Meningen

Snow White dus. Zonder Seven Dwarfs in de titel want alsof het gedoe met Zegler (rechts haat haar) en Gadot (links haat haar dan weer omgekeerd) nog niet genoeg was, was er ook gedoe met de dwergen. Disney wilde met echte kleine mensen werken (wat best een aardig idee was) maar ook daar viel weer iemand over. In de eerste scène wordt de prinses geboren in nacht van sneeuwval. Even hoop je als kijker dat ze toch niet hardop gaan roepen dat ze daarom de naam heeft gekregen (want zo goedkoop kan men het niet maken) maar uiteraard, dat is wel het geval. Al kan de naam ook gebaseerd zijn op de behoorlijk kleurloze vertolking van Zegler. Ze is niet eens slecht te noemen en ze heeft best een fijne zangstem maar ze brengt ook nul energie en nul charisma mee. Ze krijgt wel meer mee dan in de tekenfilm maar ze is net zo eendimensionaal gebleven.

Gadot in dit geval als boze stiefmoeder. Hoewel, boze bonusmoeder had beter gepast als we toch met idioot hedendaagse gruweljargon gaan praten (gemiste kans wat mij betreft, al is het maar om de term bonusmoeder in een negatief daglicht te stellen). De scènes tussen haar en Zegler werken nog het beste. Beide zijn geen supergoede actrices maar hun onderlinge haat (en Gadot neemt Zegler totaal niet serieus volgens mij, zij kijkt echt neer haar op haar) werkt op die momenten wonderwel goed. Een geluk bij een ongeluk.

Om echt goed de film te kunnen beoordelen heb ik daarna de tekenfilm uit '37 teruggekeken. (Dat leek me sowieso een mooie stap om eens alle Disney-klassiekers in chronologische volgorde te herzien wat ik al een tijdje wilde doen). Wat opvalt aan dat origineel, dat superieur is trouwens, is dat die film enorm sprankelt. Heel weinig plot maar des te meer muziek, zwarte humor, vrolijkheid en levendigheid. Die dieren voegen ook echt wat toe. Een genot om te zien. Het gaat soms minuten helemaal nergens over (de dwergen, die constant Little Men worden genoemd in die film trouwens, die zich moeten wassen bijvoorbeeld) maar die film kijkt wel heerlijk weg daarom. En imponeert en is uniek.

Dat alles ontbreekt in deze real life remake. De film is duf en ingedut. Nu zag ik aan het eind pas dat Marc Webb de regisseur is en dat verklaart een hoop. behoudens één knaller (te weten (500) Days of Summer) heeft de beste man enkel prullen geproduceerd. En ja, daar reken ik zijn beide Spider-Mans ook bij. Er zitten minder muzikale intermezzo's in en vooral meer plot en karakaterontwikkeling voor Sneeuwwitje. Maar voegt dat echt wat toe?

Eerlijk is eerlijk, een een-op-een remake had niet gekund. Animatie leent zich nu eenmaal voor andersoortige films en dat werkte in het origineel maar zou hier niet passend zijn geweest. Echter zijn alle toevoegingen volstrekt inwisselbaar. Is het een slechte film? Niet eens per se. De aankleding is best oké (de fotografie is dan weer minder bijzonder) en enkele toevoegingen zijn prima verwerkt (de kleine mensen die zelf moeten schoonmaken bijvoorbeeld). Alleen brengt de film ook niets bijzonders en ondanks de beperkte speelduur van minder dan twee uur sleept de film ook wat richting het einde. 2,0*.

Soms vraag ik me weleens af hoe de castingafdeling werkt. Want hoe lukt het je voor de hoofdrol, volgens het verhaal de mooiste van allemaal, Kristin Stewart te kiezen? Hebben die mensen geen verstand van acteren? Zijn het vrouwen met een slecht gevoel voor schoonheid? Of kiezen ze een grote naam om meer bioscooppubliek te trekken. O zo jammer, want in essentie is dit best een goed idee. Sprookjes zijn vanuit oorsprong ook bloederig.

Maar dan krijg je dus een slecht script waarin maar weinig wordt uitgediept en dat lijkt te gaan van actiesequence naar rustig moment en vice versa. Als je dan ook nog een hoofdrolspeelster hebt die als enige mimiek haar mond iets open kan doen en vervolgens weer dicht, dan heb je niets dat ook maar lijkt op enige diepgang. Meeleven met de film wordt zo heel moeilijk. Bovendien, laten we wel wezen, moeten we geloven dat Stewart mooier en puurder is dan Theron?

