menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van rep_robert. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020

Uncut Gems (2019) 3,5

afgelopen zondag om 17:35 uur

stem geplaatst

» details  

Fantasy Island (2020) 2,0

afgelopen vrijdag om 00:54 uur

Dit is een film die op en neer golft. Het begint met een waardeloze intro van de personages en het mysterie komt maar langzaam op gang.
Na een half uur neemt de vaart toe en beginnen de personages eindelijk wat vorm te krijgen. Je begint je ook steeds meer af te vragen hoe dit afloopt en de vele fantasieën worden ook op een leuke manier met elkaar verwoven.
Echter vliegt de film op het einde met de twist volkomen uit de bocht en maakt het eerdere gedeeltes van de film volkomen tegenstrijdig met wat we daadwerkelijk hebben gezien. Het gedrag van Melanie wanneer ze voor het eerst in die kelder terechtkomt komt niet overeen met iemand die een act speelt. Voor wie speelt ze die act? Voor de kijker thuis..? Daar gaat de film de fout in. Ze hoefde niemand voor de gek te houden, maar toch gedroeg ze zich als onwetend persoon als er niemand in de buurt was (behalve de kijker thuis, dus een goedkope manier om de kijker op een dwaalspoor te zetten. Dat ze daarnaast vanaf dr thuislocatie precies kon weten wie haar date allemaal heeft kwaadgedaan is natuurlijk je reinste onzin. Alsof zij weet wie er in een trappenhuis liep of welke agent die buiten stond niet naar binnen durfde.


Uiteindelijk is dit project mislukt. De film begint slecht, heeft een comeback in de tweede akte, maar verliest de kijker weer compleet met een ridicuul slotstuk.

2,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Sonic the Hedgehog (2020) 3,0

Alternatieve titel: Sonic, afgelopen vrijdag om 00:41 uur

Een film met feest van herkenning, maar vooral gericht op de hele familie en wie bekend is met Sonic. Dus alles is erg toned down en happy, maar dat is op zich geen ramp. Het verhaaltje heeft er vooral onder te lijden en soms gedragen de personages zich ook meer als personages (en dus niet als echte mensen). Al is dit iets wat ik bij een over de top rol als die van Carrey wel kan waarderen. Het zal ongetwijfeld een hate it or love it gevalletje worden. Sonic zelf heeft een goede restyling gekregen na de bakken met kritiek en voelt herkenbaar en vertrouwd aan.
Hoogtepunten van de film zijn de slowmo's (al deden die een beetje aan X-men denken).

Ach, geen hoogvlieger. Echt goed vermaak voor de hele familie. Wanneer je deze insteek hebt kan je het simpele karakter van de film wel vergeven.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

To All the Boys: P.S. I Still Love You (2020) 2,5

Alternatieve titel: To All the Boys I've Loved Before 2, afgelopen donderdag om 11:04 uur

stem geplaatst

» details  

To All the Boys I've Loved Before (2018) 3,0

afgelopen donderdag om 11:04 uur

stem geplaatst

» details  

Sleepless in Seattle (1993) 2,5

12 februari, 12:16 uur

Sleepless in Seattle is een redelijk vlot filmpje, maar het plot is te gekunsteld en vergezocht om echt te boeien. Daarnaast vind ik de score ook irritant aanwezig, alsof ze Woody Allen hebben ingehuurd. Al vind ik het in zijn films beter passen. Zonde, want ze doen weinig met Tom Hanks en Meg Ryan (hier is ze nog echt mooi) die een goede chemie kunnen hebben samen.

2,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Birds of Prey: And the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn (2020) 3,0

Alternatieve titel: Harley Quinn: Birds of Prey, 11 februari, 21:55 uur

Een tikkeltje beter dan the Suicide squad nadat die bij een herziening mij meer tegenstond.
Het begin van de film gaat het al mis. Waar Quinn in Suicide Squad nog gered wordt aan het eind van de film door de Joker, moeten we hier erachter komen via een suffe animatie dat ze "boeee boeee huil huil" een ruzie hebben gehad. Behoorlijk goedkoop en vooral zo erin gebracht vanwege het feit dat Leto geditcht is door WB/DC. Het komt gewoon slecht over na alles wat we in Suicide Squad hebben gezien. Het voelt goedkoop aan binnen de context van deze film. Waar is opeens de invloed vd Joker gebleven in Gotham City?

Daarna is het volgende gedeelte van de film wel leuk om naar te kijken. Robbie is mega getalenteerd en het non-lineaire vertelstijltje past prima bij de speelse manier waarop de film zich profileert. De actie is leuk en de humor is goed.
Verder vind ik het niet echt een Birds of Prey film. Ik snap ook niet waarom ze het niet gewoon een Harley Quinn film hebben gemaakt van begin tot eind. Nu krijg je enkele leuke bijrollen te zien waar te weinig uit de potentie wordt gehaald. Ewan McGregor was me verder te cartooneske en niet meer dan een aanstellende baby. Geen leuke bad guy. Echt een boeiend einde kent de film daardoor ook niet. Dit kan misschien ook wel komen dat je gedurende elke seconde van de film erop gewezen wordt dat mannen duivelse wezens zijn en vrouwen voornamelijk powerhouses zijn. Ik heb welgeteld 1 vrouwelijke assassin gezien die gedood werd. Hollywood slaat nu door met dit soort dingen. Het ligt er te dik bovenop.

Zodoende kampt ook Harley Quinn met de onevenwichtigheid die de soort van voorganger ook al kende. Al vind ik deze film meer entertaining, een leukere toon hebben en zijn er minder irritante bijrollen.

En zelfs als je niet van een broodje omelet met bacon houdt, zal je er na deze film iets anders over denken!

Krappe 3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Suicide Squad (2016) 2,5

Alternatieve titel: Task Force X, 11 februari, 21:55 uur

De herziening viel me flink tegen. Dit ligt vooral aan al die personages. Ze worden op de meest vreselijke en afgezaagde manieren geïntroduceerd en dit gaat de hele film gepaard met ongepast hippe soundtrack. Vanuit een geheim dossiertje moet een mevrouwtje één voor één de anti-helden introduceren. In een goed script doen de personages dit voor je. Nu heb je van begin tot eind een onevenwichtige zooi met een overkill aan personages. De leden van de Suicide Squad, de militairtjes, Enschantress en een leger uit een andere dimensie of what the fuck?
Nergens wordt de boel uitgediept en heb je nergens het idee dat je weet waar je naar zit te kijken.
Wat is nou de noodzaak van deze antihelden bij elkaar? Wie of wat is Enchantress nou eigenlijk? Het is allemaal te oppervlakkig. The "OG" Joker door Leto is verder ook een aanfluiting van jewelste.

