Meningen

Eenvoudig en lomp.

Wat het verder wel aardig maakt is dat de film dat best goed volhoudt. Meeste van dit soort Amerikaanse comedies schakelen het laatste half uur naar wat dramatischere onzin, dat euvel weet Father of the Year redelijk goed te overwinnen.

Spade geeft zich vol als loser dad, Faxon is een beetje een alternatief voor Ed Helms, maar weet zich ondanks dat toch ook wel aardig te redden. De rest van de cast doet aardig mee, al mist de film misschien wel één erg memorabele sidekick.

Redelijk plastische humor, maar geinig genoeg om niet te gaan vervelen. Ook gewoon lekker luchtig verder, waardoor de 90 minuutjes redelijk vlot voorbij schuiven. Grootse cinema is het niet, wel makkelijk verteerbare filler. Degelijk voor een keertje.

3.0*

Begon leuk, maar na verloop van tijd kon ook deze film me niet meer boeien.

Wat Conspirators Of Pleasures wel kon, de aandacht van de mij vasthouden door leuke weirdness te brengen, die duidelijk ergens heenleidde, begint deze film me al heel snel te vervelen. Wanneer de hoofdrolspeler in het huis terechtkomt is het vooral random heen en weer geloop, met uiterst vervelend poppenspel ertussen.

De stop-motion is hier wel een pak beter vond ik, vooral wanneer er met klei gewerkt wordt (zoals het babytje), verder vond ik dit maar een misbaksel van een film.

1.5*

Best leuk.

Vind het zelfs Lanthimos' beste, al komt dat misschien omdat ik niet zo'n fan ben van z'n vorige films. En ook niet van kostuumdramas, waardoor deze er redelijk positief bovenuit steekt. Het is verre van geniaal en ook niet zo uitzinnig als hier en daar beweerd wordt, maar het is wel een stuk feestelijker dan soortgelijke films.

Mede door het visuele, hoewel dat uiteindelijk een beetje dubbel aanvoelde. De fisheye lenzen en de cameras die hoekig rond hun as draaien zijn leuk, maar Lanthimos' arsenaal aan trucjes is redelijk klein. Daardoor begint het zich na een tijdje wat teveel te herhalen. Ziet er verder wel sfeervol uit, maar het is mij iets te klassiek om écht aan te spreken.

Verder weet het plot wel te boeien, ondanks dat het niet zoveel verschilt van soortgelijke films. Er wordt goed geacteerd, er zit voldoende tempo in en de opdeling in verschillende hoofdstukken weet de aandacht net iets te verscherpen.

Fijn filmpje dus, maar of Lanthimos ooit een echt meesterwerk kan maken? Ik zie het er eerlijk gezegd niet in, maar z'n films zijn in ieder geval wel uniek genoeg, dus laat ik me graag verrassen.

3.5*

Hmmm.

Tipje van beavis. Een aparte film is het zeker, maar ondanks dat er wel wat elementen waren die ik kon waarderen is het toch niet echt mijn type film.

Ik heb teveel problemen met de gepoogde "oude" uiterlijk van de film. 4:3 vind ik sowieso geen optie meer tegenwoordig (één enkele uitzondering daargelaten), maar ook de effecten en de editing, hoewel duidelijk zo bedoeld, vind ik te knullig. Het plot spreekt van een "jungle", volgens mij waren het plastieken plantjes. De transparante overlays waren verder slordig en het filtertje dat overheen de hele film hangt is een continue loopje, 80 minuten lang. Het mag dan bedoeld zijn, ik heb er niet zoveel mee.

Plot is vaak maar wat gissen, dat kan je wel al afleiden aan het plotje hierboven (dat leest als een slecht gedicht). Op zich niet zo'n ramp, maar het is wel erg repetitief voor een film van nog geen 90 minuten. Acteerwerk was ook niet al te best, al weet ik niet hoe een acteur zich zou moeten redden in een film als deze. De "zus" viel dan nog wel mee, de "broer" was regelmatig te goofy in z'n gelaatsuitdrukkingen. Die dacht écht in een stille film van 80 jaar geleden te zitten denk ik.

