Meningen

wat een wonderschone film blijft dit toch. zoveel interessante karakters (allemaal fantastisch uitgewerkt), sprookjesachtige kleuren, erg komisch.

er zitten zoveel enorm goede vondsten in de film. Wat moet het naar zijn om zo´n film te maken aan het begin van je carrière . dit overtref je niet meer.

verhoogd naar 4,5 (waarom stond deze in godsnaam op 4). ik kan me niet voorstellen dat je als man niet een heel klein beetje verliefd bent op Amelie.

Heerlijke film. Hoog tempo, veel sterke scenes, fraaie locaties. Sollima weet wel hoe hij een verhaal moet vertellen. Bij de uitleg voor een bankoverval zien we bij die uitleg meteen de daadwerkelijke bankoverval. Misschien niet vreselijk briljant, maar het houdt de vaart erin. En dat geldt eigenlijk voor de hele speelduur.

Vond de verschuiving van de karakters niet bijzonder geloofwaardig. Het ging me wat te snel allemaal. Uiteindelijk is het niet zo'n probleem, vooral ook omdat het thema an sich wel interessant is. De muziek en de acteurs maken het af. Dit is zo'n film die je elk jaar, als een oude lp, uit de kast kunt trekken en opzetten. 4 sterren. Sollima begint langzaam een favoriet te worden, een van de betere spaghettiwesterns die ik zag.

Vooral een erg interessante film. Net als bij Shadows had ik erg veel moeite om erin te komen. Film was zonder ondertiteling lastig te volgen. Veel gelach en gezang tijdens conversaties waar er toch al flink door elkaar heen werd gepraat .Bovendien werden veel gesprekken abrupt afgebroken. Maakte het er allemaal niet gemakkelijker op.

Na zo'n half uur (of waren het al drie kwartier) begon ik erin te komen en zag ik een eerlijke film zoals ik die niet eerder zag (het enige vergelijkbare is Cassavetes' Shadows of misschien later werk van Jarmusch). Een film zonder geforceerd plot (Cassavetes is helemaal niet geintresseerd in een verhaal, maar in de personages), valse emoties en trucjes. Het is een film over mensen; Faces. Mensen die kampen met wel heel gewone problemen. En op het moment dat je je vereenzelvigd met de film, je normale behoeftes over wat je bij een meer conventionele film verwacht laat varen en plaats wil nemen in de huiskamer van Cassavetes, krijg je een filmervaring die op zijn minst anders is dan alle andere filmervaringen die je al had. En bij mij werkte het op een gegeven moment. Niet meteen, maar uiteindelijk was het alsof ik thuiskwam van een feest waarbij ik heel de avond toeschouwer was van gesprekken, ( zonder er actief aan deel te nemen) van heel interessante mensen. Druk dat maar eens in filmsterren uit.

Inderdaad behoorlijk gedateerd qua look en effecten, maar absoluut niet qua verhaal. Het is een erg vermakelijke satire, met enkele prima en soms erg geestige scènes. Op andere momenten is Fahrenheit 451 minder boeiend, maar een positief gevoel overheerst. Wel de minste Truffaut tot nu toe, maar ach ik zag er pas 4.

Als je Dr. Strangelove hebt gezien, kun je bij het zien van deze film af en toe amper je lach in houden. Erg ver gaande gelijkenissen. Het is dat deze films zo kort na elkaar uit kwamen dat het eigenlijk niet kan, maar je zou toch bijna zeggen dat Dr. Strangelove een parodie is op Fail Safe of dat Fail Safe de serieuze variant is op Dr. Strangelove. Eigenlijk is het niet helemaal eerlijk want de film van Lumet is gewoon een opzichzelfstaand meesterwerkje.

Ten eerste valt direct op wat voor aandacht Lumet heeft besteed aan het uiterlijk. De zwart-wit fotografie is prachtig en de snelle montage (vooral bij vlagen) versterkt op de juiste momenten het weerzinwekkende gevoel dat hoort bij de dreiging van massavernietiging. En dat terwijl ik in de andere films van Lumet altijd het idee heb dat het visuele ondergeschikt is aan het verhaal en de acteurs.

Dit is eigenlijk het enige a-typische aan deze Lumet. In 12 Angry Man sprak hij zich al uit tegen de (jury)rechtspraak, later in Serpico tegen de politiemacht, in Network tegen de macht van de media, in the Verdict tegen grote bedrijven en advocatenkantoren en in Dog Day Afternoon tegen van alles en nog wat. Andere films die ik van hem zag, waar hij zich nergens druk om maakt, zijn ook een stuk minder. Minder krachtig, minder bevlogen en eenvoudigweg minder goed. In Fail Safe maakt hij zich zorgen om het militaire apparaat en de opkomst van technologie, in tijden van de koude oorlog toen men helemaal doorgeslagen leek in het belang van National Security. Normaal gesproken is het altijd de gewone man die het opneemt tegen het apparaat. Hier is het de president van de US of A. Kan je moeilijk de gewone man noemen. En toch is het zijn tastbare humaniteit die strijdt tegen de uit de hand gelopen technologie.

