Meningen

Een kundig in elkaar gezet filmpje die toch niet echt helemaal weet te overtuigen.

Ik begin maar bij de hoofdrolspelers, ik vind Clive Owen maar een drol, ik irriteer me ook aan z'n zware stem en hij is hier en daar ongeloofwaardig.
Naomi Watts is wel prachtig en kan wel acteren, alleen is haar rol zwaar overbodig in mijn ogen, ze voegt echt weinig toe. Alsof ze haar er maar even in hebben geschreven zodat de film wat eyecandy heeft.

Het onderwerp is niet bijster interessant, maar toch weet de film de volledige speelduur wel te boeien. Waar het aan ligt kan ik niet precies zeggen, maar het komt gewoon lekker vlot over en nergens duurt een scene te lang.
De locaties zijn ook mooi en afwisselend, wat natuurlijk ook wel helpt om de film fris te houden, al vond ik de shoot-out in het Guggenheim(NY)een beetje over de top, duurde wel erg lang voordat er politie kwam. .

Al met al een gelikte 'thriller' die de hele speelduur wel weet te boeien, maar een betere hoofdrolspeler en een interessantere rol voor Watts had de film geen verkeerd gedaan. Ook als ze een spannender onderwerp had gekozen dan dit was de film wel wat memorabeler geweest.

3*

Een ietwat rommelige komedie waar de film inderdaad een aantal keer uit de bocht vliegt en scènes bevat die gewoon niet passen bij de film. Het plot is ook niet heel sterk, de personages blijven redelijk oppervlakkig en verhaallijnen komen en gaan. Ook is het natuurlijk geen sterke reclame voor Google. Een duidelijker geregisseerde battle tussen de vele teams was ook leuker geweest. Ik weet niet wat de bedoeling is, maar het leek nu net alsof er maar twee teams meededen voor het werk, terwijl er toch echt een hele zaal vol aan mensen leek te zitten. Mensen die enkel juichten voor de twee teams in de hoofdrol. Willen ze zelf geen werk?

Wel is dit een komedie die heel af en toe absurde grappen bevat(Zwerkbal ), de wenkbrauwen op het einde en de leuke bijrollen van Farrell en Riggle zijn hier ook een goed voorbeeld van. Wanneer je van de dialogen houdt die deze Vaughn-Wilson combinatie vaak met zich mee brengen kom je meer dan genoeg aan je trekken en blijf je toch de hele film met een lach zitten. Zo niet, dan zou ik deze film ook vermijden.

3,0*

Interview wit the Vampire is een stukje sentiment voor mij. Het is 1 van de videobanden waar mijn aardig grote filmcollectie ooit mee is begonnen. De film zelf heeft een erg vertellend karakter, dus je moet geen actie en spektakel verwachten. Wel is de film erg sfeervol en zijn de nachtelijke beelden erg fraai om te zien.

Interview with the Vampire vertelt het verhaal van Louis. Een vampier die door de eeuwen heen allerlei dingen heeft meegemaakt. Het eerste uur is interessant en de aankleding van de film helpt ook. Pitt, Cruise en de jonge Dunst zijn een lust voor het oog en spelen hun rol met verve.

Helaas gaat de film daarna in een stroomversnelling, waardoor helaas het hele gedeelte in Parijs uit de toon valt met de eerste helft van de film in New Orleans en omstreken.

3,0*

Best wel een vermakelijke film. Het is natuurlijk geen hoogvlieger, het verhaaltje is wat mij betreft ook een niemandalletje.

De film is verder ook niet altijd even geloofwaardig en soms wordt er ongeloofwaardig gehandeld in de film.

Wat kilo's cocaïne wel niet met mensen kan doen

Maar in een goede zomerbui kijkende naar een werkelijk waar prachtige Jessica Alba in bikini raak je toch heel snel verkocht.

Denk dat de vrouwen het ook niet geheel ontevreden zijn met Paul Walker.

3 sterren.

Into the Storm is een lekkere spectaculaire film, dat ondanks de overdreven trailer toch geloofwaardig uit de hoek komt. Juist omdat de link (zoals hierboven ook al vermeld) met de goedkope Asylum producties in dit straatje tegenwoordig makkelijk te leggen valt.

Er wordt niet overdreven gesmeten met Tornado's, maar wanneer ze komen levert dit wel veel spectaculaire beelden op.

De makers weten uiteindelijk een compleet over de top film te verpakken in een realistisch jasje.

Het verhaal is erg vlot en bevat daardoor weinig diepgang(jammer dat ze de potentie uit het Donnie-Kaitlyn verhaal niet gehaald hebben), maar ondanks dat het verder niet erg memorabel is valt Into the Storm dankzij het enorme popcorngehalte makkelijk uit te zitten.

Dit uiteindelijk met een budget van $50 miljoen, wat naar huidige blockbuster maatstaven een "goedkope" film is.

3,0*

De maatschappijkritiek is dan ook niet persé een visie van de filmmaker(Penn), maar meer een visie van Chris McCandless. Deze film is gebasseerd op zijn leven, ik vind het totaal niet storend, als de filmmaker je nou een moraal aan probeerde te naaien ok, maar dit is veel meer dan dat.