De soundtrack vond ik uiteindelijk nog het opvallendste. Ook het enige echte element (naast misschien de styling van de personages) dat enigszins modern aanvoelt. Niet dat ik de muziek nu zelf zo geweldig vond, maar de nummers worden met veel durf onder de film gemonteerd, daar heb ik wel respect voor.

Wanneer je films als The Artist en Blancanieves als niche ziet, dan zit deze daarin genesteld in het experimentele hoekje. Mij is het te gemaakt oud, een throwback waar ik toch al niks mee heb, maar apart is het wel en dat verdient toch ook wel een zetje.

2.0*

Aanraders voor de "Bruce Lee liefhebbers" eerder.

Hoewel de man een onmiskenbare aparte uitstraling had heb ik er nooit veel aangevonden. Vooral ook omdat het bij Lee meer om Lee dan om de martial arts lijkt te gaan. Ook in deze film is dat duidelijk te merken. Hung is vooral bezig met kreetjes, standjes en blikken, maar de martial arts is aardig duf en ongeïnspireerd.

Verder een flauw filmpje. De humor is niet al te best, het oogt allemaal een beetje amateuristisch en wanneer er dan eindelijk gevochten wordt valt er nog steeds niet erg veel te beleven. Hung is zoveel veelzijdiger dan wat hij hier laat zien en komt het best tot z'n recht als hij met z'n volledige gestalte lekker flexibel uit de hoek mag komen. Dat staat haaks op de stijl die Hung hier probeert te imiteren.

Tegenvallend dus, al had ik zelf wel al door dat ik meer aan het latere werk van Hung heb. Dit is misschien leuk voor de fans van Bruce Lee, maar voor de boeiende martial arts choreografieën of creatieve actiescenes hoef je deze film absoluut niet op te zetten.

1.5*

Wel interessant.

Leuk om eens het oudere werk van Nakajima te zien. Zijn Clones was fantastisch, de basis voor die film was hier al best goed te herinner. Jammer genoeg zit het budget in de weg om deze Fe volledig tot z'n recht te laten komen.

Fe is een film die steunt op sfeer eerder dan narratief. De dialoog is beperkt en redelijk wazig. Het type film dat je eigenlijk even makkelijk zonder subs zou kunnen kijken zonder al te veel te missen. Maar om de sfeer goed neer te zetten moet niet enkel de stilering op niveau zijn, maar ook de technische uitvoering goed zitten.

Met de muziek zit het wel snor. Sfeervolle ambient die op de juiste momenten ingezet wordt. Visueel is het een ander verhaal. Het idee is wel duidelijk, maar de wat groezelige kleuren, het onsexy 4:3 formaat en matige editing verpesten het een beetje voor Nakajima. Er zijn genoeg momenten die wel werken, maar telkens wordt de sfeer niet lang genoeg vastgehouden.

Slecht is het zeker niet en wie Nakajima's andere films kan waarderen zal ook hier voldoende boeiends vinden. Maar het is duidelijk het werk van een beginnende regisseur die het technisch nog niet helemaal onder controle heeft.

3.0*

Had het erger verwacht.

Op sommige punten inderdaad wel érg amateuristisch. Vooral het acteerwerk is erg pover en leidt af van de film. Slecht gebrachte dialogen en monologen klinken geforceerd en doods. Ligt ook voor een deel aan de tekst zelf, die wel erg gericht is op "ik wil wat zeggen!".

Visueel vond ik het dan weer wat beter. Lichtspel in leuk en de film maakt bij momenten goed gebruik van contrastrijk zwart/wit. Ook de montage is bij momenten opvallend, al is het dan ook weer niet meteen goed te noemen.

Wel fijn dat de film aardig klein blijft. Kleine oppervlakte, bepert aantal personages en een korte speelduur houden het allemaal een beetje boeiend.

Stelt niet zo heel veel voor, uitwerking is gewoon wat te pover voor een film als deze, maar binnen het volledige oeuvre van Kubrick niet eens zo'n slechte film. Wat minder kitscherig en/of saai dan ik van hem gewend ben.

1.5*

Edit: opvallend weinig stemmen bij een film van wereld's grootste regisseur.

Als deze film wat weg heeft van een trip ... zijn drugs gewoon oersaai.

Was dit het, die uiterst vage, geschifte, trippy film ? Vol weirde personages, maffe dialogen en hallucinante beelden ?

