Meningen

Sterk.

Eerste 90 minuten zijn leuk. Typisch HK politie/actie werk, zonder al te veel extra, maar wel érg solide. Lau is perfect voor deze rol, er zitten een aantal leuke chases in en verder zit alles vlotjes en mooi in elkaar.

Het laatste half uur tilt de film nog wat omhoog. Wervelende, lang uitgerekte actiescene die met de minuut indrukwekkender wordt. Dit is waar HK écht bekend mee is geworden, het is dan ook fijn om het nog eens in deze vorm terug te zien. Niet teveel regisseursgedoe, gewoon een lekker explosief actiewerkje.

Het is dan ook wel zo dat wie niks met het genre heeft weinig van deze film zal kunnen genieten, maar de goeie aanloop naar de laatste 30 minuten geweld moeten actieliefhebbers best kunnen smaken.

4.0* en een uitgebreide review

Eerste Ann Hui

Een aantal van de bekende HK regisseurs zijn eind jaren '70 van start gegaan, meestal ook met boeiende films. In het geval van Hui is dat veel minder het geval, al zie je door alle afbraak nog wel waarom men toen interesse toonde in haar werk.

Het is vooral wat rauwer dan we gewoon zijn vanuit HK. Minder die klassieke genrecinema, maar dat maakt het natuurlijk niet meteen goed. Secret is een redelijk flauw moordmysterie, pover geacteerd, brak in beeld gebracht en weinig mysterieus of spannend, terwijl er toch overduidelijk een thriller kaart getrokken wordt.

Misschien dat echte Hui adepten er wel wat mee kunnen, ik ben sowieso geen al te grote fan van haar werk, maar ondertussen is ze (en de HK cinema in z'n geheel natuurlijk) heel wat professioneler en strakker geworden. Taai filmpje dit, maar dat had ik ook wel wat verwacht.

1.0*

Wai Man Yip en comedies ...

... het zal nooit echt wat worden vrees ik. Ook deze is weer matig, al wordt het deels gered door een aardige cast. Vooral Francis Ng weet zich goed te redden in deze film.

Verhaaltje heeft niks om het lijf en is bij momenten ook aardig plat. Niet dat er van een titel als deze iets anders te verwachten viel, maar toch. Humor is typisch HK-materiaal, te pruimen door fans, maar vaak verguisd door de rest.

Ng en Wu vormen een leuk duo, de rest van de acteurs is vooral vulling (al heeft Matt Chow dan nog wel een leuk bijrolletje). Hier en daar wat geslaagde grapjes, Ng die z'n eigenzinnige charme nog eens toont, maar verder heeft deze film niet al te veel om het lijf. Duurt gelukkig niet lang en met dank aan de bekende HK vlotheid is het uiteindelijk geen echte ramp, maar goed is anders.

2.0*

De Pangs eindelijk budget voor een CG spektakel.

Een aantal prachtige effecten en geniale art dirction. Meer hebben ze niet nodig om dit episch verhaal vorm te geven. Plot is er amper en is enkel nodig om van gevecht tot gevecht te springen. Gevechten zijn er dan weer genoeg, net als een aardig grote cast aan bijrollen.

CG achtergronden zijn nog een beetje pover maar de verdere effecten zien er echt super uit. Zeker de halve animatie/live action gevechten in het begin zijn grandioos.

Je hoeft hier niet voor plot of verhaal te zijn. Storm Warriors is een pure effectenfilm en behoort zeker ook niet meer te zijn. Uiterst vermakelijk, belachelijk lange stand-offs en epische gevechten. Meer is er niet, maar het wordt wel geniaal gebracht.

4.0* en een uitgebreide review

Indrukwekkende franchise.

Met een aantal TV series en deze film blijkbaar een populair verhaaltje daar in HK. Maar ben deze toch vooral gaan kijken omdat de Pangs met een nieuw deel aan komen zetten later dit jaar (waarschijnlijk voor de rest van de wereld volgend jaar).

In tegenstelling tot wat hierboven beweerd wordt vond ik de effecten echt desastreus. Sommig CG komt echt niet boven het niveau uit van mening videospel dat uit dezelfde tijd kwam. Technisch gezien is het vaak érg brak. Camerawerk en gewone effecten zijn dan wel weer erg cool. Veel kleurspel en lekker energiek. Daarbij komt ook dat hoe verder de film vordert, hoe gekker en energieker de gevechten zelf worden, waardoor de CG ook steeds beter te genieten valt. Technisch nog steeds brak, maar het wordt wel effectief.