Thor is dan wel weer prima in zijn rol, net als Theron als koningin. Zij weet zich te amuseren maar wordt nooit een karikatuur (denk aan Murray in Scrooged). Erg knap om zo op het randje te spelen. Ook ziet de film er best mooi groezelig en grijs uit en spat die kleurscène van het scherm. Ook de make-up was uitstekend, dat daar geen Oscarnominatie voor is gekomen!

Al met al een film van gemiste kansen die dankzij Theron en enkele goede scènes nog wel te behappen was. En Stewart zou ik adviseren te stoppen, dan heb ik er geen last meer van. 2*.

Aangezien ik bezig ben alle 52 klassiekers van Disney te bekijken was het ook tijd voor een herziening van The one that started it all - het werd een meer dan aangename verrassing.

En natuurlijk, veel plaatjes uit de film herken je zo en natuurlijk is de film wat verouderd op punten en natuurlijk is Sneeuwwitje zelf een erg simpel personage maar wat een ongelooflijke charme heeft de film. Geweldig geanimeerd, zeer realistisch zonder nadrukkelijke felle kleuren, mooie vloeiende animatie, geweldige scènes in het bos met soms wel drie lagen over elkaar lijkt het en een heerlijke montage. Het verhaal zelf stelt niet veel voor, maar dat lijkt de bedoeling ook niet. Zie het in de tijd dat tekenfilms enkel kort waren en vol muziek: dat is deze lange film ook - want de muziek lijkt nooit te stoppen en is echt in samenhang met de gebeurtenissen op beeld. Ook enkele gezongen nummers, vooral onze Prins die zo een rol uit een Puccini-opera lijkt te zingen, zijn erg prettig. En het bekendste lied met de schaduwen van de dwergen groot op de rots; misschien wel het mooiste beeld uit de film. De lange dansscène halverwege was ook één bom vrolijkheid en fijn te zien.

En zo maakt het dus niet uit hoe simpel de prins is, hoe eenvoudig het verhaal, deze lange versie van de filmpjes van toen brengt gewoon puur plezier en vermaak. En dat is soms erg prettig. 4,5* (ook omdat dit toch de eerste was).

Aan alles merk je dat men heel veel wil vertellen, maar te weinig tijd heeft. Een film vol personages die allemaal wel en link hebben, even aan bod komen en dat was het dab. Ik kan sowieso slecht tegen thrillers waarin iedereen de boef kan zijn. Dan verliest het mijn interesse en ik zie aan het eind wel wie het was. Af en toe kent de film fraaie shots van Noorse landschappen en de stad Bergen, maar verder een chaotisch verteld verhaal waar weinig liefde in zit. Zelfs Fassbender weet de boel niet te redden en lijkt ook er met zijn hoofd niet bij.

Het viel me mee dat het Engels me niet stoorde dat men zo vloeiend sprak in Noorwegen. Allicht speelt mee dat men zonder accent sprak zoals zo vaak nazi's wel doen. Niettemin had dit verhaal prima in de V.S. of Canada kunnen spelen. 1,5*.

Tegenvaller, toch wel, al had ik er zeker rekening mee gehouden dat me dit niet volledig zou trekken. Meest heikele punt is de geloofwaardigheid, en in heel veel kon ik simpelweg niet meegaan in deze film. Dan heb ik dus ook al snel dat een film me minder boeit. Neem daarbij het wat saaie eerste stuk, de matte actie die wel aardig in beeld wordt gebracht maar nooit knettert en de vreselijke rol van Swinton. Neem daarbij de maatschappijkritiek waar ik an sich niets tegen heb, maar hier wordt het wel zo letterlijk gebracht dat het niet enkel afdoet aan de boodschap maar vooral aan de filmbeleving überhaupt. Jammer.

Het tweede deel wordt aangenamer, vooral door de veranderingen van omgeving (production design is wel erg mooi de hele film door) en enkele zeer geinige scènes (dat kleuterklasje). Ook speelt Evans een sterke rol en het einde is fraai. 2,0*.

Erg mooie film. Heel af en toe wordt wat meer op het gevoel gespeeld, maar verder is het bijzonder subtiel gebracht zonder grootse gebaren. En die enkele momenten komen dan des te harder aan. Leukste momenten zijn die haast onwerkelijke beelden waarin men in grote poppen loopt. Vooral die vader, die sowieso de mooiste rol heeft, is prachtig en zelden zoveel gevoel gezien in zo'n mascotte. Sowieso is de hele cast op dreef met de knappe prestatie van de jonge Re Lee voorop, enkel mama is me te vaak te hysterisch.

Verhaal is prima, juist fijn dat het lang in het ziekenhuis blijft waardoor de film vrij gefocust blijft en niet zo episodisch wordt. Zo zie je mooi de veranderingen in de mensen en hetgeen dit gebeuren met hen doet. En clichés worden vermeden door niet van belangrijk moment naar belangrijk moment te springen.