Ik heb niet moeten lachen. De overacting van Depp en Del Toro kan ik niet aanzien als goed acteerwerk. Eerder een herhaling van telkens hetzelfde irritante trucje.

Afgezien van een enkele scene (waar het tapijtmotief begint te leven) zijn ook de visuals erg droog. Beetje waggelende camera met veel lelijke belichting en duffe kleuren. Maar nog het meest heb ik me gestoord aan de muziek. Moet ik het daarmee stellen ? Wat een collectie aan KUTnummers worden hier één voor één en continue afgevuurd. Tom Jones Grappig in Mars Attacks, niet hier. Lawaaierig en opgeblazen.

Ik dacht altijd dat trips intens waren, een geschifte rush van wackyness en weirdness, een verhoogde of ten minste verknipte vorm van perceptie. FALILV is lam. Een ouwe zatlap in de goot. Zielig om naar te kijken, maar verder geen medelijden opwekkend.

Frut, 1* voor één of twee leuke ideeën. Daarna dat Xanopticon clipje nog maar een keer opgezet. Ik hoop van harte voor alle druggies dat trips meer in die richting gaan, anders zijn jullie niks gewend.

Alsof je nog midden de jaren '90 zit.

De film probeert een interessant concept te verkopen. Iets met angsten enzo ... maar uiteindelijk is het een goedkoop excuus om er maar een flauw horrortje van te maken. De verklaringen waarmee ze uiteindelijk op de proppen komen zijn zo debiel ... je hoeft niet ver te kijken waar sommige horrorclichés hun oorsprong kennen.

Het begint al bij de "chamber". Een goedkoop uitziende prop die de meligheid van deze film goed illustreert. Lijkt ergens een beetje op de capsule uit Cronenberg's The Fly, maar 30 jaar later kom je daar niet meer mee weg. Ook de effecten verderop zien er écht niet uit en ogen vaak ook erg random.

Wel wat bekende namen. Een Dourif (maar niet papa) en een Englund, publiek verzekerd. En inderdaad Taylor, die weinig met z'n rol doet, maar hopelijk wel wat fans zal trekken. Maar baten doet het niet. Met het concept wordt niks gedaan, het oogt allemaal goedkoop en ondanks goede bedoelingen eindigt het in complete mineur.

1.0*

Fijn.

Yarris is een interessant individu en weet zichzelf ook goed te verkopen. Daar ligt een klein addertje onder het gras, aangezien de vraag steeds sluimert of hij het allemaal niet iets poëtischer voorstelt dan het in werkelijkheid geweest is, maar gezien deze docu is dat toch deel van de charme.

Veel meer dan het verhaal van de beste man valt hier niet te halen, maar net die focus zorgt ervoor dat het blijft boeien. Geen andere personen die erbij betrokken worden, geen fake onderzoek of documentairemakers die het recht in eigen handen nemen, gewoon het relaas van een man die jarenlang onterecht heeft vastgezeten.

Had er niet zoveel van verwacht, maar wist toch wel te boeien. Visueel had het iets intenser gemogen en het voelt net iets té gedramatiseerd aan, maar niet zo erg dat Yarris' hele verhaal in het water valt.

3.5*

Iets te makkelijk.

Zo'n film die iets te trots is op z'n invloeden, maar uiteindelijk niet veel meer doet dan verwijzen naar wat populaire horrortjes. Echt veel obscuurs komt er nu ook weer niet voorbij, waardoor het allemaal een beetje lui en gepasseerd aanvoelt. Saw, Scream, Halloween, Friday the 13th enzo ... die kunnen m'n ouders ook nog wel opnoemen denk ik.

Verder ook niet zo'n fan van het eeuwige "welles/nietes" in deze film. De twists zijn ook helemaal niet goed uitgewerkt, waardoor het maar een beetje afwachten is wat de laatste scene uiteindelijk zegt. Ook daar laat Masciale het een beetje hangen.

Acteerwerk is ook al redelijk pover en wie hoopt op wat goors of spannends komt ook redelijk bedrogen uit. Het is gelukkig nog een enigszins vlotte film, met links en rechts een beetje gegniffel, maar uiteindelijk voelt het allemaal wat te makkelijk en commercieel aan. Een matige horror/comedy dus, enkel aan te raden wanneer andere bronnen volledig droog staan.