Het blijft verder een visueel adembenemde film, echt fantastische beelden van de natuur krijg je te zien.

Dit in combinatie met de sterk acterende Hersch zorgt ervoor dat je helemaal meegetrokken wordt in zijn avontuur richting Alaska.

Onderweg ontmoet hij een heleboel mensen, die stuk voor stuk invloed hebben op zijn leven. Die rollen worden sterk vertolkt door Vince Vaughn, Kristen Stewart, Hal Holbrook, Brian Dierker en Catherine Keener. Daarnaast vind ik de voice-over van Jena Malone ook prachtig, leuk om haar is te zien in een andere film dan Donnie Darko.

Eigenlijk valt er niet zoveel aan te merken op de film, alles is verzorgt tot in de puntjes. Het acteerwerk, de prachtige beelden, de vreemde, maar passende muziek en het ontroerende einde.

Misschien dat de film iets korter had gekund, maar dat vond ik ook weer geen probleem omdat de film smullen is.

4,5*

Leuke komedie, maar zeker niet de beste van de Coen Brothers, dit komt mede dankzij een minder laatste gedeelte van de film.
Clooney is zoals altijd een toppertje, Zeta Jones heeft me echter het meest van m'n stoel geblazen deze keer. Wat ziet zij er ongelofelijk sexy uit in deze film zeg, oogverblindend mooi. Verder is zij perfect gecast in haar rol.
Verder is het eerste uur uiterst komisch, veel grappige momenten. Met als hoogtepunt het dialoog tussen Rex, Clooney en z'n assistent vlak voor de hoorzitting, heerlijke droogheid. Deed me echt denken aan Police Squad en Airplane qua niveau. Ik houd daar echt van. Ook de ontwikkelingen waren grappig en vermaakten me meer dan prima.

Tot het moment kwam dat Clooney en Zeta-Jones trouwden, wat een ongelofelijk domme, naïve zet vond ik dat zeg. Je weet gelijk al wel dat daar problemen van komen. Ik vond dit toch wel een groot hekelpunt, ook het overdreven zoete gedoe de vele minuten die volgden pasten totaal niet in het beeld van het 1e uur van de film.
De muzieksoundtrack is eigenlijk stilletjes aan mij voorbij gegaan, niet zo bijzonder dus.

Intolerable is een zeer vermakelijke komedie, maar vooral het eerste uur. Wie van de zoete romantische verhaallijnen houdt wordt ook op z'n wenken bediend in het laatste half uur, mij deed het echter vrij weinig.

3*

Intouchables is een film waarbij het mij moeilijk lijkt dat die ie je onberoerd laat. Een lach en een traan worden voortdurend afgewisseld, waardoor het nergens te zwaar of te flauw wordt. Intouchables is wat dat betreft perfect gebalanceerd.

Het plot is in het begin iets te geforceerd, maar de vriendschap tussen de twee voelt oprecht aan en weet richting het einde meer en meer te ontroeren.

4*

Intruder is voor mij toch een film met twee gezichten.

Waar de film voor mij veel lof krijgt is het gespeel met de camera en het creatief monteren van de scenes. Hier onderscheidt Intruder zich toch echt van de grote meuk in dit jaren 80 genre. Ook de kills zijn lekker bloederig(alhoewel overduidelijk nep, maar ik verwacht ook niet meer in dit genre) en de supermarkt levert inderdaad een creepy setting op.

Toch is het slachtvee beneden alle niveau, de één is nog dommer dan de ander met als klap op de vuurpijl de hoofdrolspeelster die blijkbaar alle moorden is ontgaan en tot de laatste kill voordat zij aan de beurt is blijkbaar de hele tijd uit haar neus heeft staan vreten bij de kassa.
Of is haar vriendin die in haar eentje naar de auto loopt amper een paar minuten nadat ze een agressieve ex-vriend uit de winkel hebben het domst?

Jammer dat de creatieve momenten niet terug komen in het gedrag van alle personages, waardoor de verloop van de film helemaal niets interessants te bieden heeft en zich dus niet onderscheidt van de vele andere slashers. Ja, op één ding na. De psycho is (ondanks de voorspelbaarheid) wel heerlijk gespeeld, al is de ontknoping met twintig minuten voor het einde gewoon te vroeg waardoor de spanning weg ebt. Ook weer een van de vele contradicties die deze film siert.

Omdat ik toch van de creatieve momentjes genoten heb krijgt Intruder het voordeel van de twijfel.

3,0*

Matige film waarin het plot al zo snel duidelijk wordt is dat je de rest van de film de checklist plichtmatig aan het afwerken bent. De film probeert een sfeervol en dat lelijke blokkendoos is een geschikte locatie voor de film om in plaats te vinden, maar het is allemaal zo uitgekauwd dat ik deze flick ook weer snel zal vergeten.

2,0*

Ijzersterke science fiction thriller die vooral dankzij de benauwde sfeer weet te overtuigen.

Verwacht geen flitsende horrorfilm, Invasion of the Bodysnatchers is een trage film die je beetje voor beetje bij de kelen grijpt en uiteindelijk eindigt in een ijzersterke climax.