Wat ik sowieso fijn vind aan dit soort films is de cultuur die ergens lijkt op onze westerse waardoor ik me erin kan herkennen maar toch net anders is waardoor ik erin kan verdwalen en ervan kan leren. Idem geldt voor de gegoede middenklasse in Latijns-Amerika of andere moderne Aziatische maatschappijen.

Enfin, visueel net niet bijzonder genoeg om er echt een topscore aan te geven. Alleen als men in die mascottes danst komt er wat warm geel licht naar binnen en lijkt men ook het visuele belangrijk te vinden. Maar met gemak 4,0*.

Niet helemaal gelukt. Zo'n type filmpje dat me soms best kan bevallen en redelijk in mijn straatje ligt met zo die sfeerschets vooral, maar dat hangt dan wel van de invulling af. En die laat wat te wensen over. De film is sowieso weinig origineel - dit hebben we al honderden keren gezien. De personages zijn wel redelijk, maar het acteerwerk is wat mat en er is weinig chemie. En de humor is nauwelijks aanwezig. Soms is die er wel, maar dan is het te gemaakt. Net als eigenlijk de hele film voelt het allemaal wat te gemaakt aan, of dat nu de problemen zijn of de locaties. Neemt niet weg dat het verder redelijk wegkijkt en ook wel charmant is, maar het is nergens echt drama, nergens echte komedie, nergens echt scherp en kabbelt net iets te zachtjes voort. 2,5*.

Herkeken, en het blijft een heerlijke film.

We volgen een zeer interessant verhaal over vriendschap en verraad, over de nieuwste generatie jongeren die de wereld aan hun voeten hebben liggen en hoe dat binnen de oudere wereld past. Wat dat betreft zijn de oude gebouwen op de campus van Harvard natuurlijk een schitterend decor. Inhoudelijk is de film sowieso sterk met veel thema’s die behandeld worden en natuurlijk de vraag: wat is vriendschap. Het laatste beeld is tekenend voor de hele film wat dat betreft.

Eisenberg is geniaal als sociaal onaangepast persoon. Hij is niet een slecht persoon, zeker niet, maar hij weet niet beter dan hoe hij zich gedraagt. Je zal hem geen compliment zien geven, je ziet dat hij wel zoiets wil zeggen maar nooit weet hij hoe. Geweldig neergezet met zijn vele kanten en zeer geloofwaardig. Ook de andere rollen (op Parker na) zijn prima, vooral Garfield is sterk als de meer menselijke tegenpool van Eisenberg. En tuurlijk, ze worden geholpen door het geweldige script maar je moet dat nog wel oprecht je mond uit krijgen en niet als een wedstrijd wie kan het snelst en meest snedig praten.

Maar het is vooral de regie van Fincher die het hem doet. Door te kiezen voor continue cross-cutting houdt hij het tempo zeer hoog en worden de beide rechtszaken mooi verweven met het verder chronologisch afgewerkte origin story. Maar ook al die eerste scènes, met de heerlijke dialogen van Sorkin, de rustige opbouw met de openingstitels, een geweldige mooie fotografie met veel groen dat door de hele film blijft hangen en dan de Facemashscène waarin de helft van Harvard meisjes bekijkt en keurt op internet en een ander deel dat doet in een exclusieve club, live; de vraag is wel wat zieliger is.

Dat eerste kwartier behoort tot de beste openingen ooit en dat soort spanning blijft constant , met mooie beelden, een fantastische soundtrack en heerlijke snedige montage. Dit is misschien wel zijn best geregisseerde film. Sowieso doet de hele sfeer van het leven daar op de campus, maar ook het idee dat je nog de volle toekomst hebt, iets oproepen. Een soort van nostalgie – echt zeer genietbaar.

Zijn er dan nog aanmerkingen? Ja, net genoeg om geen topscore te geven. Tegen het einde zakt de film iets weg, zeker wat betreft sfeer en Timberlake vond ik niet overtuigend. Hij acteert coolness maar doet verder niets dan zijn zinnen snel en hip oplepelen. Een andere acteur graag de volgende keer.

Nog steeds vraag ik mij af hoe Tom Hooper dat jaar de Oscar voor Beste Regie kon krijgen. Black Swan was de beste film, Fincher de beste regisseur. 4.5*.

Op momenten boeiend, maar dat zijn wel steeds losse scènes. En vooral veel te lang, zeker een lang deel halverwege waar weinig ontwikkeling zit en waar het draait om de personen waarvan er te veel zijn om me echt verbonden mee te voelen. Wel soms wat gek qua toon. Het begin is gefilmd als vrolijke komedie, de vliegtuigcrash is enorm in your face terwijl andere horror dan weer grotendeels buiten beeld blijft. Gelukkig nooit echt melodramatisch, maar het scheelde niet veel. Af en toe mooie plaatjes, vooral met die wolken die over de toppen gaan. En verder goed verteld, je krijgt als kijker wel mee wat men zoal deed, ook de lange dagen. Net aan 3,0*.

