél een dijk van een sfeertje. Aanrader en één van de betere genrefilms van 2012, nu al.

4.0* en een uitgebreide review

Een wat rare film om plaatsen.

Vooral omdat de vorige delen van Black Mirror toch steeds met een duidelijk concept naar voren kwamen. Hier had ik achteraf niet meteen het idee wat nu nét het punt van Fifteen Million Merits was. Wel een aantal opties, waarvan geen enkele echt overtuigde, maar die dualiteit is toch nieuw.

Qua world building is het wel simpel genoeg. Een toekomst waarin wat van onze huidige "problemen" uitvergroot zijn, meer is het niet. Alles wat getoond wordt is ook puur functioneel, dus buiten wat de regisseur laat zien is er eigenlijk weinig tot niks. Daarmee worden de eerste 45 minuten gevuld. Het gaat nergens heen, het vertelt en toont.

Het laatste kwartier is moeilijker te lezen. De "speech" is tenenkrommend en shallow, type ouwelullengezeur 101, maar de keuze van Bing maakt het wel erg cynisch. Op zich is dat wel leuk, alleen rijst dan de vraag of FMM wil zeggen dat je niet onder de druk van media/hogere klassen uitkunt, iets wat natuurlijk de grootste onzin is. Het is dus best leuk dat je met een dubbel gevoel achterblijft, het is een stuk minder dan geen enkel antwoord eigenlijk bevredigend is.

Visueel is het ook makjes en makkelijk, net als de soundtrack. Kaluuya doet het wel leuk, maar echt wereldschokkend is hij ook niet. Rest een film die voor een keer niet drammerig is, maar nog steeds niet boeiends te vertellen heeft. Waar deze reeks zijn imago van thought-provoking vandaan haalt is mij dan ook een compleet raadsel.

2.0*

Leuke herziening.

De film staat nog steeds, alleen de CG heeft ondertussen een aardige knauw gekregen. Ook wel lastig aangezien er tegenwoordig toch een heuse scifi boom aan de gang is, waardoor het verschil extra in de verf wordt gezet. Maar Besson mikt iets teveel op wow-effecten met hekele CG scenes, iets wat bijna 20 jaar later gewoon niet meer werkt.

Maar verder erg leuke pastiche. De film loopt over van de referenties, maar slaagt er ook in z'n eigen iconische scenes te creëren. Zo is de opera scene een pareltje en krijg je met Tucker (toegegeven, niet voor iedereen) en Oldman twee acteurs die echt memorabele rollen weten neer te zetten. En wat de film dan eert, eert het op zo'n manier dat ook aan het origineel steeds wat toegevoegd wordt.

Mnee, Besson heeft met deze Fifth Element een erg leuk filmpje gemaakt. Jammer dat hij visueel niet iets meer op esthetiek heeft gespeeld, maar los daarvan blijft een zeer leuke en losse 2 uur space opera met een vette knipoog. Toch een halfje eraf, maar dan resten er nog steeds 4 volle sterren.

4.0* en een uitgebreide review

Gaaf filmpje.

Doet wat denken aan het vroege werk van Ishii & Tsukamoto, iets minder hectisch, iets kleurrijker, maar wel lekker abstract en conceptueel. Indie fetishcinema met een stevige genreinjectie dus, het soort film waar ik altijd wel voor wil gaan zitten.

Park pakt het ook wel slim aan. We volgen een matras, waardoor het enerzijds wat fragmentarisch is, anderzijds geeft het hem de ruimte om verschillende settings te verkennen. HIj hoeft zich ook niet teveel zorgen te maken over narratieve coherentie, want het pad van deze film ligt eigenlijk al vanaf het begin vast.

Dit is toch vooral een film die het van z'n sfeer moet hebben, en daar zit het wel goed. Visueel uitmuntend, de soundtrack iets braver maar wel erg passend, en de mix van drama and horror/fantasy is ook sterk uitgevoerd. Komt er ook nog eens bij dat de film het niet nodeloos rekt. En dat uit Zuid Korea, over verrassingen gesproken.

4.5* en een uitgebreide review

Blijft toch wel tof.

Was érg lang geleden dat ik de film gezien had, maar ik had er op zich nog wel vertrouwen in. Type humor ligt me wel en herinnerde me de film als eentje met best wat visuele onzin. En daarin wist de film nog steeds te overtuigen.

Dat maatschappelijke/anti-establishment geode voelt daarentegen wat onnozeler aan tegenwoordig. Sommige punten zijn nog steeds wel relevant, maar 20 jaar geleden ging men redelijk ver in de hype, met berichten op real-life fight clubs enzo. Ach ja, wat mij betreft is het een goede voedingsbodem voor de humor, wie er meer in wil zien moet dat vooral zelf weten.