2.0*

Film die overtuigt in twee stappen.

Allereerst is er de erg leuke aankondiging van de personages aan de hand van beroep (tax reduction bij dat joch ), een idiote anekdote en vooral leuk, de life expectancy. Toch een belangrijk punt in dit soort filmpjes.

Stap 2 is de verschijning van "hero". Fier aankondigen dat je de kroeg gaat redden en de volgende seconde verorberd worden is gewoon leuk.

Vond de film er lekker inhakken. Lekker gory, stevige montage, ontziet de cliché personages voor een keertje niet, integendeel. Verder veel leuke grapjes (die kerel in dat roze broekje ) en erg veel relativatie. Erg gezond voor een filmpje als dit.

Het is een mix van allerlei elementen. Zag er een tikje Miike in, al was de film daarvoor teveel parodie. Beetje early Peter Jackson ook, einde kwam zo uit een Simpsons aflevering, de humor valt via Damon en Affleck wel terug te leiden naar Kevin Smith.

Maar uiteindelijk staat het filmpje erg mooi op zichzelf. Erg amusant, begint waar Slither een beetje jammerlijk stopte. Lang geleden dat ik nog zo'n vermakelijke horror/comedy gezien heb.

Maar de muziek was inderdaad stevig kut.

4*

Edit: gave poster trouwens.

Feast, geen lichtzinnig gekozen titel.

Volgens mij, met nog een derde deel op komst, wordt dit binnen een jaartje of 10 een naam die menig horrorfan met een nogal cocky glimlach op de lippen graag in de mond neemt.

Deel 2 is minder dan het eerste deel, eigenlijk op alle gebied. De humor is iets minder scherp, visueel ook wat minder solide, zelfs de intros zijn wat minder inventief.

Toch blijft dit filmpje, naast een compleet feestmaal voor de monsters, ook een klein feestje voor de kijker, want slecht is het nergens. Niet slecht, wél fout trouwens. En op een manier om U tegen te zeggen.

Van de personages (die zwarte kerel ), tot de zwaar overdreven gore, tot compleet uit de lucht gegrepen plotstukjes (die baby ). Zowat alles in de film leidt tot vage, gortige en bloederige humor. Misschien daarom dat deel 1 toch net iets beter was, omdat het daar wat natuurlijker aanvoelde, in deel 2 lijkt Gulager misschien iets teveel het image van deel 1 na te streven.

Verder niks op aan te merken, laatste half uur is echt geweldig. Een chaotische bos smeerlapperij en de meest onzinnige scenes en handelingen maken van de film een lekker horrorbuffet. Wel jammer dat je de monsters trouwens een aantal keer in vol daglicht ziet rondbaggeren. Iets te groot man-in-pak effect in die scenes.

Voor horrorfans die graag ook even lachen met het genre en niet altijd even cleane humor appreciëren. Heerlijk fout wanding, dat alles in zich heeft om een hoge cultwaarde op te bouwen. Laat deel 3 maar komen.

3.5*

Vond het een mooie film.

Altijd leuk wanneer een Aziatische regisseur naar Amerika trekt. Doet oa denken aan Collage of our Life en Blueberry Nights.

Sfeervol filmpje, mooi kleurgebruik en sterk uitgangspunt. Drama zit ook wel snor. Film doet helemaal niks fout, maar weet ook nergens écht uit te blinken.

Voelt redelijk "modern" aan, ook redelijk a-typisch Thais vond ik, maar misschien heb ik nog niet genoeg Thaise films gezien.

Fijne verrassing dit, verdiende 4*. En zoals wel vaker ook een langere review.

Perkins.

Twee films maar hij heeft absoluut een eigen stijltje. Ook deze film komt van een regisseur met een strakke visie, zoveel is duidelijk. Dat niet iedereen hiervoor gewonnen is zal best, maar iemand als Perkins is wat het horrorwereldje best kan gebruiken momenteel.

Traag en vaag, zo kan je de stijl van Perkins misschien het best omschrijven. Perkins toont veel maar vertelt weinig. Als kijker moet je zelf alles wat aan elkaar zien te kleven. Clous komen er vaak in korte, blitse montages die onmogelijk volledig te vatten zijn in één kijkbeurt.