Ik kan hier van alles over neerpennen, maar het belangrijkste is dat ik het gewoon een fijne film vond om te zien die ook lekker wegkeek en geen moment verveelde. De speelduur vloog echt om. Vlak voor de film begon kreeg ik nog een bloedneus, maar de film liet me dat al snel redelijk makkelijk vergeten. Dan ga ik nooit een laag cijfer geven.

Niet dat de film perfect is. De film heeft even nodig erin te komen, vooral omdat we eigenlijk midden in het verhaal vallen zonder enige binding. Daarnaast vind ik tegen het eind dat er verkeerde keuzes werden gemaakt, vooral doordat de zwangerschap toch net wat anders lag. Dat was niet alleen onnodig, het maakt ook dat de film aanvoelt als 2 films die beide niet helemaal goed zijn uitgewerkt. De film zat in een afronding, maar miste nog wat. Dan komt die twist en moet men opnieuw beginnen zonder dat dat gedeelte een echt fatsoenlijke uitwerking krijgt.

Wat ik wel fijn vond was de nuance. Geen grote ruzies, emoties of uitstotingen uit de familie, maar eerder een gevoel van: 'vervelend en ronduit klote zelfs, maar we moeten doorgaan'. Dat is ook weleens fijn om te zien. 3,5*.

Solo heeft geen after credits, maar de grootste verwijzing naar de film met Kenobi is toch wel de verschijning van Maul. Diegenen die Star Wars volgen buiten de films weten dat hij half doormidden de val in de schacht op Naboo heeft overleefd. Het lijkt er dus toch op dat die film gaat komen met als slotduel Kenobi tegen Maul. Daar zijn geen extra scènes voor nodig om dat duidelijk te maken.

Enfin, dat was dan het hoogtepunt van deze film die vooral middelmaat is. De 130 minuten gaan nog wel soepel voorbij, maar daarmee is alles gezegd. Het is een vrij lege film die van scène naar scène hopt waar de hele geschiedenis van Solo in een avontuur van enkele dagen tijd wordt gestopt. Ehrenreich doet zijn best met de tics van Ford, en doet dat opvallend geloofwaardig, maar hij lijkt simpelweg niet op Solo en hij mist het charisma van Ford. Was hij nu een jaar of 6 jonger geweest, dan kan je dat op verschil in leeftijd leggen, maar de leeftijden van Ford in '77 en Ehrenreich nu liggen te dicht bij elkaar.

Verder wel een aantal leuke momenten en enkele behoorlijke actiestukken, production design is fraai al is het allemaal wel heel erg donker soms. En ook hier, het gaat allemaal zo vlugjes voorbij. Lucas maakte niet de beste films, maar wist wel een wereld tot leven te wekken. Nu krijg je wat shots van Corellia en dat is het, terwijl ik daar nu graag meer van had gezien.

Verder is de cast wisselend. Niemand is slecht, maar eerder niet echt passend. Harrelson is te veel Harrelson en Glover doet ook zijn best en speelt eigenlijk best leuk maar is gewoonweg geen Calrissian. Nee, dan Chewbacca, die steelt de show sowieso. Alleen die introductie had zo niet gehoeven, iedereen die maar een beetje weet welke film dit is verwacht wel dat Chewie dat monster is in die kooi. En om dat nog een minuut te rekken. We zijn als kijker niet achterlijk. 3,0*

Enkele losse sterke scènes en fraaie beelden worden afgewisseld met vele tergend langzame en vaak ook saaie gedeelten. Dan mag Foxx wel erg sterk zijn als de schizofrene Ayers (en weten zowel hij als regisseur Wright de gekte goed te tonen) en dan mag Downey Jr. ook een fijne rol hebben zonder direct Mr. Coolguy te spelen, maar de film is vaak gewoon niets aan. Jammer, want Wright vind ik vaak goed als het om verhalen vertellen gaat. Die éne scène met de cellomuziek en de vogels die over L.A. vliegen was wel bijzonder fraai. 2,5*.

Net niet voldoende. Verhaaltje zelf stelt niet zoveel voor, en de manier hoe dit wordt uitgewerkt is in de basis niet heel bijzonder. In zoverre een vrij normaal drama. Maar wel visueel af en toe heel aardig en vooral de muziek was meer bijzonder, soms heel vreemd en helemaal losstaand van de film (voor m'n gevoel) maar dat vond ik wel leuk. De acteurs zijn sympathiek maar weten de kijker niet lang te boeien. 2,5*.