Het geheel wordt over het algemeen vrij geloofwaardig gebracht en is vooral ook behoorlijk spannend. Alles wordt op beperkte locaties verteld en er wordt wat afgeouwehoerd. Knap hoe boeiend het blijft, ook nu nog, zonder special effects, maar met de kracht van de suggestie. Het eind is een klap in je gezicht en erg overdonderend. Het Hays verplichte tekstje op het eind dat zoiets NOOIT kan gebeuren, is schrijnend en werkt alleen maar averechts. Lumet heeft ons net in een kleine twee uur overtuigd van het gevaar dat dreigt en dat we dom gehouden worden. Natuurlijk is dat ook niet helemaal waar, maar dat de waarheid in het midden ligt is wel duidelijk. 4 sterren.

Leuk uitgangspunt, dat niet de gehele speelduur uit de verf komt. Toch wordt het nooit vervelend om naar te kijken. De Funes blijft vermaken. 3 sterren.

Op momenten fantastisch en overall meestal erg mooi in beeld gebracht. Helaas is dat het wel. De echte wereld en fantasiewereld blijven allebei ver weg en je kijkt er toch behoorlijk emotieloos naar. Ook vond ik de samensmelting van de echte en fantasiewereld niet helemaal geslaagd. Denk dat deze film een stuk beter was geweest als Fincher of Jonze zelf hadden geregisseerd. Die Tarsem Singh is het gewoon niet helemaal. Mooi begin en eind, mooie locaties en beelden. Daardoor bovengemiddeld. 3,5 sterren.

Ben het wel eens met de berichten hier. Op zich focust de film zich in zijn geheel op (de familie van) Carlo, maar toch miste ik de echte diepgang waardoor dit geen aansluiting vindt bij zijn beste werk. Begrijp me niet verkeerd, het is erg vermakelijk. Scola is een prima regisseur. Die scene dat Carlo geld steelt, zijn vader verbolgen is en als hij de kamer uit is in de lach schiet zijn erg geslaagd. Het is zo’n herinnering die je bij blijft als kind en daardoor is het logisch dat het in de film zit (de film had Amarcord kunnen heten), het zegt wat over de opvoeding die Carlo genoten heeft (wat hem heeft gemaakt wat hij is) en het is een leuke scene. En zo zijn er nog veel meer leuke en geslaagde momenten. De camera die zwiert door de gangen. De zelfmoordneigingen van die tante, waarbij die andere tantes best wel willen helpen en best nog meer scènes waar ik even niet op kom. Moest een beetje aan Radio Days denken. Scola heeft ook wel humor en hij vermengt dat mooi met drama over het repeterende van het leven.
Maar nogmaals, deze film miste net dat stukje karakterontwikkeling of uitdieping dat bijvoorbeeld wel zat in Una Giornata Particolare. Ik kan er niet helemaal mijn vinger opleggen, maar hoe goed kennen we die Carlo en zijn familie nu echt?. Daardoor slechts 3,5 sterren.

Erg grappig. Net als in Next of Kin draait het om een sceptische blik op ontwrichte familiebanden en een erg geestige wisseltruc. Ik vond hier de dramatische potentie (zeker in het tweede deel van de film) wat beter uit de verf komen dan in zijn debuut. Verder heb ik net zo gelachen. Het bezoek van de vader aan zijn in een tehuis opgenomen schoonmoeder is hilarisch waarbij aan het eind van een dramatisch ingezette hereniging, blijkt dat hij de verkeerde vrouw voor zich heeft. Wanneer hij in de juiste kamer is aanbeland, wordt hij opengekrabd door zijn schoonmoeder, terwijl hij in de scene ervoor nog een uitgebreid betoog heeft staan houden dat mensen weinig meer hebben aan hun nagels. Sowieso zijn alle scenes in dat tehuis leuk en treurig tegelijk. Ook de sextapes van vaderlief die hij opneemt over de banden met jeugdherinneringen, de vreemde affaire met de stiefmoeder, de al genoemde wisseltruc, een in scène gezette begrafenis en de gesprekken met de sekslijn vond ik zeer grappig. Het einde is dramatisch sterk, iets dat niet helemaal uit de verf kwam in Next of Kin. Op een gegeven moment met de detective wordt Family Viewing zelfs nog spannend. Erg originele regisseur met humor die Atom Egoyan. Jammer dat zijn films visueel niet erg mooi zijn, al past die homevideo stijl natuurlijk wel heel nadrukkelijk bij de inhoud. Hier, 3 jaar na zijn debuut, was Egoyan nog maar 27 jaar. Erg knap om dan al twee zulke sterke (en originele) films op je naam te hebben staan. En zijn meest gerenommeerde films heb ik nog te gaan. 4 sterren.