De sfeeropbouw is zoals gezegd lekker langzaam, Kaufman neemt de tijd voor de personages, waardoor je steeds meer meeleeft en het gevoel goed mee krijgt. De hoofdrollen worden prima vertolkt, vond het vooral erg leuk om de jonge koppies van Goldblum en Sutherland te zien. Maar voor Limoy was echt ijzersterk als uiterst kalme dokter, maar uiteindelijk al een tijdje een alien blijkt te zijn.

Wat verder nog opvalt is de sterke soundtrack, die de film toch net dat beetje extra meegeeft. Ook de horrorelementen zijn subtiel aangepakt en her en der ziet het er gruwelijk uit. Vooral die planten waren freaking nasty.

Tel hierbij een verrassend sterk en sfeervol einde op en je hebt een kleine klassieker te pakken.

4,5*

De zoveelte verfilming van de Body Snatchers en het komt bij lichtjaren niet eens in de buurt van de 1978 versie. De film begint behoorlijk zwak met een barslechte introductie van het onderwerp en de personages. Enigszins bijgekomen van het slechte begin kent de film een aardig sfeervol middenstuk, om vervolgens met een lelijke sisser af te lopen. Nee, doe mij de '78 versie maar.

2*

Heerlijk filmpje met een zomere vibe, een lekkere jaren 50 setting, een leuke en interessante cast. Het simpele verhaaltje doet er verder niet toe, al had het misschien wel iets vlotter gemogen.

Ruim voldoende

3,5*

Bizar eigenlijk dat deze film zo'n laag gemiddelde krijgt. Vooral dankzij het frisse begin hebben Gervais, maar vooral ook Garner de lachers op de hand. Er wordt goed gebruik gemaakt van het originele verhaal en de situaties worden hierdoor optimaal uitgebuit. Het is verfrissend om een samenleving te zien waar mensen zeggen wat ze denken en niet stiekem achter je rug om lullen.

Tuurlijk gaat het allemaal een beetje richting de kleffe kant op en wordt het niveau helaas niet de gehele film vastgehouden, maar the Invention of Lying blijft voor mij toch wel een grote verassing!

3,5*

Leuke film, maar je moet wel tegen extreme zoetheid kunnen als je dit bekijkt.

Laat ik positief beginnen, de film ademt echt ontzettend veel sfeer uit en neemt je mee in het verhaal van Nelson Mandela. Morgan Freeman lijkt er bijna sprekend op en je waant je al snel in de gedachten dat hij Mandela is. Toch een knap staaltje, zo simpel lijkt het me niet om precies zo te lopen als hem, te praten als hem en te doen als hem. Het verhaal zelf mag dan niet al te veel verassingen in petto hebben, het wordt wel allemaal lekker rustig in beeld gebracht en je waant je ook echt in het dagelijkse leven van hem.

Iets wat ik wel fijn vond, de tweede helft van de film ging de rode draad v/h rugbyteam wat meer door het verhaal heen en kreeg je meer van de sport en het uitbundige publiek op de tribunes te zien. Iets wat ik wel goed kan waarderen, de rugby scenes zagen er ook werkelijkwaar schitterend uit, ondanks dat ik niet zo'n rugby fan ben. Het wordt met gevoel in beeld gebracht, mooie slowmotion beelden van de actie en je hebt altijd het publiek op de achtergrond. Wat ook een mooi gevoel van realisme weergeeft.

Waar de film hier en daar faalt is toch het extreem zoete gedoe, de hele film is extreem positief en je moet ook tegen alle wijze levenslessen van Morgan Freeman kunnen in deze film. Dat zijn er namelijk nog wel wat. Wat mij betreft hadden ze de film een stuk spannender gemaakt met de verhaallijnen van die beveiligingsmensen van Mandela, iets wat je toch een beetje miste. Op bepalende momenten dacht je dat er dreiging zou kunnen onstaan, maar toch redelijk teleurstellend aflopen(bv. de vliegtuigscene, het loopt echt met een sisser af en het lijkt me niet echt zo realistisch dat een passagiersvliegtuig zo laag over een stadion kan/mag vliegen en gelijk daarna weer opstijgt.) Mocht dit wel waar gebeurd zijn, dan vind ik het een schande. Veel te gevaarlijk.

Ook miste ik soms de intrinsieke motivatie van het rugbyteam die ze kregen van Mandela, deden ze weinig met de teksten die een leuk acterende Wahlberg als Pienaar uitdeelde en miste je een beetje het effect van het geven van de clinics in de Townships bij de spelers. Had graag wat meer van hun emoties gezien buiten het veld, de reden waarom ze zo gemotiveerd waren.

Ach het is ook een beetje muggenzifterij, maar door de enorme speelduur van de film heb je genoeg tijd om na te denken over dit soort dingetjes. Ondanks dat schoten de ruime 2 uur en een kwartier zo voorbij en heb ik me prima vermaakt met deze extreem positieve film van Eastwood, al is het geen topper.