Kleber Mendonça Filho was in een vorig leven filmrecensent. Hij weet dus goed te kijken hoe een film wel moet werken en besloot uiteindelijk ook zelf maar een prent te draaien. Dat hij goed heeft gekeken maar ook het gevoel heeft, het vak in de vingers zeg maar, is met deze O Som ao Redor wel duidelijk geworden.

De film bevat nauwelijks plot. Eerder krijgen we beelden van een aantal doorsneebewoners (echt eens doorsnee voor de verandering) in een woonblok in de kustplaats Recife. Zo er is Sue Francisco, baas van de helft van het onroerend goed in het blok, zijn kleinzoons Dinho (een boefje) en Joao die meer bezig is met zijn vriendinnetje dan met zijn omgeving. Ook is er Bia, die last heeft van honden en ten slotte nog enkele bewakers die hun diensten aanbieden. Hen zie je bij de nachtelijke rondes die zij rond het blok maken.

Filho verweeft dit tot een knap geheel. Van alle personen weet hij net genoeg informatie te geven dat alle lijntjes duidelijk worden – er wordt nooit hardop verteld wat de onderlinge relaties zijn, maar uit naturelle dialogen kun je dit doorheen de film wel weten uit te puzzelen -, ook krijg je net genoeg mee om iedereen te leren kennen. Zo krijg je echt een mooi portret. Nergens echter komen er heel absurde situaties. Filho toont een jongen die vrijt met zijn vriendin, maar evengoed hen beide aan de ontbijttafel, Chinese les voor de kinderen van Bia thuis, een vergadering van de huurders in het blok over de vraag of de conciërge ontslagen moet worden en een moeder die kijkt of haar kinderen nog aan het spelen zijn.

Wat wil Filho hiermee zeggen? Hij toont zeer duidelijk een middenklasse, de hogere nog wel –men heeft bijvoorbeeld geld voor schoonmaaksters, spelcomputers in huis en kunnen een 40”-breedbeeldtelevisie kopen- waar geen echt grote problemen spelen. Er zijn geen mensen in scheiding., geen lastige kinderen, hoogstens misdaad waar men in heel Brazilië last van heeft. Filho is niet geïnteresseerd in de Favela’s maar in het lot en leven van de gewone mens. Hun angsten die voortvloeien uit de omgeving, uit de kleine dingen des levens (een gestolen autoradio, dat soort dingen) en hun irritaties onderling in een urbane atmosfeer (en echt, dit is niet de meest beroerde plaats om te leven). Filho heeft met Recife zo een perfecte plaats gevonden. Het is er schoon, de zielloze torenflats zijn kraakhelder wit en er is overal wel groen te vinden. En ja, ik houd wel van dit soort kale strakke architectuur. Maar ook zijn overal hekken geplaatst – extra tralies bij de voordeuren, hekken rond speelpleinen.

Dit alles weet hij te vatten met heerlijke gracieuze camerabewegingen, veel lange (tracking)shots, mooie kadreringen en veel gebruik van wit en groen. Zo krijg je een helder beeld dat net niet klinisch aandoet. Het leeft nog net. Maar bovenal zijn het de geluiden die vervreemden en beangstigen. De muziek is prima, maar het is vooral een dreun die af en toe dodelijk effectief is en vooral alle geluiden uit de omgeving; geïsoleerd en verstrekt . Of het nu langsrijdende auto’s zijn, een lift die wat kraakt, een schuurmachine of een paar rolschaatsen die tikken over de betegelde vloer van een parkeerdek. Speelt Filho hier ook in op alle filmclichés en gebruikt hij deze optimaal?

Al met al een zeer interessante films, die je constant op je hoede laat zijn voor gevaar achter elke hoek,die er uiteindelijk niet is. Deze film verdient meer dan de 12 stemmen van nu. 5,0*.

Geen komedie die me doet schaterlachen (zoals pakweg Airplane! wel doet) maar wel een komedie als zovelen: één die af en toe een glimlacht geeft en verder vooral vermaakt. Maar ook een komedie die anders is dan anderen: de film duurt bijna 2 uur maar valt nooit stil, verveelt geen moment en boeit en vermaakt de gehel speelduur. Het tempo is heerlijk. de dialogen fantastisch en vooral Lemmon en Curtis zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Verder mooi hoe Wilder zijn film vormgeeft. Steeds de nadruk op de schoenen van de gangster (waarmee je als kijker direct weet dat hij er is) of enkele leuke vondsten (zoals de muziek van de meidenband die speelt met beelden van de wielen van de trein die perfect bij elkaar passen en ook een zeker tempo geven). De performances zijn prachtig, stuk voor stuk, en de parodie op Cary Grant is geweldig. Alleen visueel is de film wat gewoontjes, dat weerhoudt me net van de maximumscore. 4,5*.