Norton en Pitt vormen een dodelijk duo, visueel is het slick (al oogt het een beetje te donker af en toe) en de soundtrack past er wel bij. De effectieve uitwerking door de Dust Brothers is eerder crap, maar de film kan het nog net hebben.

Viel me bij herziening zeker niet tegen. Eentje die het de komende decennia nog wel goed blijft doen vermoed ik. Wel jammer dat het zowat het laatste hoogtepunt van Fincher was.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer middle-of-the-road.

Het enige echt opvallende aan deze film is dat het geen rise & fall, maar eerder een fall & rise verhaaltje is. Daarmee is het meeste dan ook wel gezegd, de rest laat zich allemaal raden.

Bale laat z'n kunnen weer eens zien (al zal z'n fysiek waarschijnlijk wel weer de meeste aandacht opeisen), de rest van de cast is best oké maar redelijk onopvallend.

Visueel is het zéér matig, de soundtrack herbergt wel een aantal betere tracks. Af en toe wat dregiende geruis te horen, best oké. Op zich is die hele familie verder veel boeiender dan de boksbroertjes zelf. Wat een vreselijk gespuis, best effectief neergezet.

Boksscenes zijn verder best sterk, maar vormen niet meteen het zwaartepunt van de film. Het is vooral een dramatje rond twee broers waarbij verloren dromen toch weer zegevieren. De vleesgeworden American Dream dus.

Op zich niet slecht maar een weinig opvallende film die enkel en alleen leunt op de presentatie van één acteur, en da's gewoon te weinig om een echt goede film te maken.

2.5*

Best oké.

Het is dat het gebaseerd is op bestaande mensen. Daar kwam ik eigenlijk pas tijdens de end credits achter, maar het zit de film eigenlijk wel een beetje in de weg. Halverwege is er namelijk een uitgelezen mogelijkheid om er niet een typisch succesverhaaltje van te maken, maar zover komt het jammer genoeg niet. Ook moeilijk als het echte verhaal compleet anders loopt natuurlijk, maar qua drama had het een stuk beter gewerkt.

Nu zit je dus met een klassieke from rags to riches sport film. Eentje waar het lelijke eendje etc etc. Het is dat Merchant het absoluut naar behoren uitwerkt. Hij heeft een blik leuke acteurs ter beschikking, weet het net gestileerd genoeg te maken en zorgt ervoor dat het drama wel werkt, maar het luchtige karakter van de film nooit in de weg gaat zitten.

Toch weegt het keurslijf van deze film te sterk om er echt een goeie film van te maken. Het is een interessant verhaal natuurlijk, eentje dat het ook wel verdient om verteld te worden, alleen is het jammer dat alléén maar dit soort verhalen verteld worden. Voor elke Saraya 100 anderen die nooit populair maar wél gelukkig zijn geworden.

Maar aardig vermaak, dat zeker.

3.0*

Interessant.

Takashi Ishii blijft een wat aparte kerel. Van veraf zien z'n film er vaak nogal goedkoop uit, maar dat zijn ze niet. Ondanks de pinku kantjes en de wat makkelijke plotjes, weet hij er toch vaak wat boeiends van te maken. Zo ook dit filmpje.

Inderdaad lijkt het op Air Doll, maar die opzet is niet zo vreemd in Japan natuurlijk. Video Girl Ai kwam ook wel eventjes naar boven. Begint iets te tam, maar eens aangekomen in een verlaten pand komt het filmpje goed los.

Blijft boeiend met een wel erg sterk einde vond ik. Ishii lijkt weinig grenzen of beperkingen te kennen, zonder daardoor met een al te mager budget te zitten. Een wankele balans die hij toch al een aantal jaren goed lijkt te aanhouden. Erg tof filmpje dit, moet eigenlijk weer eens wat meer films van hem kijken, stellen zelden teleur.

3.5*

Keek best uit naar deze herkijk.

En terecht zo blijkt. Nog altijd fris en uitdagend. Een eerder donkere opzet die op een opvallend scherpe en luchtige manier uitgewerkt wordt. Op papier is het een film die me niet zo mogen boeien, maar Leconte doet dat wel.

Veel elementen uit de klassieke cinema, maar op een moderne manier geherinterpreteerd. Van Paradis' voorkomen tot de zwart/wit fotografie, de kenmerken van de klassieke cinema zijn onmiskenbaar, maar toch ook weer onherkenbaar. De soundtrack is een beetje all over the place maar weet uiteindelijk wel het juiste sfeertje vast te houden.