Ja, het is een vermakelijke en goed uitziende blockbuster. Veel mensen zullen vast wel makkelijk door de tijd heen komen. Mede dankzij een redelijke Will Smith en een fantastische Margot Robbie als Quinn, dat naar meer smaakt (helaas ook in een onevenwichtig vervolg).

Maar het redt de film verder niet van een matig cijfer.

2,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Horse Girl (2020) 2,5

10 februari, 08:12 uur

stem geplaatst

» details  

A Dog's Purpose (2017) 4,0

8 februari, 09:09 uur

Wat een heerlijk ontroerende film weer van Hallström. Ik denk dat Hallström zelf ook iets met honden heeft. Waar één van zijn eerste films (Mitt luv som Hund) ook al iets met honden had (meer symbolisch, blaf blaf haha) en Hachi iedereen ruim tien jaar geleden heeft doen janken, is hij 2,5 jaar geleden met deze film op de proppen gekomen.

Ik ben fan van bijna al zijn films en ook met a Dog's Purpose weet hij de juiste snaar weer te raken. Waar hij het vooral goed doet is dat de balans sterk aanvoelt. Nergens wordt de film te sentimenteel. Er zit veel humor in de film om ervoor te zorgen dat de film herkenbaar aanvoelt voor mensen die ook honden hebben (gehad). Af en toe wil je die tissues wel pakken, maar nergens vliegt de film uit de bocht. Het enige wat de film lichtjes in faalt zijn de vele verhaallijnen. Niet elke is even interessant en uiteindelijk wil je alleen maar dat het goedkomt met KJ Apa en Britt Roberton's personages. En gelukkig komt de film na wat omzwervingen op een leuke en sentimentele manier daar terug.


4,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Umi ga Kikoeru (1993) 3,0

Alternatieve titel: Ocean Waves, 4 februari, 22:25 uur

Qua thema raakt Ocean Waves exact de snaren bij mij. Het is een coming-of-age film verpakt in een Ghibli jasje. Wat dat betreft varieert Ghibli enorm met de type films die zijn uitgekomen. De film is lekker kort en behoorlijk sfeervol en leunt op nostalgie. Dit werkt helaas maar deels. Verantwoordelijk voor de twijfel is de onbegrijpelijke Rikako. Je kan haar mysterieus en wat dan al noemen, maar Taku en Rikako zijn alleen maar gemeen tegen elkaar en slaan elkaar zelfs. Potentieel onvergeetbare gedeeltes (Tokio tripje) voelen afgeraffeld aan en uiteindelijk voel je nergens die uiteindelijke diepe liefde die ze voor elkaar voelen. De vriendschap tussen Taku en Matsuo voelde ook niet heel diep.

De potentie is er, maar uiteindelijk voelen de personages me onafgewerkt aan en had de film zeker geprofiteerd bij 20 minuten tot een half uur extra speeltijd.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Omohide Poro Poro (1991) 4,0

Alternatieve titel: Only Yesterday, 3 februari, 21:37 uur

Only Yesterday is na Grave of the Fireflies en My Neighbors the Yamadas de derde film die ik zie van Takahata. Waar de eerste een klassieker is, vond ik de tweede een slechte film met een animatiestijl die me absoluut niet beviel.
Wel duidelijk is dat Takahata een eigen visie heeft. Het thema voor deze film stemde mij ook hoopvol. Wat dat betreft heeft Only Yesterday absoluut niet teleurgesteld.
De afwisseling tussen het heden en verleden gaat naadloos en de melancholische gevoelens die Taeko oproept zijn aandoenlijk en voelen oprecht aan. Hedendaagse problemen doen haar aan bepaalde situaties denken die ze in haar jeugd heeft meegemaakt. Op het eerste gezicht lijken haar avonturen puberaal en dan krijg je opmerkingen hierboven als "dit is een meisjesfilm". Toch zit hier veel meer achter. Een eerste kalverliefde, schuldgevoelens, schaamte en het conformeren aan de regels binnen een ouderwets gezin waar ze als eind twintiger nog steeds de gevolgen van ondervindt. Vandaar ook deze uitstapjes naar het platteland, blijkbaar is ze onbewust al een tijdje op zoek naar zichzelf.

Het alledaagse sfeertje van de reis en het gemoedelijke plattelandsleven doen haar steeds meer beseffen wat ze mist in haar volwassen leven. Met de hulp van Toshi worden haar herinneringen aan vroeger ontleedt en creëren ze een diepe band samen. Erg mooi om te zien, maar nergens wordt het too much. Leuk en subtiel die kleine, twijfelende handbewegingen en het dan toch net niet doen. Sowieso waren hun dialogen in de auto erg volwassen gemaakt.

Visueel zie je wel dat het een product van de begin jaren 90 is, maar de afwisseling tussen verleden en heden is erg fraai gedaan met twee verschillende stijlen. Muzikaal is de film ook top, met een ontroerende eindscene die gewoon niet beter had kunnen zijn.

Zodoende kan ik als derde ervaring van Takahata gelukkig weer een positieve bijschrijven.
Origineel als anime, want de film is echt gericht op een volwassen publiek en weet Only Yesterday je diep van binnen te raken.

Voorlopig een 4,0* met kans op meer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Little Women (2019) 3,5

3 februari, 18:49 uur

Ik ben gek genoeg niet bekend met dit werk, maar ik kon Little Women prima pruimen. In het begin is het heen en weer gaan in de tijd even verwarrend, maar naarmate de sterke cast je steeds meer in het verhaal trekt vergeet je de tijd en zit je voordat je het weet naar de aftiteling te kijken. Er zitten een paar dingetjes in die me niet geheel overtuigen. Zo komt nergens echt goed naar voren dat Amy (gespeeld door Florence Pugh) al jaren verliefd was op Laurie, krijgt niet elke acteur de kans om te shinen en vind ik het bezoekje van die vriend op het laatst een beetje geforceerd. Nu vraag ik me wel af of ze dit gedeelte van het verhaal ook al voor die uitgever heeft verzonnen, of alleen het gedeelte "under the umbrella" bij het treinstation. Wat ik wel een sterk aspect van de film vindt.