Hij werd dan ook geinspireerd voor deze film door Whisky Galore!

Bijzonder charmante en leuke film. De setting is heerlijk, de humor lekker gezellig en de film ziet er heerlijk uit. Heb me uitstekend vermaakt. 4 sterren. Weet niet of ik Haanstra meer waardeer als documaker, of speelfilmmaker. Hij kan het in elk geval allebei.

Aardig, maar wel erg langdradig. Zeker tegen het einde. Voelde ook niet zo veel bij de personages, waardoor het eerste uur (dik), eigenlijk mislukt is wat dat betreft. De film heeft wel zijn momenten, waarvan zo'n simpele scene als het wassen van de voeten en benen erg sterk werkt.

Oei, oei, oei, wat een mooie film. Misschien wel de beste (en i.i.g. de mooiste) van Bergman die ik zag en dat zegt wat. Heb de ruim 5 uur durende versie gezien en die maakte zwaar indruk. Ik moet eerlijk bekennen dat je niet op elk moment van de dag (mocht je al de tijd hebben) de film kunt opzetten, omdat je er echt zin in moet hebben. De film duurt lang en is traag en dat is niet eens negatief bedoeld. Ik kan me gewoonweg wel voorstellen dat (veel) mensen dit niet trekken.

Beginnen maar met een klein puntje van kritiek; ik vond de acteerprestaties van de acteur die Alexander speelt (het sleutelpersonage; veel meer dan Fanny), wat flets. Echt slecht was het niet, maar er had wellich wat meer ingezeten.

Verder natuurlijk een geweldige film. De film ontroerde me stevig en de sterke personages komen prima uit de verf. Bergman behandelt een aantal niet onbelangrijke thema’s. Geloof (weer eens), familie, fantastisch vermogen, kind zijn, volwassen worden, de dood. Om eens wat te noemen en Bergman neemt daar (goddank) zijn tijd voor.

Wat voor mij de achilleshiel van de film was, was dat de ogenschijnlijk goede en warme familie Ekdahl, eigenlijk niet heel veel beter is dan de verdorven bisschop (een van de beste bad guys ooit). De manier waarop Carl zijn Duitse vrouw bejegend, waarop Gustav Adolf de zijn machtspositie gebruikt/misbruikt op de dienstmeisjes (en de perversiteiten eigenlijk van de hele familie) en de manier hoe de moeder op het begin bereid is dingen op te offeren over de rug van haar kinderen, wordt overschaduwd door een bedrieglijke warmte die de familie uitstraalt, maar is er natuurlijk nog wel steeds. De bisschop en zijn zus en moeder zijn veel meer kwaadaardig aan de oppervlakte. Zo veel verschillen ze ook weer niet. Iedereen wil respect en aardig gevonden worden. De methoden van de bisschop zijn harder en de warmte van de familie Ekdahl is er niet. Daar zit zeker wel verschil in, maar dan nog.

Prachtige film dus. Bergman begint meer aanzien te winnen bij elke film die ik van hem zie. 4,5 sterren. Een van de mooiste 100 films ooit en de beste van Bergman (of vind ik dat toch Persona…)

Viel me toch wat tegen. Het idee is best goed en voor disney begrippen behoorlijk gewaagd, maar de uitwerking is zo zo. Bij elk van de 7 of 8 van de stukken zat ik te wachten op meer (dat ik echt betoverd zou gaan worden zeg maar), zonder dat dit echt kwam. De narrator was trouwens stontvervelend. Ging bij elk stukje precies vertellen wat er zou komen en wat de bedoeling hierbij was, alsof men (zelfs kinderen vanaf een bepaalde leeftijd) dat niet zelf kan bedenken. Erg irritant.

Ik heb deze film gezien toen ik een jaar of 8 was. Er is nooit een film geweest die ik (slechts één keer) heb gezien zo lang geleden (20 jaar notabene), die ik me nu nog zo goed herinner. Veel films die ik 1 of 2 jaar geleden zag, herinner ik me minder goed. Heeft blijkbaar toch indruk gemaakt. Ik weet nog heel goed dat ik het stuk over de evolutie erg indrukwekkend vond, nu is het wel aardig. Maar eigenlijk kon ik me bijna alles nog erg goed herinneren.

