Meningen

Impact is een miniserie die weinig om het lijft heeft en vooral teert op barslechte special effects waar zelfs The Asylum zich nog voor zou schamen.

Toch werkt de miniserie wel aanstekelijk en zit er lekker veel vaart in om het gebrek aan een fatsoenlijk plot te verdoezelen. Vooral de B-cast onder leiding van Natasha Henstridge en David James Elliot lijken er veel plezier in te hebben.
Het is echter wel raar dat er voor sommigen hele dagen voorbij gaan en zo even makkelijk de wereld over vliegen, terwijl de opa met zijn 2 kleinkinderen een nachtje overleven in een tankstation. Qua tijden en locaties klopt er sowieso weinig, aangezien die Duitser/Fransman ook opeens in Amerika opduikt(kan er wel gevlogen worden?).

De ideeën zijn verder geinig(wat voor effect heeft een kapot geramde maan op de aarde), alleen ontbreekt het aan een budget waardoor de leuke ideetjes er veelal belachelijk geanimeerd uitzien(de boot, de trein etc.). De zwevende mensen en de maan zelf waren van een ietsje hoger niveau qua SE.

Het tweede deel van de miniserie is veel trager. Op Aarde schijnt blijkbaar opeens niks meer te gebeuren, waar het eerste gedeelte vol actie zat en de aarde continu een doelwit van de omstandigheden leek te zijn. Het vervolg is verder helaas ook een slap aftreksel van Armageddon, wat al geen topper is.
Het is jammer dat het tweede deel zoveel aan vreugde inboet, want buiten die aanstekelijke uitwerking heeft Impact niet heel veel te bieden.

Er zit veel potentie in Impact, maar ontbreekt aan een goed budget en de inspiratie lijkt na anderhalf uur ook compleet op om een voldoende te kunnen scoren.

2,0*

Leuke film, die vooral het 1e uur echt weet te overtuigen dankzij een zeer overtuigende cast. De kids doen het ook zeer leuk en weten je helemaal mee te slepen. Er zitten zelfs spannende momentjes in, zoals bijvoorbeeld op de kermis. Ook weet de film op veel momenten sympathie op te wekken, de ventilator scene is erg leuk gedaan.

Soms wordt het ietwat te zoet na de introductie van Mateo, die eerder een wandelende, oude en wijze man/jezus lijkt.

Leuke film om is een keer gezien te hebben!

3,5*

Ik had hier toch meer van gehoopt.

Aan King en Allen ligt het niet, want die doen prima hun best in de film. Het verhaal is interessant genoeg om te boeien en het vleugje bovennatuurlijk zorgt ervoor dat The In Between afwijkt van de standaard meuk in dit genre.

Ik had vooral moeite met hoe de film in elkaar steekt. De flashback structuur werkt enorm tegen de film, waardoor de film elke vorm van spanning en verdriet mist. Ik snap nooit waarom men zo nodig moet spelen met de chronologie van een film, vooral als het niets toevoegt. Doordat je vanaf het begin al weet wat er gebeurt doen alle flashbacks er eigenlijk niet toe. Het verrassingselement verdwijnt en de shock is er ook totaal niet. Het helpt ook niet mee dat zo'n synopsis op MovieMeter ook al de hele film beschrijft. Als je het doet moet het ook daadwerkelijk een functie hebben in de film.

Dit is echt typisch zo'n geval van een film waar je blind in moet gaan en dat de film je op chronologische wijze moet verrassen. Nu spoilert de film zichzelf telkens en als je ook maar ergens een synopsis leest hoef je de film ook al niet te kijken.

2,5*

Leuk wegkijkertje voor tussendoor.

In Good Company is nergens slecht, maar nergens wordt het ook echt super goed. Aan de cast ligt het ook niet, want die zijn allemaal wel redelijk in vorm. Al vind ik de relatie tussen Grace en Johansson een beetje geforceerd en is Johansson overduidelijk (prachtige) beeldvulling. Er is namelijk vrij weinig gedaan met dit personage.

Gelukkig is de film hier en daar origineel en eindigt de film ook niet precies zoals ik zou verwachten, het is zoals bovenstaande wel goed vermeld: een soort van "coming of age" film. Wat je toch wel weer met een redelijk tevreden gevoel achter laat.

3*

Raar dat deze film zo onbekend is op MovieMeter. Verder eigenlijk een prima drama met een aantal thriller elementen. Het acteerwerk is meer dan prima, het zweverige camerawerk is bijzonder goed, het thema is aangrijpend en de uitwerking vanuit de verschillende oogpunten is meer dan prima, zodat je een goed inzicht in de gedachtengang krijgt. Dat dit ook nog is een letterlijk gebeurd drama is maakt het des te aangrijpender.

Wel jammer dat het einde wat te lang doorgaat, alsof Norh geen einde kon breien aan de film.

3,5*

Ik houd best van "moord onderzoek" filmpjes, maar in the Electric Mist is toch te langdradig en te saai.