Je kan dit happy end erbij inbeelden, maar uiteindelijk bleef ze een sterke, onafhankelijke en bovenal ongehuwde vrouw. Uiteindelijk dus een inspirerende fikm.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Gretel & Hansel (2020) 2,5

3 februari, 18:48 uur

Perkins is een beetje een vreemde regisseur. Zijn vorige film met de onmogelijk lange naam kon ik absoluut niet pruimen. Erg stilistisch, maar compleet inhoudsloos en slaapverwekkend saai. Veel valse spannende momenten en extreem lang uitgerekte scènes.

Met Gretel & Hansel heeft hij weer een uiterst vreemde en stilistische film gemaakt, te beginnen met de aspect ratio van 1.55:1. Dit zorgt voor een vreemde gewaarwording op het bioscoopscherm, waar je aan de zijkanten gewoon teveel ruimte overhoudt. Ik vind het ook weinig toevoegen. Ik vraag me af wat de reden hiervoor is geweest.
Qua sfeersetting werkt de film wel heel goed. Perkins weet een naar toontje neer te zetten en dat ongemakkelijke onderhuidse gevoel blijft je de hele film achtervolgen.
In het begin kon ik de mysterie rondom het huis van de heks prima pruimen en werkte de beklemmende sfeer gewoon goed. Al vond ik die Hansel maar een irritant jochie. Echter voelt het hele plotje een beetje stuurloos aan. Waar wil Perkins naartoe werken? Ik mis daarin een echte climax. Die opgebouwde spanning moet tot uiting komen en uiteindelijk slaagt Perkins daar maar deels in.

Met gemak een gigantische verbetering t.o.v. zijn vorige film, maar het moet her en der nog gefinetuned worden. Vooral qua plot enopgebouwde spanning goed uitbouwen valt er nog wat te verbeteren, maar als hij deze opwaartse lijn doortrekt gaat het wel goedkomen met Perkins.

2,5* (maar wel een ruime)

» details   » naar bericht  » reageer  

Majo no Takkyûbin (1989) 3,0

Alternatieve titel: Kiki's Delivery Service, 1 februari, 22:52 uur

Netflix heeft een geniale zet gedaan door Ghibli films aan te kopen. Hiermee blijven ze veruit de beste streamingservice.
Nu heb ik nog niet alle Ghibli films gezien, dus kan ik de komende maanden lekker aan de slag met het restant.

Deze klassieker kreeg als eerst het genoegen om een kijkbeurt te krijgen. Uiteraard heb ik de film in het Japans gekeken. Ik heb gemerkt bij Nefflix en anime dat de subs zijn gebaseerd op de Japanse dub, dus het is verwarrend dat de dubs en subs niet met elkaar matchen.
Enfin, de film zelf. Het is echt verbazingwekkend dat er 1989 achter de film staat, want dat zie je absoluut niet af aan de film. Wat is alles mooi geanimeerd zeg. De film heeft zeker de tand des tijds doorstaan. Kiki's Delivery Service is klein van opzet en groots van hart. Het voordeel is dat de film erg sympathiek is en je continu met een glimlach zit te kijken. Het nadeel is dat het geheel een beetje stuurloos aanvoelt en ik mis een einddoel in de film waar het naartoe wil werken. Het einde voelt ook wat abrupt aan en ik heb niet echt het idee dat Kiki echt iets heeft moeten overwinnen. Het verliezen van haar heksenkrachten is eigenlijk het enige dilemma van de film.

Conclusie: Kiki's Delivery Service is een klein en visueel prachtige film met een groot hart, maar het mist een duidelijk doel waardoor een echte spanningsboog ontbreekt.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Delicatessen (1991) 2,5

1 februari, 22:35 uur

Misschien herkennen meer mensen met een een grote filmcollectie het wel. Je hebt zoveel films en series dat je veel films laat voor wat ze zijn. Je bent er nooit in de mood voor, je kijkt liever wat anders, te lui om op te staan, dus dan maar Netflix aan of de film simpelweg over het hoofd zien in de kast.

Delicatessen is één van die films. Dat ik de film nog niet heb gezien komt ook een beetje door de regisseur. Jeunet maakt eigenaardige films en na the City of the Lost Children heb ik eigenlijk nooit meer echt de behoefte gehad om deze film te kijken.
Toch ben ik er gisteren maar voor gegaan. Een keertje niet op safe spelen en gewoon een film kijken waar ik niet echt zin in heb.
Delicatessen is uiteindelijk wel geworden wat ik ervan heb verwacht. Een typisch rariteitenkabinet die onvergelijkbaar is met elke andere film, behalve films van Jeunet zelf. In het begin van de film heb ik flink gelachen om de gekkigheid en bizatte momenten. Met een zekere scene waarvan ik wel weet dat de liefhebbers van deze film sowieso los zijn gegaan. Maar uiteindelijk kleeft dat grote probleem met zijn films weer. Het voelt afstandelijk en kil aan, de dialogen zijn minimaal en enige personages weten amper te boeien. Hierdoor zit je uiteindelijk ruim anderhalf uur naar een bizarre, vreemde film te kijken zonder dat het je interesseert wat er daadwerkelijk op het scherm gebeurt. Gewoonweg saai eigenlijk.

Jeunet zal nooit mijj favoriete regisseur worden. Hij maakt vreemde en (visueel)unieke films, maar ze weten mij gewoon niet te pakken of te boeien. Daarvoor creëert hij teveel afstandelijkheid.