Grootste kracht is de variatie, waardoor je je niet echt gaat vervelen. Op het moment dat je het wel gezien hebt, ga je weer lekker verder met iets anders. Het gebruik van muziek is voor 1940 natuurlijk ongeevenaard. Vond de animatie niet slecht, maar toch vaak wel echt verouderd. Op zich logisch, maar dat is me bij andere disney's minder nadrukkelijk opgevallen.

Ik laat m'n 3,5 sterren beoordeling staan, maar het is met veel moeite en goodwill. Ben alle Disney klassiekers aan het herbekijken, maar heb er tot nu toe nog geen grote meesterwerken in herontdekt.

Ook wel weer leuk, maar the Far Country heeft eenvoudigweg het probleem dat ie minder goed is dan andere A. Mann westerns (die ik zag althans). Ook hier ogen de (techni)kleuren weer erg aangenaam. Er zit veel vaart in en ook best wat sterke scenes. Na een half uur heeft Stewart ruzie met alles en iedereen en is ie al meerdere malen aan het gevang ontsnapt. Ook daarna gebeurt er van alles. De shootouts, innerlijke worsteling van Stewart en de vele andere gebeurtenissen, heb ik beter gezien. In films van Anthony Mann. Dit is zelfs de minste van hem die ik tot nu toe zag. En dat is het eigenlijk. Omdat ik het beter heb gezien kom ik helaas niet verder dan 3,5 sterren. Maar goed, hij heeft toch wel erg veel erg aangename westerns gemaakt binnen slechts een paar jaar.

Eerder werd hier de vraag gesteld wat het voor zin heeft om halve eeuw later een jaren ’50 film te maken, terwijl je ook gewoon een film uit die periode op kunt zetten. Het antwoord daar op lijkt me nogal duidelijk. Je kunt ‘nu’ thema’s aan snijden die de Hays code verboden. De mogelijkheid om als het ware de jaren ’50 in te stappen, maar wel uitgebreid het open en doordrongen racisme door de samenleving heen te behandelen en wel expliciet in te gaan op de bekrompen houding tegenover homoseksualiteit, is alleen om die reden al interessant. Het is niet een periode in de geschiedenis die zo lang geleden is dat je je er nu weinig meer bij voor kunt stellen. Het is een onvoorstelbare onverdraagzaamheid na een periode van oorlog die voor een belangrijk deel tot stand kwam door onverdraagzaamheid. Een periode die slechts één generatie voor mij heel bewust heeft mee gemaakt. Dat Far From Heaven een ode is aan de films van met name Douglas Sirk is wat mij betreft dus ook een minder zwaarwegende reden om deze film relevant te vinden.

Dat Haynes geen nieuwe dingen vertelt, maakt het niet minder nodig om dat nu in deze vorm te doen. Voor het eerst zo ongeveer denk ik (hoewel als je dat zegt is er altijd iemand die je op een eerdere film wijst). Wie wel eens een jaren ’50 ziet, weet dat de film op technisch gebied bijzonder goed de films uit die tijd benadert. Ook qua acteren is de film prima in orde, vooral omdat Julianne Moore het gewicht van de film op zich neemt. Toch vond ik de film met name in de eerste 30 minuten te veel een parodie op jaren ’50 cinema. Dat komt omdat het er wel erg dik boven op ligt. Sirk legde het er ook altijd erg dik bovenop, maar dat kwam natuurlijk niet omdat hij erg nadrukkelijk een bepaalde periode wilde benaderen. Op een gegeven moment lijkt het geforceerde minder te worden, terwijl dan juist de thema’s van onverdraagzaamheid naar boven komen. Misschien is dat omdat Haynes dan het ideale wereldje van de perfecte huisvrouw keihard onderuit haalt. Het blijft allemaal nog steeds wel Bigger Than Life (een film uit de ‘jaren 50 die ik toevallig een dag later zag van Nicholas Ray waarin ook wordt afgerekend met heilige kruisjes uit die tijd).

Ik waardeer dus zeker de poging van de makers. Technisch is de film goed, thematisch interessant, maar inhoudelijk ietwat onevenwichtig omdat het uiteindelijk een kopie is van een kritische jaren ’50 film. Een film die toen nooit gemaakt is. Het is goed dat die nu alsnog is gemaakt door een regisseur met visie, maar het houdt wel een beetje de nasmaak van een artificiële ‘Imitation of Life’ van toen.

Leuke film, dat lage gemiddelde is niet helemaal terecht. Het is technisch een goede film en het is een soort verbindende factor tussen slapstick en de screwballkomedie. Er zitten zelfs ronduit hilarische momenten in zoals de schofferingen naar de potentiële partners die hem afwijzen, of een Blake Edwards achtig feestje dat nogal uit de hand loopt. Toch grappig om te zien hoe zeer veel vroege Hitchcocks afwijken van zijn latere werk, hoewel hij altijd komedies heeft gemaakt. 3,5 sterren waarbij ik niet kan ontkennen dat ik hem gezien het lage gemiddelde het voordeel van de twijfel geef.