Verder vind ik dit wel een leuk (sub)genre om af en toe wat van mee te pikken. Er zijn eigenlijk niet zoveel van dit soort fantasy martial arts films, ook redelijke kostelijke grapjes meestal. Binnenkort toch echt maar eens een keertje Hark's originele Zu Warriors proberen meepikken.

Volgens mij stond deze zo'n beetje aan de wieg van het CG werk in HK. Duidelijk dat ze er toen nog niet echt klaar voor waren, technisch gezien, dat belemmert de film echter niet lekker vermakelijk, compleet onzinnig en heerlijk energiek te zijn.

Trouwens wel blij dat ik de 128 minuten versie gezien heb, die geknipte en gedubde zooi ... niet aan mij besteed.

Zeer vermakelijk, wel jammer van de crappy CG ertussen. Anders was ik vast hoger uitgekomen. 3.5*

En nu op naar de Pangs, die er op basis van teasers ed een nog groter CG spektakel van zijn aan het maken. Eigenlijk de enige manier om een vervolg te maken op een film als deze.

Ietwat matig.

De bedoeling is wel goed, beetje fun met psychopaten in een funhouse setting rond Halloween, maar ik had het gevoel dat de film zich soms wat verschuilt achter de humor en die is jammer genoeg niet altijd even leuk.

Englund in het begin is wel leuk, maar daarmee heb je de enige degelijke acteur wel gehad. De rest is kantje boordje, maar het zijn vooral toch wat extras die soms de goedkoopheid in de verf zetten. Die scene op het einde waar de aanwezigheden ontruimd moeten worden en iedereen kriskras door elkaar loopt is echt zó énorm slécht geregisseerd dat het toch een beetje pijn doet.

Grappig vond ik de film ook niet echt, paar vervelende typetjes zoals de hulpsherrif. De gore was redelijk, al ben ik ook geen blinde voorstander van practical effects. Bij momenten zag het bloed er maar wat suikerachtig uit en vijf slangetjes uit een rubberen lijf waardoor wat fake bloed gepompd wordt vind ik ook niet echt toffe gore.

Maar qua aankleding is het eigenlijk nog wel fijn en ondanks dat de humor niet echt werkt is de luchtigheid wel een soort van saving grace. Tempo is verder ook wel aardig en de 90 minuten lopen vlotjes af. Redelijke horror filler dus, maar je moet wel wat minpuntjes door de vingers zien.

2.5*

Oude Hooper.

Heb er niet zo heel veel mee, vind Hooper als regisseur niet meteen veel toevoegen. Maar deze film leek me wel een keertje grappig, zeker als soort van voorloper op de recente "extreme haunts" hype. Achteraf gezien kan je je daar best niet teveel aan spiegelen.

Want dit is echt pure 80s kitsch. Niks extreme haunts, wel een klassieke spookrit attractie, met wat lampjes en brak geanimeerde poppen. En dat is eigenlijk ook maar bijzaak, want uiteindelijk gaat het om een gemuteerde en z'n hillbilly papa die de boel uitbaten.

De effecten zijn echt enorm slecht, acteerwerk is ondermaats, personages zijn vervelend en de kills echt wel mager. Rest een redelijk intro op de kermis, maar da's dan net het stuk waar je eigenlijk niet voor gaat zitten bij een film als deze. Hooper maakt er echt een potje van, duurt gelukkig niet te lang maar het laatste half uur begon toch aardig te slepen.

Voor de echte liever van het 80s werk, de rest ka het gerust bij de recente films houden.

1.5*

Hmmm.

Wat zou Kelly aan het doen geweest zijn, dat hij deze film heeft laten schieten? Die rol was toch veel meer op zijn persoon geschreven vond ik, Astaire mist een beetje dat charmante en losse dat deze rol toch wel nastreeft.

Hij oogt ook wel erg opa-achtig, iets wat niet geweldig goed meewerkt aan de romance tussen hem en Hepburn. Die laatste vond ik ook wat stroef in haar dansjes, daarnaast ook lelijk mager. Vond haar als grijs muisje beter uit de verf komen dan als balprinses in ieder geval.

Het is allemaal een beetje net niet. Het is wel kleurrijk en men poogt een opgewekte film te maken, maar onder het laagje glazuur schuilt een hopeloos verouderd skelet dat zich meermaals in allerlei bochten moet kraken om toch maar die opgewekte musical te zijn waar mensen naar komen kijken. De modernere dansjes, de kritiek op het modewereldje, de persiflage van het moderne Frankrijk, de romance ... er zijn betere musicals die het wel geloofwaardig weten te brengen.

1.0*

. Ik heb weer wat gemist blijkbaar.