Verder leuk samenspel van Auteuil en Paradis, niet mijn favorieten maar ze spelen hun rol met verve hier. Een aardig plot verder, al dreigt het op het einde even lichtjes te ontsporen. Het effectieve einde lost dat mooi op, maar toch blijft het een klein minpuntje dat nergens voor nodig was.

Maar het is enkel een klein smetje op een verder heerlijke film.

4.5* en een uitgebreide review

Blijft fijn.

10 jaar later, maar nog geen pagina aan berichten bij deze film. Jammer, want hij verdient een beter lot. Deed me deze keer wat denken aan de films van Jianqi Huo, allicht door een gelijkaardig gebruik van muziek. Maar ook door de rust die er vanaf straalt.

Wel wat bitterder. Harde personages en een redelijk scherp einde, maar toch weet de sfeer van de film dat deels te verbloemen, waardoor ook dat iets poëtisch krijgt. Visueel blijft het ook erg mooi, strak kleurgebruik en geweldige setting, al zou hier wel eens een HD versie van mogen uitkomen, aangezien de DVD transfers van matige kwaliteit zijn.

Jampanoï blijft het vreemdste element in deze film, al is deze film sowieso wel iets internationaler dan initieel gedacht (cinematografie en muziek zijn bijvoorbeeld beiden in Franse handen). Dai weet het in ieder geval goed weg te steken.

Blijft een prachtige films dit. Heerlijke sfeer en krachtig einde.

4.5* en een uitgebreide review

Redelijk.

De comedy zit hem vooral in het verhaaltje en de luchtigheid waarmee bepaalde zaken gebracht wordt. Het is nimmer echt grappig of komisch, anderzijds is het ook geen loodzwaar oorlogsdrama of arthouse gebeuren geworden.

Acteerwerk is aardig en ook het plotje vermaakt wel. Qua stilering is het echter wat aan de povere kant, waardoor deze film nooit veel meer wordt dan een curiositeit. Leuk om te zeggen dat je een genrefilm uit Libanon/Qatar gezien hebt, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Vervelend is het echter niet en als filler is het zeker geen verkeerd filmpje. Het idee is leuk, de uitwerking is jammer genoeg aan de saaie kant. Wie eens gek wil doen kan deze gewoon op Netflix bekijken, maar zoals het stemmenaantal laat zien is een Netflix-release nog steeds geen garantie dat mensen de film ook daadwerkelijk gaan bekijken.

2.5*

Goh ja.

Na vijf minuten is het al duidelijk dat je hier geen narratief hoeft te verwachten (des te vreemder dan dat er halverwege toch een wat narratiever stuk komt) en dat Godard meer op pad gaat om "iets" te maken. De film voelt een beetje aan als een filmvariant van een Jackson Pollock. Borstel pakken en maar smijten, gooien en zien wat er uitkomt.

Jammer genoeg is het allemaal met de botte bijl. Sommige ideeën lijken wel interessant, maar de uitvoering is vaak brak en lijkt ook enorm vluchtig. Godard lijkt meer bezig te zijn met de grote lijnen van film te challengen, maar vergeet daarbij dat de details minstens even belangrijk zijn. En zo wordt het dan een redelijk lange zit.

Het verhaal over de ondertiteling vind ik verder wel apart. In het artikel hierboven gelinkt wordt daar wel een verklaring voor gegeven, maar het lijkt mij toch dat het niet echt essentieel onderdeel van de filmbeleving kan zijn. Indien dat wel het geval is worden de Fransen wel serieus benadeeld, want die kijken zonder ondertitels en verstaan alles gewoon. (ik heb zelf met Franse ondertitels gekeken)

Njah, Godard ... lijkt kunde een beetje te maskeren met experimenteerdrift. Het resultaat is ergens wel interessant, maar vaak is het gewoon ook enorm pover.

2.0*

Genoten.

Sowieso interesse door het bronmateriaal van Welsh, de vraag was of Baird er wat van kon maken (en of McAvoy wel de juiste toon voor z'n rol zou kunnen vinden).

Lang heb ik er niet over ingezeten. Na 5 minuten was wel al duidelijk dat dit een filmpje voor mij zou zijn. Lekker vlot, grappig, een mix van Trainspotting en Amélie, maar wel eentje waar het dikke Schotse accent overheerst.

Eerste deel is wat losjes, het duurt tot dik halverwege voor er een echte rode draad in het verhaal komt. Mij stoorde het niet maar kan me inbeelden dat niet iedereen daar even blij mee is. Verder een film die duidelijk uit de Trainspotting-school komt. Slicke visuals, een combinatie van Brit-pop en wat dance & trance en lekker platte, sappige humor.