2,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

NWR (Nicolas Winding Refn) (2012) 3,0

Alternatieve titel: NWR, 31 januari, 00:33 uur

Deze documentaire staat als extra op de dvd van Drive en geeft een kort en bondige uitleg over de carrière van Winding Refn. Dit allemaal vertelt door Refn zelf op verschillende locaties. In de auto en op de locatie scouting voor Only God Forgives. Daarnaast komen nog andere lui aan het woord zoals Mads Mikkelsen, zijn ouders en zijn vrouw die dingen te vertellen hebben over hem.
Het is leuk om op deze manier dingen over hem te weten te komen en wat dat betreft is de docu zeker interessant. Verder heeft het allemaal niet zoveel om het lijf en wordt alles nogal eenzijdig belicht, wat natuurlijk ook wel eert logisch is. Maar als extra docu op de disc is dit mooi meegenomen.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Mudbound (2017) 3,5

30 januari, 15:51 uur

Een originele film die in het begin goed gebruikt maakt van de voice overs van de verschillende personages, die vooral helpen bij de sfeersetting en het gat opvullen van het gebrek aan een duidelijke sturing de eerste helft van de film. De tweede helft krijgt de film veel meer smoel en een duidelijke richting welke kant het opgaat. Een film die ontroert en op één scene (in de schuur) na niet teveel uit de bocht vliegt.

Een beetje ondergesneeuwd, maar zeker geen slechte film.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Never Goin' Back (2018) 3,5

28 januari, 23:51 uur

Never Goin' Back heeft qua plot weinig om het lijf, maar dat maakt niet uit.
In de hoofdrol spelen namelijk 2 getalenteerde dames die een humoristische rol neerzetten zonder dat dit ten koste gaat van hun geloofwaardigheid. De chemie spat van het scherm, waardoor hun vriendschap ontzettend hecht overkomt. De situaties waarin ze belanden zijn af en toe erg grappig zonder dat het uit de bocht vliegt en over de top gaat.
De kijker krijgt letterlijk een paar dagen uit het leven van deze 2 dames te zien. Dit haalt soms het tempo eruit, maar komt de authenticiteit van de film wel ten goede. Wel had er misschien iets meer gewicht in de film mogen zitten. Want het thema is eigenlijk best zwaarmoedig met allerlei school dropouts. Maar hé, we kunnen niet alles hebben he. De regisseuse heeft voor 1 kant gekozen, waardoor de film gelukkig niet zo'n ellendig twijfelgevalletje/middle of the road is!

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Princess Cyd (2017) 3,0

28 januari, 21:03 uur

Dit is echt zo'n vrolijk niemandalletje die geen vlieg kwaad doet en uiterst sympathiek overkomt. De steeds sterker wordende band tussen tante Miranda en nichtje Cyd is het absolute middelpunt van de film. De film die verder voortkabbelt, geen memorabele momenten bevat en zo rustig op de aftiteling afstevent zonder dat je er erg in hebt.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Si Shi Qing Chun (2018) 3,5

Alternatieve titel: Flavors of Youth, 28 januari, 16:18 uur

The Flavors of Youth is een leuke animatie met indrukwekkende visuals. Je wordt in de eerste korte film al gelijk meegezogen in de melancholische gevoelens die de hoofdrolspeler aan zijn jeugd heeft overgehouden en de centrale plek die de noedels daarin heeft ingenomen. De smaak van de noedels komen haast door je scherm heen. (3,5*)

Het tweede verhaal is ook aandoenlijk, met een zelfzuchtig model die aan de andere kant ook een goed voorbeeld probeert te geven aan haar onschuldige zusje. Het is misschien iets te kort voor echte diepgang,maar het verhaal werkt goed in de 25 minuten die het is gegeven. (3,5*)
Verhaal nummer 3 spreekt mij qua thematiek het meeste aan, maar wordt soms teniet gedaan door de jongen in de hoofdrol die iets teveel een recalcitrante puber is die zijn gevoelens niet durft te uiten aan een meisje die hij leuk vindt. (3*)

Al met al leuke korte filmpjes die profiteren van een kleurrijk en dynamische animatiestijl en de leuke thema's.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Carrie Pilby (2016) 3,0

28 januari, 09:48 uur

Een leuk, klein filmpje met Bel Powley die een meisje speelt met een hoog IQ en de daarbij behorende sociale struggles die ze ervaart. Het kijkt makkelijk weg en het verhaal kent een verloop die gelukkig niet teveel op de zenuwen werkt en af en toe zelfs aandoenlijk is. Er zitten vele valkuilen bij het maken van een film met dit thema, waarin bijvoorbeeld dates of andere sociale interacties gruwelijk over de top kunnen zijn. Dat valt in Carrie Pilby gelukkig mee.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Tenki no Ko (2019) 4,0

Alternatieve titel: Weathering with You, 27 januari, 21:57 uur

Visueel is Weathering With You weer een verademing om naar te kijken. De mix tussen 2D en 3D werkt perfect, de regendruppels voelen als pure magie aan en het is werkelijk een genot om naar de omgevingen te kijken. De film leent zich ideaal om met prachtige lichtinvallen te spelen, waarbij je continu zit te kwijlen zo mooi is het. Het is toch bizar hoe een film als dit soms fotorealistisch over kan komen, zonder dat deze de pretenties wil hebben om fotorealistisch te zijn.
Het plot dient de prachtige beelden op een sterke manier. Emotioneel mist het misschien net dat unieke dat Your Name wel heeft. Misschien komt het ook doordat de film iets moeilijker op gang komt. Maar wanneer je eenmaal doorhebt welke kant Shinkai met de film op wilt is het bij vlagen ontroerend en meeslepend.

De J-pop kritieken snap ik nooit zo. Deze worden niet overmatig ingezet en wanneer het ingezet wordt voelt het juist aan. Precies op de juiste momenten en met een goede toon. Totaal niet hinderlijk en sfeerbevorderend.

Dit is nu de tweede Shinkai die ik in de bios heb gezien inmiddels. Ik ga binnenkort maar even kijken naar zijn oeuvre, want dit is Japanse animatie zoals ik het wil zien. Qua animatiestijl, maar ook thema's. Ontzettend menselijk, romantisch, ondeugend (erg leuk ook hier) vrolijk, ontroerend maar ook met een aandoenlijke vleug fantasie.

