Meningen

De eerste keer dat ik deze film zag, was ik ,meteen onder de indruk. Dit zijn mijn soort filmpjes wel. De acteurs wisten me prima te vermaken en in die tijd vond ik het ook erg origineel. Vooral het begin van de film wist me goed aan te grijpen, geweldige neerstort-scene, daarna kakte het lichtjes in, maar toch herstelde het zich halverwege de film weer.

Mij sprak de komedie/thriller wel aan, sommige sterfgevallen waren zo slecht dat het lachwekkend werd. Tsja, dat vind ik leuk!

Vervolg doet absoluut niet onder voor deel 1.. alleen het hele auto/verdrinkings gebeuren op het einde vond ik een beetje jammer, had ik graag anders gezien.. vraag me niet hoe, maar het wist me niet te bekoren.

Erg 'leuk' einde wel!

Ik blijf een fan van de Final Destination reeks, en vooral dit deel is me altijd bijgebleven. De sterke openingsscène wist natuurlijk de sfeer al goed over te brengen en direct zit je als kijker op het puntje van je stoel. Durf te wedden dat mensen die deze film gezien hebben en dan in een achtbaan stappen, toch even aan deze film terugdenken. Van karakterisering is natuurlijk geen sprake, maar dat verwacht ik ook niet bij films als deze. En het pluspunt is: Mary Elizabeth Winstead is wel érrug leuk.

Kracht is voornamelijk de perfecte balans tussen humor en spanning. Soms weet je niet of je moet gruwelen of in lachen moet uitbarsten.

Heerlijk vermaak!

Net terug van de bios, en toch wel positief!

Als eerste: Erg leuk einde. Ik vroeg me al af waarom gedurende de hele film niemand terugkoppelde naar vorige gebeurtenissen, maar natuurlijk, het was nog niet voorgevallen! Erg cool dat dit 5e deel eigenlijk vooraf ging aan het eerste deel.

De kills waren hilarisch, de hele zaal lag op sommige momenten plat, erg creatief weer. Met name de kill van Candice was erg leuk, hoe verzin je het? Ook erg leuk dat je soms denkt dat je weet hoe het gaat gebeuren, en het dan toch net iets anders uitpakt, zoals bijv. bij Isaac en Viola.

De personages vond ik persoonlijk minder boeiend dan in voorgaande delen. De enige waarvan ik het jammer zou vinden als hij zou sterven, was die donkere jongen. De jongere Tom Cruise, genaamd Peter, wist me soms zelfs een beetje op mijn zenuwen te werken. Emma Bell acteerde alsof ze al overleden was, wist niet of ik dat nou als pluspunt moest zien of niet. Wat een dode uitstraling heeft dat meisje zeg.

Hoewel ik niet veel van het 3D verwacht had, was het soms toch nog best aardig om te zien. Niet heel spectaculair maar sommige shots waren mooi. Jammer alleen dat de intro zo lang duurde, het leek alsof de film begon met de aftiteling. Beetje jammer.

Al met al een fijn, vlot filmpje, niet echt veel nieuws onder de zon maar genoeg om je af en toe verrast in je stoel te laten zitten. Ik, als horrorfan, moet eerlijk bekennen dat ik enkele dingen niet aan zag komen en soms best schrok en hard in de hand van mijn vriend kneep.

Heerlijk vermaak dit!

Inmiddels, meer dan een half jaar later, zal ik maar eens zeggen hoe ik deze film vond.

Ik heb deze film gezien tijdens een date, en omdat het helemaal mijn genre is had ik er sowieso al veel zin in. En ik moet zeggen: The Final Destination is een leuke afsluiter van deze reeks. Direct worden al je zintuigen geprikkeld als je de harde muziek hoort, daar doorheen de motoren en dat terwijl je kijkt naar flitsende beelden door het snelle camerawerk. En dan begint het. Vieze, bloederige en ranzige ongelukken waarbij mensen op een gruwelijke wijze om het leven komen. Lekker maan!

En dan heb je het wel gehad. Een veelbelovend en spectaculair einde maar vervolgens zakt de film als een drilpudding in elkaar. De jonge acteurtjes doen het niet slecht, maar het niveau van de eerdere delen valt niet te evenaren.

Toch was het een leuke film, vooral door de 3D effecten en het feit dat je buitenshuis, op een groot scherm, deze film kon kijken. Denk dat de DVD-herziening dan ook tegen zou vallen.

