Meningen

Vermakelijk mindfuck filmpje, mar meer ook niet. Het verhaal is onderhoudend en de speelduur is perfect voor de film. Maar toch wist het me niet helemaal te grijpen, vond het soms een beetje saai en zelfs redelijk voorspelbaar.

Verder wel een vakkundig filmpje, maar niet iets wat erg lang blijft hangen.

3*

Nou, ook op aanraden van onze goeroe niethie Naissance des Pieuvres gezien.

En maar goed ook, want dit soort films(coming of age) liggen mij erg goed. Iedereen herkent wel een stukje uit zijn of haar jeugd in dit soort films.

Al gaat deze film wel vooral over meisjes en hun (lesbische) gevoelens. Het is allemaal erg teder en subtiel in beeld gebracht, waardoor de film ondanks de korte speelduur niet bepaald gehaast overkomt.

De 3 meisjes zijn stuk voor stuk overtuigend, ken geen enkele van de drie en dat zorgt juist voor dat realistische tintje. Marie zit met haar Lesbische gevoelens voor Floriane, de beeldschone aanvoerdster van het waterballet team. Die op haar beurt ook in een soort van identiteitscrisis zit en een niet al te goede reputatie heeft op liefdesgebied. Anne is wat mollig en is erg onzeker hierdoor. Tel daarbij een niet wederzijdse liefde van een jongen en je hebt al weer van die mooie problemen die alle tieners wel een keer gekend heeft.

Het is erg aangrijpend, mooi en vooral ook hypnotiserend in beeld gebracht, waardoor ik niet anders kan zeggen dan dat dit een goede film is. Alleen jammer dat de film zo snel voorbij was.

4*

De trailers waren niet bepaald grappig, maar gelukkig blijken die vooral beelden uit de eerste vijf a tien minuten van de film te bevatten. Waar ik door de trailer bang voor was is dat de humor niet zou aanslaan en anders zou zijn dan de originele films en serie. Gelukkig wordt het vanaf seconde 1 al duidelijk met een sperrevuur aan grappen die op je afgevuurd worden die van een extreem krukdroog en dom niveau zijn. Love it. Natuurlijk landt de ene grap beter dan de ander, maar door de onophoudelijke stroomt aan woordgrappen, maar ook aan visuele grappen (Bv cold cases ) blijf je continu bezig gehouden worden. Veel running gags en een Liam Neeson die eigenlijk zichzelf briljant op de hak neemt blijkt een waardig opvolger van Nielsen te zijn. Wat dat betreft ook vergelijkbaar. Van serieus acteur naar dit...

Uiteindelijk ben je richting de derde akte wel een beetje klaar met de film en voel je je murw geslagen door alle grappen.

Gewoon een mooi eerbetoon en nieuw deel in de Police Squad/Naked Gun franchise en enkel aan te raden als je van de klassieke spoof humor houdt. Het vereist dus wel dat je tegen die droge humor kan.

Mijn god, wat een film heeft Cronenberg weer afgeleverd, ik dacht dat eXistenZ al raar was, Naked Lunch doet er nog een stapje boven op.
De film heeft een erg vreemde sfeer, de jaren 50 zijn wel goed vorm gegeven en de acteurs doen hun werk prima.
De film begint vrij traag, maar als je eenmaal de 1e pratende kakkerlak tegenkomt blijf je de rest van de film ook met 1 grote "what the fuck" zitten. De vreemdste wezens komen voorbij, met als hoogtepunt de pratende typmachine kakkerlakken en die wezens waar die mensen dat pus uit hun rietje zuigen dat op hun hoofd zit. Leverde toch erg vaak de lachers op m'n hand.

Helaas gaat de film hier ook een beetje de mist in, veel scenes waren ook saai en toen de aftiteling draaide na een lange zit van 2 uur had ik eigenlijk geen flauw idee waar ik naar had gekeken.

Geen topper, wel leuk om deze vreemde Cronenberg is gezien te hebben.