Het begint lekker rustig allemaal, vind ik helemaal niet erg in dit soort films, alleen hetkan ook te lang duren hoor.

Er zit niet echt een lijn in de film, het springt hotseknots van de ene naar de andere scene.

Na elke ondervraging zou je denken dat Jones wat ermee zou doen, alleen ging het opeens naar het andere onderzoek over en leek het alsof ie niks met de hints hebben gedaan.

Ook zijn er teveel bijrollen die niks toevoegen, het is te lastig om al die namen te onthouden.

Het lijkt teveel los zand allemaal. Tegen het einde komt het wel enigzins allemaal bij elkaar, alleen boeit het je totaal niet meer.

Het einde was dus ook totaal niet bevredigend voor mij, ik had echt zoiets van: "is dit nou het antwoord waar we al ruim anderhalf uur naar op zoek waren?"

Zijn er positieve punten? Ja natuurlijk, de film zit vol mooie plaatjes en de camerahoeken die gebruikt worden zijn ook interessant.

Alleen dit weegt bij lange na niet op tegen het zwakke script, zoals eerder al is vermeld, het lijkt eerder op een serie dan op een film.

Het is te traag, te vaag en onsamenhangend.

2*

Tsja weet eigenlijk niet precies wat ik hierover moet zeggen als ik eerlijk ben.

De film is wel aardig en de acteurs komen ook allemaal geloofwaardig over. Nergens gaat iemand over de top, gewoon degelijk. De oma is trouwens wel een leuke rol, zorgt toch voor wat humor in de film, wat er verder helemaal ontbreekt.

Het script zat me weer is dwars, ik had niet echt het gevoel dat de film ergens heen ging. De affaires die Adam Brody met Meg Ryan en Kristen Stewart heeft zijn puur oppervlakkig en worden verder eigenlijk nauwelijks uitgediept.

Toch jammer, de film volgt dus wel een eigen lijn, wat bewonderenswaardig is, alleen doet er vervolgens niet veel mee.

Het einde is ook niet wat ik had verwacht, toch een redelijke teleurstelling bij een film in dit genre. Alleen ik had niet echt het gevoel dat er nou echt veel gebeurt was in de film.

Toch blijft het knap dat de film niet voor een geforceerd einde kiest, daarmee is het toch aangenaam om naar te kijken.

2,5*

Een verrassend leuk filmpje van Carpenter dat vooral zijn kracht in de eerste helft van de film heeft liggen. De sfeer is op z'n Carpenter's uitmuntend, het verhaal is mysterieus en de uitwerking is af en toe behoorlijk effectief. Richting het einde verliest de film een beetje de grip op het verhaal en lijkt het meer te eindigen op een massa hysterie, maar desalniettemin toch zeker niet 1 van de minsten van de horror grootmeester.

3,5*

Kan me wel redelijk vinden in Onderhond zijn mening.

Je zou op basis van het plot en de genre aanduiding verwachten naar een pure horror te kijken. Maar als je weet dat het gebaseerd is op werk van King, dan weet je dat het eerder een psychologische thriller zal zijn met bovennatuurlijke elementen.

Dat is het uiteindelijk ook wel. Het mysterie wordt goed opgebouwd in de eerste akte, maar al vrij rap krijg je door hoe het een en ander werkt in de film. Geen idee of het veel ruimte overlaat voor plotholes, hoogstwaarschijnlijk wel. Maar Natali laat de kijker ook wel redelijk in het ongewis en er heerst geen drang om alles tot in de puntjes uit te leggen aan het publiek.

De film slentert alleen een beetje door in de tweede akte. Er gebeurt niet altijd even veel om de aandacht van de kijker erbij te houden. De film begint ook wat stuurloos te worden. Alsof Natali zelf ook niet weet wat dit nou precies voor een film moet zijn.

Dit wordt enigszins hersteld richting het einde, waar de film wel prima eindigt in mijn ogen.

Achteraf blijf ik meer het idee houden dat de film uiteindelijk een briljant concept is waar uiteindelijk meer mee gedaan had kunnen worden. Ik mis achter gezien gewoon een stukje spanning. De setting was er wel naar om een nagelbijtende film te maken.

3,0*

Interessant thema, zwak uitgewerkt.

Het begint allemaal interessant, al is het soms moeilijk om je lach in te houden met dat leeftijdsgedoe. Helaas begint het heen en weer na anderhalf uur te vervelen en het Robin Hood thema werkt je op een gegeven moment ook flink op de zenuwen. Dan heb je ook nog een matige Timberlake in de hoofdrol met als dieptepunt toch het moment dat zijn moeder overlijdt en hij begint te janken en te schreeuwen. Ik was de enige in de zaal die er de slappe lach om had, maar dit moment vat voor mij eigenlijk wel de hele film samen.

Er had meer ingezeten.

2*

Onevenwichtige film. Absoluut onverwacht komische momenten worden afgewisseld door saaie, op turbo draaiende dialogen tussen de 4 jongens die niet boeien. Verder is de humor qua niveau ook niet altijd even hoogstaand, al had ik daar persoonlijk wel minder problemen mee.