Inderdaad een gave film, de status wat mij betreft wel waard al had ik er misschien een heel klein beetje meer van verwacht. Dat Meyer meer is dan alleen een oversekste vieze ouwe man bewees hij voor mij al met het latere Beyond the Valley of the Dolls, welke ik ontzettend knap en stijlvol vond. Deze film is duidelijk met een lager budget gemaakt, maar je ziet aan de montage en camerapositioneringen dat het gemaakt is door iemand met talent en iemand waar hedendaagse filmmakers veel aan hebben gehad. Meyer was veel van deze regisseurs in hun pogingen tot coolness al een jaar of 30, 40 voor.

Naast een talentvolle filmmaker is Meyer een beetje gestoord. Prettig gestoord wel te verstaan, maar hij moet oppassen dat zijn films niet wat belachelijk worden omdat ie doorslaat. Dat was bij Vixen het geval, waar ie vergat tussen alle borsten door een goede film te maken. Hier vergat ie het niet. De dialogen, het absurde verhaal en de erg nadrukkelijke muziek werken driftig samen en zeker op bepaalde momenten werkt het als een trein. Pussycat heeft op een gegeven moment meer weg van een thriller/horror, maar dat komt niet helemaal uit de verf in het nogal saaie midden stuk. Daar hadden de andere Meyers die ik zag ook al last van. Misschien heeft Meyer niet genoeg te vertellen voor een hele film, maar gelukkig was het middenstuk ook wel weer intrigerend. Het begin en eind zijn ronduit goed.

Zo lost Russ Meyer de verwachtingen grotendeels wel in. Ik heb wel het idee dat wat ik heb gezien veruit het beste is wat de man heeft gemaakt, maar ik ben toch benieuwd of er nog ergens een verborgen meesterwerk verschuilt zit. Krappe 4 sterren.

Goede film van Huston die uit een ander vaatje tapt dan anders. Fat city is in de eerste plaats een film over oud worden. Boksen is daarvoor het ultieme metafoor, omdat er geen andere sport of boordwinning überhaupt zo’n kort leven is beschoren.

Keach ziet in Bridges zijn tien jaar jongere spiegelbeeld, terwijl Bridges zijn waarschijnlijk uitzichtloze toekomst in het personage van Keach zit. En daar zit het unieke van deze film. Briljant in zijn eenvoudigheid. Hoewel de titelsong voldoende duidelijk zou moeten zijn, zijn er een aantal scenes die het schrijnende karakter perfect weergeven. Ik denk vooral aan het noten rapen met de echt oude mannen. Tyrell is de verpersoonlijking van rock bottom in het troostenloze en uitzichtloze stadje. Haar rol is er misschien wat over, maar toch ook weer niet (lekker vaag). Het klopte wel met haar personage en situatie. Moest aan Cassavetes denken bij de scenes met Tyrell. Mooiste scene wordt voor het einde bewaard, het koffiedrinken (met het freezeframe) en de twee mannen die elkaar uiteindelijk niets te melden hebben, zijn de perfecte aflsuiter van een intelligente en mooie film.

4 dikke sterren en een pluim voor Huston die zijn veelzijdigheid laat zien. Film deed me trouwens qua sfeer erg denken aan Five Easy Pieces.

Pff, die films van Fassbinder zijn af en toe wel erg droge kost. Toch is dit, als je even je best doet om door te bijten, erg interessant. Mooi overdreven kijk van Fassbinder in 'zijn' homomilieu'. Althans een versie daarvan. Ik heb het hem ook wel eens met een andere aanpak zien doen.

Toch is dit in de eerste plaats een film over klasseverschil. Vele schitterende en kritisch sterke scenes weer eens, van iemand die duidelijk wat te vertellen heeft. En allemaal door dialogen en acteerprestaties die zijn sociaal geengageerde standpunten weergeven.

Nog even aandacht voor de art-direction. Ik vind zijn films er heel apart uitzien. Aan de ene kant lijkt het lelijk en ongeinspireerd qua artdirection, maar toch is ook heel bijzonder en overdreven en op een vreemde manier zelfs kleurrijk. Sorry, kan het niet beter vertellen dan dat. Ook nog even aandacht voor het schitterende eind. Misschien maakt fassbinder weinig genuanceerd zijn standpunt duidelijk, (dat Fox niemand meer heeft en de maatschappij en vermeende vrienden alleen aan zichzelf denken) maar als je dat zo mooi doet kom je er gemakkelijk mee weg.