3*

A Whisker Away vertelt een klassiek verhaal van een meisje dat zich niet gezien en geliefd voelt. Ze is sociaal nogal ongemakkelijk en went zich in dit fantasierijke verhaal tot een masker waarin ze telkens in een kat veranderd om zo alsnog die aandacht te krijgen van hem. Het loopt steeds verder uit de hand in de negatieve gevoelens die Miyo/Muge ervaart, maar op zo'n aandoenlijke manier dat je precies voelt hoe zij zich door alles heen worstelt. Het weet de balans te vinden en nergens gaat het over de schreef. De film is verder klein in de opzet, maar weet richting het einde toch nog flink uit te pakken en de emoties voelen oprecht.

Echt een fijne verassing die weer op Netflix is verschenen. Veel te jammer dat dit soort films te weinig aandacht krijgen hier.

4,0*

Toch nog een leuke komedie.

Ik had het allemaal net even wat minder fris verwacht, maar Johansson is ook hier weer in topvorm en het wereldje waar zij in beland is ook interessant genoeg om hier een genietbare film van te maken.
Filmtechnisch is het allemaal wel ok, hier en daar leuke technische hoogstandjes, vooral in het begin. Ook zie je her en der verwijzingen naar Mary Poppins met de rode paraplu, leuk gevonden.
Het verhaal is lekker fris met hier en daar serieuze elementen. Vond het gebruik van de Mr. X namen erg leuk gedaan, houdt een film ook redelijk origineel.
Over het einde heb ik gemixte gevoelens, op het moment dat ze op die bijeenkomst die video van Johansson startten verwachte ik echt panische reacties, helaas maakte dat al snel plaats voor tranen en sentiment.
Toch een iets serieuzer einde dan ik had gehoopt.
Ook de relaties tussen Johansson en haar moeder en haar date werkten niet optimaal in de film. Tussen Johansson en de kleine Nicholas Art(Grayer) zat het gelukkig wel helemaal snor en kreeg ik oprecht het gevoel dat ze een band met elkaar kregen.

Wat overblijft is een oprechte, leuke en luchtige komedie, met hier en daar vleugjes drama. Helaas vond ik het einde wat minder en was het liefesverhaaltje met de bovenbuurjongen ook ietwat geforceerd.

3*

Naomi en Ely's No Kiss List is een lekkere vlotte tienerfilm die niet te lang duurt en gewoon straight to the point is. Er zit niet veel onzinnigheid in en het frisse sfeertje maakt de rit aangenaam. Het perspectief betreft de geaardheid maakt het natuurlijk iets anders dan veel andere films in dit genre, maar uiteindelijk doet dat er niet zo heel veel toe.
Het enige waar ik wel mee zit is de boodschap die de film wilt uitdragen. Eigenlijk gebeurt er iets heel gewaagds. Namelijk dat Ely het vriendje van Naomi steelt. Dit zorgt uiteraard voor wrijvingen tussen de twee en zelfs dat hun vriendschap op een laag pitje wordt gezet. Ik vind de conclusie van de film dan ook jammerlijk. Eigenlijk zeggen de makers dat het vriendje van je beste vriendin stelen mag, want vriendschappen zijn nou eenmaal belangrijk. Nou, zo werkt het niet. De film is natuurlijk licht en vrolijk van aard, maar een iets minder eenvoudig einde had de film meer gewicht gegeven. De vriendschap had bijvoorbeeld nog steeds verwaterd moeten zijn, maar dat ze elkaar na een jaar of twee bijvoorbeeld op straat tegenkomen en besluiten om een kop koffie te gaan drinken. Iets in die trend. Ik heb films dit pad zien nemen en die vind ik gewoonweg ook een stuk beter. Zoals The Spectacular Now (2013), maar ook een film als The Break-Up (2006) heeft zo'n einde die hier ook toegepast had moeten worden. Wel iets andere situaties, maar ik had zoiets toch liever willen zien.

Toch jammer, want het is gewoon een lichthartige film. De boodschap die de film aan het einde uitdraagt vind ik ongeloofwaardig en onpassend.