Wat mij het meest heeft gestoord aan de film is het geluid, wanneer de acteurs aan het praten zijn lijkt al het achtergrond geluid weg gefilterd te worden. Zo hoor je bij een nachtelijke strand scenè helemaal geen oceaan op de achtergrond en wordt de muziek in de disco's op zo'n laag pitje gedraaid dat je helemaal niet het idee hebt dat ze echt aan het feesten zijn. Zo bevat de film ook het eerste uur amper een fatsoenlijke achtergrond geluid.

Op de party boot hebben ze het enigszins nog goed geprobeerd te maken en kwam de muziek ook beter naar voren, maar toen was het kwaad al geschied.

Ik bleef uiteindelijk toch het idee hebben dat ik niet naar een professioneel gemaakte film heb zitten kijken.

2,0*

Inbred is een film die het moet hebben van de expliciete beelden en het maffe inteeltvolk van een afgelegen dorpje. De opbouw is helaas te tergend langzaam en het duurt dan ook drie kwartier voordat er eindelijk wat gebeurt in de film. Helaas wordt er ook niet goed gebruik gemaakt van een -in potentie- fantastische setting wanneer het stel een treinenkerkhof bezoekt. Iets wat de hele film eigenlijk kenmerkt: Een leuk uitgangspunt, maar ondanks de fijne gore en de maffe locals weet de film verder eigenlijk net te weinig te bieden om goed te zijn.

2,5*

De positieve reacties van de girls hierboven ten spijt, de film is gewoon zwak.

Al moet ik zeggen dat het hoopvol(maar wel een beetje te klef) begon, duidelijke relatieproblemen en een duidelijk verhaal.

Helaas, de kleine ergernissen begonnen al vroeg, toen ik McGregor en Williams al seksend voor de televisie een Arsenal wedstrijd op hadden staan waar manlief en zoontje bij aanwezig waren. Het helpt dan ook om beelden van de desbetreffende wedstrijd uit te zenden en niet een wedstrijd in de Amsterdam ArenA!!!!!!! Wat een belachelijke fout en ik neem op zo'n moment de film dan ook niet meer serieus. Vervolgens zie je in veel delen van de film Arsenal attributen die voor geen meter kloppen. Verkeerde (goedkope) shirts, verkeerde logo's en neppe sjaaltjes.

Ik kan me hier ontzettend aan storen. Erg onnauwkeurig en gewoon amateuristisch.

Gelukkig is het acteerwerk hier wel wat beter, al snap ik niet waarom er niet gewoon een Britse actrice voor is genomen om een BRIT te spelen. Echter pakt Michelle het wel goed op en overtuigt ze ook wel in haar rol.

Toch kan ik niet heel lang positief blijven, aangezien het verhaal gewoon een puinhoop is. De film is een drama, een speurtocht en weet ik veel wat nog meer. Het kibbelt een beetje doelloos vooruit zonder dat het een vast verhaallijn heeft. Zo zijn er veel zijplotten die totaal niet werken(de twee affaires met McGregor en MacFadyen voegen weinig tot niets toe) met als toppunt dat gestalk van het gezin van de "terrorist". Wat daar allemaal precies de bedoeling van is blijft me ook een raadsel.

Overigens vind ik het thema sowieso al bijzonder klef, maar die brieven aan Osama sloegen echt op niks. Irritant als simpele, modale mensen altijd opeens zo poëtisch aangelegd blijken te zijn. Ik begin maar niet eens over de geadresseerde van die brieven.

Nee, deze film werkt totaal niet en ondanks een paar positieve reviews is dit toch een totale flop. Wat vooral te wijten valt aan het beroerde script.

1,5*

Incendies is een bijzonder sterke film met zeer sterke vertolkingen van de hoofdrolspelers en schokkende beelden vanuit het Midden-Oosten.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht standaard, een tweeling dat op een zoektocht naar het duistere verleden van Nawal Marwan, hun moeder gaat. Dit levert echt aangrijpende en zeer mooie scenes op die je stuk voor stuk aangrijpen. Incendies eindigt dan ook nog is met een climax die je echt met beide benen op de grond zet.

Toen de film afgelopen was moest ik toch even op adem komen, wat een diepe indruk heeft deze film op mij gemaakt.

Zeer goed.

4,5*

Toch een tegenvaller van Nolan, tuurlijk is alles lekker bombastisch aan de film en ziet het er visueel gelikt uit. Helaas bekroop me wel een klein gevoel van teleurstelling, dat ligt toch vooral op verhaal technisch gebied.