Visueel is het oké, maar daar is nog een duidelijke groeimarge. De soundtrack vult aan waar het visuele tekort schiet. Krachtige muziek van Elvis Perkins (de broer) die zelfs de meest simpele scenes een zware dreiging weet mee te geven. Daar ligt ongetwijfeld de sterkte van de film.

Het eerste half uur is net iets te traag en mist wat pointers naar de horror, laatste half uur maakt dat gelukkig wel goed, maar écht veel gore of creepyness krijg je niet te zien. Het blijft een erg understated film die het moet hebben van suggestie en sfeer en daar wondergoed in slaagt.

3.5*

Vreemde film.

Visueel fijn, maar erg inconsistent, en de editor had echt geen idee waar hij mee bezig was, zodat het uiteindelijk weinig effect heeft op de film.

Het onderwerp is fascinerend en gestoord, de film ook. Jammer dat het acteerwerk erg goedkoop was, de muziek ruk en het visueel, ondanks verwoede pogingen, ook redelijk goedkoop oogde.

Aardig einde, genoeg "smerigs" te zien, maar een beetje slecht uitgewerkt allemaal. Op basis van de goeie punten een kleine 3*, maar hadden er makkelijk 4*/4.5* kunnen zijn mits bekwame regisseur.

Best oké.

Op de één of andere manier zijn horrorfilmpjes in radiostudios altijd wel interessant. Er zijn er niet meteen genoeg om van een echte niche te spreken, maar er zijn toch enkele notoire titel binnen het genre. Deze mag zich daar netjes bijnestelen.

Niet dat Feedback een grootse horror geworden is. Sowieso hangt het een beetje tussen thriller en horror in, met enkele redelijke harde scenes die voor een horrortintje zorgen. Het plot zelf is eerder gericht op thriller/mystery, waarbij een hold-up van een berucht radiopresentator de kern vormt.

Marsan is een fijn acteur, doet het ook hier weer goed. Alonso maakt verder goed gebruik van de beperkte ruimte die hij heeft, de film heeft genoeg twistjes om het boeiend te houden en het duurt ook niet overdreven lang. Typisch aangenaam genremateriaal dus. Geen film die je écht moet gezien hebben, maar wie op zoek is naar wat leuke horror filler heeft aan deze film zeker geen slechte kandidaat.

3.0*

Njah.

Ik had het eerlijk gezegd stukken erger verwacht. Het klinkt allemaal erg melig en duf (don't copy that floppy enzo) en in principe is het dat ook wel, maar toch klinkt deze docu een stuk positiever en gemeend dan vele soortgelijke food/health docus.

Niet in het minst omdat men hier ook uitgaat van een positieve boodschap. Geen gezeur over uitlaatgassen, dierenleed, meat shaming en whatever. In de plaats mensen die het eetpatroon van een hele generatie gewoon op een positieve manier wil aanpakken. En dat klinkt dan af en toe een beetje melig, maar daarom niet minder oprecht.

Spirer is niet vies van docus in de hiphop scene en deze speelt dan ook een beetje als een hiphop nummer. Een bombardement van oneliners wordt op je afgevuurd zonder al te veel context of lijn. Wie hiervan een welgefundeerde uiteenzetting verwacht hoeft niet te kijken, maar het doel is eenvoudig en deze docu al evenzeer. Maar daarom niet minder effectief.

Of groenten telen nu echt zo gangster is en of de zwarte jeugd dat riedeltje zomaar oppikt is nog maar de vraag, maar het was best aandoenlijk en zonder dat immer irritante belerende vingertje waar deze docus bekend om staan.

2.5*

Veel te lang.

Ik vond het in het begin ook best fascinerend allemaal. De art style is best interessant en spat inderdaad van het scherm af. Bij momenten redelijk abstract, al is dat toch vooral het begin. Misschien omdat de stijl na een tijdje wat begint te wennen, maar toch ook omdat de film gewoon wat verhalender wordt.