Slecht. Het is dat Spielberg nog regelmatige leuke standpunten inneemt en zo veel frisser en interessanter is dan in enkele draken van later, want verder heeft deze film niks. Matig acteerwerk, nergens spannend, typisch jaren 70-sfeertje dat vooral gedateerd aanvoelt en brakke kwaliteit van de camera. Nergens boeiend ook en het einde is wel heel duf. 1,5*.

Met een enorm laag budget volgens mij geschoten. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn behalve dat er vanaf 20 minuten hele episodes zitten waar gewoon weinig gebeurt en weinig te zien is. Te veel meer van hetzelfde. Niet dat de film per se verveelt (dat kan ook niet met die korte speelduur eigenlijk) maar de film weet gewoon niet te interesseren. Ook omdat het acteerwerk nogal wisselt en personages erg vlak blijven. Dat er een aantal vrouwen ook sterft deed me ook helemaal niets. 2,5*.

Mwoh. Het begin is nog wel aardig met dat meer luchtige deel al vond ik het nooit echt overtuigen (ik keek te veel naar een film voor mijn gevoel) en daarna verandert de film van toon en werd dit ding minder en minder interessant. Er gebeurt veel maar er wordt te weinig gezegd. 2,0*.

Goed. Sowieso een mooi sfeerportret dat precies lang genoeg duurt en een prima beeld geeft van een ietwat verveelde acteur. Niet zo diepgravend (en dus niet zo indrukwekkend) als Bill Murray in Lost in Translation, maar men komt een heel eind. Het goede aan de film is dat het geen volslagen idioot is. Hij drinkt veel, maar is zeer beslist geen alcoholist. Ook heeft hij nog gewoon werk en komt daar ook niet te laat of wat dan ook. Dan heb je de helft van de sympathie al binnen van mij. Dat Dorff gewoon een fijn persoon neerzet is dan meegenomen. En als dochterlief langskomt is het ook niet zo dat hij ineens volledig verandert onder haar invloed. Nee, hij was al een prima kerel maar gewoon verveeld en krijgt wat levensvreugde terug. Erg fijn.

Dan is de film ook mooi geschoten. Sowieso weet Coppola steeds uitstekende sprekende locaties te kiezen maar ook kadreringen zijn in orde. Daarnaast de lengte van de shots die maar duren helpt mee in het verveelde gevoel (zonder dat de film gaat vervelen) te gaan. De mooiste shots waren die in en achter de auto en dan over de snelweg, stukken die van mij veel langer hadden mogen duren. Dan was het haast meditatief geworden. Nu was het steeds erg fraai maar al snel afgekapt. Elle Fanning verder is fijn als dochter als is ze misschien net te dromerig voor deze rol. De muziek is prima maar Coppola heeft weleens betere soundtracks gehad. 4,0*.

Heb deze op het Byron Bay filmfestival gezien. Eens wat anders, een Turkse film.

De film begint alleraardigst, met goed spel (soms wat te overdreven van Karagöz), fijne beelden (zowel stillistisch met mooie kadrering en kleurfilters als inhoudelijk van het leven op een Turks dorpje) en er lijkt zich ook een prima plot te ontwikkelen. Maar halverwege verandert de film van toon, zomaar. Onze pensionaat vertrekt uit zijn dorp richting de grote stad. Ineens komt armoede langs, uithuwelijking, het vervreemden van je kinderen, en echt alle mogelijke drama. Typisch art-house denk ik hier wel eens cynisch over. Iets subtieler mag wel. Ook de manier van filmen, jmet zware violenmuziek, vertraagde beelden, huilende mensen. Tenekrommend haast. En helaas gaat dat naar het eind helemaal over de top heen, waardoor je het eigenlijk niet serieus kan nemen. Zeker niet omdat het drama en armoede onnodig en geforceerd lijkt.

Dus goed begin, waardeloos einde. 2,0 mooi gemiddelde. Vooral omdat de beelden wel vaak mooi blijven geschoten.

Film met een oppervlakkig en matig script en iets te degelijke regie waardoor de film soms echt wel gaat slepen daardoor (die 130 minuten voel je) maar die gered wordt door het acteerwerk. Hudson is prima alleen krijgt ze net iets te weinig te doen maar het is vooral Jackman die indruk maakt met een naturelle, sympathieke en (daardoor ook wel) vooral ontroerende vertolking - zijn beste rol tot nu toe wat mij betreft. Ook Hudson en Jackman samen tonen echt aan chemie te hebben onderling en dat maakt hun samen steeds een feest om te zien.