Prima film. Waar ik na al die jaren nog steeds lichte trauma's heb van het kijken van de oudere films (zonnebank, boomstammen, acupunctuur etc) zal dat bij deze film wel meevallen, hoewel hier ook best brute kills waren. Acteerwerk was best prima en hoewel het verhaal het typische Final Destination sausje heeft voelt het toch "vernieuwend" omdat het niet telkens visioen-dood-visioen-dood is. Minpuntje was wel het constante gevoel van "O nee, er is weer iemand bruut doodgegaan, he gossie wat vervelend" bij de hoofdpersonages.

Hoewel de film niet bijzonder lang duurt was ik het laatste half uur wel naar het einde toe aan het werken. Benieuwd of ze na deze film nog meer gaan uitmelken.

Welke verveelde buurtvereniging heeft dit gemaakt zeg? Jezus, wat een amateurisme. Werkelijk alles is slecht. Die muziek leek uit een slechte (soft)pornofilm te komen. Niet alleen de muziek trouwens, de acteurs ook.

Grootste ergernis, op het baggere acteerwerk na, is dat er werkelijk niks gebeurde. Alleen maar vervelende, ellenlange dialogen die nergens over gaan. Geen spanning, niks. Er zit gewoon geen verhaal in. Toch knap als je zo'n barslecht product kunt afleveren, ook een kunst.

Nee mannen, zelfs de blote borsten maken dit niet de moeite waard. Dat hier geld in is gestoken zeg, ongelofelijk.

Best goed te doen. Vrij interessant gegeven, uitwerking van de personages is ook redelijk en qua spanningsopbouw was het ook prima te doen. Ben eigenlijk door Leah bij deze film gekomen, had haar eerder vandaag gezien in Odd Girl Out. Ook hier doet ze het eigenlijk best aardig, ze weet de hoofdrol goed te dragen. Haar knappe - maar tikkeltje vervelende - zus is ook eye candy. (Om maar te zwijgen over die verschrikkelijke ouders van ze..)

Met name de eerste kills waren best leuk (hoewel ook voorspelbaar) maar er was een aardige sfeer aanwezig. Ja, ik heb me ook vermaakt!

“I dig you so much, so much it freaks me out.”

Lief. Personages met een echte 'ziel', dat zie ik graag. Twee hoofdrolspelers die je raken, die bij elkaar passen en die chemie hebben, heerlijk. Dave is een sympathieke gast en Aubrey is leuk, niet zo'n vervelend aanwezige teenager. De opbloeiende romance van de twee is fijn, ze smelten helemaal samen. Het brengt je even terug naar het moment dat je zelf voor het eerst écht verliefd was, en het nog wederzijds was ook.

Het prille begin van een verliefdheid die je plots overkomt als het het minst verwacht, het is zo spannend. Dat is hier gelukkig ook goed weergegeven, nergens overdreven of ongeloofwaardig. Gelukkig zijn belangrijke momenten ondersteunt met mooie, toepasselijke muziek. Het is met vlagen aandoenlijk, de klungeligheid van Dave en de awkwardness van Aubrey.

Van humor was er niet echt sprake, tenminste, er valt niet bijzonder veel te lachen. Voor mij geen gemis want de romantiek en het volgen van het kersverse stel hun eerste 'First times' met alle bijbehorende strubbelingen was waar de film om draait.

Lief. Herkenbaar, soms ook totaal niet. Het heeft mij vanaf het begin geboeid.

Ik vond het totaal niet storend dat er zo'n kleine cast was en het verhaal zich grotendeels op één plek afspeelt. Verhaal is spannend en onderhoudend genoeg en het zet je aan het denken hoe 't nou precies zit. Het einde verraste me dan ook totaal. Lekker weird. Betrapte mezelf er telkens op dat ik de waarheid wou achterhalen en de film wou begrijpen, maar helaas zat ik op 't einde van de film nog helemaal flabbergasted en had ik nog geen antwoorden. Redelijk psychologisch dramafilmpje.

'' A teddy bear does not constitute an inaccurate passenger manifest. ''

Jodie Foster... Ik zie haar graag. Zo ook in Flightplan. Ze heeft een soort kalmte en rust over zich heen, die ik erg kan waarderen. Als ik haar zie, in welke rol dan ook, geloof ik haar. Absoluut een van de betere actrices in Hollywood.

Tijdens het kijken van Flightplan maakte ik al snel de vergelijking met ''The Forgotten''. Zou deze moeder gek zijn geworden? Heeft ze waanbeelden? Moet je de piloot (Sean Bean, geweldige vent) wel vertrouwen? En zo wordt je meegesleept in een psychologische thriller met een claustrofobischsfeertje, waarin je van de ene twijfel in de andere wordt gesmeten. Hoe kun je iemand kwijtraken in een vliegtuig?