2,5*

Toch voel ik me wel enigszins bekocht doordat wij in de bioscoop duidelijk de inferieure versie voorgeschoteld krijgen. Terwijl de DC ook gewoon al klaarligt. Ik vind dit echt een kwalijke gang van zaken. Dit is toch wat anders dsn een regisseur die jaren later de versie uitbrengt zoals ie moet zijn.

Nu heeft Scott blijkbaar een goede versie klaarliggen en hebben ze voor het bioscooppubliek even zo een uur eruit gesneden. Dit is puur het publiek voor de gek houden en dwingen de film nog een x te kijken.

Ik maak er ook maar mijn recensie van. Ondanks dat ik me met ruim 2,5 uur prima heb vermaakt en me geen minuut heb verveeld, de veldslagen echt bruut aanvoelen en Kirby ook weer van het scherm spat, voelt het toch niet helemaal bevredigend. Van een rise in dit biopic vindt er een plotse fall plaats. Als je puur alleen naar de film kijkt en eventuele geschiedkundige kennis achterwege laat voelt deze overgang heel plots aan Je voelt dat er gewoon een enorm stuk film en verdieping uit is geknipt op dit punt. Het ene moment is Tsaar Alexander verslagen bij Austerlitz, dan even later tekenen ze een vredesverdrag en als het inkt nog niet eens opgedroogd is bestormd Napoleon Rusland alweer.

.

Ik mis daarnaast een balans tussen de staatsman Napoleon en in de privésferen. Vanaf het bovengenoemde punt gaat de film in een enorme stroomversnelling en volgt het ene evenement het andere op en wordt bet privéleven er ook doorheen gejast.Je merkt gelijk ook de vele limitieten van het vertellen van dit verhaal. Je mist zoveel achtergronden. Van de staatsrechtelijke hervormingen tot aan de politieke spanningen in Europa. Veel wordt terzijds benoemd, maar echt intrigerend wordt het daardoor nooit.

Wat mij betreft had dit beter in een 8 uur durende epos verfilmd moeten worden waarin er een duidelijke hoofdstukverdeling is. Vsn de jonge jaren tijdens het Terreur en het Directoire tot aan de vele spanningen op het slagveld. Zelfs met de aanstaande Director's cut weet je eigenlijk al dat er veel vragen onbeantwoord zullen blijven voor veel mensen die minder in de geschiedenis hiervan zitten.

Al weet ik wel 100% zeker dat ik die cut hoger zal waarderend dan de bioscoopcersie. Wat mij betreft raad ik iedereen de bioscopversie dan ook af en wacht gewoon lekker tot de Director's cut ergens over anderhalf maand op Apple tv+ of fysieke media verschijnt.

Erg geinige film, wat erg sterk begint(opening credits zijn ook erg leuk) dankzij de extreem droge humor en de extreme sufheid van een aantal personages.

Na een uurtje heb je het allemaal al wel gezien en zakt het allemaal wat weg helaas en valt er ook niet bijster veel meer te lachen.

Nog wel een voldoende vanwege de vele lachbuien het eerste uur.

3*

Heerlijke komedie vol oversekste pubers, kattenkwaad en naakte vrouwen. Daarbij nog een lekker sixties soundje en een (uiteindelijk)bekende cast je hebt 1 van de geweldige voorlopers op de college humor films te pakken.

3,5*

Redelijk vermakelijke komedie, die ik inmiddels al wel zo'n 5 keer heb gezien dankzij de commerciële zenders.

Ryan Reynolds is perfect gecast als Van Wilder, hij draagt de film ook in z'n geheel.
Ondanks dat ze beeldschoon is, vind ik Tara Reid echt belabberd acteren, toch zonde.
De film wisselt z'n droge en gore momenten af met de nodige clichématige, sentimentele momenten.
De vijanden van Van Wilder vind ik wel leuk uitgewerkt, net zoals dat meisje dat hem leuk vind, dat nerdachtige meisje.
Leuke grap was trouwens dat ze de hele tijd ps. zei en dat die gast tijdens de doggystyle ps, shut the fuck up zei. Geniaal, de leukste quote van de film imo.

Verder is het gewoon een leuk en vermakelijk niemandalletje in het high school/university genre dat lekker wegkijkt op een avondje van verveling.