Niettemin is het script soms wel van de penseelstreken met af en toe in de regie en plot rare keuzes die niet helemaal passen. Dat moment dat Claire wordt aangereden is al een beetje gek maar vooral die ziekenhuisscène erna is echt heel vreemd. Of dit echt was of een droom (ik denk dit laatste) is me nog steeds niet helder. Maar ook de vele ruzietjes of problemen worden vaak snel gladgestreken dus van echt drama is nooit sprake, ware het niet dat Hudson en Jackman er wat van maken. 3,0*.

Niet helemaal gelukt, dit volstrekt pretentieloze filmpje. Vooral het eerste halfuur moet de film echt op gang komen en is dit te duidelijk op kinderen gericht, qua sfeer, toon, acteren. Maar eenmaal onderweg (letterlijk) wordt de film leuker. Het duo Sonic en Marsden is best oké en er zitten enkele aardige losse scènes in, zoals in de meeste road movies wel. Carrey kon ik dan weer een stuk minder hebben, die gaat er te ver over, zelfs in zo'n film. Grappig is hij niet, storend soms wel. 2,5*.

Een film waar zoveel meer in had gezeten. Helaas. Vernam dat het boek wel goed was, genuanceerder, emotioneler en minder verknipt aandoend.

Een neger in Nederland in 1928. Enkel al dat gegeven kan genoeg zijn voor 3 uur film. Ook een relatie met een blank meisje, zo een persoon in de oorlog, een kind erbij, alle genoeg voor één film. Nu wordt dit alles in een enkele prent geplaatst. Gevolg: te snel, te verknipt, waardoor er van enige emotionele betrokkenheid geen plaats is. En dan helpt het acteerniveau van Hasselbaink ook niet mee. Koole (prachtige vrouw) doet nog goed haar best, laat je haar pijn nog deels voelen, maar veel andere acteurs komen niet verder dan theatertoneel. Dat alles komt eendimensionaal en karikaturaal over. De goede broer, de vervelende moeder, vader er tussen in. Willem onze gelovige, etc. Maar het slechts waren de door Nederlanders gespeelde Duitsers. Dat is eerder lachwekkend en ook triest dan dat het gewoon slecht is. Heerlijk, Duits met accent. Vooral die twee soldatenkindjes, te erg. Wie dit ooit verzonnen heeft en goedgekeurd? Laat die nooit meer iets met film doen.

Anderzijds, er zitten ook best sterke bijrollen in, van goede en getalenteerde acteurs, die wel body meegeven. Denk aan Sam (door Henk de Mol uit Alfred), prachtig acteur dat, Jaap Spijkers als boer of Gaite Jansen als Berthe. Zij weet prima haar rol te vullen, zonder een karikatuur te worden.

Ook het script is niet best. Soms houterige dialogen, veels te veel uitleg. Soms zeggen beelden genoeg, maar in het verhaal wordt het toch uitgelegd. Denk enkel aan een eerste scène met Rika op het strand. Als gevraagd wordt waarom papa in de kerk voor een tweede keer zit, en je ziet haar nog spelen op het strand, dan is dat genoeg. Maar vervolgens komen weer 2 vrouwen langs die nog commentaar geven, waarop de kinderen van Rika weer vragen stellen. Te veel. Enkel dat beeld, met papa in zwarte kleren en het avondeten is genoeg voor spanning. En voor een duidelijk gezinsbeeld. Maar er wordt net gedaan of de kijker dom is: dat niet begrijpen kan.

De film is verder wel netjes geschoten, maar nergens spannend. Een enkele montagecut was goed (Waldemar die thuis uit de kamer loopt, en in een volgend shot de hoek om komt in de uni vond ik uitstekend) maar vaak was het te degelijk. Ook fotografie was niet bijzonder. Gebruik van muziek viel mee. Soms achtergrondmuziek uit die tijd maar dan in de scène zelf (via grammafoon etc.) en soms eroverheen gemonteerd. Maar nergens irritant, en met mate. Erg prettig, een emotionele scène zonder violengespeel.

Al met al behoorlijk teleurstellend. Door de degelijkheid, slecht script en spel, maar vooral door de gemiste kansen.

Visueel soms erg fraai, die beelden lijken soms wel klassieke aquarelle schilderijen. De natuur komt prachtig naar voren. En op momenten ook wel wat sfeer hierin. Maar inhoudelijk kon het me niet bepaald boeien, acteren was vlakjes en die ene rare gozer was net te raar om eng te worden of überhaupt geloofwaardig. 2,5*.