4,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Then Came You (2018) 3,0

27 januari, 14:57 uur

Then Came You kan zo op de stapel van coming-of-age film met een (terminaal) zieke hoofdrolpersoon. Dus verwacht absoluut geen originaliteitsprijs. Gelukkig zijn de makers ook wel zelfbewust van dit feit en gaan ze hier soms op een grappige manier mee om. De band tussen de lange slungel Butterfield en Williams is aandoenlijk, maar eigenlijk ook weer niets dat ik nog niet eerder heb gezien.
Als je van het genre houdt kan je hier echt geen buil aan vallen. Verwacht alleen geen zaken die de revue nog niet gepaseerd zijn in gelijksoortige films.

3,0+

» details   » naar bericht  » reageer  

Ni no Kuni (2019) 2,5

Alternatieve titel: NiNoKuni, 26 januari, 19:31 uur

Toch ietwat teleurstellend.

Het begin van de film is veelbelovend, maar de film neemt vanaf het moment dat de eerste reis tussen de wereld plaatsvindt amper de tijd om zich in Yu en Haru te verdiepen. Hierdoor voelen vooral de handelingen van Haru ongeloofwaardig aan en moeilijk te begrijpen. Het opbouwen van de fantasierijke parallelle universum krijgt door het gehaast niet de juiste aandacht en zodoende voel ik de "epicness" van het hele gebeuren amper. Jammer, want er zit zeker potentie in het verhaal. De film wil teveel. Het had zich primair kunnen focussen op de driehoeksverhouding tussen Yu, Haru en Kotona. Het hele plot rondom de boze tovenaar voelt hierbij overbodig aan. Als de film op deze manier klein was gehouden, zou het veel meer diepgang met een veel grotere emotionele impact hebben gehad, want het werkte nu bij vlagen. Nu schippert het een beetje tussen een emotionele film over vriendschap & liefde en een groot avonturenverhaal waarbij een slechterik verslagen moet worden.

Technisch vond ik het ook wat wisselvallig. De 2D animatie kan me altijd bekoren bij Japanse animaties. Wanneer 3D wordt toegevoegd moet het daadwerkelijk iets toevoegen en een geheel vormen met de overige animaties. In Ni no Kuni leidt de 3D animatie teveel af, past het niet en is het soms gewoon lelijk. Het voelt aan als een film met verschillende animatiestijlen die niet één groot geheel vormen.

Ik ging er met redelijke verwachtingen in, maar uiteindelijk gaat Ni no Kuni ten onder aan de eigen ambities.

2,5*

Overigens aan te raden om hem in het Japans te kijken met NL/ENG ondertiteling. De ondertiteling is gebaseerd op de Japanse audiotrack. Wanneer je de Engelse audio aan hebt merk je dat de ondertiteling niet altijd overeenkomt met wat er gezegd wordt. Dit geldt voor zowel de Engelse als de Nederlandse ondertiteling. Hier had Netflix wel iets meer aandacht aan kunnen besteden. De essentie van de dialogen klopt nog wel, maar de zinsopbouw is anders in het Engels tov het Japans, waardoor het wel afleidt.

» details   » naar bericht  » reageer  

1917 (2019) 4,0

22 januari, 10:19 uur

Raar dat mensen hier het one-shot gedeelte als een gimmick zien, want ik vind dat Mendes en Deacon het juist prachtig hebben gedaan. Het voelt niet geforceerd aan en ze willen ook niet de illusie wekken dat dit daadwerkelijk een one-shot film is. Er zitten namelijk genoeg stukken in de film waarin overduidelijk de continuïteit van de one-shot doorbroken wordt. Het is vooral een gevoel van intensiteit die ze hiermee willen creëren en dat voel je ook van begin tot eind. 1917 voelt heftig, intens, spannend en emotioneel aan.
Ze hebben er een klein verhaal aan gekoppeld die perfect past bij wat ze willen uitdragen. Ik ben het er ook niet mee eens dat de film geen of een slecht verhaal is. Het gaat om 2 personen die de oorlog op hun eigen manier ervaren. Ik vond het juist prachtig en emotioneel.
Wel deel ik de mening dat de film echt een ervaring is. Eentje die je in de bioscoop moet hebben ervaren met goed beeld en geluid erbij. Ik vrees dat de herziening thuis misschien minder kan zijn, ik heb bv een Dunkirk ook nooit een tweede keer gezien.

Wat ik wel goed kan gebruiken in mijn geschiedenislessen aan 16 plussers is die intensiteit van de loopgraven die deze film uitstraalt, of überhaupt beelden van loopgraven zonder dat er een wonderpaard ( War Horse (2011) ) doorheen draaft.
De Eerste Wereldoorlog is zelden zo goed in beeld gebracht als in 1917 en ik denk dat de film een goede bijdrage kan leveren aan het inlevingsvermogen van tieners in iets wat redelijk abstract in de geschiedenismethodes staat. Dus een blu-ray aanschaf zal zeker volgen.

4,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Just Mercy (2019) 3,5

22 januari, 10:18 uur

Just Mercy weet mede dankzij de sterke acteurs goed op je gevoel in te spelen, waarbij tissues geen overbodige luxe zijn. Vanaf begin tot eind wordt dit sterke gevoel opgeroepen, waarbij je bij de rechtbank scènes af en toe wel een beetje dat been there, done that gevoel krijgt. Hierdoor krijg ik niet echt het idee dat Just Mercy een stempel op de filmgeschiedenis zal drukken. Toch is het dan ook weet lastig om niet emotioneel geraakt te worden bij de foto's en verhalen in de aftiteling. Een simpel en oud trucje, maar o zo effectief.
Beter goed gejat dan slecht bedacht wil men nog wel eens zeggen he!

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

The Constant Gardener (2005) 3,0

17 januari, 00:43 uur

De film vind ik moeilijk te plaatsen. Het verhaal is in de basis erg interessant en de film weet je ook de volledige speelduur erbij te houden. Toch vind ik de uiteindelijke intrige niet zo heel interessant en in de derde aktr niet heel sterk naar voren komen. De film leunt denk ik daarvoor ook iets teveel op de zoetsappige rol van Weisz.
Vermakelijk, maar ik zou toch eerder Cidade de Deus weer een keer opzetten.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Killer Inside: The Mind of Aaron Hernandez (2020) 3,5

15 januari, 17:39 uur

De persoon die u belde, heeft opgehangen

Met deze ietwat ongelukkige woordkeuze eindigt deze interessante documentaire, die in eerste instantie wel redelijk panklaar oogt en verder ook geen verrassende dingen doet. Er worden in de eerste afleveringen al wat opzetjes gegeven en die worden netjes ingekopt in de laatste aflevering. Toch wist het mij tot het eind te boeien, omdat er meerdere factoren die meespelen in het brein van zo'n persoon. Wat drijft iemand die -voor de buitenwereld- alles perfect voor elkaar heeft tot daden die je niet voor mogelijk houdt? Daar krijg je met deze fonkelnieuwe Netflix docu een antwoord op.