3*

Vermakelijk avontuurtje waar je zo kan instappen, maar nergens komen de personages echt tot leven en gaat het avontuur de hoofdrolspelers(en ook de bad guys) soms wel erg makkelijk af. Vooral de achtervolging van Bean lijkt soms op weinig te trekken. Ook met het einde willen de makers het zich er iets te makkelijk vanaf brengen. Weinig verassing!

2,5*

Meer van hetzelfde als deel 1, al is het plot ongeloofwaardiger. Kruger en Cage komen niet goed over als een "gescheiden" stelletje en de chemie mist eigenlijk een beetje.

Voor de rest is het plot eigenlijk identiek, of in ieder geval de zoektocht. Het is allemaal even geloofwaardig en ten opzichte van deel één heb ik eigenlijk niets nieuws gezien, behalve de locaties. Ze vinden een aanwijzing, Cage begint in zichzelf te mompelen en 15 seconden later weet hij het antwoord. Jammer, er zit te weinig creativiteit in.

Ook is de bad guy Harris geen vooruitgang t.o.v. Bean in het eerste deel, de schurk lijkt er een beetje ingeschreven te zijn omdat het verplicht is in dit genre. Ze zijn echter vergeten om de schurk ook echt als een schurk over te laten komen. Ook hobbelt de schurk maar een beetje achter Cage aan en lijkt alles meer op geluk berust te zijn dan dat het echt een slimme schurk is.

Hetzelfde geldt ook voor de avonturen van Cage. Net als in het eerste deel wandelen ze eigenlijk door alle obstakels heen en breken ze bij gebouwen in op manieren waar ze nog wat van kunnen leren in de Ocean reeks. Ik mis daadwerkelijke spanning in het avontuur. Dat kennen de twee films niet. Ze komen allemaal makkelijk en ongeschonden door de film heen.

De sneltreinvaart zorgt er weer voor dat je net zoals in het eerste deel eigenlijk een echte feeling mist. Ze vliegen continu maar de hele wereld over alsof het niets is en dat eigenlijk een beetje afbreuk aan het avonturen gevoel. Daarnaast weten ze hier toch nog twee uur film van te maken, iets dat af en toe toch voor verveling zorgt, ondanks de sneltrein.

Het einde is gelukkig wel wat beter en vooral ook spectaculairder dan het eerste deel, ook fraai is de echte sets die ze gebruiken. Dat blijft een gigantisch pluspunt in dit genre.

Bijna een kopie van het eerste deel en dat is best jammer. Met wat meer vernuft in het script valt er veel meer te maken van de twee National Treasure films.

Doe mij maar lekker Indiana Jones!

2,5*

Nattevagten begint erg leuk, is af en toe erg spannend en de score is ook zenuwslopend. Vooral de introductie in het mortuarium weet te intrigeren en alles belooft dan ook zenuwslopend te worden.

Hoe jammer is het dan dat de film eindigt in een simpele crimi film die weinig meer weet te overtuigen. Daarbij helpt het ook niet dat de dader een behoorlijk stuk voor de climax al uit de kast weet te komen. Overigens heb je tijdens het kijken ook al vrij snel door dat die agent de moordenaar is, hij geeft wel hele vreemde informatie door, dat doet een agent normaal nooit. Ook dat hele komisch bedoelde kerk gebeuren doet de sfeer een beetje teniet helaas.

4 sterren voor het eerste gedeelte, 2 voor het laatste.

3,0*

Ik kon echt helemaal niets met deze film, de visuele effectjes lijken me puur experimenteel en falen dan ook keihard op vele momenten. De animaties voegen geen reet toe, net zoals dat vervelende zwart/wit de hele tijd tussendoor. Als iemand mij het nut kan uitleggen van dit vervelende gebruik van kleuren, graag. Ik kon er in ieder geval weinig mee.

Film begon nog wel aardig, mede dankzij die leuke sketch met Rodney Dangerfield, maar dat is wat mij betreft samen met die medicijnenwinkel het enige geslaagde visuele trucje wat Stone(d) uit de hoge hoed heeft weten te toveren.