4 dikke sterren. Na Angst Essen Seele Auf, de beste die ik van hem zag.

Prachtig gemaakt en uitstekend geacteerd, maar inhoudelijk uiteindelijk toch weer teleurstellend. Stone is wel erg opzichtig aan het manipuleren en voor mensen die films als All About Eve of gewoon Barry Lyndon gezien hebben, is het verloop wel heel voorspelbaar. En voor andere mensen wellicht ook. Maar wat is het fraai gemaakt. Daarom kan ik toch niet lager dan 4 sterren geven.

goede film. de ene wazige beleving na de andere. een film waar je echt niet voor onder invloed hoeft te zijn om die waanzinnige trip mee te beleven (alhoewel het voor een volgende kijkbeurt wel verleidelijk is). beste voorbeeld is die hilarische draaimolenscène, waar ik zelf daadwerkelijk duizelig van werd. verder weinig toe te voegen bij deze veel besproken film. 4 sterren (krap weliswaar).

Vooral eens met bovenstaande reactie. Deze film is vrij makkelijk te kraken en misschien wat moeilijker om te waarderen, maar Ferrara is echt wel een bovengemiddelde filmer. Hij heeft films gemaakt die over het algemeen wel gezien worden als goed (Bad Lieutenant en King of New York) en ook films die regelrecht gekraakt worden (o.a. Fear City, Driller Killer). Maar ook die laatste films die hebben echt wel iets speciaals.

Fear City houdt het midden van een giallo van bijvoorbeeld Argento en een sociaal geengangeerd misdaaddrama als taxi driver, maar is wel (een aardig stuk) minder goed. Het nachtleven in een naamloze vieze stad met uitsluitend dubieuze figuren, pooiers, strippers, maffia, een losgeslagen moordenaar en ander gespuis wordt op een vieze over the top manier in beeld gebracht. Maar ik werd wel gepakt en er in gezogen.

Er is heus wel wat aan te merken op de film, maar ook deze Ferrara heeft echt wel wat. Acteerprestaties zijn best goed, cinematografisch interessant en de film heeft ontegenzeggelijk een dubbele bodem.

Leuke puzzel, die te leggen is zoals je dat zelf wil. Refn zei zelf eens dat er geen juiste of verkeerde interpretatie is, omdat het open ligt. Ik vind het voor hem spreken dat ie geen crowd pleaser is en toch met wat houvast komt, want het publiek vindt zo’n concept natuurlijk eigenlijk maar niets. Of ie er nou bijna aan failliet zou gaan of niet, hij is niet voor een compromis gegaan.

Ik ben geneigd om voor de meest rationele verklaring te gaan. Dat is voor een deel ook omdat ik niet zo houd van ‘t “het was maar een droom” concept en een beetje moe word van meervoudige persoonlijkheden op het witte doek. En als we het dan toch mogen uitleggen zoals we zelf willen… Het is een vrij intelligente thriller over een door verlies verteerde man. Het acteren van Turturro is erg goed. Heerlijk ingehouden / ingetogen, mooi op een lijn met de hele feel van de film.

Verder is het prima in beeld gebracht. De nachtmerrie-achtige sfeer is hier ook weer goed getroffen, maar er zitten ook prachtige meer conventionele shots in, zoals in het winkelcentrum. Misschien miste ik een beetje een climax in de kenmerkende broeierige opbouw, maar eigenlijk was het wel goed zo. Wellicht is het feit dat ik nergens echt van mijn stoel viel, toch de reden dat ik het zijn minste film vind, maar dat zegt veel meer over de rest van zijn oeuvre (want als dit toch eens de minste film is die je als regisseur maakte). 3,5 sterren. Ik sluit niet uit dat dit een ‘groei’film is. Er zitten toch wel erg mooie dingen in en de karakterontwikkeling van de hoofdpersoon is erg krachtig.

Ook deze film sluit weer aan bij de andere films die ik van Lloyd zag (zit nu op 10 en heb de vermeend beste(n) nog bewaard), hoewel dit niet een van de sterkste was tot nog toe. Dat laatste komt vooral door de eerste driekwartier. Dat is 't vooral net niet. Niet leuk genoeg eigenlijk. Ik weet niet wat voor scenario er klaar lag, maar het leek een beetje of Lloyd net op tijd wakker werd, en ze besloten het over een andere boeg te gooien.

Vanaf de boot (niet voor het eerst dat hij daarop te vinden is) wordt het weer erg leuk. Hoogtepunt is de waaghalzerij bij het flatgebouw (ook al niet voor het eerst, het leek ook wel een beetje of hij moest teruggrijpen op eerder succes om deze film te doen slagen), hoewel dat plottechnisch er wel erg met de haren bij gesleept lijkt. Dat het een geluidsfilm is, maakt geen drol uit. Had deze film niet beter of slechter gevonden als ie 'stom' was geweest, daar ben ik van overtuigd. En dus weer 3,5 dikke sterren.