3,5*

The invisible Man is een leuke, spannende en moderne variant op een alom bekend verhaal. Bij vlagen was de film echt nagelbijtend. Goed van Whannell om gelijk vanaf het begin al de juiste sfeer te zetten. De film neemt verder rustig de tijd om op te bouwen met een goede dosering van momenten waarop je je haast genoodzaakt voelt om met een ingehouden adem de film te kijken. Straks mis je een geluidje of zie je iets over het hoofd in het frame. Erg slim gedaan van Whannell om je continu in elk shot op zoek te laten gaan naar kleine hints van een onzichtbare entiteit/verschijning.

Richting het einde bouwt de spanning wat af en begrijp ik volkomen als mensen het tegen het belachelijke aan vinden. Aan de andere kant is het overtuigende spel van Moss, waarbij de wallen onder haar ogen donkerder wofden erg overtuigend. Her en der een shockerende scene en overtuigende jump scares (lees: geen valse jump scares) en je hebt gewoon één van de betere horrorfilms die de afgelopen tijd in de bios heeft gedraaid.

3,5*

The Irishman is een ietwat onevenwichtige film.

Waar ik volledig meeleefde met Robert de Niro en ik geen problemen had met het trage tempo van de film, mis ik toch een bepaalde diepgang in de film met alles wat er om zijn personage heen gebeurd. Zo kan ik enorm genieten van het acteerwerk en is het fantastisch om alle acteergiganten hun rol overtuigend te zien spelen. Tegelijkertijd mis ik de diepgang. Dit komt voor mij goed naar voren bij de relatie tussen Sheeran en zijn dochter. Af en toe geeft Scorsese de aard van hun relatie weer en zie je de blik van zijn dochter weer van: oh jee daar gaat pa weer, maar uiteindelijk mis ik net die ene stap die me overtuigd om het een meesterwerk te maken. Zo wordt er ook de hele film opgebouwd naar een spannend slotstuk waarin je afvraagt of en hoe Hoffa het loodje gaat leggen, maar is de daadwerkelijke liquidatie zo droog in beeld gebracht dat de spanning in één keer wegvloeit. Heb je daar dan de hele film op zitten wachten?
Maar toch heeft het einde daarna ook wel weer iets tragisch. Iedereen rondom Sheeran gaat dood en uiteindelijk heeft het verkeerd omgaan met zijn familie hem een eenzame man gemaakt. Had hij toch maar het advies van Russ (Pesci) overgenomen he!

Geen klassieker, maar wel onderhoudend en enigszins meeslepend. Alleen verwacht ik bij een film van deze lengte/grootsheid een betere verdeling van tijd in plaats van een traaf opbouwende film waarbij veel zijplotjes niet goed worden uitgediept.

3,5*

Waardeloos stuk drek dat naast een bizar plot ook een bijzonder slappe uitwerking heeft. Dit resulteert vooral in futloze dialogen en pogingen om binding op een soapachtige manier met de personages te krijgen. Enige zelfrelativering, zelfspot en humor had de film goed gedaan. Nu blijft er niets van over.

0,5*

In het kader van Iron Man 2 het eerste deel toch maar een herziening gegeven. Aangezien ik het de 1e keer niet in optimale kwaliteit had bekeken.
Mijn mening is nog steeds hetzelfde, alleen een lichte opwaardering omdat het toch best vermakelijk is.
Het grootste probleem voor mij echter is dat er in Iron Man vooral veel gepraat wordt, het moment dat je Iron Man eindelijk is in actie zit ben je al meer dan een uur verder.
Voor de rest ziet het er grafisch wel prachtig uit, zijn de nieuwste snufjes vaak ook leuk om te zien en zorgt Downey Jr. ook voor een best interessante/komische rol. Heb me er prima mee vermaakt! Het personage van Bridges vond ik daarintegen weer niet zo sterk, hij leek wel overal ongezien binnen zeer korte tijd op te kunnen duiken(Afghanistan, kantoor van Stark, het huis van Stark). Vond dat best ongeloofwaardig en slecht uitgewerkt. Als Bad-Guy zelf vond ik hem ook weinig verheffend als ik eerlijk mag zijn.

Al met al prima vermaakt, geen topfilm(te weinig superhelden actie, too much talking) en ben stiekem best nieuwsgierig naar het vervolg vanavond, waar hoop ik een meer geknal in te zien zal zijn.

3*

Zeer geslaagde bioscoop/popcorn film.

Ik vind Iron Man 2 zelfs wat beter dan deel 1, ondanks dat ook hier weer niet superveel actie in zit is het toch wat leuker dan deel 1. Dit komt vooral door Robert Downey Jr. Hij maakt van Tony Stark toch een legendarisch figuur! Erg lachen was de scene dat hij dronken in zijn pak zat
Er zit echt een grappenarsenaal van hier tot Tokyo in, het leuke is dat het allemaal niet te flauw wordt(zoals bv. in Transformers wel het geval is). Ook zitten er een heleboel leuke one-liners in. Ook de rest van de cast doet het naar behoren. Scarlett is als nieuweling ook weer charmant als altijd en ik had verwacht dat Rourke's rol slechter zou zijn, maar ook nog redelijk sterk uitgewerkt. Sam Rockwell's rol wekte verschillende reacties bij me op, aan de ene kant erg grappig, maar aan de andere kant word je op een gegeven moment wel moe van al dat gebrabbel van hem.
Met de actie/special effects zit het ook goed, dat ziet er weer spectaculair uit, de Iron Man pakken zien er ook superrealistisch uit en nergens komt de film gekunsteld over.