De vergelijking met Killers bleef de hele film lang door m'n hoofd spoken. 2 jongens zonder moraal die een gezin komen gijzelen. 2 jongens die komisch/autoritair overkomen ... het kwam me wel heel bekend voor. Alleen had ik totaal geen idee waar deze film heenwou. Spannend was hij alleszins niet, realistisch ook niet (wat ToniMono al aangaf). De film leek eerder wat komisch te willen overkomen (met de jongens) maar daarvoor is de film veel te flauw. Nee, doe dan maar het over-the-top zijnde Killers.

Tweede gegeven waar ik me zwaar aan stoorde was het "dit is een film" concept(je). Want eerlijk, veel meer dan 2 shots en 1 scene is het niet. Veel te snel door de film heengegooid, als je zo'n trucs gebruikt kan je het beter goed en doordacht doen (zoals in Reconstruction bijvoorbeeld).

Verder de typische complaints van mij. Echt een draak van een film visueel. De gemiddelde Duitse dramareeks ziet er beter uit. En belabberde muziek, vooral dat metal(?) gedoe ertussen klonk enorm out of place.

Nee, ik kon deze film op geen enkel moment serieus nemen, en die 1* die er staat, staat er voor 1 scene (wanneer de jongens voor de eerste keer weggaan, en je de moeder wezenloos ziet zitten, met het dode zoontje op de grond). Zwakke film.

Tja, ik weet wat Haneke wil zeggen. Ik begrijp hoe hij dat poogt te doen. En verder kan ik er alleen maar om lachen.

Deze film, net als zijn voorganger, heeft 0 effect. De seutige criminelen, daar kan ik nog wel iets vinden, maar de film is compleet ongeloofwaardig, nog steeds. Geen moment dat ik het gevoel kreeg dat de twee echt macht over de familie zou mogen hebben.

Haneke blijft een vreselijke lelijkfilmer, de muziekkeuze is echt puberaal en weinig effectief, er wordt met veel grimassen geacteerd, tot op het grappige af (vooral Watts doet het slecht). Enkel Pitt weet zich een beetje te handhaven.

Na 5 minuten weten we het wel, is het moraaltje aangekomen (en wat een dubieus moraaltje ook). En de rest van de film is een pijnlijke herhaling van hetzelfde. En het ergste is, de doelgroep die Haneke voor ogen heeft zal hij waarschijnlijk nooit begrijpen. Voorts moet je al een stevige voorstander van het zevermoraaltje zijn om er meer dan 100 minuten naar te kijken.

Ik vond het niks, ik vind het nog steeds niks. Lelijk gepreek dat alle doel mist. Vader Hanebram zou beter op een doos in een park gaan staan, want van film heeft de man niet veel kaas gegeten.

1.0*, voor Pitt.

Matig.

Eerste deel van de film valt nog wel mee, zoals wel vaker in rise and fall verhaaltjes. Eens het allemaal wat minder begint te lopen komt het op de acteurs aan het drama te dragen, daar loopt het dan vaak al snel mis. Funny Girl in een notendop.

Streisand is matig als bijdehandje, Sharif mist een beetje uitstraling voor z'n rol. Als koppel zijn de twee ook nooit echt geloofwaardig. Maar de film mist ook vooral wat weelderigheid, gezien het toch over de Ziegfeld Follies ging. Het oogt wat statisch en levensloos soms.

Laatste uur is een aardige downer, vervelend dat deze film dan ook een dikke 150 minuten in beslag neemt. Mist wat trimming links en rechts had het makkelijker beter gekund, ook een beter (en vooral vlotter) einde had de film goed gedaan.

1.5*

Poverjtes.

Apatow's versie van de droevige clown in niet bepaald geslaagd. Film moet het hebben van wat afzonderlijke scenes en grappen, maar weet nooit wat te worden.

De humor is spaarzaam leuk. Sandler valt mee, Rogen loopt er soms wat verloren bij en die Hill mogen ze echt verbannen uit films. Meest ongrappig persoontje dat ik ken. Redelijk makkelijke en flauwe grapjes ook, zeker de stand-up acts waren redelijk duf.

Verder geen goede reclame voor improvisatie. De helft van de tijd zien de acteurs eruit alsof ze het zelf ook niet meer weten, met een hoop gemompel en slecht getimede comedy tot gevolg.

Rest een zwemelend en dolend verhaaltje dat echt nergens heengaat en zeker 45 minuten te lang doorgaat. Gelukkig kan je af en toe nog eens opveren tijden leuke momenten. Maar te spaarzaam voor een voldoende. Jammer, want met een goede regisseur had het een sterke film kunnen zijn.