Ik houd van dit type true crime documentaires die Netflix er aan de lopende band uit poept, dus ik word echt op mijn wenken bediend!

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Jay and Silent Bob Reboot (2019) 3,0

14 januari, 18:07 uur

Net iets minder "scherp" dan zijn vroegere films waarin deze twee stoners schitteren. Maar ik kon het prima behappen en dat vind ik al heel wat, aangezien Smith na Clerks II uit dit universum is gestapt en zijn films naar steeds verdere niveaus daalden.

Smith grijpt terug naar zijn oude successen en met deze reboot weet hij dat gevoel weer aardig te creëren. Het enige waar ik een beetje mee zit is dat de cameo's iets meer echt als een vriendendienstje aanvoelen. Als voorbeeld neem ik Shannon Elizabeth. Opzich weet Smith een leuk verhaallijn te bedenken met een dochter, alleen had het emotioneel een beter einde gehad als er nog een laatste moment met Elizabeth in had gezeten. Verder wel ontzettend veel pop culture referenties. Wat dat betreft snap ik het commentaat hierboven ook niet. De Hollywood remake/reboot cultuur, the Warriors, Chronic Con, Star Wars etc. Ik ben ze allemaal tegengekomen.

Voor de rest snap ik eigenlijk niet dat je dit zou kijken als je de typetjes, de flauwe humor en de grofheid niet kan waarderen. Misschien dat je het inmiddels ontgroeid zou kunnen zijn, maar als voorbereiding hierop zou je prima de oude films nog een keer kunnen kijken. Want stiekem heeft Strikes Back nog meer flauw (scheet) grappen dan deze volkomen zelfbewuste reboot.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Richard Jewell (2019) 3,5

13 januari, 09:14 uur

Ik kon deze Eastwood prima pruimen. Waar de kracht ligt is toch de rust waarmee het verhaal verteld wordt.
Je krijgt een prima idee van hoe Jewell in elkaar steekt, een rol die prima wordt gespeeld door Paul Walter Hauser. Zonder deze inzichten in zijn personage kan je gewoon prima mee in de gedachtengang van de FBI.
Eastwood heeft het ook slim aangepakt door de film klein te houden en zich vooral op Jewell en zijn moeder te richten. Met Kathy Bathes heb je gelijk ook een topper in handen en kan het amper fout gaan. De persoonlijke impact op dit gezin is voelbaar en daar draait het om. Waar juist andere films grootser proberen uit te pakken in dit soort thema's die een land in zn greep hebben gehouden.
Er lopen wel wat overdreven neergezette en verloren personages bij zoals Wilde, die de kracht onderuit halen die Eastwood juist met het focussen op Jewell tracht te bereiken. Er wordt heel veel tijd in Jewell gestoken, waardoor juist haar en Owen's personage minder goed uit de verf komen. Dit terwijl ze wel een significante rol spelen in de film.

Een mixed bag uiteindelijk. Aan de ene kant focust Eastsood zich goed op de persoonlijke ervaring van Jewell en zijn moeder over dit drama. Aan de andere kant weet hij minder goed hoe hij met de andere kanten van dit verhaal om moet gaan, de FBI en de media.


3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Bombshell (2019) 3,0

13 januari, 08:42 uur

Het probleem van een film als dit is dat het op de populaire trein rijdt en meegaat in de #metoo hype. Wat volgt is dus een ontzettend poltiek correcte film waarin de vrouw als powerhouse wordt neergezet. Het is dus voorspelbaar van begin tot eind en het is bijvoorbeeld ook wachten op een lesbisch stelletje, want ook de linkse gay community moet weer tevredengesteld worden. Dat maakt checklist van deze film natuurlijk compleet. Niet dat ik er iets op tegen heb hoor, maar het ligt er gewoon zo dik bovenop allemaal. Ook wanneer er zo'n montage langskomt waarin 6 vrouwen allemaal even hun verhaal vertellen. Het is gewoon#toomuch op veel momenten.

Waar de film wel in slaagt is die angstcultuur overbrengen wanneer zo'n zaak aan het rollen komt. Dat niemand iets durft te zeggen. Dit komt ook mede dankzij het blik fantastische actrices die voor deze film is geopend. Vooral Theron en Robbie spelen fantastisch. Die kwetsbaarheid van Robbie toen ze voor Ailes (gespeeld door een sterke Lithgow) stond, die pijn was letterlijk voelbaar.
Deze twee hebben wat mij betreft de menselijke kant van het verhaal ontzettend goed weten over te brengen. Waardoor ik de lompheid van het verhaal en de vele ingetrapte open deuren uiteindelijk prima kan vergeven.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Honey Boy (2019) 4,0

13 januari, 08:24 uur

Het autobiografische verhaal van LaBeouf en dat proef je tijdens het kijken van deze indie achtige film. LaBeouf speelt de rol van zijn leven als zijn eigen vader. Een ontzettend narcistische klootzak, maar tegelijkertijd voel je de pijn die dit personage met zich meedraagt. Een klootzak die je toch ook weer enigszins begrijpt. Een gebrekkige opvoeding werkt gewoon door op iemands latere leven. Want dat zie je daarna ook weer terug op zijn zoon. Lucas Hedges speelt de rol van zijn 22 jarige zoon "Honey boy" echt fantastisch. Gekweld door een verleden waarin hij eigenlijk onbewust geterroriseerd werd door zijn vader (die onbekwaam is) voel je gewoon de pijn die de jongere "Honey boy' ervaart in de flashbacks. Een rol die weer subtiel en prachtig gespeeld wordt door Noah Jupe.

De film is klein, is oprecht en wordt gedomineerd door drie getalenteerde acteurs. Ik heb hier oprecht van genoten. Dat einde op de motor, die symboliek. Acties zeggen soms meer dan woorden.