4.0* en een uitgebreide review

Slecht niet, wel redelijk teleurstellend.

- Shinohara: is een aardige opener. Niet echt apart, maar inderdaad lekker fris en zomers. Leuk trouwens dat het geen moraallesje is geworden.

- Hiroki: Niet al te best. Hiroki is sterk met acteurs en drama, dit soort komisch vertier ligt hem een pak minder. Het gedoe tussen de drie in de taxi wordt na een tijdje gewoon vervelend.

- Matsuo: Gestoord acteur, goed regisseur. Ook hier, levert eigenlijk de beste short af. Visueel het boeiends, zit ook het meest sfeer in dit filmpje.

- Nishikawa: Aardig, voortkabbelend en het enige filmpje dat enigszins wat rust weet te brengen. Zitten fijne scenes in, maar als geheel wel wat pover, mist ook een climax.

- Tsukamoto: Ook hij weet niet echt te overtuigen. Zijn short kent de sterkste afzonderlijke scenes, maar het plakt allemaal niet zo sterk aaneen.

Tussenstukjes steken er visueel erg bovenuit, maar brengen niet veel boeiends. Dansjes enzo ...

Alle filmpjes schommelen zo tussen de 3.0* en 3.5*. Een omnibus heeft toch minstens een 4* nodig om echt te overtuigen, liefst nog iets meer en de mindere filmpjes heb ik ook liever als mislukt experiment dan als doorsnee wegkijkertje. Er wordt gewoon allemaal iets te weinig gedaan met de gebruikelijke vrijheden.

Maar verder niet slecht, al is er weinig dat zal blijven hangen. In ieder geval wel goed om het oeuvre van een aantal regisseurs vlot te kunnen afvinken.

3.0*

Derde deel en al even saai als de eerste twee delen.

Nochthans hebben ze er alles aan gedaan om wat variatie te brengen. Raar megalomaan verhaal met een ware battle tussen satan en christus.

Klinkt alleen veel interessanter dan het gebracht wordt. Neill gaat er zwaar over, het secte idee wordt echt slecht uitgewerkt, het 7 kleine priestertjes rijmpje werkt niet echt en al het interessante wordt nooit in beeld gebracht.

Wel wat brakke special effects en alweer zwaar overdreven muziek. Die op zich nog niet eens zo slecht hoeft te zijn, behalve dan dat het telkens zwaar aangezet wordt op momenten die totaal niet spannend zijn, waardoor het allemaal aardig belachelijk overkomt.

Einde is ook één grote sof, de antichrist is jammerlijk saai en het leger des heils voert eigenlijk ook geen klop uit.

Doe mij maar Pratchett en Gaiman's Bad Omens. Alweer een erg pover deel in een zeer saaie reeks. En dan moet de TV film nog komen ... alle hoop op de remake dan maar ?

1.0*

Leuk concept, jammer dat ze er een TV film van gemaakt hebben.

Veel goeie ideeën hier, maar zo vreselijk uitgewerkt. Alles komt erg banaal, zielloos en ongeïnteresseerd over. Persoonlijk geen klachten over de lengte, alles wat moest gezegd worden werd gezegd.

Flauwe score, inspiratieloze visuals en een zeer matig uitgewerkt beginconcept. 1.5*

Degelijk tussendoortje.

Vond het nergens eng of spannend worden. Daarvoor was de film te "duidelijk". Elke keer als er iemand dood gaat wordt dit mooi aangekondigd. Niet erg, want daar zit ook het leuke van de film. Wong suggereert veel vooral over te gaan op het echte werk. De moorden zijn inderdaad leuk om volgen.

Verder is de film jammer genoeg wat te goedkoop. Matig acteerwerk en visueel redelijk saai. Qua presentatie een wel erg doorsnee Hollywood filmpje.

Maar leuk genoeg voor een keertje. Paar originele insteekjes (zo overleven er zelfs 2 personen) en enkele leuke scenes. Niet spannend of eng, geen schrikmomenten gezien , wel vermakelijk.

Vond deze duidelijk beter dan het eerste deel. Deel 2 was jammer genoeg Spaans gedubd, dus dan maar even in iets andere volgorde gekeken. Al lijkt me dat weinig uit te maken bij deze films.

Sfeertje zat er wat beter in, Wong is er zeker op vooruit gegaan als filmmaker. Het is allemaal net wat strakker vormgegeven, vooral de openingsscene komt erg goed uit de verf.