[edit] leuk om steeds te lezen dat de Lloyd liefhebbers (waar ik in elk geval mijzelf onder schaar) het steeds wel eens zijn over eens zijn films[/edit]

Satyricon is een van de meest unieke films die ik ooit zag. Eerst vond ik het maar lastig om in te komen, toen had Fellini me heel lang, om me aan het eind weer een heel klein beetje kwijt te raken.

Film is een aaneenschakeling van (behoorlijk) losstaande scènes, maar ik vond het er mooi uit zien, bij vlagen zelfs prachtig. Ik kan die quasi kunstzinnige kitsch hier wel waarderen. Fellini maakt er misschien iets te veel een freakshow van, maar het blijft grotendeels heel bijzonder om naar te kijken. Fellini zei ooit dat hij cast op gezichten. Iemand moet een apart gelaat hebben, anders komt ie er niet in. En dat is hier goed te merken en heeft in samenwerking met de kostuums, decors en make-up een bijzonder effect. Je kunt je ogen niet van het beeld houden en dat terwijl het niet allemaal even prettig is om naar te kijken, met veel viezig geweld, ranzige seksscènes en een hoop decadent gedoe.

Fellini maakt de weg vrij voor filmmakers als Greenaway of zelfs Lynch. Niet zijn beste, wel zijn meest unieke die ik tot nu toe zag. 4 bijzondere sterren.

Toch niet onaardig.

De stukken over het er bijhorende familiedrama waren te cliche voor woorden, maar bleven gelukkig beperkt tot een klein aantal minuten. Het punt dat dit iedereen kan overkomen wordt gelukkig niet te lang doorgevoerd.

In de gevangenis zijn er ook wel cliches zoals de slechte bewaker, maar die scenes kwamen zowaar behoorlijk realistisch (of toch in elk geval geloofwaardig) over.

Vind Kilmer en Dorf drollen van acteurs, maar Dorf is niet onaardig (ook al blijft het een beperkt acteur) en Kilmer speelt ronduit sterk.

Verder is het allemaal niet zo bijzonder (muziek, visueel plot etc). Het kijkt eenvoudigweg gemakkelijk weg. 3,5 sterren.

Leuke film. Ik betrap mijzelf erop dat ik steeds vaker wel effe nodig heb om in een film te komen en dat was hier ook weer het geval. Vooral ook omdat het visueel allemaal nogal lelijk was.

Ik vond die Anne een ongelooflijk irritant pestwijf en ik had pas redelijk laat door dat dit waarschijnlijk ook de bedoeling was. Hoogtepunten zijn de actrice die Lucie speelt en de achtervolgingen door Parijs. Heerlijk minimalistisch en speels escapisme. Verder is dit ook weer zo'n film met een ontzettend hoog realistisch gehalte. Hoe mensen met elkaar praten, tegen elkaar zwijgen, reageren op een aanraking, een blik. Heel knap, hoewel ik moet zeggen dat op een paar momenten de acteurs in de fout gaan en je ziet dat ze aan het acteren zijn. Jammer, want het trok me er wel een beetje uit.

Ook het eind was wel interessant. Al met al een leuke kennsimaking met Rohmer, van wie ik nog niets had gezien. Heb nu een mooie box liggen, dus dat verandert snel. Ergens tussen 3,5 en 4* in.

Wat een films maakt die Godard toch. Geestig, vernieuwend en brutaal omschreef de jury in Berlijn zijn winnaar. En dat vat de film (en eigenlijk Godard's oeuvre) wel aardig samen.

Hoogtepunt waren de ruzies (film was sowieso een lange ruzie) met stalamp richting boekenkast en de cynische plaat die Belmondo laat horen aan ontdekking Brialy. 4 sterren. Geweldige film, vol goede vondsten.

Heb de film weer gezien. Heb nog nooit een film die ik niet best vind zo vaak een kans gegeven. Ergens wil ik de film graag goed vinden, maar het lukt maar niet. Luc Besson is best een goede regisseur (hoewel hij hier al duidelijk aan het afglijden was) en op papier ligt er topvermaak op de loer. Ik zag een minuut of 10 op tv pas en was wel weer getriggerd. Ik bleef bij The Fifth Element het idee houden dat ik iets gemist heb (niet letterlijk) in de connectie met de film en ergens trekt de film als alternatief voor serieuzere films me steeds weer aan. Opnieuw werkte het niet tussen mij en the Fifth Element, al ben ik niet meer zo negatief.