Nipte 2.0*

Fijn.

Een leuke thriller, met wat bovennatuurlijke elementen om het verhaaltje wat frisser te maken. Da's wel nodig ook, anders was dit de zoveelste Japanse detectivethriller geweest. Daar zijn er ondertussen wel genoeg van, zelden halen ze een hoog niveau.

Er zit nog wel een serie achter deze film, dat verbaast me eerlijk gezegd niet. Ergens voel je als kijker wel dat een zekere vertrouwdheid met personages en setting verwacht wordt. Gelukkig weet Shiraishi genoeg extras toe te voegen zodat het geen lange TV-aflevering is geworden.

In de aanloop naar het einde ligt de focus iets te hard op het plotje, er zitten ook wat twists in die niet écht aankomen, gelukkig kan de film nog wel rekenen op een aangename bad guy (geen garantie tegenwoordig) en een degelijke finale. Zo krijg je een best tof filmpje, geen échte uitschieter maar fijne filler.

3.5*

Boeiende film dus.

Wat mij betreft de enige die de balans tussen comedy en pijnlijk drama echt goed weet uit te werken.

De mix van pijnlijk drama en comedy is misschien niet nieuw, maar wel de manier waarop het aardig subtiel gebracht wordt. Eigenlijk lijkt de film een beetje op Visitor Q, maar waar die film er echt compleet overgaat is Funuke veel beheerster en aannemelijker. Net daar ligt z'n sterkte.

Visueel ook fijn vond ik, muziek is passend en er wordt all-around sterk geacteerd. Vind het dan ook een redelijk uniek filmpje dat een aparte balans vindt tussen de genres die het aansnijdt.

4.5* en een uitgebreide review

Best apart.

Eerste uur toch wel het mooist. Een soort van modern sprookje dat inderdaad heel wat leent van Beauty & The Beast, maar wat duisterder en mysterieuzer over weet te komen.

Visueel érg verzorgd (prachtige aankleding van Downey's kamer ook) en aangename soundtrack. Het middendeel doet er nog een schepje bovenop en wordt bij momenten een beetje absurd zelfs.

Het laatste deel werd weer iets aardser en daarom ook wat minder. Nog steeds enkele scenes die blijven hangen (zoals de scheerbeurt), maar het romantische deel wist gewoon iets minder te boeien.

Kidman & Downey doen het allebei goed, verder veel moois, maar een beetje jammer van het ietwat mindere einde. Toch een leuke verrassing deze film, best apart en maakt me ook wel benieuwd naar Secretary.

Zo mogen ze nog portretten maken, ipv de droge boel dit soort cinema meestal is.

3.5*

Degelijk.

Het probleem met dit soort films is dat je ze eigenlijk niet al te "goed" moet maken. Deze film voelt iets serieuzer dan de meeste Honda films, ook net iets beter gemaakt. Dat klinkt positief, maar bij dit soort films wil dat vaak zeggen dat het ook allemaal net iets slomer en saaier is. Zo ook hier.

Wat de film aan serieux wint, verliest hij meteen weer aan filmvreugde. De Frankenstein monsters zijn net wat saaier, het middendeel een stukje saaier. Gelukkig leeft het einde weer een beetje op en ligt het knutsel-gevoel in deze film dan net iets lager, waardoor het uiteindelijk weer een redelijk doorsnee Honda film geworden is.

Voor de liefhebbers van Honda valt er genoeg te genieten, verder blijven dit soort werkjes ook best wel vermakelijk om een keertje te kijken, maar hoogstaand is het zeker niet. Een simpel maar degelijk tussendoortje dus, ook binnen Honda's oeuvre.

2.0*

Typische Honda.

Ondertussen wel al wat films van de beste man gezien. Ik ben geen onverdeeld fan, zeker niet van de films in hun geheel, maar meestal valt er wel wat leuks te rapen. Dat is ook hier zo. Er komt aardig wat geworstel aan te pas om aan het leuke stuk te komen, maar eens daar is het wel tof.

Begin is ook nog wel oké, maar redelijk kort. Klassieke setup met uiteraard een atoombom en wat vreemde lore die verder niet veel steek houdt. Daarna wordt het een stuk minder en volgt het drogere middenstuk. Af en toe nog wel een leuke scene, maar amper genoeg om de aandacht makkelijk vast te houden.

En dan weer een leuker einde, waar de monsters aan het vechten gaan en er lekker wat vernieling is. Baragon is een wat doofy tegenstander, maar Frankenstein (het monster) is best cool. En dat alles binnen de traditionele 90 minuten. Honda kenners weten wat ze mogen verwachten, ik vond het niet vervelend, maar een echt fan zal ik me nooit noemen vrees ik.