4,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Dark Waters (2019) 3,5

13 januari, 08:18 uur

De eerste film vab de drie op het PAC festival waarin het verhaal is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Een op het oog kleine zaak wordt door Ruffalo aangenomen, met uiteindelijk een gevolg dat op wereldwijde schaal voelbaar is geweest. Ruffalo is heerlijk subtiel in deze film en deze one man show van hem is ook waar het om draait. De beerput wordt steeds verder open gehaald, al moeten we het ook maar geloven omdat teveel allemaal medische mumbojumbo is. Het voelt allemaal soms net wel even te traag aan, maar de film slaagt wel in de opzet. Uiteindelijk draait het erom dat je juicht voor de good guys, want die nalatigheid van DuPont is echt storend. Het toont wel weer aan wat een verrot land Amerika soms kan zijn.
Wel vind ik dit meer een film voor een eenmalige kijkbeurt. Het is zeer interessant wat er allemaal gebeurd, maar het heeft niet een hele hoge herkijkwaarde omdat je precies weet wat Ruffalo's personage gaat achterhalen en de uitkomst al weet. Zaken die ontzettend boeien bij een eerste kijkbeurt, maar de noodzaak voor een herziening minder groot maken. Maar dat is geen ramp verder, want het publiek moet dit soort verhalen niet onthouden worden.

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Blue Jay (2016) 3,0

12 januari, 21:50 uur

stem geplaatst

» details  

Outside In (2017) 3,0

9 januari, 22:03 uur

stem geplaatst

» details  

Fallen (1998) 3,0

9 januari, 18:45 uur

Deze tv topper is inmiddels al dertig keer op tv geweest (verslaat Fallen misschien Kiss the Girls wel?), maar de laatste jaren heb ik de film toch een beetje gemist. Niet omdat het een fantastische film is, maar wel omdat het is wat ik zoek in een jaren 90 film. Laat ik nou net nog een dvd hiervan in de kast hebben staan.

Fallen is een lekkere detective/moordmysterie waarin de rechercheur nog niet alle moderne hulpmiddelen tot zijn beschikking heeft. Dat bevalt me wel aan dit type film in de jaren 90.
Fallen is qua spanning niet bijzonder, maar het verhaal is origineel en levert af en toe bijzondere situaties op. Volgens mij moeten de acteurs ook lol hebben gehad tijdens het maken van de film, waarin ze in estafette vorm Time is on my side zingen.
Dat is wel een reden waarom Fallen toch altijd wel blijft hangen als je de film afsteekt tegen soortgenoten zonder de bovennatuurlijke twist.

Nergens is de regie bijzonder, maar het verhaal vermaakt van begin tot eind.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

El Guardián Invisible (2017) 3,0

Alternatieve titel: The Invisible Guardian, 8 januari, 09:14 uur

Erg sfeervol, maar ook nergens echt verrassend. Er wordt wat ingegaan op Spaanse folklore en dergelijke, maar uiteindelijk is dit niet meer dan een detectivefilm waarin er moorden worden gepleegd en deze opgelost moeten worden. En hier had ik geen problemen mee, want de basis is sterk en dd acteurs hebben het ook geloofwaardig gebracht.

3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

The Confession Killer (2019) 3,5

8 januari, 09:09 uur

Het duurde allemaal wel erg lang, waardoor de docu soms iets te repetitief aanvoelde. Maar het gegeven is interessant en het complete onvermogen van de baantjeszieke en resultaatgekke Amerikaanse politiekorpsen is shockerend om te zien.
Veel van dit soort documentaires laten toch maar zien dat poliekorpsen vol met mensen zitten en ook maar fouten maken (want dat is menselijk). Het is vooral verbazingwekkend dat er geen (functionerend) controlerend orgaan is dat kriktisch naar de werking kijkt, want zo komen onschuldige mensen aan hun eind in de gevangenis. Nu is Henry Lee Lucas natuurlijk niet volledig onschuldig, maar dit soort blinde vlekken bij politieagenten/rangers zorgen er wel voor dat de echte daders van gruwelijke misdrijven nog op straat rondlopen. Het is bespottelijk van wat ze hem in de schoenen hebben geschoven. Maar hee, zolang je baantje maar veilig is he. Gelukkig bestaat er tegenwoordig zoiets als DNA onderzoek en kunnen de meeste mensen alsnog opgepakt worden. En verhip, het zijn vaak ook nog mensen die voor andere misdrijven gevangen zitten. Je zou het niet verwachten.

Dat deze bovenstaande emoties loskomen is wel iets dat de documentaire oproept, maar ook heel goed in beeld brengt. Alleen daarom is het al het kijken waard!

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Tell Me Who I Am (2019) 3,0

8 januari, 08:39 uur

Ben het wel eens met de gangbare mening hier. Alles is heel interessant en je vraagt je gelijk vanaf het begin al af wat er is gebeurd met de beste jongen. Visueel erg aantrekkelijk en de reconstructies worden ook hypnotiserend in beeld gebracht.

Gaandeweg wordt het steeds meer gerekt, terwijl je weet dat de onthulling komt. Eenmaal onthuld valt de shock toch wat tegen. Misschien ook omdat het allemaal wat afgeraffeld wordt en er verder helemaal niet verder op de grotere conspiracy wordt ingegaan. Er is in ieder geval voer voor meer dan dat de docu uiteindelijk laat zien.

Krappe 3,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Jojo Rabbit (2019) 4,5

6 januari, 20:39 uur

Wat is Jojo Rabbit toch een ontzettend leuke film.