Helaas is het plot wat mij betreft niet altijd even sterk, er zitten wel teveel momentjes in waarbij ik toch vaak mn twijfels heb.
Bijvoorbeeld de scene in Monaco, Rourke kan rustig zijn gang gaan, nergens is er beveliging te bekennen en hij wordt totaal niet aangepakt nadat hij 2 F1 bolides heeft laten crashen. 1 sniper shot en poeff hij ligt neer, ach ja... Ook snapte ik de radio communicatie tussen Cheadle en Downey Jr. niet echt. Het pak van Cheadle was volledig overgenomen door Rourke, maar toch had hij nog radiocontact, beetje vreemd. Ook het amateurisme van het Amerikaanse leger was me niet ontschoten, allemaal te gemakzuchtig en iedereen is te goed van vertrouwen.Ook het eindgevecht is best gemakzuchtig gedaan en bevat niet echt veel spanning.

Ach ja, het lijkt misschien veel. Maar het zijn van die kleine dingetjes die het geen absolute topper maken. Verder blijft Iron Man 2 een zeer sterke blockbuster film met prachtige Special effects en boordevol humor. Ik kan Iron Man 2 toch aanraden bij iedereen!

3,5*

p.s. blijf wel zitten tot na de aftiteling. Want net zoals bij het eerste deel volgt er na de aftiteling nog een nieuwsgierig makende scene voor de volgende Iron Man film, of voor the Avengers

Leuk, een heel verhaal getypt hebben en vervolgens uitgelogd zijn

Nu maar een korter verhaaltje.

Iron Man 3 is een typisch klein broertje van the Avengers. De actie is allemaal wat minder, de bad guy is minder en ook het verhaal is wel erg plat. Het gedoe met de Manderin wordt er wel heel snel en zonder inleiding bij gehaald en het verloop van de film volgt alle plat gereden paden.

De film moet het echt weer hebben van de charismatische Downey Jr, die een perfecte rol neerzet als de cynische Tony Stark. De humor heeft echt de bovenhand in Iron Man 3, waar het soms wel licht geforceerd kan overkomen omdat er teveel humor in gepropt wordt.
Gelukkig werkt het voor mij allemaal wel, de lachers waren gisteren in de overhand in de zaal.

Verder is het jammer dat er continu wel heel geforceerd naar the Avengers verwezen werd, eigenlijk totaal niet nodig. Net zoals het gedoe in het begin en die flashbacks naar 1999(ondanks dat Blue van Eiffel 65 voor mij een ideaal jeugdsentiment opening is). Het dient als kapstok om het verhaal aan op te hangen, maar eigenlijk is het totaal niet relevant voor het verhaal. Het had anders verteld kunnen worden. Als laatst mis je Iron Man zelf eigenlijk ook. Zo vaak heeft hij het pak niet aan en vaak ook nog eens een ander pak.

Het is geinig dat de Manderin uiteindelijk een bierdrinkende papzak van een acteur blijkt te zijn, maar ook dit valt meer onder de noemer humor dan dat het mij plottechnisch verrast. Eigenlijk is het zelfs een kleine domper dat de bad guys in deze film eigenlijk niet eens zo heel veel voorstellen.
Visueel is het allemaal in orde, al voegt het 3D in deze film niets toe en is het toch tegenvallend om te zien dat de grote broer the Avengers deze film eigenlijk in alles overklast. De actie en de bad guys steken uiteindelijk toch een beetje schril af tegen die film.Toch is alles duidelijk in beeld gebracht, ondanks het erg drukke eindgevecht.

Krappe 3,0* omdat dit toch in de bios prima te doen is.

p.s. de korte scène na de aftiteling stelt bar weinig voor. Er valt ook weinig meer te teaseren nu iedereen al kennis heeft gemaakt met alle leden uit the Avengers en uiteindelijk the Avengers zelf.

De regisseur van het waardeloze Minotaur weet ook van Ironclad geen echt goede film te maken.

Over de gehele linie is de film best onderhoudend, is de setting af en toe fraai en spat het bloed en vliegen de ledematen lekker in het rond. Wel fijn om te zien dat er geen censuur in de film zit.

Toch is de actie helaas veel te rommelig gefilmd, is het script niet of nauwelijks interessant en bovenal ook slecht uitgewerkt, waardoor ik eigenlijk te weinig meeleefde met de hoofdrolspelers. Het achterliggende verhaal is voor mij als leek gewoon iets te vaag.

Aardig, maar meer niet.

2,5*

Irréversible is zeker een schokkende film, plus het is bijzonder origineel. Ik zie niet vaak een film die begint met de afiteling.