De film duurt maar liefst 148 minuten, dit betekent dat er een boel nietszeggende plotjes in de film zaten. Vooral dat gedoe met DiCaprio en zijn overleden vrouw zorgden er vooral voor dat het tempo uit de film gehaald werd. Daarbij komt ook nog is dat ik het geen sterke rol van DiCaprio vindt en dat ik bijna geen sympathie voor zijn personage had. Dit nekte de film helaas wel richting het einde, wat behoorlijk langdradig en saai werd. Er werd op een gegeven moment ontzettend vaak geswitcht tussen "Limbo", de sneeuwbunker, Levitt in de lift en de auto die in het water viel.Veel nutteloze en saaie actiemomenten traden op dit moment de film in, vooral al die vuurgevechten in en rondom die sneeuwbunker waren behoorlijk saai en dus ook niet boeiend.

Ook zaten er veel nutteloze bijrollen in de film waarvan je na de film dacht of ze werkelijk wat hebben toegevoegd, Caine en Levitt bijvoorbeeld. Ondanks dat het prettige acteurs zijn waren het maar nietszeggende personages. Zo vond ik Page bijvoorbeeld veel leuker en ze voegde tenminste ook echt wat toe.

Jammer, want het verhaal in de basis is best intelligent en dat was eigenlijk ook het leukste aan de film. De momenten dat ze bezig waren om Robert Fischer Jr. zijn gedachten/dromen te manipuleren waren het interessantst.

Visueel ziet de film er wel prachtig uit, veel mooie scenes en de droomwereld wordt vooral in het begin prachtig neergezet in Parijs. Toch bekroop me richting het einde toch ook het gevoel dat ze met de droomwerelden er meer uit hadden kunnen halen. Te veel kreeg ik het gevoel dat ik naar een grafische opgepoetste versie van een Ocean's film zat te kijken. Een groep mensen probeert iemand te bedotten, alleen met wat mooiere settings.

Helaas, een lichte vorm van teleurstelling. Er werd teveel afgedwaald naar verhaallijnen die niet boeiend waren, omdat de film teveel pretendeert te zijn. Zo kom je veel actie tegen, zit er teveel dramatiek in en tegelijkertijd poogt het een hersenkraker te zijn. Jammer, want deze film heeft zoveel potentie, nu dramt het een half uur te lang door.

3,5*

Mooi en sfeervol MOH filmpje met een vieze creep, een lekkere chick, een prettige setting in een donker en regenachtig bos en een geinig kat en muis spelletje. Richting het einde wordt het wel wat minder, de climax komt wat te vroeg en het kibbelt daarna iets teveel verder.

Voor de rest een prima niveau wat deze hele reeks tot nu toe eigenlijk wel zo'n beetje heeft voor mij.

3*

p.s. de titel is wel behoorlijk lame. Moonface was zelfs nog beter geweest.

Dit schijnt de betere versie te zijn van de 2 nieuwe Hulk films, maar eerlijk gezegd kon ik er vrij weinig mee en is dit toch 1 van de mindere Marvels die ik heb gezien.

Het verhaal is gewoon bout, het kent geen introductie(slechts de flashbacks in de intro waar ik nog niet echt geconcentreerd was) en gedurende de hele film heb je het idee naar een vervolg film te zitten kijken. Personages die geen introductie kennen en onderlinge relaties die voor geen meter werken(lang geleden dat ik de animaties serie heb gezien, dus zo vanzelfsprekend is het allemaal niet) omdat ik geen flauw idee heb wie wie nou is? Wie is die pizzaria eigenaar? Hoe is Bruce in contact gekomen met die Mr. Blue? Je kan het misschien als positief zien dat ze op deze manier vaart willen brengen in de film en zodoende de personages nauwelijks een introductie krijgen. Maar maak de film dan ook wat sneller.

Dat is dus het volgende punt, er zit nauwelijks actie in de film en het klein beetje actie wat je voorgeschoteld krijgt stelt niet zoveel voor eigenlijk. In plaats van dat moet je het doen met een hoop gepraat dat niet bevorderend is. Als blockbuster vind ik de film zeker voor eentje uit 2008 gewoon tegenvallen.

Daarnaast is de hele film zo onlogisch als het maark an en handelt iedereen echt zo gigantisch dom. Logica is af en toe ver te zoeken in the Incredible Hulk.

Daarnaast vind ik de CGI ook wel meevallen, vooral the Hulk zelf is duidelijk een product van de computer. Heb het wel vele malen beter gezien in dit tijdperk.

Tegenvallende film, ben eigenlijk des te meer nieuwsgierig naar de 2003 versie.

2*

Redelijke film, die de meeste mensen al wel vaker dan 1x hebben gezien.

Hij is precies zoals ik me herinnerde, alleen heb ik voor mezelf de standaard wat omhoog gegooid.

Ik erger me ook een beetje aan het patriotische gelul, daar moeten ze echt is mee ophouden, alleen is dit verder voor mij niet zo'n groot irritatie punt zoals bij een paar andere mensen hier.

De film doet eigenlijk waar het voor bedoeld is, hersenloze popcorn vermaak, met leuke bijrollen en voor mij toch wel mooie special effects.

Alleen een aantal explosies en de scene in de Alien Headquarters in de ruimte kwamen visueeel wat minder over bij mij, maar zelfs dat is me vergeven, het is toch een ander tijdperk dan tegenwoordig he.