Voor de rest is het allemaal maar strontvervelend en eigenlijk voegt het ook 0,0 toe aan het verhaal. Als het verhaal zich er voor leent om visueel flink uit te pakken(Fear and Loathing in Las Vegas) kan ik er nog wat mee, maar hier probeert Stone een visuele trip te maken terwijl dat alleen maar afleid en niks toevoegt aan de film(behalve irritaties).

Achteraf gezien heb ik ook geen snars van de film gevolgd, simpelweg omdat de hele film me verder ook niet wist te boeien. Ook de vele acteurs irriteerden me mateloos. Van Downey Jr. tot aan Lee Jones en Lewis. Wat dat betreft vind ik alleen Harrelson op zijn plek in de film.

Totale deceptie en niet interessant. Er zijn wel betere visuele tripjes te vinden dan dit wanproduct.

1,5*

Sfeervol filmpje met een aantal leuke vertolkingen in een Amerikaanse setting waar ik van houd, maar uiteindelijk wordt er toch te erg op safe gespeeld om echt een verpletterende indruk achter te laten.

3,0*

Bij vlagen een echt leuke komedie met behoorlijk wat schunnige grappen die af en toe over de grens gaan, maar om de één of andere schaamteloze reden komen ze er telkens weer mee weg. De film als geheel voelt verder helaas wat fragmentarisch aan en af en toe had ik meer het idee naar een boel sketches op rij te kijken. Stoller had misschien de personages wat beter moeten introduceren, zodat de film vanaf het begin een betere feeling zou hebben, want uiteindelijk is dat het grootste gemis.

3,0*

De regisseur van o.a. the Return komt wederom met een zeer interessante film en een goede karakterschets. Eén ding weet ik in ieder geval wel na het zien van deze film, ik heb totaal niet de behoefte om ooit een bezoekje aan Rusland te doen. Wat een nare, grauwe sfeer met nog ergere mensen voeren de boventoon in dit mysterieuze drama, waar vooral de bedorven onderlinge relatie tussen het echtpaar in scheiding een goed beeld geeft van het nare klimaat waarin veel Russen moeten opgroeien en leven. Af en toe blijft de camera wat te lang hangen, wat de film soms nog trager doet overkomen dan dat het eigenlijk is. Dat was in veel gevallen niet nodig geweest. Je denkt op deze momenten dat de regisseur een hint wilt geven of er wat mee wil zeggen. Maar niets is minder waar. Echter helpt het aan de andere kant ook weer mee aan de onderhuidse spanning die de hele film hangt.

Op de langzame pacing na valt er voor de rest weinig aan te merken op Loveless.

4,0*

Never Goin' Back heeft qua plot weinig om het lijf, maar dat maakt niet uit.

In de hoofdrol spelen namelijk 2 getalenteerde dames die een humoristische rol neerzetten zonder dat dit ten koste gaat van hun geloofwaardigheid. De chemie spat van het scherm, waardoor hun vriendschap ontzettend hecht overkomt. De situaties waarin ze belanden zijn af en toe erg grappig zonder dat het uit de bocht vliegt en over de top gaat.

De kijker krijgt letterlijk een paar dagen uit het leven van deze 2 dames te zien. Dit haalt soms het tempo eruit, maar komt de authenticiteit van de film wel ten goede. Wel had er misschien iets meer gewicht in de film mogen zitten. Want het thema is eigenlijk best zwaarmoedig met allerlei school dropouts. Maar hé, we kunnen niet alles hebben he. De regisseuse heeft voor 1 kant gekozen, waardoor de film gelukkig niet zo'n ellendig twijfelgevalletje/middle of the road is!

3,5*

Dit is toch een tamelijk vreemde film die anders verloopt dan dat je op voorhand zou denken. Het idee achter de film is zeer interessant en levert ook maatschappelijke vragen op. Echter gaat deze film daar verder niet op in, wat ik af en toe jammer vindt. Het gaat puur om de emoties van Mulligan en in mindere mate ook Garfield en Knightley. Hoe beleven zij deze waanzinnige alternatieve werkelijkheid? Dit is dan ook het sterkste punt van de film, de acteurs dragen de film namelijk. Dankzij het sublieme spel van Mulligan leef je mee met haar.