Ik vond het wel jammer dat ik in het begin hondsdol werd gemaakt met die camera. Als je daar een kwartier lang naar kijkt wordt je best draaierig. Later wordt natuurlijk duidelijk dat de staat waarin Cassel verkeerde ook niet al te best was, iets wat de cameravoering goed uitdrukt als je verder komt in de film. Hoe nuchterder de situatie, hoe rustiger de camera. Daardoor kon ik op een gegeven moment wel meer genieten dan van het warrige begin.

De twee schokkende scenes zijn ook echt schokkend, zelden een mishandeling op zo´n groffe manier in beeld zien gebracht worden. En dan ook nog is vaker dan 1 keer. Vraag me af of zoiets ooit kan wennen, al hoef ik niet weg te draaien bij zoiets.

Als de terror voorbij is wordt door de omgekeerde volgorde allemaal wat rustiger en soms ook wat saaier door allerlei dialogen die niet altijd even boeiend zijn(metro scene was langdradig).
Wel was de camerastijl bijzonder te noemen, leuk dat ze door die camera een draai te geven over gaan naar de volgende scene. Zo lijkt de film maar 1 scene te bevatten. Denk dat het ook veel van de acteurs heeft gevraagd.

Overigens zit ik wel met die witte epilepsie scene aan het einde, waar sloeg dat nou precies op? Net zoals die 2 opoetjes aan het begin van de film. Soms is het net eventjes te vaag allemaal en net wat te druk, waardoor het voor mij geen absolute topper is, maar toch ook wel weer een behoorlijke indruk heeft achter gelaten.

3,5*

Lekker blockbuster vermaak dat er anno 2011 nog amazingly goed uit ziet. Wat dat betreft is the Island haar tijd ver voorbij. Echter verzuipt de film uiteindelijk in het te simpele plotje en draaft het gewoon ruim een half uur te ver door. 2 uur en een kwartier blijkt uiteindelijk gewoon te lang voor een simpele film als dit, hoe vermakelijk het ook is.

3*

Nog steeds een prachtige Stephen King verfilming, wat ook nog is puur sentiment betekent voor mij.

Pennywise is echt een freaky personage die mij nog steeds de kriebels kan bezorgen. Ook heeft IT een aantal onvergetelijke scenes, die ongetwijfeld een boel mensen hier op MovieMeter een jeugdtrauma heeft bezorgd. Ook is het spel van de kids zeer overtuigend, in tegenstelling helaas tot de volwassenen. het zou eigenlijk omgekeerd moeten zijn, maar dat maakt het spel van de kids voor mij eigenlijk des te beter/overtuigender. Jammer van de ietwat matige special effects op het einde(verouderd) en hier en daar slordigheden in de productie(cameracrew in de schaduw op de muur in het rioolgebeuren als dat papierenhoedje drijft over het water).

4*

Deze nieuwe adaptie van het boek is eentje met een ziel. De losers club is een fantastisch groepje kinderen bij elkaar, die stuk voor stuk overtuigend worden neergezet. Je krijgt precies genoeg informatie mee om te geven om de kinderen, maar het voelt niet langdradig of overbodig. De film speelt zich af in de jaren 80 van het plaatsje Derry, wat er echt heerlijk uitziet en een perfecte bijdrage levert aan de coming of age sfeer in de film. Wat dat betreft bracht de film me terug naar de jaren 80 en had ik niet het idee dat ik een modern product aan het kijken was.

De film begint met veel lef, doordat Pennywise de arm afbijt van Georgie, maar ik vraag me af of dit echt nodig was. De elementen die de film r-rated maken vind ik weer niet noodzakelijk. Juist de suggestieve elementen (al dan niet wegens budgettaire redenen) uit het origineel vind ik beter passen.

Pennywise zelf wordt leuk gedaan door Skarsgård, maar toch vind ik alle scenes met hem minder charme hebben dan Tim Curry. Als ik geen vergelijkingsmateriaal zou hebben, dan zou ik meer onder de indruk zijn.
Ook vind ik de film niet echt angstaanjagend, maar tegelijkertijd vind ik het nergens ook zwak. Er wordt genoeg spanning gecreëerd en nergens voelt het goedkoop aan. Dat het her en der verschilt met het origineel vind ik ook fijn. Ik stoorde me wel telkens aan het "we should face him together, maar elk moment dat we kunnen afdwalen van de groep, doen we dat ook" gehalte van de spannende momenten. Ook het they all float laat me verdeeld achter. Het lijkt hier beter tot zijn recht te komen dan in het origineel. Al vraag ik me toch af of ze nou echt dood waren toen ze daar zweefden en waarom zweefden de kinderen eigenlijk in het riool. Het nut ontging me een beetje.

It doet wat het moet doen. Het verhaal wordt met respect behandeld, de sfeer en de losers club worden fantastisch neergezet. Alleen de horrorelementen waren wat voorspelbaar.

Misschien was ik te overhyped van tevoren. Maar door de marketing en de positieve eerste reacties hoopte ik voor het eerst sinds the Conjuring 2 de gehele film nerveus en vol spanning op mijn stoel te zitten. Uiteindelijk vond ik de film zelden echt heel eng, maar het coming of age sfeertje is eentje die me altijd bevalt en in It nostalgische gevoelens oproept.