Maar na een tijd begint ook op te vallen dat het detail erg beperkt is, hetzelfde visuele trucje de hele tijd herbruikt wordt en de soundtrack ook werkelijk een constant herhalen van zetten is. Het begint allemaal wat saai te worden, ook het verhaaltje, en dat gaat de stijl van deze film zelfs een beetje tegenwerken. Want hoe druk en in your face het ook is, het gaat steeds minder boeien.

Men had het misschien beter bij 30 minuutjes gehouden. Nog steeds iets te lang, maar dan had de film nog genoegd ruimte gehad om het verhaaltje te vertellen en had er een stuk minder sleet op de uitwerking gezeten. Voor een keer wel interessant, maar door de laatste 30 minuten heb ik met toch vooral moete doorslepen.

2.0*

Fijne film van Feng.

You Ge doet het echt geweldig hier. Zeer apart acteur met een nogal raar en direct soort gevoel voor humor. Dat maakt het eerste uur meteen ook het beste. De film verliest zich soms lekker in gekke zijweggetjes (dat stukje over begraafplaatsen) waarbij Ge geweldig eerlijk acteert.

Het tweede deel in Hokkaido is wat dramatischer en hoewel ook nog steeds aardig mist Feng daar een beetje kracht. Het drama is wat understated, waardoor het niet altijd even goed uitpakt. Qi en Ge zijn een zeer eigenaardig koppel, de vriend van Ge hangt er in het tweede deel maar een beetje verloren bij.

Feng weet vaak genoeg visueel uit te pakken, al heb ik ook van hem al betere dingen gezien. Toch blijft het de hele film aangenaam vertoeven tussen de Chinese en Japanse decors.

Een fijn tussendoortje dat iets te lang duurt en het tweede uur net wat meer van de quirky humor uit het eerste uur had kunnen gebruiken. Benieuwd hoe dat in het tweede deel zal uitpakken.

3.5*

Waardig vervolg.

Veel verandert er eigenlijk niet tov deel 1. De relatie tussen Qi en You blijft eigenaardig, de film drijft nog steeds op de eigenaardige humor van You en kent ook nu weer een duidelijke deeldelige structuur.

Eerste deel gaat eigenlijk gewoon verder op het eerste deel, met een soort van schijnhuwelijk waarbij beide partijen elkaar beter kunnen leren kennen. Tweede deel gaat vooral over de ziekte van een gemeenschappelijke vriend, die hen weer bij elkaar brengt.

Algemeen gezien kent de film een iets te los sfeertje. Niet doorlopend grappig genoeg om een echte comedy te zijn, maar het drama tussen de tweede hoofdpersonen blijft ietwat slordig uitgewerkt, getuige het tweede deel waar het dramatische gewicht op een bijrol komt te liggen.

Visueel wel zeer solide, prachtige locaties ook, met een aangename soundtrack verder. Bovengemiddeld is de film zeker, goede evenwaardige sequel, maar echt vol overtuigen wil ook deze film niet.

Wel twee scenes die bijblijven: de scheidingsceremonie en het afscheidsfeest.

3.5*

Best oke.

Had ik eigenlijk na een half uurtje niet meer gedacht. Toen was het vooral nog een redelijk typische, maar vooral wat flauwige Chinese comedy. Je merkt hier en daar wel dat Han Han er wat extra flair aan probeert mee te geven, mara echt veel baat dat niet.

Neemt niet weg dat het eerste half uur toch ook nog best blits is. Het werkt allemaal wat beter wanneer het iets serieuzer wordt, en het wordt zelfs best goed wanneer de film aan z'n laatste half uurtje begint. Ik ben niet meteen de grootste rally liefhebber, maar wat de autosporten betreft is het toch m'n favoriet. Qua setting en spektakel toch verreweg het leukst.

Dat blijkt ook wel, want de rally zelf vindt op geniaal terrein plaats, iets waar de film netjes gebruik van maakt. De spanning wordt ook aardig mooi opgedreven, waardoor het best spannend wordt. Afloop is uiteraard ietwat voorspelbaar, maar met de kleine twist erin werkt het toch best goed.

Best goed mee geamusseerd. Han Han heeft absoluut talent, maar het komt er met z'n laatste twee films jammer genoeg niet helemaal meer uit. Toch maar weer een net iets kleinschaliger filmpje maken denk ik.

3.5*

Die Cheh Chang.