Op dit vlak valt dan ook weinig aan te merken. Waar ik wel redelijk mee zit is het uitwerken van het verhaal. De kids gaan allemaal redelijk kritiekloos door het leven en laten zich eigenlijk zonder te morren naar de slachtbank leiden. De gehele film vraag je je dus ook eigenlijk af waarom ze zich zo makkelijk in hun lot laten schikken? Het enige wat ze blijkbaar tegenhoud is een spookverhaal uit hun jeugd dat kids die probeerden te ontsnappen levend gevild zouden worden.
Ze zijn kennelijk stuk voor stuk behoorlijk creatief en kunnen prima voor zichzelf denken. Ik denk dat de film spannender had kunnen zijn als de jongeren zich niet zo makkelijk in hun lot zouden schikken en in opstand waren gekomen tegen hun sombere toekomst. Ik had de gevolgen hiervan wel willen zien

Een gemiste kans wat mij betreft, dit had makkelijk de topper van 2011 kunnen zijn met iets meer creativiteit, zoals The One Ring hierboven ook al aangeeft. Nu zit je toch voornamelijk naar een film te kijken dat met name leunt op het erg sterke spel van de jonge cast.

3*

Hittman weet met Never Rarely Sometimes Always een rauwe en realistische film te maken. Het kleurenpalet van de film helpt enorm om de film een authentiek gevoel te geven. Wel fijn om een film als dit in het digitale geweld van tegenwoordig terug te vinden. Daarnaast spelen de meisjes in de hoofdrol hun personages erg naturel, mede dankzij het slimme script. Laat de meisjes gewoon hun werk doen en prop de film niet vol met onnodig lange dialogen die niet realistisch zijn. Je ziet heel vaak dialogen waar geschoolde filosofen nog jaloers op zouden zijn. Nee, dit zijn gewoon twee jonge meiden die op een gedwongen road trip moeten en gewoon met elkaar communiceren. Ik kan zulke nuances wel waarderen. Er zitten een aantal sterke scenes in, waar uiteraard het interview de meeste indruk maakt. Stille wateren, diepe gronden is iets wat me vooral beklijft bij deze scene, maar ook bij de gehele film verder. Ik heb achteraf weinig kritiek op de film, want het pakt een probleem als dit op een delicate manier aan. Het enige waar Hittman wel mee de fout in gaat is de enorm zwartgallige visie op het stadsleven. Ja, de meisjes komen uit een klein dorpje. Maar de grote stad waar alles mogelijk is, lijkt wel de grootste hel op aarde. Op elke hoek lurkt er een man die wel een potentiële verkrachter zou kunnen zijn. Ik denk niet dat een iets minder creepy weergave van NY de film minder impact had gegeven.

Desalniettemin toch een van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien.

3,5*

Een behoorlijk lange, maar vooral ook standaard documentaire die je eigenlijk op elke dvd/blu-ray als featurette terug vindt bij de extra's. Mensen zitten voor een camera en worden geïnterviewd(afgewisseld met wat film/set beelden), niks nieuws onder de zon. Alleen heb je in dit geval 8 films die besproken moeten worden en schiet de speelduur daardoor omhoog. In dit geval is dit werkje eigenlijk alleen voor de mensen die bekend zijn met de reeks en er fan van zijn.

Bij vlagen is het erg interessant, want de filmserie is nou eenmaal legendarisch en vraagt ook om meer achtergrondinformatie. De totstandkoming van de reeks komt dan ook uitgebreid aan de orde.

Som gaan ze er te diep op in en worden ook de mindere films uit de reeks wel erg lang besproken. Dit levert ook vele minuten van oninteressante informatie en verveling op.

Gelukkig kennen de mensen die er aan mee hebben gewerkt ook enige vorm van zelfrelativering en zo kan he teigenlijk dat de slechtste film uit de reeks(deel 2) het leukste beeldmateriaal oplevert.

