Favula (2014)

Heeft ook de goedkeuring gekregen van Apichatpong Weerasethakul. Ben heel erg benieuwd.

Hmmm.

Tipje van beavis. Een aparte film is het zeker, maar ondanks dat er wel wat elementen waren die ik kon waarderen is het toch niet echt mijn type film.

Ik heb teveel problemen met de gepoogde "oude" uiterlijk van de film. 4:3 vind ik sowieso geen optie meer tegenwoordig (één enkele uitzondering daargelaten), maar ook de effecten en de editing, hoewel duidelijk zo bedoeld, vind ik te knullig. Het plot spreekt van een "jungle", volgens mij waren het plastieken plantjes. De transparante overlays waren verder slordig en het filtertje dat overheen de hele film hangt is een continue loopje, 80 minuten lang. Het mag dan bedoeld zijn, ik heb er niet zoveel mee.

Plot is vaak maar wat gissen, dat kan je wel al afleiden aan het plotje hierboven (dat leest als een slecht gedicht). Op zich niet zo'n ramp, maar het is wel erg repetitief voor een film van nog geen 90 minuten. Acteerwerk was ook niet al te best, al weet ik niet hoe een acteur zich zou moeten redden in een film als deze. De "zus" viel dan nog wel mee, de "broer" was regelmatig te goofy in z'n gelaatsuitdrukkingen. Die dacht écht in een stille film van 80 jaar geleden te zitten denk ik.

De soundtrack vond ik uiteindelijk nog het opvallendste. Ook het enige echte element (naast misschien de styling van de personages) dat enigszins modern aanvoelt. Niet dat ik de muziek nu zelf zo geweldig vond, maar de nummers worden met veel durf onder de film gemonteerd, daar heb ik wel respect voor.

Wanneer je films als The Artist en Blancanieves als niche ziet, dan zit deze daarin genesteld in het experimentele hoekje. Mij is het te gemaakt oud, een throwback waar ik toch al niks mee heb, maar apart is het wel en dat verdient toch ook wel een zetje.

2.0*

Ik zit al een tijdje na te denken over wat voor repliek ik hier bij kan zetten. omdat dit wel zo aardig is uiteraard. maar vind het een lastige

Uiteraard heeft Perrone zich door oude cinema laten inspireren, maar jij gaat er misschien vanuit dat het hem om een pastiche te doen zou zijn. Ik zie evenzeer de invloed van de videoclip in zijn werk en dat hij juist iets moderns wilt maken. Vandaar dat ik dacht dat jij hier wellicht ook iets in zou zien Maar het is allemaal wel vol herhaling en met de traagheid van een Tarr, dus dat het helemaal niet zou bevallen was ook een grote kans.

Je kan de film een zekere visuele knulligheid aanrekenen, maar dat is zoals je zelf ook al inzag voor een groot deel een bewuste keuze en een budgettaire limiet. Daarbij vond ik de stijl hier heel zelfverzekerd en beter afgewerkt dan in zijn vorige film P3ND3JO5 (2013) waarin hij te veel verschillende dingen probeert die niet allemaal goed samenkomen en de film ook wat te lang maken. Die film begint nog bijvoorbeeld met best veel narratief, om dit vervolgens heel lang los te laten en er dan uiteindelijk nog weer op terug te komen (even kort samengevat). Om dat loslaten van het narratief is het Perrone duidelijk te doen, en dat is in deze film op een hele mooie manier geslaagd wat mij betreft. De twee films die ik tot nu toe zag hebben iets van een trip (zeker ook door het gebruik van dub muziek, en de overlay effecten), en deze is van de twee wel het meest mooi en cinematisch en geslaagd. Wellicht heeft hij zich nu ook door landgenoot Noche (2013) laten beïnvloeden, maar anders zeker door een Loong Boonmee Raleuk Chat (2010) of een Tabu (2012) ... die namen zou ik allemaal eerder noemen dan de eveneens verwante Guy Maddin die af en toe wél expres een campy en pastiche kant op gaat met zijn stomme film invloeden (overigens ook geweldig!). Zeker dus een cinema van deze tijd, hypermodern, en niet te vergelijken met een meer mainstream "ode" aan de stomme film als the Artist.

Dat heeft toch echt meer met de stijl te maken dan met de traagheid. Ik hou gewoon niet zo van dat (gekunstelde) bedoelde ouderwetse. Tabu vond ik ook al niet best

Maar dit hypermodern noemen is hetzelfde als hipsters hypermodern noemen. Ze zijn het wel want echt een teken van deze tijd natuurlijk, maar dat neemt toch niet weg dat ze vooral verwijzen/vluchten naar het verleden en het moderne veelal afzweren.

Okee...

laat dan toch maar zitten.