Fei Dao Shou (1969)

The Flying Dagger begint in het zwart/wit wat wel even mijn werkbrauwen deed oprijzen. De toegevoegde waarde hiervan heb ik niet echt gezien, hoewel het interessant zou zijn geweest als de gehele film in zwart/wit zou zijn geschoten. Echter na die beginscène, verandert het weer naar kleur en wat je dan te zien krijgt is sfeervol, vol actie en lekker bloederig.

Het verhaaltje op zich is niets bijzonders (wraak zoals meestal), maar toch blijft de film constant boeien. Het bevat meerdere andere verhaallijntjes, waarbij het tempo iets inzakt in het midden door de tijdelijke focus op het romantische zijplotje (jaja, ook deze zit er weer bij). Het moge duidelijk zijn dat er weinig karakterontwikkeling in zit, maar over Lo Lieh's personage ben ik toch minder te spreken. In theorie veel potentie, maar de uitwerking is te oppervlakkig. Verder weinig klachten qua personages.

De choreografie van de gevechten laat soms wel wat te wensen over, maar de actie zelf is uitstekend en lekker agressief. En daar kijk je dit soort films eigenlijk voor. Zoals meestal ook hier uitstekende productiewaarden met mooie sfeervolle studiodecors die goed aangekleed zijn. Blijft jammer dat het verschil tussen binnen- en buitenscènes zo duidelijk te zien is. Laatste plus is de muziek welke zeer aangenaam is om naar te luisteren.

Ondanks een kleine inzakking in het midden, biedt The Flying Dagger genoeg bloederig vermaak om je voor de buis gekluisterd te houden.

Die Cheh Chang.

Zijn er eigenlijk regisseurs die zoveel films binnen hetzelfde genre gemaakt hebben? Allicht in de horror/erotiek scene, maar Chang haalt toch wel makkelijk een Top 10 denk ik, met extra vermelding omdat z'n films ook bijna allemaal volgens hetzelfde stramien verlopen.

Dé Shaw Bros man bij uitstek, al is hij niet meteen de beste regisseur. Daarvoor mist hij als regisseur toch iets wat z'n films beter zou maken dan de rest. Het is vooral braaf de formule volgen en die bekwaam, maar weinig geïnspireerd uitvoeren. Deze film past weer perfect in dat stramien.

Voor liefhebbers is het leuk, want je hebt een bijna onuitputtelijke bron aan dit soort filmpjes, wie er niks mee kan hoeft hier niet eens aan te beginnen. Wil je toch wat meer Shaw Bros werk zien, begin dan bij mensen als Yuen Chor of Chia-Liang Liu.

Aardig tussendoortje dit, niks meer, niks minder.

2.5*