Wolf Man is na Nosferatu een tweede klassieke monster verfilming in een maand tijd. Nosferatu is duidelijk wel de betere film. Vooral omdat er een eigen visie achter zit met Robert Eggers. Leigh Whanell heeft vooral achter de schermen furore gemaakt en na the Invisible Man (die Ik wel beklemmende vond) is dit zijn tweede film als Regisseur gemaakt. Wat opvalt is dat hij goed gebruik maakt van de sfeervolle en bosrijke omgeving. Deze voelt ook echt beklemmend aan met af en toe erg mooie shots.
Echter wordt het nooit echt eng en richt hij zich vooral om de dramatiek van de hoofdrolspelers. Voor horrorfilm begrippen werkt dit prima en sommige elementen (tussen vader en dochter) werken erg goed. Ik vind het jammer dat je niet op het puntje van je stoel zit, want er zit veel potentie in veel scènes en dat wordt er niet altijd even goed uitgehaald.
Toch wordt het nooit slecht en vinden er leuke perspectiefwisselingen plaats en ziet de monster make up er lekker ranzig uit. Dit voegt vooral veel toe aan het realiseren van de film dat het niet een cgi feest is.
Niet een retespannende film, wel een film die onderhoudend genoeg is om van begin tot eind boeiend te blijven.
Alternatieve titel: Words Bubble Up like Soda Pop, 13 januari 2025, 17:57 uur
Ben na Blue Box en Dangers in my Heart heel Netflix aan het afstruinen naar coming of age animes. Uiteraard spreekt dit plot me ook enorm aan. Omdat het niet de lengte van een serie heeft is het allemaal erg gehaast en gaat de film niet erg diep. Maar binnen de korte speelduur weet Word bubble up like Soda Pop wel te overtuigen. De kleuren spatten verder van het scherm in een bijzondere animatiestijl waarvan ik wel kon genieten, maar ik begrijp ook als mensen dit niks vinden.
Gewoon een leuk en lief klein filmpje.