Relativeringsvermogen is een gave die niet voor iedereen is weggelegd en je moet soms ook kunnen lachen wanneer er moeilijke onderwerpen besproken kunnen worden. Dat betekent alleen maar dat je op verschillende manieren naar historische gebeurtenissen kan kijken. Daarom kan ik Waititi ook ontzettend waarderen. Want dit is gewoon een coming of age film, verpakt in een film met politiek incorrecte humor die de grenzen opzoekt. Maar tegelijkertijd is dit wel de exacte belevingswereld van een tienjarig jongetje. Naïef, onwetend, goedgelovig en vooral ook heel erg zwart/wit. Wanneer je door alle schunnigheid heen prikt, krijg je eigenlijk een behoorlijk zwaarmoedige film met een prachtige boodschap en een hart van goud. Jojo wordt steeds meer met de realiteit geconfronteerd en wordt gaandeweg de film beetje voor beetje uit zijn fantasie/bubbel gerukt. De mix tussen humor en drama werkt daarom ook perfect in de film. Er zit één moment in waarin de zaal de adem inhield, iedereen weet wel welke. Om maar aan te geven dat de oorlog iedereen bereikt, zelfs de jeugdige onschuld van onze hoofdrolspeler. Het is onmogelijk om deze te bewaren, uiteindelijk zorgt een totale oorlog ervoor dat alle jeugdigheid van een jongetje weggenomen wordt.

De humor is wat dat betreft alleen maar een muur die in eerste instantie de wereld van Jojo representeert, langzamerhand wordt deze muur afgebrokkeld. Met enige relativeringsvermogen en zonder je gelijk boos te maken of aangevallen te worden wanneer er wat schunnige grappen worden gemaakt, kan je echt een hele ontroerende ontwikkeling van Jojo meemaken.

Diep onder de indruk!

4,5*

En oh ja, ik heb me ook scheel gelachen (net zoals alle anderen in de zaal) ! Politiek incorrect zijn is niet verboden. Die German Shepherds Bril-jant

» details   » naar bericht  » reageer  

Tucker: The Man and His Dream (1988) 3,5

5 januari, 21:00 uur

Leuke en vlotte biopic over een man die zijn tijd ver vooruit was betreft het ontwerpen van auto's. Gordels lijken nu zo normaal.....
Toch werd hij op alle mogelijke fronten tegengewerkt door de bestaande industrie en politiek. The American Dream is op het toppunt van kapitalisme in de film niet meer dan een valse droom. Alles komt aan te pas. Het opstarten van de zaak, de moeilijkheden onderweg, de administratieve rompslomp en de rechtzaak.

Coppola behoudt de regie op een slimme manier door er veel vaart in te houden, veel sfeervolle muziek, een goede tijdsetting en bovenal zich te richten op de personages. Hij verliest zich niet teveel in de rechtzaak en de politieke spelletjes die er gespeeld werden. Het nadeel is wel dat de film een beetje aan de oppervlakte blijft borrelen, misschien dat de film dan ook te naargeestig zou worden. Het voordeel is dat vooral de liefde en passie voor het bouwen van auto's die de film uitstraalt. Getuige ook de Tucker 48 Sedan die in het bezit is van Coppola zelf en tentoongesteld wordt op zijn winery. Wat dat betreft kan je de film ook een ode noemen aan de Tucker 48!

3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Todas las Pecas del Mundo (2019) 2,5

Alternatieve titel: All the Freckles in the World, 5 januari, 18:21 uur

Op zich een schattig filmpje over een jochie dat altijd verhuist en op een nieuwe school verliefd wordt op "het mooiste meisje van de klas". Maar alles gaat zo snel en gehaast dat het ten koste gaat de geloofwaardigheid. Hij maakt gelijk vrienden, zijn vriendengroepje die niet kan voetballen haalt de finale (al zie je er amper beelden van) en hij krijgt uiteindelijk wel erg makkelijk het meisje waar hij al tijden achteraan zit. Om haar vervolgens 1 scène later alweer te dumpen. Beetje een teleurstellend gevoel dat achterblijft op deze manier. Ook worden er bepaalde zaken aangekaart die met enige diepgang toch een topfilm zouden kunnen maken, maar er wordt uiteindelijk te weinig mee gedaan. Met als grootste voorbeelden die pedojuf en de vader die altijd weg is van huis. Voor het plot onnodige toevoegingen.
Het vrolijke toontje en de leuke kindacteurs zorgen ervoor het onderhoudend bleef. Maar er zijn betere films in dit specifieke coming-of-age genre.

2,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Don't F**k with Cats: Hunting an Internet Killer (2019) 4,0

4 januari, 13:12 uur

Een zeer shockerende documentaire. En toch eentje die ondanks het voorspelbare verloop op een manier eindigt die je de mond open doet vallen van verbazing.
Het begint met de moord op een paar onschuldige kittens. Dit zet wat mensen aan tot een klopjacht op de dader. Het enthousiasme waarop deze mensen achter de dader aangaan is oprecht, maar soms ook beangstigend. Dit leidt er waarschijnlijk toe dat een onschuldig persoon aangevallen wordt en uiteindelijk zelfmoord pleegt. Voer voor wat meer diepgang, maar helaas blijft het hierbij en raast de documentaire door.

Gaandeweg de onthulling kwamen er allemaal dingen boven bottelen. Die Magnotta kwam me wel heel erg bekend voor. En ergens in aflevering 2 kwam de opheldering bij mij opeens. Ik had dit op het journaal gezien. Weliswaar langer geleden dan ik in eerste instantie herinnerde, maar toch nog redelijk vers.
Dit zorgde er wel voor dat ik wist hoe het ging eindigen en enkel wat details nog ingevuld moest hebben.

En wat een details zeg! Je krijgt gedurende de docu al wel door dat er iets mis is met Magnotta, maar dat het zo erg is. Hij is een fan van de film Basic Instinct van Paul Verhoeven. En aan de hand van de film is hij al jaren in het vooruit met zijn alibi bezig (de advocaat die op Douglas lijkt, ik geloofde zijn verhaal daar ook al niet) en verzint hij personages gebaseerd op de film. Vervolgens speelt hij met de moord op de Canadeze jongen Basic Instinct na met de ijspriem en doet hij hetzelfde met het verhoor op het politiebureau. Hij speelt Sharon Stone's rol tot in de details na.

Te ziek voor woorden. Je moet ook maar het lef hebben om zoiets te kunnen doen. Jammer dat het door zo'n narcistisch en psychopatische idioot is uitgekiend, want creativiteit kan je hem niet ontzeggen.
Het ergste vind ik toch zijn moeder, die blijkbaar nog steeds in het onzinverhaal van haar zoon gelooft. Dat is misschien het meest treurige van dit alles.

Het einde zorgt er in ieder geval wel voor dat deze documentaire bovengemiddeld goed is.

4,0*

» details   » naar bericht  » reageer