3,5*

Ik ben wat anders tegen deze twee nieuwe delen aan gaan kijken. Ik heb laten varen dat de films perse spannend moeten zijn, want Muschietti mikt met vooral It: Chapter II op andere elementen. Het aantal jumpscares is denk ik op 1 hand te tellen en voor de rest lijkt de film meer een karakterstudie van de personages, dan dat het draait om pure horror.

Ten opzichte van het origineel doet deze volwassen cast het fantastisch. Stuk voor stuk goede acteurs die hun personages de juiste emoties mee weten te geven. Ze beleven net als in hun tienerjaren hun angsten weer overnieuw en juist de emotionele reacties waren bijzonder sterk neergezet.
De mooie flashbackstructuur met nieuwe beelden van de jongere equivalenten zijn zeer welkom en geven de film net even die vibe van chapter I mee. Het helpt natuurlijk ook een beetje met herkenbaarheid. Het lekkere gebitch tussen Eddie en Richie blijft mooi om te zien. Bill Hader zorgt overigens voor een komische noot, zonder dat het irritant wordt.

Net als Chapter I is de vriendschap gewoon veruit het sterkste punt van de film. De gezamenlijke angst en de missie om deze angst/horror te verslaan is erg meeslepend. Tegelijkertijd is dit ook de achilleshiel.

Waar de film minder op scoort is het vasthouden van de aandacht en Pennywise.
De film duurt gewoon heel erg lang en bevat heel erg veel overbodige scènes, puur om wat horrorelementen toe te voegen aan de film. De eerste kill begrijp ik nog, om zo een aanleiding voor Mike te geven om de losers club weer bij elkaar te krijgen. Maar er zitten een paar kills in die voor het verhaal (de vriendengroep) weinig tot geen nut hebben en uiteindelijk zo talloze minuten extra minuten toevoegen. Het meisje bij de honkbalwedstrijd, het jongetje in het spiegeldoolhof... . Er wordt verder ook niks mee gedaan in de film. De R-rating komt ook vooral op deze momenten naar voren, voor de rest heeft deze film net als Chapter I een R-Rating totaal niet nodig. Dat gezegd hebbende, de scènes op zichzelf waren dan wel weer goed.

Ook Henry Bowers voelt compleet overbodig aan in deze film. Hij dient geen enkel nut voor het plot en als je hem uit deze film had gelaten zou het geen enkel effect op het verhaal hebben. Hij voelde in het origineel toch relevanter aan. Een onnodige toevoeging waarbij waarschijnlijk veel scenes met hem op de plank zijn blijven liggen en uiteindelijk in de directors cut wel naar voren zullen komen.
Maar de film had zonder de bovenstaande elementen een half uur korter kunnen duren en ik denk niet dat het verhaal hierdoor slechter zou overkomen of ontbrekende schakels zou hebben.

Pennywise valt veel over te zeggen. Skarsgard doet het gewoon prima en hij is freaky,maar toch is alles wat hij doet niet memorabel. Hij dient het plot en heeft zijn momenten. Maar er is niks waarvan ik denk, nou dat is iets wat ik lekker aan vrienden kan quoten. Zijn (horror) momenten halen het ook bij lange na niet bij Tim Curry, van wie ik nog steeds de kriebels krijg als ik aan zijn rol denk. Pennywise als clown heeft ook gewoon te weinig interactie met de Losers Club.
Muschietti heeft een dappere keus gemaakt door niet te proberen om Tim Curry's Pennywise na te maken en er een clown van te maken die een donker komisch en creepy tintje heeft. Hij is nu wat meer straight forward evil. Zoals eerder gezegd. Minder herkenbaar, maar wel in dienst van de film en geen rip off/wannabe Pennywise van het origineel. Verschil met het origineel is volgens mij ook dat Pennywise ze daar eigenlijk liever niet wilt hebben en ze probeert weg te jagen, terwijl Pennywise ze hier liever wel in Derry wil hebben

Ik heb het boek niet gelezen, maar Ik heb uiteindelijk het idee dat deze film dichterbij het boek ligt dan de miniserie. Puur van hoe de film wordt afgerond. Het einde voelt meer aan zoals het in boek zou kunnen staan. Er is natuurlijk ook een hoger budget, dat er ongetwijfeld mee te maken heeft.
Muschietti heeft duidelijk een andere stempel op de film gedrukt dan veel mensen misschien hebben gehoopt. Hij heeft 2 films gemaakt die puur om de losers club draaien. Zij stelen de show ook volledig door de goede prestaties neergezet door de acteurs. Pennywise en de (continue) spanning verdwijnen hierdoor wat meer naar de achtergrond. Precies het tegenovergestelde eigenlijk van de 1990 versie. Ook daar draaide het natuurlijk om de losers club, maar zij werden uiteindelijk weggevaagd door de legendarische Pennywise, gespeeld door Tim Curry. Voordeel is wel dat de angst daardoor tastbaarder voelt dan in deze film.