2.0*

Erg fijn actiefilmpje.

Het ziet er vooral erg slick uit. Qua actie misschien niet de meest innoverende of indrukwekkende film, hoewel de choreografie best leuk is, en de acteurs ook erg capabel. Er komt nu eenmaal véél actie uit Azië, dus die lat ligt redelijk hoog. Maar visueel is het wel indrukwekkend van de eerste tot de laatste frame.

Verhaaltje is redelijk simpel. Misschien wat moderner omdat het nu vier vrouwen zijn die ass kicken, al is dat in Aziatische cinema wat minder uitzonderlijk. En in Amerika liggen ze niet wakker van Vietnamese films, dus daarom hoor je ook niet zoveel over deze Furies.

Tempo ligt hoog, er zitten wat twistjes in het verhaal en visueel blijft het de hele film sterk. Simpel genre vermaak dus, maar qua afwerking een stuk beter dan je doorgaans te zien krijgt. Veronica Ngo mag meer van dit soort filmpjes maken.

4.0* en een uitgebreide review

Fijne herziening.

Kumakiri's films hebben het nu eenmaal lastig om een publiek te vinden. Bij herziening is het ook niet zo héél vreemd, hij maakt het zijn publiek hier ook niet te makkelijk. Anderzijds zijn er ook al genoeg makkelijke films, en is het gewoon best interessant wat hij hier doet.

Visueel best mooi, sluit ook erg goed aan bij de sfeer van de film. Kumakiri spendeert weinig tijd aan het uitleggen van de lore (je leert het wel tijdens het kijken) en zit er ook niet expliciet gezellige personages tussen te gooien, maar net daardoor intrigeert het meer dan normaal.

Een film die weinig aan kracht heeft moeten inboeten. Een film zonder ingebakken doelpubliek, die op papier niet zo héél speciaal is, maar dat door de wat stugge uitwerking wel wordt. Kumakiri blijft een miskend regisseur, dat bewijst deze film maar weer.

4.0* en een uitgebreide review

Bijna daar!

Ooit beginnen kijken omdat James Wan ook een deeltje ging regisseren, en Wan is toch een regisseur die ik graag bezig zie. Maar je moet er wel eerst 6 F&F films voor passeren. Gelukkig valt de reeks nog best mee, dan nog had ik niet meteen verwacht dat dit een positieve uitschieter zou worden.

Het is niet eens zozeer de verhaallijntjes van eerdere films die hier samenkomen. Om dat soort gedoe zit ik eigenlijk niet te wachten. Wél de moeite zijn de actiescenes, die voor het eerst echt top of class zijn. Vooral de finale dan is een stukje gestoorde adranline die je maar zelden voorgeschoteld krijgt. Graag meer van dat.

Verder zitten er nog genoeg fraaie actiescenes in en voelt de cast zich ondertussen goed thuis in hun personages. Veel meer dan een vlotte actiefilm is het uiteindelijk niet, maar het is net daarin dat deze film toch laat zien wat in z'n mars te hebben. Op naar deel zeven dan maar, Wan zal toch z'n best mogen doen om deze reeks eer aan te doen.

3.5*

Eindelijk.

De film waarvoor ik deze reeks eigenlijk ben beginnen kijken. Toch wel een redelijke liefhebber van het werk van Wan, maar als je dan het zevende deel maakt in een reeks die me eigenlijk niet zo aansprak ... toch ooit maar de moeite genomen, daar heb ik ondertussen niet echt spijt van.

De eerste films vond ik wat matig, maar de laatste delen spelen meer op bombast. Fijn, want dat heeft een reeks als deze echt wel nodig. Het hele verhaal, de connectie tussen de personages en de soms irritante serieux boeien echt voor geen meter. F&F moet het van de actie hebben en die wordt eigenlijk alleen maar beter.

Wan is misschien een wat rare keuze voor deze reeks, maar de meeste mensen zijn blijkbaar Death Sentence al vergeten. Toch een film die deed vermoeden dat hij dit soort werk ook wel zou aankunnen. En dat blijkt dan ook gewoon. Zijn regie maken dit zevende deel de beste uit de reeks, al weet hij het nu ook weer niet zover te schoppen dat het écht meesterlijk wordt.

Daarvoor blijft het dan toch allemaal wat te onnozel tussendoor. Ook in de man tegen man actie schiet Wan wat tekort. Leuk dat je Tony Jaa in je film stopt, maar zo iemand wordt jammer genoeg helemaal niet naar z'n kunnen gebruikt. De gestoorde actiescenes maken gelukkig heel veel goed en zorgen ervoor dat het nergens inzakt of vervelend wordt.