Te verwachten, maar de rest van de film is van iets minder niveau. Het is vaak van de ene dood naar de andere hollen, en wat daartussen zit is niet echt boeiend. Maar de sterfscenes zijn weer erg leuk allemaal. Mensen vliegen wel opvallend makkelijk uit elkaar, maar dat mag en kan de pret niet drukken.

Fijn filmpje, zeker één van de betere in z'n soort. Blijf mij wat ergeren aan die jongerencast, het boeit niet de gehele tijd, maar het is erg vermakelijk en fijn in elkaar gebokst.

3.5*

Fijne return to form.

Blijf er verder wel bij dat 3D te weinig toegevoegde waarde heeft. Bij de brugscene is het bijvoorbeeld wel leuk, je krijgt toch een beter beeld van de diepte (duh), maar in de andere scenes is het vooral lichtstorend. Ofwel ga je er heel je film rondbouwen (en dan bedoel ik niet vanalles "door" het scherm heen laten komen), ofwel kan je er maar beter niet aan beginnen.

Beginscene mocht er in ieder geval zijn, ook het einde is érg leuk, zeker voor mensen die vertrouwd zijn met de reeks. Tussenin is het echter wat minder. We zitten opgescheept met weer een nieuw groepje mensen die het concept nog niet kennen. Als kijker kan je het ondertussen al meedreunen, dus sommige scenes zijn gewoon wat saai en overbodig.

De doodscenes in het begin zijn verder nog wel leuk, maar naarmate het einde vordert is de rek er een beetje uit had ik het idee. Het hele gedoe in het restaurant met die Tom Cruise look-alike was ook niet al te best. Gelukkig weet de film zich daarna erg goed te herpakken.

Vermakelijk dus, brengt wat deze reeks hoort te brengen en doet dat met het nodige plezier en vernuft. 3D is waardeloos, middenstuk sleept wat, maar over de rest valt weinig te klagen.

3.0*

Pijnlijk 4de deel.

Deel 1 en 3 waren (best) vermakelijk maar daar blijft maar weinig van over. Deze keer wel érg vervelende acteurs en erg vergezochte situaties.

Het basisidee is ondertussen ook iets teveel uitgemolken. Zou niet zo erg zijn moesten de makers daar ook rekening mee gehouden hebben, maar het blijft blijkbaar de bedoeling dat het publiek "oeh!" reacties roept tijdens de twists.

Effecten waren deze keer ook wel erg nep, meeste kills waren best leuk en origineel maar énorm slecht vormgegeven. Zeer plots en onnatuurlijk allemaal, en dat terwijl ze toch probeerden best goor over te komen. 3D is verder ook erg storend, zeker wanneer je de film in 2D kijkt. Je ziet de hele tijd welke stukjes 3D moeten zijn, wat afleidt en het filmwerk ook helemaal niet ten goede komt. Eerder achteruitgang dan vooruitgang.

De opzetjes blijven nog steeds best grappig, verder is het tussengebral bijna gereduceerd tot 0. Niet slecht maar het maakt van de film zelf al een reeks herhalingen. En dat terwijl het 4de deel zelf al één grote herhaling is. Waarschijnlijk het grootste minpunt.

De optiteling was uiteindelijk nog het leukst (met x-ray kills uit de andere films). Niet zo'n positieve constatatie dus.

1.5*

Njah.

Eigenlijk zonder achtergrond aan begonnen (op zoek naar een korte sci-fi), dan heb je al eens kans tegen dit soort werkjes aan te lopen. Wat mij betreft is Final Flesh gewoon een volbloed comedy, buiten wat absurde momenten heeft dit helemaal niks met sci-fi te maken, maar labeling van films blijft toch een moeilijk gebeuren.

Soit, schakeltje om en de opzet lezende aan het begin van de film leek me dit een best grappig idee. Voor zo ongeveer 5 seconden dan, want walt volgt is eerder triest dan grappig. De filmpjes zijn uiteraard enorm brak, maar niet echt op een leuke manier. Het materiaal waarmee de vier diensten aan de slag moesten heeft weinig kwaliteit (vooral gewoon random), de uitvoering nog minder.

Uiteindelijk werd ik er een beetje droevig van. Droevig dat dit soort diensten bestaan, droevig dat er mensen daadwerkelijk gebruik van maken en droevig dat de makers niet veel verder geraken dan een doordeweekse YouTube prank. Daar zou deze "film" ook veel beter passen wat mij betreft, in ieder geval vond ik het serieus vervelend en alles behalve leuk of grappig. Deprimerender dan 4 uur durend Oost-Europeaans drama.

0.5*