Ach, toegegeven: het verhaal zit vol fouten en gaten. Maar dat maakt allemaal niks uit. Het acteerwerk is overtuigend, er hangt een spannend sfeertje en de muziek weet alle emoties nog even goed te versterken.

'' All I ever wanted was for Juli Baker to leave me alone. ''

Deze coming of age film heeft een fijne opbouw. Het start met een heerlijk nummer, en in nog geen 5 minuten zie je de groei van een jong kleutertje naar een ouder schoolkind. De fijne voice-over verteld je de hoognodige dingen, geen onnozel en irrelevant gezever, maar puur wat je moet weten over de personages. Vanuit zijn oogpunt schakelt de film over naar dat van haar. Interessant, zo kun je zien hoe zij het beide apart hebben beleefd.

Flipped is een rustig en klein filmpje met grote impact. Tuurlijk kun je wel raden wat er gaat gebeuren, maar het is zo schattig neergezet dat je vanaf de eerste minuut al hoopt dat ze samen komen. Madeline Carroll zet een personage neer waar je gemakkelijk verliefd op zou kunnen worden. Intrigerend, lief en een beetje gek. Met haar en haar gevoelens leef je ook direct mee.

De prachtige vertelling zorgt dat het een film is voor alle leeftijden. Het is lief, een tikkeltje dramatisch, grappig en het voelt ontzettend echt en dichtbij aan. Het goede acteerwerk van de hele cast, er is niemand die 'minder' is, wordt gedurende de hele film vastgehouden.

Yes, I'm FLIPPED!

What the hell is this? Na dit te hebben ''gezien'', zo kan ik het eigenlijk niet noemen omdat ik mijn lamellen en foto's op mijn kamer een stuk interessanter vond, kan ik alleen maar zeggen: Lang leve de moderne dansfilms als Step Up!

Het slaat toch helemaal nergens op.. Je krijgt het auto ongeluk te zien, je ziet dat de beste man ligt te bloeden als een rund, en dan gooien ze er een of ander druk, opzwepend muziekje onder. Like what the hell..

Ook leunt het teveel op, zoals eerder gezegd, andere dansfilms waardoor het nergens echt origineel of boeiend is. Verhaaltje sleept zich traag voort, nergens gebeurt iets waardoor je sympathie of begrip voor de personages kunt opbrengen, en zelfs Keanu heb ik beter én mooier gezien.

Wat een draak van een film. Leuk als je van oud uitziende vrouwen houdt in balletpakjes en tutu's, anders snel vergeten.

Best aardig. Leuke personages, redelijk standaard verhaal waar hier en daar een 'onverwachte' twist in te zien is. Patrick Dempsey blijft voor mij de knappe Dr McDreamy,maar ik was blij verrast dat hij voor de verandering eens NIET in een romcom speelde. Ashley Judd vond ik niet bijzonder en zij boeide me dan ook weinig, maar met name de bijpersonages waren wel grappig. Er gebeurde genoeg om me de hele film lang redelijk geboeid te houden en was ook wel nieuwsgierig naar hoe het zou aflopen.

Peanut Butter & Jelly, hoe verzin je het?

Tegenvaller. Er zit niet echt vaart in. Het verhaal kabbelt te traag voort waardoor het nergens boeIend wil worden. De tweede helft, het "drie jaar later" is zelfs nog minder. Waarom het genre komedie er bij staat is me ook een raadsel. Het verhaal heeft te weinig om het lijf om interessant en verrassend te blijven, mede omdat een groot stuk al verklapt werd in het plot en daarnaast constant uitgelegd waarom en hoe dingen gebeurden.

Ik heb niet veel met de actrice die Jess speelt. Ja, mooie vrouw, maar zit er meer in dan dat? Ik ben nog niet overtuigd. Het gebrek aan chemie hielp ook niet. Naar het einde toe werd het steeds een tikkeltje zwakker wat de film uiteindelijk de das om deed.

Ik ben geen 'Colored Girl', maar was toch nieuwsgierig geworden na het zien van de verschillende personage posters. Ook de cast sprak me aan. Ik was vooral benieuwd naar 'Adele van Grey's Anatomy' (Loretta Devine), maar ook naar Thandie Newton, Whoopi Goldberg en Kerry Washington.

Alle vrouwen in de film hebben verschillende levens en dus verschillende problemen. Toch komen ze, je voelt het al aan je water, op een gegeven moment allemaal samen en zijn de levens van de verschillende vrouwen verbonden.

Het hele gedicht gebeuren is niet even overtuigend en komt soms op momenten wanneer je helemaal geen zin hebt in nóg een gedicht. De poëzie vliegt je om de oren en er is een hoop, nee, een héle hoop drama.