Het finale tribute aan is trouwens extreem melig, maar het valt de film makkelijk te vergeven. Binnenkort deel 8 maar eens meepikken, benieuwd of men het niveau hoog weet te houden.

3.5*

Matige Ishii.

Normaal doet hij toch meer met dit soort materiaal. Het oogt inderdaad een beetje goedkoop, al zijn er regelmatig scenes waaruit blijkt dat Ishii het nog niet verleerd is. Jammer genoeg staan deze een beetje op zichzelf.

Soundtrack is wel opvallend goed, waardoor de film zich toch nog een beetje weet te onderscheiden. Plot is simpel, het wraakgedeelte niet zo heel sterk. Wel leuk om Naoto Takenaka voorbij te zien komen, die vent kan echt overal opduiken lijkt het wel.

Grootste probleem is dat het middenstuk eigenlijk een herhaling is van driemaal hetzelfde plotje. Daardoor verliest de film aan kracht en impact, waar Ishii toch duidelijk (milde) shock voor ogen had. Maar hij kan ook gewoon beter, enkel de soundtrack is een beetje op niveau. Toch blijft Ishii's talent nog net overeind, want slecht is het nu ook weer niet.

2.5*

Aardig.

Normaal niet zo'n fan van oorlogsfilms dus dat deze een voldoende krijg is al best wat. Vond persoonlijk de focus op het tankgebeuren wel leuk om zien. Brengt toch net dat beetje variatie in de groepsdynamiek tov andere oorlogsfilms.

Over het realisme kan ik moeilijk oordelen. De film is best cru qua geweld, wat al eens met realisme verward durft worden. Verder vond ik de eerste veldslag ook meer lijken op een Star Wars lasergevecht dan een werkelijke veldslag (die kogels waren iets té geaccentuurd?), maar het kan allemaal best dicht bij de werkelijkheid in de buurt hebben gelegen.

Acteurs doen het goed, vooral LaBeouf viel positief op. Dat het plotje lekker simpel is vond ik goed, het hele rookie gebeuren deed me veel minder. Halverwege beland je ook even in een compleet andere film, maar die overgang weet Ayer wel goed te benutten. 140 minuten tank was ook wat van het goede teveel geweest denk ik. Alleen jammer dat het wel weer érg heroisch wordt op het einde. Ze kunnen het ook niet laten.

Al bij al een degelijke oorlogsfilm die aan spanning wint door een wat nauwere focus. Ontspoort een beetje op het eind, maar over het algemeen wel de moeite waard.

3.0*

Taaie De Palma.

Z'n werk is zeker niet altijd goed, maar doorgaans is het toch wel wat swingender dan dit. Vond het vooral in lijn met de "horror"films die ik ken uit de late Jaren '70. Kil, traag en alles behalve spannend.

Acteerwerk is aan de magere kant. Douglas lijkt een parodie van zichzelf (vooral die beginscene) en Stevens weet nooit iets bedreigends uit te stralen. Irving doet het dan nog het best, maar ook zij is meer van de grote gebaren dan dat ze echt iets engs over zich heeft.

Plotje zwiert zowat alle richtingen uit het eerste uur, daarna kalmeert het wat en neemt het thriller/horror deel de overhand. 't Is alleen dan dat het allemaal wat saai wordt. De Palma weet het hele telekinese gebeuren niet echt spannend in beeld te brengen en het tempo komt nooit boven schoorvoetend uit.

Twee uur is veel te lang voor een film als deze. Gelukkig zit er nog een explosief einde aan, maar verder is het een droge, onspannende, bijna komische thriller die weinig tot niks te bieden heeft. De Palma blijft semi-hit & miss wat mij betreft. Deze is een duidelijke miss.

1.5*

Matig.

Ondertussen een bekend gegeven. De school waar voornamelijk criminele jongeren zitten. Klit samen in groepjes, er wordt een hoop gevochten en na verloop van tijd komen de geboren leiders bovendrijven. Een variatie op de Crows reeks, maar het concept is uiteraard wel al iets ouder.

Beetje aan de goedkope kant. Visueel maar wat kaal en karig, ook de soundtrack stelt niet al te veel voor. Acteerwerk kan er wel nog mee door, vooral Sendo zelf weet toch aardig te overtuigen. Sterke rol.

Kan mij ook wel steeds vermaken met dit soort filmpjes. Regisseur doet er ook goed aan de film niet eindeloos te rekken, 75 minuten voor een herhaling van een bekend verhaaltje is ook meer dan genoeg. Alleen qua uitwerking wat braaf en het voegt niet bijster veel toe aan de bestaande films in het genre, maar op zich wel vermakelijk.