Het voornaamste probleem blijft dat de humor voor mij op de meeste momenten niet werkt. Oldman (die heel onhandig uit de film wordt geschreven, omdat zijn rol blijkbaar niet meer paste in het verloop van het verdere script, zijn hele aanwezigheid wordt er een beetje mee gedegradeerd)is niet onaardig met zijn gebruikelijk trucjes, maar verder is de humor vaak te debiel voor woorden. Velen hebben al hun beklag gedaan over de rol van Tucker, maar dat is w.m.b. helemaal terecht. Wat een pijnlijk onleuke rol is dat zeg. Zijn diva neigingen zijn zo niet grappig en zijn gekrijs hemeltergend. Was er een leuke sidekick geweest in de tweede helft had dat echt veel kunnen schelen. Wilis speelt weer hetzelfde personage als hij al een keer of 10 heeft herhaald, maar nu met nichterig geblondeerd haar. Jovovich valt verder helemaal uit de toon, zij kan echt totaal niet acteren. Hoe zij ooit aan een hollywoodcarrière is gekomen is mij een volstrekt raadsel. Die donkere acteur die de president speelt is ook al vreselijk miscast. Die generaal is wel geinig, die snapt tenminste in wat voor film die speelt.

De actiescènes zijn wel aardig, maar eigenlijk dus niet zo bijzonder. Sowieso zijn de sfx echt al behoorlijk verouderd zeg. Vooral de achtervolgingsscènes in die karige vliegende auto’s, over gebrek aan visie gesproken. Graag had ik ook meer onzin gezin in de vorm van rare wezens, nu blijft het beperkt tot die beesten (what’s their name), die verder allemaal hetzelfde zijn en doen. Getuigt van weinig creativiteit. Ook die operazangeres is een verschrikkelijk ongeïnspireerde creatie. Wilis raakt bedwelmd door haar optreden, maar Besson weet dat totaal niet over te brengen op de kijker. Het is slechts een voorbeeld. Zo’n Chinees wagentje die aan het appartement van Wilis verschijnt, is wel leuk. Ook de scenes op het vliegveld zijn wel oke (moest wel erg denken aan Total recall). De artdirection is meestal wel lekker kleurrijk en soms prima in orde, maar ook vaak weer niet. Het verhaal is onzinnig en bijzaak, maar daar wordt dan weer op sommige momenten overdreven veel nadruk op gelegd. Sowieso zijn het hele eerste en laatste kwartier erg standaard en vervelend.

De film drijft op het kleurrijke en enkele aardige actiescènes. Misschien moet ik hem nog maar weer een keer zien. Ik blijf met de film worstelen, al ben ik er wel redelijk van overtuigd dat Besson het in zich had er een leukere film van te maken dan het uiteindelijk is geworden. Twijfel tussen 2-2,5 sterren.

Lumet heeft in mijn leven nog nooit een echt goede film gemaakt. Daarvoor talloze. Dit komt in de buurt, maar echt goed is het niet. Ik zou in elk geval niet weten in welk opzicht. Wel vermakelijk, maar dat is het.

Lumet heeft in veel van zijn films, en de meeste van zijn beste films, een uitgangspunt waarin de gewone man het opneemt tegen 'het apparaat'. De staat, de politie, de gerechtelijke macht of multinationals. Hoewel Jackie Dee, amper doorgaat voor de 'gewone' man, als maffiosi met een extravagante levensstijl, zoals de openbare aanklager het treffend uitdrukt, is hij ondanks dit heel gewoon. Of zo wil hij het doen overkomen. En hij neemt het alleen op tegen het apparaat van de staat. Blijkbaar fascineert Lumet zoiets en is het dan ook logisch dat hij deze film maakte.

Die openbare aanklager, zal trouwens niet erg blij zijn met de film als zijn karakter in het echt lijkt op het personage van de film. Jackie Dee met name, wordt in deze film namelijk niet afgeschilderd als monster of gevaarlijke crimineel, maar als 'gagster', zoals Jackie Dee zichzelf omschrijft. Lumet gaat mee in een personage dat van iedereen houdt, grappen maakt, zich nooit laat kennen en behoorlijk charismatisch is.Lumet is zich (en maakt ons) bewust van het feit dat die gasten natuurlijk hartstikke schuldig zijn, maar hij vertelt het haast schouderophalend. Alsof het om kattekwaad gaat. Wel opvallend.

Beste scene van de film vond ik waarin Jackie Dee wordt neergeschoten. Lumet op zijn best. Verder kijkt het allemaal erg gemakkelijk weg, maar Lumet zweeft niet meer zoals hij tussen '57-'82 (en dan met name de jaren 70) wel zo vaak deed. Ik kom dan ook niet verder dan 3 sterren, zonder dat ik nu direct heel veel op de film heb aan te merken.