Als je het mij vraagt bestaan deze twee versies prima naast elkaar. Ze hebben allebei hun sterke en zwakke punten. Toch had ik misschien bij deze reboots iets meer memorabele momenten willen zien, ook al is dat misschien wel een oneerlijke verwachting. Maar daar geef ik Tim Curry dan maar de schuld van.

3,5*

Inmiddels de derde keer dat ik deze heb gezien en It Follows staat zeker in mijn top 10 horrorfilms van de jaren 10.

De score is ontzettend sfeervol en bij vlagen zenuwslopend. De film teert op een paar momenten niet op jumpscares, maar van het zenuwslopende onderhuidse gevoel. Monroe haar personage moet continu over haar schouder kijken en elk moment kan er weer een wezen om het hoekje luren dat het op haar gemunt heeft. Mitchell weet dit ontzettend goed uit te bouwen en de film weet dit met een aantal hoogtepunten goed uit te bouwen. Ook op ogenschijnlijke momenten dat er niets aan de hand lijkt ben je continu in alle hoekjes aan het zoeken naar een traag lopende entiteit.

De film is origineel en ontzettend sfeervol. Daarbij maakt de score van It Follows een unieke horrorfilm die zich weet te onderscheiden van alle generieke Conjuring universe meuk dat de standaard lijkt geworden te zijn de afgelopen jaren.

4,0*

Qua thematiek is de film niet bijster origineel, dus dan weet je dat je in dit genre vooral op de funfactor moet letten. In het begin is het allemaal tenenkrommend en over de top, om maar die tegenstellingen zo overdreven mogelijk weer te geven.

Na de bodyswap worden de beide personages gelukkig wat sympathieker en halen ze wat kattekwaad uit omdat ze elkaar nog steeds stom vinden. Je weet dat de romantische twist ongetwijfeld gaat komen en daardoor valt het nog prima te behappen. Toch had ik misschien willen zien dat ze iets meer fun en over de top zouden gaan nadat ze in elkaar lichaam wakker werden. Juist dat overdreven gedoe aan het begin van de film zou vanaf dit moment beter werken.

Ach, het is allemaal niet zo ontzettend slecht. Het is maar hoe je je instelt in een type film als dit. Dan kan je de ongemakkelijke mid jaren 00 vibe en humor wel negeren.

2,5*

Na lang in de kast te hebben verstoft heb ik ook deze klassieker er maar is ingegooid.

Ik moet zeggen dat de film soms nog opvallend fris is, elementen zoals het beeld stopzetten zijn leuke toevoegingen, vooral voor die tijd. Het verhaal is iets aan de langdradige kant, maar weet dankzij de lange aanlooptijd prima op je gevoel in te spelen. De personages zijn stuk voor stuk stereotypen waarin de ene beter uit de verf komt dan de ander.

Maar om de een of andere reden werkt deze overdreven manier van filmmaken best aardig in It's a Wonderful Life.

Helemaal overdonderd ben ik er niet van, daarvoor is ondanks de frisse elementen het gegeven best oubollig en is ook dit niet meer dan een van de zovele Christmas Carol varianten.

Het is jammer dat dit element niet meer dan een minuutje of 10 de kans krijgt om zich te ontpoppen, waardoor de grote ommezwaai op het einde niet helemaal werkt. Stewart zijn personage raakt wel erg snel in paniek namelijk.

Onderhoudend

3*

Leuke romcom, met vooral een echt leuke rol van Alec Baldwin, ben sowieso wel een fan van deze acteur en ook hier bewijst ie dat hij heel veel charisma in zich heeft! Samen met Meryl Streep vormt Baldwin een leuke combinatie. Helaas is de rol van Streep soms iets te veel van het goeie, het is een wandelende huppelkut die niet weet wat ze wilt. Gelukkig blijft het lekker luchtig en heb ik her en der goed moeten lachen, ook was het leuk om Steve Martin in een sympathieke rol langs te zien huppelen.

Over de kinderen ben ik minder tevreden, zat me echt te ergeren aan ze. Vooral richting het einde, ze lijden allemaal aan aanstelleritus! Kom op zeg, 10 jaar nadat hun ouders zijn gescheiden hebben ze dat nog steeds niet verwerkt Mijn ouders zijn tig jaar geleden ook gescheiden en ik heb er hooguit ongeveer een week last van gehad of zo. Dan is dat meerdere malen aangedikte familiesentiment van die zielige kids in zo´n film ook wel een beetje over de top.

Buiten dit wacht je een verrassend leuke, frisse en charismatische romcom waarin vooral de oudjes stralen.

3*

Lief, leuk en klein filmpje dat op een aantal momenten je hart weet te verroeren. Dat komt eigenlijk vooral door de leuke cast die me wist te verrassen. Gilchrist is leuk als depressieve jongen, Roberts is charmant als altijd en Galifianakis is eigenlijk een best goede acteur. Verwacht van hem niet alleen gekkenbekken trekkerij en maf gedrag, want hij kan ook best aardig acteren verder.

Voor de rest nergens echt heel hoogstaand of memorabel. Typisch zo'n film dat het bekijken waard is door de leuke cast.

3*