Verrassend leuk. Het helpt dat de dialogen heel behoorlijk geschreven zijn en vooral Visschedijk en Van Huêt zijn erg sterk. Prima acteurs die warme geloofwaardige volwaardige personages van hun rol maken. Sowieso is Visschedijk een prettige verschijning met een hele fijne uitstraling om naar te kijken. Verder een typisch verhaaltje zoals je ze meer ziet maar soms net even wat anders aangekleed met sfeervolle plaatjes, geinige kinderrollen en ook gewoon iets als een ziel. De film is niks bijzonders, maar soms is er zo'n film die gewoon normaal doet en daarom leuk kijkvoer is. Die Karaty vind ik wel een enge gladde griezel trouwens. 3,5*.

Stuk minder leuk dan deel 1. Ondanks nog steeds de prima Visschedijk en Van Huet vond ik de film zelf een stuk minder interessant. Het sprankelde allemaal minder en de voorspelbare verhaallijntjes beginnen dan sneller te irriteren. Het kon me allemaal ook wat minder boeien, de hele film vol scènes die alle ook net zo goed eruit hadden gekund. Wel leuk dat ze uit elkaar blijven. En verder zag het er allemaal wel sfeervol uit. 2,0*.

Deel 1 vond ik prima, deel 2 weer beduidend minder. Niettemin wel benieuwd naar deze, en zowaar: fijne film. Duidelijk meer drama dan de luchtige eerdere delen, maar ik vind dat wel goed ditmaal. Een belangrijk onderwerp dat heel realistisch wordt opgepakt waar de acteurs ook goed hun werk doen. Goed geschreven dialogen en veel herkenbare emoties (ook in dat stukje met Schaap en Van Huêt bij de spiegel, al heeft Schaap verder een wat ondankbare rol). Niet elk stukje is evengoed en zeker richting het einde gaat de film wat te lang door want de climax is dan eigenlijk allang geweest. En de film eindigt dan wat gek met zo'n Bollywood-dansje (past ondanks die jongen niet helemaal bij de film). 3,5*

Een dag later nog steeds geen idee waar dit precies over ging (al kan je er genoeg over zeggen of van vinden) maar dat maakt niks uit. Ik vond dit meestentijds een hele mooie film. En gewoon net wat anders dan andere films. Vaak heel stil zonder enig geluid (zelfs nauwelijks omgevingsgeluid) en in haar soberheid erg fraai en sfeervol geschoten. Ji-a Park is geweldig, vooral als ze gaat zingen en helemaal sprankelt. En de humor is van een absurdisme dat precies goed valt voor mij (en soms ook niet, maar vooruit), vooral aan het eind zit een geweldige cut, van twee seksende mensen naar een dochtertje dat een sneeuwpop maakt. Dat is gewoon humor. De film is kort en dat past uitstekend, deze is geen minuut te lang of te kort. En ondertussen wordt heel knap zonder veel woorden nog een relatie geschetst ook. 4,0*.

Erg fijne Koreeda. Inhoudelijk is de film zeer boeiend, die je zelf ook voor de vraag stelt: wat als dit mij overkomt? De enige juiste oplossing lijkt me soms dat je als ziekenhuis dit gewoon überhaupt niet meldt onder het mom van: wat niet weet wat niet deert. Want elke andere keuze is nooit een perfecte met altijd zeer grote nadelen. Er door rond heen is de film gemaakt.

Dat alles weer verteld in een fijn kalm tempo dat je gewoon even tot rust brengt. Soms is de film ook wel bevreemdend vanwege de zeer onderkoelde emoties. Hoe men reageert op bepaalde feiten lijkt me ergens net zo idioot als met alle melodramatiek en violenmuziek in een Hollywood-film.

Visueel ook mooi. Strak gefilmd zonder ergens nadruk op te leggen, maar het past wel erg goed. En beelden van steden in het donker en mooi belichte kamers doen het dan al snel goed.

Op momenten is de film wel wat te gescript en er zitten enkele scènes in die niet nodig waren. Maar echt storen doet dat niet. 4,0*.

Inhoudelijk vooral sterk, met de opkomende westerse maatschappij in naoorlogs Japan. Een zeer menselijk drama van alle tijden met een boeiende tijd en omgeving als decor. Er is dus veel te zien. Weer een uitstekend tempo (kabbelend maar die 140 minuten voel je nergens) en veel mooie shots. Vaak met haast overbelichte personen dat voor een sterk effect zorgt maar ook enkele mooie plaatjes van de moderne maatschappij zoals die schoorstenen aan het eind of de nieuwe stenen kantoorgebouwen (in tegenstelling tot de nog traditionele woonhuizen).

Niettemin geen film die me echt grijpt. De film blijft wat afstandelijk, iets dat ik vaker heb met de serieuzere Ozu's. Ik zie liever zijn iets luchtigere films dan zijn zwaardere drama's die vooral op emotioneel vlak niet echt overtuigen. Duidelijk meer een film voor het verstand dan het hart maar nog zeker een dikke voldoende. 3,5*.