Dit is echt zo'n standaard documentaire die je prima op kan hebben staan en waarbij je tegelijkertijd af en toe wat andere dingen kan doen. Want die volledige 240 minuten hier naar kijken is te veel van het goede.

2,5*

Stiekem best een leuke miniserie.

Neverland volgt een eigen verhaal en brengt daarbij een andere kijk op het ontstaan van Peter Pan. Ik moet zeggen dat het allemaal best goed in elkaar valt. Voor Syfy begrippen vallen de special effects me trouwens ook reuze mee. Het is natuurlijk geen topnotch, maar wel net genoeg om het geloofwaardig te houden en daar schort het vaak nog eens aan bij Syfy producties. Het verhaal wordt rustig verteld. Je merkt ook dat Neverland duidelijk op jongere mensen gericht is, want het verhaal wordt af en toe wel iets te makkelijk doorlopen en de handelingen van de personages laten soms ook te wensen over.

Desalniettemin ben ik zo door die drie uur heen geracet en zou ik eigenlijk best een vervolg hierop willen zien.

3,0*

Bijzonder zwakke film, het hangt vanaf het begin al aan elkaar van clichés, je kan de moorden voorspellen en alles wat gebeurt heb je al is eerder gezien.

Het acteerwerk is ook matig, erg statisch en behoorlijk emotieloos, tel daarbij het jankgebeuren met die hele scheiding op en je hebt op dit vlak gewoon een bijzonder vlakke film.

Ook op het gebied van horror heb ik ook het gevoel dat ik alles al een keer eerder heb gezien. Vooral de scene in dat holletje was tergend en leek meer op een rip off van the Descent.

Voor de rest ben ik alleen redelijk positief over de score, wat toch behoorlijk sfeervol is. Je merkt aan alles overigens wel dat de regisseur wel redelijk talent heeft, alleen is het script en het hele concept gewoon poep.

Helaas een bijzonder standaard werkje, wat behoorlijk vaker is verteld. Dat de film uit 2009 komt en nu pas in de bios draait zegt ook al genoeg.

1,5*

In het begin is het er even inkomen, want er wordt soms wel heel erg over geacteerd, maar daarna spat de lol eigenlijk wel van het scherm af en zitten er veel leuke verwijzingen in deze film. In de laatste plaats is Dushku altijd fijn om naar te kijken.

3,0*

Net zoals het eerste deel is Nitro vooral in het begin erg aanstekelijk voor je lach, juist omdat je vanuit een normale bui in een compleet onzinnige wereld terecht komt die je totaal niet serieus moet nemen. Het nadeel van het fragmentarische filmpje is dat het op een gegeven moment is uitgewerkt en de lach snel verdwijnt. Op de drie running gags na viel er de tweede helft van de film weinig meer te genieten (ondanks het "Amerikaanse" kleurenfiltertje) en brandt de film als een nachtkaars uit.

2*

Tsjah, wat moet ik van New Kids zeggen. Ik ben geen fan van de serie en ik vind de hype ook enigzins overdreven.

Toch viel het eerste half uur me volledig mee, er zit extreem veel flauwe humor in waardoor het gewoon moeilijk is om niet te lachen. Zo is de kleine rol van Hans Teeuwen erg grappig en had ik het niet meer toen je even later die 'mongool' aan die auto zag sleutelen.Maar dat is meer de kennismaking, die is gewoon erg geslaagd.

Vanaf het moment dat de film onderbroken wordt vanwege 'geldgebrek' zakt het niveau van de film helaas. Tuurlijk heeft de film vanaf minuut 1 geen niveau, maar er valt genoeg te lachen. Daarna is het met de lachers snel gedaan en krijg je teveel explosies om de oren. Iets waar ik alleen maar een dikke gaap van trek en dus niet van houd. De niet grappige humor wordt op een gegeven moment te voorspelbaar(hoe vaak zijn er nou mensen aangereden door een auto in deze film?) en de eindgrap zag je natuurlijk ook al van mijlenver aankomen, ondanks dat het wel aardig is.