2.0*

Best leuk.

Een anime die mij eigenlijk compleet gepasseerd was. Dateert al van 2012, maar dit was de eerste keer dat ik ervan hoorde. Beetje jammer eigenlijk, want het aantal anime films dat niet gebaseerd is op één of andere serie is al niet al te groot, wanneer het dan ook nog een niet-TV stijltje hanteert dan heeft het sowieso mijn interesse.

En Fuse is zeker niet verkeerd. Mooie en kleurrijke tekenstijl, fijne animatie en beperkt maar nuttig gebruik van CGI. Het voelt echt als een film project, geen extended TV aflevering. Ondertussen zijn er weer iets meer van dat soort films, maar het is niet alsof de hoogdagen van de anime film weer terug zijn.

Het verhaaltje is ook best leuk. Een soort van klassiek Japans weerwolf verhaal, in het oude Edo. Personages zijn nog steeds erg cuddly, maar er zit ook genoeg diepte in zodat het niet enkel anime gekkigheid is. Voldoende afwisseling tussen drama, actie en comedy dus. Het vermengt zich tot een eerder luchtig filmpje dat op de juiste momenten toch venijnig uit de hoek durft te komen.

Het mist dat écht indrukwekkende om een echt hoge score te krijgen, maar verder een erg leuk fillertje. Mensen die graag eens een anime filmpje meepikken, dit is een bescheiden aanrader.

3.5*

Kawase verder bergafwaards.

Qua stijl mag ze zich bij een groepje voegen waar ook Hiroki en Koreeda toe behoren. Een soort van licht-gestileerde zoektocht naar menselijkheid en realisme loopt doorheen hun werk als rode draad. Deze film valt perfect onder die noemer, alleen kan Kawase zich niet meten met de andere twee.

Japanse eilandfilms zijn meestal wel geinig, folklore ligt er voor het oprapen en de mooie setting zorgt meestal wel voor een fijne, relaxe sfeer. Maar Kawase's film ligt zwaar op de maag. Beetje geforceerd zwaarbeladen en gewichtig. Het drama wordt niet enkel uitgesproken, maar ook verbeeld door een woeste zee en onweerwolken. Dat maakt het al snel iets te sentimenteel en wat té arthouse-droef.

De mooi-bedoelde natuurbeelden doen het niet echt, het drama vond ik ook écht niet goed werken. Wel fijn zijn de momenten waarop de personages rustig hun ding doen. De fietstochtjes bijvoorbeeld, zoals danuz al aanhaalde. Bergje op met de ondergaande zon als achtergrond en Jun die bij Hideo in de nek gaat hangen ... dan is de film op z'n mooist.

Zo zijn er af en toe wat momenten, maar het merendeel wordt toch gespendeerd aan drama en gewichtigheid. De soundtrack viel me trouwens ook negatief op. Erg luid en aanwezig, niet bepaald mooi ook.

Mnee, Kawase glijdt langzaam verder af. Misschien maar wat meer van haar oudere werk gaan kijken, Moe no Suzaku beviel me toen veel beter.

2.5*

Hiroki in de aanloop naar een geweldige carriere.

Kan mooi als overgangsfilm gezien worden denk ik. Het pinku-ritme hangt er nog een beetje in, maar Hiroki is duidelijk niet in de erotiek geïnteresseerd. Het is eerder een grappige film geworden, met Osugi in een heerlijk memorabele rol. Ik schrik nog altijd een beetje als hij van die maffe personages uitbeeldt, maar werken doet het zeker.

Verder visueel ook best aantrekkelijk. Mooie buitenopnames met heerlijke lente-achtige groentinten en (uiteraard) sterke strandscenes. Volgens mij hebben ze daar een aparte cursus voor op de Japanse filmschool.

Naar het einde toe neemt het drama wat de overhand, waardoor de film iets aan tempo verliest. Vond het laatste half uur dan ook iets minder, al werd het nergens slecht.

Leuk om deze Hiroki een keer gezien te hebben, ondertussen toch wel al de meeste films van de man gezien, toch apart dat hij dan nog steeds weet te verbazen. Ik vind z'n latere werk wel duidelijk beter, maar z'n stijltje valt hier al goed te ontwaren.

3.0*

Geschiedenislesje National Lampoon.

Ik kende National Lampoon wel, maar dan als melige en oubollige "iets" die met B-komieken erg slechte komische films maakte. Blijkt er een magazine achter te zitten, waarin men furore maakte met scherpe en aanstootgevende humor. En een hoop komieken die ik nooit eerder aan elkaar gelinkt zou hebben. En zelfs de oprichting van Saturday Night Live, toch een legendarisch programma.