3 sterren

Ik ben er met lage verwachtingen in gegaan en als je die mindset hebt, dan valt het ook reuze mee allemaal. Je hoeft niet te verwachten dat de kwaliteit van de films uit de jaren 80 geëvenaard worden, dus dan leg je het vooral langs de lat van modernere films. En dan is dit gewoon een enerverende achtbaan rit die van begin tot eind vermaakt.

Harrison Ford is zoals altijd in topvorm en Mids Makkelsen (hihi) is zo clichématig als schurk dat het gewoon werkt. De rest huppelt er vrolijk achteraan. Ik snap best dat het meisje wat irritaties kan opwekken bij mensen, maar ik had er weinig last van.

De cgi is in overvloede aanwezig, maar eerlijk gezegd stoorde het me amper. Ik ben wel benieuwd hoe dit overeind blijft als ik de 4K disc erin zal gooien.

De de-aging van Ford ziet er ook prima uit, al is zijn stem nog steeds wel die van een bejaarde. Daar helpt een jong gemaakt gezicht ook niet tegen.

Voor de rest is het bullshit gehalte net te hoog om er optimaal van te genieten. Soms werkt ingetogenheid, maar alle actiemomenten duren net te lang en op een gegeven moment werkt het niet meer. Tegenwoordig hebben meer films daar last van (Fast X, John Wick 4 etc.). Zo'n scene met de tuktuk wordt op een gegeven moment wel stupide. Vooral als zo'n gammel ding capriolen uithaalt waar Vin Diesel jaloers van zou worden. Voor de rest veel van die genreclichés zoals Indy die eigenlijk onbedoeld altijd het vuile werk voor de baddies doet door het te vinden en het daarna te moeten overhandigen en gemakzuchtigheden om het plot maar vaart te blijven geven. Dat Madsje en zijn kliekje nazi's ook op Sicilië belanden is zo'n voorbeeld.

En ja, dat einde. Veeeeeeel te ver over de top. Maar stiekem gniffelde ik nog wel. Al vond ik het einde iets te pover afgerond. Het voelde niet als een einde dat deze reeks zou verdienen. Maar dat komt ook meer omdat de laatste 2 films niet echt iets noemenswaardigs hebben opgezet op emotioneel vlak.

Leuk vermaakje. Zeker beter dan de Crystal Skull. Maar nog ver verwijderd van de originele drie films.

That's all folks! (daar deed het laatste shot me aan denken)

Omdat het Indiana Jones is kan ik de film nog een voldoende geven. Ford is briljant in zijn rol en eerlijk gezegd erger ik me ook niet aan LaBeouf in deze film. Het is meer het vervelende kleurenfilter, het gebrek aan nazi's en een stupide alien plotje die de film naar beneden halen. Ik kan de mensen begrijpen die de film waardeloos vinden. Ik kom in ieder geval nog net op een krappe voldoende uit.

3,0*

Fuqua teert al zijn hele carrière op Training Day, maar meer dan wel oké films weet hij verder ook niet te maken.

De premisse van Infinite is wel aardig, maar zodra de film begint met tenenkrommende voice-over, gevolgd door een bloedeloze autoachtervolging, ben ik eigenlijk vanaf het begin al uitgecheckt. Daarnaast voelt het allemaal te gehaast. Het concept komt nooit lekker uit de verf en er hing voor mij een te groot young adult fantasy sfeertje over dit hele verhaal heen. Met als gevolg dat ik geen van de acteurs geloof in de rol die ze spelen. Het is allemaal veel te serieus. Dit had zoals de film nu is beter als YA gepresenteerd kunnen worden met wat luchtigheid erbij. Dat past beter bij dit soort hap slik weg filmpjes.

Nu zit ik naar een zooi acteurs te kijken in een dom en overhaast gepresenteerd verhaal dat episch probeert te zijn, maar dat niet is. Ook hier was het wellicht iets dat in een serievorm veel beter uit de verf was gekomen met die twee verschillende groeperingen waarvan ik nu alweer de namen kwijt ben. Nu is het eerste half uur een grote expositie scène zonder dat het je weet te pakken.

De productiewaarde is aardig, maar ik ben de film alweer vergeten terwijl ik dit aan het typen ben.

2,0*

Informers geeft een aardig sfeerbeeld van de jaren 80 en de acteurs zijn ook te pruimen. Dat Amber Heard ook nog een supermooie verschijning is, dat maakt de film helemaal aanvaardbaar. Net zoals de rest deel ik ook de kritiek dat het wat leeg oogt allemaal, ik mis een bepaald doel in de film. Sporadisch zit er ontwikkeling in een personage(alleen Graham), maar de rest is toch een beetje nietszeggend. Misschien de bedoeling, maar er had echt meer in kunnen zitten.

Het laid back sfeertje heeft de film echt gered.