Daarbij moet ik ook nog vermelden dat het grootste nadeel van de film is dat ze allemaal een Brabants accent hebben, persoonlijk heb ik een hekel aan de taal. Veel dialogen zijn niet te volgen omdat ze stuk voor stuk onverstaanbaar zijn(en dan niet eens alleen die 5 schooiers ). Behoorlijk vervelend en het zorgt meerdere malen voor een schouders omhoog moment.

Ondanks een geslaagd eerste half uur toch een redelijk langdradige film.

2*

Cunningham heeft naast Friday the 13th geen imposante cv opgebouwd, maar gelukkig is the New Kids toch nog een fijne film voor tussendoor. Ja, er zijn problemen met de toon van de film. In het begin is het haast een coming of age film, waarbij de mooie Loughlin (toen ze nog geen mensen omkocht) en Presby moeten settelen in een typisch Amerikaans dorpje met een in mijn ogen veel te grote high school voor de plaats die je in de school ziet. Er zitten wat typische high school stukjes in en dat beviel me eigenlijk prima. Uiteraard lopen er wat ongelooflijke zakken rond die de school en het dorp terroriseren. Normaal gesproken zou je zeggen dat dit echt over de top is en dat de personages veel te ongeloofwaardig zijn. Maar gezien alles wat er in de wereld gebeurt haal ik hier mijn schouders ook bij op. Maar de film glijdt vanaf dit punt af in steeds verdergaande agressie en wraakacties (over en weer). Op zich leuk en die groep jongens zijn echt angstaanjagend, maar de finale in het pretparkje doet mij persoonlijk niet heel veel. Misschien omdat het qua toon teveel breekt met het eerste half uur van de film.

Losstaand kan ik alles wel waarderen, maar ik had misschien liever een pure focus op het high school/coming of age gedeelte willen hebben. Dat is tenminste het gedeelte van de film die mij het meeste aansprak. Vooral omdat de twee tieners net hun ouders hebben verloren en opnieuw een thuis moeten vinden, dat is iets dat je niet heel veel binnen dit genre zit. Het thriller gedeelte deed daar voor mij toch enige afbreuk aan.

3,0*

Deze film is natuurlijk allang kansloos door alle negatieve publiciteit die al jaren rondom de productie hangt, maar stiekem houd ik wel van dit type film. Het is klein en het draait om een klein groepje personages in een grote mansion en worden op het oog tegen zichzelf en de mensheid in bescherming genomen. Maar speelt er meer? Het trage tempo van de film komt de uitdieping van de personages ten goede en ik vond ze stuk voor stuk interessant. Dit had in een snelle film niet gekund. Je leert het groepje nu goed kennen en soms deed het haast IT achtig aan met de nachtmerries die de jongeren individueel meemaken.. Ik kan dus echt niet over de film vallen. Natuurlijk is het niet perfect en had het misschien nog voller voor het horrorgenre moeten gaan, maar ik ben niet bekend met het bronmateriaal en kan dus weinig met de kritieken van de bedenker van the New Mutants.

Vooralsnog vind ik dit een prima X-men afscheid bij Fox en is dit wel het type film dat ik kan waarderen. Verwacht je groot blockbuster vermaakt? Sla deze film dan alsjeblieft over.

3,0*

Waardige afsluiter van de A Nightmare on Elm Street reeks, waar het vorige deel echt een baggerwerk was pakt Craven zelf de draad weer op in een vermakelijk laatste deel.

De film is lekker spannend, spannender dan bijna alle voorgaande delen eigenlijk. De soundtrack is lekker creepy en het verhaal is eigenlijk het beste in de hele reeks(op deel 1 na).

Lekker origineel uitgangspunt, wat toch ook vaak best leuke momentjes met een knipoog oplevert.

Freddy is ook weer aanwezig en hij is eigenlijk enger dan ooit, hij heeft een veel engere uitstraling in deze film. Gelukkig is hij nog wel een beetje Freddy en komt dus ook met een paar foute oneliners.

Helaas kakte de laatste 20 minuten een beetje in en zag je toch ook dat de make up van Freddy een beetje plastic oogde, vond ik het in deel 1 toch beter.

Al met al een prima afsluiter en lang niet zo slecht als het belabberde 6e deel.

3,5*