Deze film verdient een bijbehorende docu, eentje die onderzoekt hoe het toch komt dat vele subversie zaken 40 jaar later nét het toonvoorbeeld van oubolligheid zijn gewroden. Maar de film zelf houdt het gewoon bij het leven van Doug Kenney, de man achter National Lampoon.

Wain verzorgt de regie en maakt een film die eerder naar de "oude" stijl van NL neigt, althans dat begrijp ik uit het beeld dat deze film schept. Wain leeft zich best uit als regisseur, met verschillende stijlintermezzos, aparte verteltrucjes en een enorme cast vol bekende gezichten, al zijn het dan vaak niet de grootste namen.

Het is allemaal best leuk, tot de onvermijdelijke fall begint. Dan wordt het weer een stukje te serieus en wordt er veel aandacht besteedt aan Kenney verslaving en eenzaamheid. Ik had meer interesse in het NL fenomeen dan in het level van Kenney, zeker wanneer er weer eens een comedy halverwege afgebroken moet worden om er wat meer drama in te proppen.

Maar verder wel een leuke en frisse film. Stukje Amerikaanse comedy geschiedenis waar ik helemaal niks vanaf wist en ook haaks staat op het huidige imago van National Lampoon. Hoe het kan verkeren.

3.0*

Veruit eens met Chr.s (behalve dan over South Park )

Waar The Simpsons werkte als film, wordt Futurama na verloop van tijd saai als over 90 minuten uitgesponnen aflevering.

Al ben ik altijd wat minder fan geweest van Futurama. Is veel minder gegrond in de realiteit waardoor de grappen veel makkelijker zijn. Als alles al kan, is het wat lastig om nog stevig grappig te zijn.

Dat speelt de film ook op na een tijdje. Blijft maar alle kanten opvliegen, de intermezzos voelen teveel aan als sketches, het past gewoon allemaal niet denderend goed ik elkaar.

Resten nog wat grappige zaken, al heb ik ook niet al te hard moeten lachen verder. Eigenlijk vooral leuk de eerste 20 minuten. Daarna stopt een aflevering en dat had deze film ook eigenlijk moeten doen.

2.5*

Digitaal.

Maar dan wel een paar jaar te laat. Begin '00 had je wel meer van dit soort films, regisseurs die voor weinig aan het experimenteren gingen met goedkope digitale cameras. Een concept, veel vrijheid en een hoop lelijkheid met als excuus dat het allemaal up and coming was.

Maar 2010, toen was die tijd toch wel een beetje passé. Uchida stoort er zich niet aan en zet een redelijk eenvoudig filmpje op poten, dat draait rond vier personages die vooral worstelen. Met zichzelf en met hun misgelopen relaties. Eens bij elkaar gekomen is het veel geroep, gehuil en getier.

De goedkope uitwerking geeft het drama nog een beetje realisme mee, maar ik heb mij Japanse dramas toch liever iets rustiger. En toch iets fijner geschoten. Een opgekuiste geluidsband zou ook niet verkeerd geweest zijn en de klassieke muziek is zo makkelijk dat het z'n effect ook mist. Gelukkig is het acteerwerk nog wel op niveau, al zijn ook daar geen uitschieters.

Hier en daar nog wel een mooie scene, maar over het algemeen geen voldoende. Daarvoor is de film over de gehele lijn te zwak.

2.0*

Best geinig.

Ik heb er toen wel wat van meekregen, maar had me nooit écht verdiept in het hele Fyre misfire gebeuren. Ideaal dus om er een docutje over mee te pikken. Beetje apart dat er twee verschillende docus over een onderwerp in dezelfde week head to head gaan, maar aangezien ik Netflix en geen Hulu heb was de keuze snel gemaakt.

Smith weet het gebeuren best aardig te presenteren. Het resultaat is een vlotte docu, die gedetailleerd genoeg de leidensweg naar het festival afloopt, zonder daarbij de smeuigheid van het verhaal te verliezen. Zo héél veel anders dan een hoop andere docus doet hij niet, maar het loopt toch net wat vlotter en het is net wat vermakelijker, net omdat het zo'n episch falen is.

Het enige wat wel ontbreekt is de stem van de man waarrond alles draait. Begrijpelijk dat hij niet direct wou meewerken aan een film als deze, maar hij is toch hét essentiële onderdeel van de puzzel en zonder hem mis je gewoon belangrijke info.

Maar verder vermakelijk en leuk om een keer gezien te hebben.

3.0*