3*

Tsja ik ging naar deze film met de laagst mogelijke verwachtingen. Inglourious Basterds leek in mijn ogen zwaar overhyped, met een gemiddelde van 4,27* na ruim 740 stemmen.
Ik wilde zo graag deze film afkraken, omdat ik het niet vind kunnen dat een film als dit zo hoog kan scoren.
Maar wie hield ik voor de gek?

Gelijk vanaf de 1e minuut straalt deze film pure klasse uit.
Wat op het eerste gezicht een simpele scene lijkt wordt zo gigantisch lang uitgerekt, op een manier zoals niemand anders het kan.
Zoveel spanning en zulke geniale dialogen. Ik had werkelijkwaar geen enkel idee welke kant het op zou gaan.
Tarentino kiest zeker niet voor de makkelijkste weg, maar wel de mooiste weg!!

De film gaat in hoog tempo door, het draait natuurlijk niet allemaal om de Inglourious Basterds. Er zit ook een 2e verhaallijn in met Shosanna dat werkelijkwaar geniaal is uitgewerkt.

Het verhaal is onderverdeeld in 5 hoofdstukken, ieder hoofdstuk bevat minstens 1 lange dialoog scene met heerlijke spanning erin verwerkt, zonder dat je weet hoe de scene gaat eindigen.
De scene in het berghuisje, in de kelder v/h cafe, shosanna en Landa op het etentje, Pitt tegen Landa. Allemaal heerlijke lange en superieure dialogen met gigantisch veel spanning.


Het acteerwerk is ook werkelijkwaar fenomenaal, Pitt voelt zich duidelijk thuis en had ook geweldig leuke quotes in deze film.
De rest van de Inglourious Basterds waren ook leuk, al vielen ze ietsje minder op.
Vond de BearJew ook heerlijk gevonden. Heerlijk die bijnamen.

Janda is ook een geweldig personage, hij is echt het stereotype nazi waar je een schijthekel aan hebt.
Hij weet elk dialoog spannend te houden en je hebt nooit een idee waar het gesprek met hem heengaat, je weet niet wat hij weet. En hij draait er zo heerlijk omheen dat de gesprekken echt spannende vormen aannemen.

Daarbij komt ook nog dat er heel veel humor in verwerkt zit. Dankzij die heerlijke combinaties van allerlei stijlsoorten verveelt deze film nooit en zit je de gehele film op het puntje van je stoel.

Ook de muziek is mooi, heerlijk opzwellend op momenten waar het moet. Niks op aan te merken.

Het einde kan misschien wat ongeloofwaardig lijken. Hitler die een schietschijf is voor iedereen die kwaad wilt. Wel een erg dramatische beveiliging.
Dat is misschien het enige minpunt van de film. Alhoewel, de film is natuurlijk heerlijk over de top en neemt het ook niet zo nauw met historische feiten. Dan kan je de bioscoop scene ook niet al te serieus nemen toch?

De eindscène is misschien wel het meest bepalend voor hoe de film is: geweldig dialoog, humoristisch, sadistisch en heel erg bloederig!!

Na de film gaf het publiek een applaus, zelfs ik applaudiseerde. Doe ik namelijk nooit, maar deze film heeft dat dubbel en dwars verdiend!

5*

edit: mijn stem brengt de films zelfs van 4,27 naar 4,28. Had ik dat van tevoren kunnen bedenken?

Dit is eigenlijk een grafische oppoetsbeurt van het eerste deel, het ziet er allemaal nog adembenemender uit en de liefde die in de film is gestoken spat er ook weer vanaf. De muziek is ook weer erg aanstekelijk en werkt melancholisch. Toch kreeg ik hetzelfde gevoel als bij de eerste film, iets teveel filosofisch geneuzel waardoor het toch weer te langdradig aanvoelt.

Typisch audiovisueel meesterwerkje met helaas een redelijk slaapverwekkend plot. Had wat mij betreft wat meer actie in mogen zitten.

3,5*

Bijzonder goede film die me vanaf minuut 1 heeft weten te pakken.

Ik had eigenlijk een rechtlijnige actiefilm verwacht, maar de manier waarop Clive Owen en zijn bende te werk zijn gegaan is gewoon fenomenabel. Met alles is rekening gehouden en heb eigenlijk zelden zoiets slims gezien. Behoorlijk goed!

Door de uitgekiende overvallers had ik geen ergenispunten de eerste anderhalf uur en heb ik de film vol adrelanine gekeken. Ook Denzel is weer in vorm als politieman(uiteraard) en ook Foster speelt haar rol heel sterk, al vind ik haar verhaallijn niet het interessantste.

Er wordt op een intelligente manier toegewerkt naar het slot en als we er eenmaal achter zijn gekomen hoe alles in zijn werk is gegaan daalt het niveau helaas een beetje. Het ging een kwartier te lang door nadat de overval al voorbij was en dat gedoe met die Nazi's was ook niet het ultieme climax voor mij.

Toch jammer, want de film stevende af op een dikke 4,5 sterren.
Nu blijft het een zeer sterke film, maar niet legendarisch wat mij betreft.