Zijn er eigenlijk regisseurs die zoveel films binnen hetzelfde genre gemaakt hebben? Allicht in de horror/erotiek scene, maar Chang haalt toch wel makkelijk een Top 10 denk ik, met extra vermelding omdat z'n films ook bijna allemaal volgens hetzelfde stramien verlopen.

Dé Shaw Bros man bij uitstek, al is hij niet meteen de beste regisseur. Daarvoor mist hij als regisseur toch iets wat z'n films beter zou maken dan de rest. Het is vooral braaf de formule volgen en die bekwaam, maar weinig geïnspireerd uitvoeren. Deze film past weer perfect in dat stramien.

Voor liefhebbers is het leuk, want je hebt een bijna onuitputtelijke bron aan dit soort filmpjes, wie er niks mee kan hoeft hier niet eens aan te beginnen. Wil je toch wat meer Shaw Bros werk zien, begin dan bij mensen als Yuen Chor of Chia-Liang Liu.

Aardig tussendoortje dit, niks meer, niks minder.

2.5*

Niet echt geslaagde mix van komedie en actie in deze film.

Niet het typische extreem snel en zagerig Chinese geblaat (let wel, dit bedoel ik positief) dat voor de humor zorgt, maar tijdsgebonden elementen (je kent het wel, oude Chinese monniken die tennisen en voetballen, meisjes die zich als hedendaagse opgetutte delletjes gedragen etc etc). Wat mij betreft niet echt geslaagd.

Ook visueel lijkt deze film te hard te proberen, en niet echt (altijd) te slagen in z'n opzet. Het geheel is een beetje een rommeltje, maar enkele afzonderlijke scenes zijn dan wel weer goed.

Wel nog een extra half sterretje voor het einde, dat niet helemaal volgens de te verwachten richtlijnen verliep.

Geen aanrader, al kan ik niet zeggen dat ik me verveeld heb, en de film blijft ook niet achter als irritant of slecht, vandaar 2* nog.

Matige Gordon Chan.

Gaat snel op en neer met deze regisseur. Michael Wong in de hoofdrol dus de verwachtingen waren al niet te hoog, die verwachting kwam ook grotendeels uit. Toch is de film net iets beter dan z'n productiejaar en cast doen vermoeden.

Chan maakt er vooral het eerste uur toch nog een redelijk aardig thrillertje van, met vooral Wong die beter uit de verf komt dan normaal. Laatste half uur richt zich meer op de actie, daar schiet Wong toch echt wat tekort. Platte 80's-achtige tafereeltjes die alles behalve enerverend of cool zijn.

Film duurt niet te lang en steunt nog aardig door op een degelijk eerste uur, daarna verwatert het jammer genoeg een beetje. Met Chan kan het alle kanten opgaan, dit keer helt het eerder naar de verkeerde kant van gemiddeld.

2.0*

Hele oude Herman Yau.

Beetje aparte ervaring toch. Tijdens de film voelt het allemaal érg bekend. Qua setting en thematiek heeft het wel een beetje weg van Johnnie To en Wai-keung Lau, maar deze film was natuurlijk wel veel eerder. Een soort van genrefilmpje avant-la-lettre, want ik kan niet zoveel soorgelijke oudere films verzinnen.

Of het dan ook echt goed is, da's een ander paar mouwen. Yau is duidelijk nog als piepjonge regisseur bezig hier. Het einde is iets groffer dan je zou verwachten, maar verder is het niet zo'n opzienbarend verhaaltje over de aanvaring tussen een politieagent en triad leider, inclusief een hoop drama en romance. Ng kende ik vroeger vooral als komiek, maar ondertussen heb ik wel meer van dit soort rollen door hem gezien. Jacky Cheung blijft wat beperkt als acteur en Sammi Cheng is vooral onherkenbaar jong.

De 90 minuten gaan vlot voorbij maar ondertussen heb ik al zoveel soorgelijke filmpjes gezien dat het maar met moeite weet te boeien. Cheung mist de cool om de film echt te dragen, het Triad clubje is iets te pover om echt indruk te maken.

1.5*

Een martial arts flick van 120 minuten. Begon er een beetje aarzelend aan.