Alsnog een ruime 4*

Het gebeurt zelden dat een horror of een film waarvan ik zoveel verwacht de verwachtingen ook daadwerkelijk inlost. Insidious is zo'n film die op MovieMeter al een tijdje erg goed scoort onder de downloaders en de vaste gebruikers. Dit heeft verwachtingen bij mij gecreëert en een nieuwsgierigheid waardoor ik nauwelijks meer kon wachten. Insidious slaagt met verve!

Gelukkig heb ik gewacht op de biosrelease, want een film als dit moet je gewoon op een gigantisch scherm kijken met geluid dat overal vandaan komt. Kan geen home cinema setje tegenop wat mij betreft(behalve die van Reinbo dan ).

Vanaf minuut 1 wordt je in de film gezogen, ondanks dat de opbouw bijzonder subtiel is en er eigenlijk weinig gebeurt blijf je geboeid kijken. Het gebrek aan muzikale ondersteuning aan het begin van de film helpt wat mij betreft altijd bij dit soort film. Hierdoor zit je zelf ook extreem stil te luisteren en pak je minder snel wat lekkers erbij omdat het kraakt. Daardoor raak je gefocust op de film en dat is precies wat Wan met je wilt doen. Door de focus raak je geconcentreerd, waardoor je hartslag steeds sneller gaat kloppen en uiteindelijk een climax bereikt. Op dit moment gooit Wan subtiel de schrikeffecten in de film, je weet dat ze komen en Wan buit dit op een uitstekende manier uit. Dankzij de fenomenale muziekscore behoudt Wan de spanning in de film en stuk voor stuk werken de schrikeffecten in de film, de ene na de andere hartverzakking volgt, met als gevoel een adrelanine niveau die de pan uit rijst.

Zo hoor je een horrorfilm te maken

Natuurlijk kan je beginnen over alle clichés die in zo'n film verwerkt zitten, maar daar draait het dan ook niet meer om. Mij gaat het er meer om dat je een film zo effectief mogelijk probeert te maken. Insidious is wat dat betreft een heerlijke klassieke horrorfilm met een klassiek verhaal en een bovengemiddelde, beklemmende sfeer.

Het laatste half uur gaat de film een andere kant op, namelijk die van een exorcisme. Dit is het punt waarop veel van dit soort films de fout in gaan. Dit is bij Insidious totaal niet het geval. Wat helpt zijn de logische handelingen van de personages in de film, de ouders gedragen zich geloofwaardig en zijn niet hardnekkig t.o.v. hun standpunten. Vanaf dit punt zitten er ook meer originele vondsten in de film en die andere dimensie(inclusief de zeer mooi vormgegeven demonen) is zo verschrikkelijk sfeervol in beeld gebracht dat de film eigenlijk vrolijk op dezelfde manier door kan gaan met de spanningsopbouw en een bloedstollende climax die je met een naar gevoel achterlaat.

Vanaf begin tot het eind heb ik genoten van Insidious, wat mij betreft de sterkste horror van de afgelopen tijd. Er zal hoogstwaarschijnlijk nog een herziening volgen in de bioscoop en daarna nog een aantal bij mij thuis.

Horror zoals het bedoeld is

Dikke vier sterren(ruimte overhouden voor een verhoging).

Even nagenieten:

YouTube - ‪Insidious Song ‬‏

Ik ben een groot fan van het eerste deel en ook van Wan zijn werk over het algemeen. De man maakt kundige horrorfilms en ook met Chapter 2 weet Wan weer een goede film aan zijn oeuvre toe te voegen. Toch is Chapter 2 lichtelijk teleurstellend. Of dat komt door de torenhoge verwachtingen dankzij het fantastische eerste deel zal er vast wel mee te maken hebben.

Om maar bij het goede te beginnen. Deze film zit ook weer erg goed in elkaar. Wan is een meester in het neerzetten van een nare sfeer en ook hier slaagt hij met glans. De huizen piepen en kraken als vanouds, overal komen nare geluidjes vandaan, de score is nog steeds ijzingwekkend en met wederom een goede opbouw in de film weet Wan een aantal keren verrassend uit de hoek te komen. Er zit een hoop vaart in de film, dat trouw blijft aan deel 1 en eigenlijk gewoon verder gaat waar deel 1 ophoudt. Dit werkt in het voordeel van de film. Hetzelfde geldt voor de kleine details die duidelijker worden naarmate de film vordert.

Waar het toch een beetje misgaat is dat de film iets te graag mainstream wordt uiteindelijk. De sidequest neemt een iets te grote rol in beslag en hierdoor draven Wan en consorten iets te ver door met het uitleggen van de kwade entiteiten. Natuurlijk zitten er ook een aantal scares in de film die mij het stuipen op het lijf hebben gejaagd. Het ongemakkelijke gevoel dat Wan je zo goed weet te bezorgen komt ook in deze film terug, maar toch is het allemaal net iets zwakker wanneer je het vergelijkt met deel 1. Het is allemaal iets minder memorabel en bekruipt je aan het einde van de film toch het gevoel dat de makers het er iets te makkelijk van af willen brengen. Een simpele climax en dat einde met het andere gezin is daar ook een goed voorbeeld van.