Normaal gezien moeten dit soort film het niet van het verhaal hebben. Oeverloos ingewikkeld en warrig, slecht acteerwerk en steeds hetzelfde opnieuw afgehaspeld. De meeste martial arts films hebben echt niet meer speeltijd nodig ter uitdieping.

Mooie verrassing dit, want de film gebruikt z'n tijd goed om een mooie legende redelijk gedetailleerd te vertellen. Soms gaat het nog steeds erg snel en vluchtig, maar de background story komt uiteindelijk wel goed tot z'n recht. De film verveelt geen seconde.

Uiteraard ook geholpen door de sterke gevechtsscenes. Allemaal leuk zo'n legende, maar als het je niet naar de volgende indrukwekkende gevechtsscene brengt heb je er ook niet veel aan, want origineel is het nergens. Sterk zwaardspel, mooie choreografieën, snel uitgevoerd met veel acrobatisch geweld en variatie.

Genieten dus, al blijft het wel een studiofilm die visuele finesse mist en nergens echt indrukwekkend wordt zoals de huidige martial arts film dat kunnen zijn.

Mooie 3.5*, zeker eentje voor de fans.

Matig.

Een mengelmoesje. Verhaaltjes over de "kitsune" ken ik vooral uit Japan, maar blijkbaar leeft het in China ook wel. Deze vossenwezens die zich als mensen kunnen voordoen hebben al best wat mooie verhaaltjes opgeleverd, deze film is alleen iets te gewoontjes.

Er wordt ook aardig wat leentjebuur gespeeld. Het is een samenraapsel uit 40 jaar HK martial arts geschiedenis, met een sterke Shaw Bros insteek en meer typische 80s comedy elementen. En uiteraard wat vechtscenes, die alleen nooit echt uit de verf komen.

Het oogt ook allemaal iets te goedkoop. Veel bos, herberg en nachtwerk, maar waar die HK films vaak wat duister zijn weet deze film dat gevoel niet te best over te brengen. Visueel valt het allemaal een beetje tegen.

Verder is het wel aardig, de kitsune zijn altijd wel goed voor een interessant filmpje, maar hier had duidelijk meer ingezeten met een betere regisseur aan het roer.

2.5*

Oude Gordon Chan.

Politiethrillertje dat mooi de brug vormt tussen de film eind jaren '80 en het wat geliktere '00 werk. Chan weet wel raad met actie en dat merk je ook wel tijdens deze film. Hoewel het duidelijk bandwerk is en weinig tijd is gestoken in de afwerking, weet het als actiefilm toch wel te boeien.

Michael Wong is geen best acteur maar doet het nog wel aardig, het zijn ditmaal de andere acteurs die teleurstellen. De dramatische stukken werken dan ook voor geen meter, gelukkig zit er wel genoeg actie in. Visueel ook aan de karige kant, al moet ik toegeven dat ik geen al te beste versie te pakken had.

Veel meer dan filler is deze film niet, mensen die graag een HK politiefilm kijken en écht geen andere opties meer hebben zullen in dit filmpje een aangenaam opvullertje vinden, maar verder heeft deze film niet zo heel veel te bieden.

2.5*

Lollig.

Een klassiek Jing Wong project dit, al heeft hij het uiteindelijk toch niet mede geregisseerd. Aman Chang staat wel gecredit als co-director (in de credits zelf dan), blijkbaar is er toch wat verwarring over JWong's rol ontstaan. Verder doet hij wel zowat alles, van producer tot screenwriter tot acteur, dus misschien niet zo heel verwonderlijk.

Director credits of niet, pure Jing Wong kolder, ditmaal met een dikke focus op actie. Maar goed ook, want de humor is zoals steeds een beetje hit-and-miss. Ook de vluchtigheid van het script maakt het soms wat warrig en het acteerwerk is dik over the top. Tel daarbij wat knullige CG op en je hebt een bedenkelijke film.

Ware het niet dat de actiescenes wel ass kicken. Fijne choreografie, Donnie Yen is nog steeds geweldig en er zitten ook enkele echt coole stunts in. Het zorgt ervoor dat er altijd wel wat te beleven valt in deze film. Groots of hoogstaand is het zeker niet, maar wel érg lekker vermaak. Oh, en Naoto Takenaka heeft ook een rolletje, redenen genoeg om te kijken dus.

3.5*