Insidious Chapter 2 is een meer dan uitstekende horrorfilm. De sfeer is weer goed aanwezig en de typische Wan elementen vindt je ook weer terug in deze film. Toch knaagt aan het einde van de film het gevoel dat deel 1 een stuk beter was en het recent uitgebrachte the Conjuring deze film ook voorbij streeft.

3,5*

P.s. ik miste Tip Top From the Tulips

Ik ben bezig met de herziening van de Insidious reeks, waarvan Chapter 1 toch één van mijn favoriete horrorfilms aller tijden is geworden inmiddels.

Het is natuurlijk moeilijk om het niveau vast te houden en Chapter 3 is dan ook niet meer dan een standaard horrorfilm, maar dan effectief uitgewerkt. Gooi een leuk meisje in de hoofdrol en ik ben al gauw tevreden. De verbindingen met de eerste twee delen voelen echter wel geforceerd aan en het is puur door het geld dat hier nog de naam Insidious aan vast hangt. Whanell heeft veel talent, want hij heeft natuurlijk al langer met Wan gewerkt en een aantal bizar goede scripten geschreven. Ook Chapter 3 zit vol goede ideeën (gelukkig geen groot vrijstaand huis) en een aantal lekkere spannende momenten. Whanell leert van de meester Wan en pleurt geen valse jumpscares in de film. Dat kan ik ook waarderen. Zijn twee films hierna zijn nog beter, maar met Insidious Chapter 3 heb ik me bij de herziening stiekem toch vermaakt.

Origineel? Nee, zeker niet. Bjzonder? Ook niet! Sfeervol en vakkundig gemaakt? Ja!

2,5 -> 3,0*

Ach ja, the Red Door is een aardig einde van een franchise die is afgetrapt met een top 3 horrorfilm van de 21e eeuw voor mij. Het is dan natuurlijk schier onmogelijk om dit te overtreffen. Uiteraard is dit vijfde deel, geregisseerd door niemand anders dan Patrick Wilson, een film die niet in de schaduw kan staan van het meesterlijke eerste deel, maar niet van het sterke tweede deel.
Vergeleken met hedendaagse horrors vind ik dat Wilson hier een leuke film van te maken. Een film die sfeervol is, goede (en terechte/verdiende) jump scares maakt en speelt met het verwachtingspatroon in deze situaties. Ik houd daar altijd wel van en het houdt je scherp. Dit levert een aantal zeer leuke scènes op.

Wat dat betreft allemaal prima en daardoor scoort deze film makkelijk een voldoende voor mij. Maar uiteindelijk is het plot een beetje dom. Alsof ze niet hebben geleerd van deel 1 en weer die memory wipe doen. Terwijl deel 1 duidelijk heeft aangetoond dat je dit niet moet wegstoppen, maar juist moet omarmen zodat je ermee om weet te gaan. Verder was de climax een beetje slap. De leuke scènes waarmee wordt opgebouwd resulteert niet in een climax die je op het puntje van je stoel laat zitten. Het eindigt wellicht wat te slap en zonder echte lef. Maar het voelt wel als het afsluiten van deze franchise. Dit zal ongetwijfeld de oorzaak zijn. Maar hoe creepy was dst einde van deel 1 wel niet?

Maarja. Naast de slappe zooi waar deze film tegenwoordig mee moet concurreren is de film op horrorgebied nog steeds stukken beter dan veel films die uitkomen. De spanningen werkt goed en de jump scares zijn goed en verdiend. Maar het mist net dat beetje pit en lef om echt goed te zijn. Voor een vijfde film in een horrorreeks is het trouwens wel knap dat het standaard dit basisniveau van een voldoende haalt.

Instant Family is een film met twee gezichten zoals ik ze niet heel vaak zie. Het eerste gedeelte van de film is behoorlijk pijnlijk en ongemakkelijk om naar te kijken. Wahlberg en Byrne lopen panisch rond en hun dialogen zijn vaak zo bespottelijk dat ik er moeilijk naar kon kijken. Halverwege maakt de film opeens een omslagpunt. Waar de komedie compleet in de eerste drie kwartier faalt, slaagt regisseur Sean Anders er wel in om de film in de tweede helft een hart te geven. De personages worden minder irritant, de band die het gezin met elkaar opbouwt is aandoenlijk en uiteindelijk is de boodschap die Instant Family overbrengt een oprechte.

Het is gewoon jammer, want het gevoelige tweede gedeelte overklast het eerste gedeelte vol ongein. Het had zoveel beter kunnen zijn als daar ook een serieuzere focus was geweest, want met Isabela Merced (oude naam Moner) en haar personage heb je toch een klein goudmijntje in handen . Maar het belangrijkste is dat het einde van de film mij uiteindelijk met gemak overhaalt om de film wel een voldoende te geven

3,0*