De speelduur voelt aan als een lange zit en af en toe ontbreekt er vaart. Toch is het acteerwerk prima in orde, the black ladies zijn prima en de personages intrigeren, maar het is niet genoeg om je de hele film geboeid te houden. Zonde.

Jeugdsentiment. Vroeger, in de tijd dat Lord of the Rings net uitkwam, werd ik helemaal verliefd op Elijah Wood. Binnen no time had ik de hele videotheek doorgespit op zoek naar films van hem, waaronder ook deze. Daarvoor had ik hem wel eens op televisie gezien, maar toen was ik nog heel jong en had ik geen idee wie Elijah was, of de rest van de cast.

Forever Young is zo ongeloofwaardig als maar kan, je zou nog eerder olifanten uit de lucht zien vallen, maar dat neemt niet weg dat het een warm, knus verhaal is. Daniel, gespeeld door Mel Gibson (die een prima rol neer zet) heeft alles wat hij zich maar kan wensen wanneer zijn geluk lijkt te keren. Dit is een gegeven dat we al vaak hebben gezien, maar deze uitwerking is vrij nieuw.

De vriendschap tussen hem en de kleine knul (Elijah Wood) is schattig. Jamie Lee Curtis zet een leuke mama-rol neer en het is mooi om te zien hoe ze de 'verdwaalde' man opnemen in het gezin en welke band ze met elkaar krijgen. Echt een film voor romantische zieltjes.

Heb een dubbel gevoel bij deze film, hij wist me absoluut te vermaken, maar vooral naar het einde toe ook steeds vaker te irriteren. Ik was tijdens het kijken van de film ook maar een beetje aan het msn-en geslagen, en ik kon precies voorspellen wat er zou gebeuren. Alleen moest ik mijn mening steeds bijstellen. Zij verbeeld het zich, die vrienden zijn niet echt. Oké, de vrienden zijn wel echt. Nee, de vrienden bestaan toch niet. Straks wisselen ze, ligt die doos in coma en dan is de wees wakker. En zo ging het voornamelijk het laatste half uur van de film.

Verder een hoop mooie mensen, zowel de mannen als de vrouwen.. maar het acteren is natuurlijk niet je-van-het. Maar, dat hoeft ook niet bij zo'n lekkere cliché horror.

Had hem een 2.5 gegeven, maar ga toch voor de voldoende.
Verhogen naar 3* dus.

We have seen it all before. Het begint inderdaad best oké, maar daarna denk je dat je naar een slechte rip-off van een andere film zit te kijken.

Nee, The Tribe deed het 'm voor mij niet.

Het had zo leuk kunnen zijn.... maar dat was het niet. Zogenaamde grappen waar ik niet om kon lachen, de sfeer vond ik niet leuk, af en toe zelfs erg zeurderig... en van chemie was er in mijn ogen geen sprake. Vervelende acteurs, zoals dat vriendje van zijn moeder, zijn vader, zijn broers.. Ze maakten het verhaal er niet beter op. Die seksueel getinte grappen van zijn moeder met dr toyboy.. vreselijk.

Nee, erg jammer. 2.5 naar 2.0*

Hier sluit ik me bij aan, wat een rare film zeg. De 'werkelijke' beelden vond ik dan wel weer interessant, maar verder sleept het verhaaltje zich maar voort met ongeloofwaardige dingen. Nee, niet mijn soort filmpje.

Best grappig. Ik ken alleen de Nederlandse versie van Foute Vrienden, maar had gehoord dat de Vlaamse nóg leuker was. Zo kwam ik ook bij deze film, dIe inderdaad best wat grappige momenten kent. Met hoogtepunten als de mimespeler, het nudistenwinkelen en het bommaatje en dieptepunten als de maden kaas. Gatverderrie.

De vier mannen zijn leuk, al kunnen ze voor mij niet tippen aan de Nederlanders. Daar kon ik echt hardop om lachen, hier niet echt. Misschien was ook niet alles even geslaagd in deze film en moet ik de serie kijken om het beter te waarderen.

Favorieten zijn tot nu toe Thomas en Jeron, denk ik. Toch de serie ook maar eens opzoeken, ben wel benieuwd geworden. De film voelt in ieder geval sowieso wel aan als een extra lange tv aflevering, voor je het weet ben aan de aftiteling toegekomen.

Calista Flockhart, een actrice die ik altijd gehaat heb vanwege haar rol in Ally McBeal. Wat zeg ik, haar rol? Ze was Ally McBeal. Ik had dan ook niet al te hoge verwachtingen van een film waarin zij de hoofdrol speelt. Toch had Fragile iets wat me aantrok. Een oud kinderziekenhuis waarin het kwaad huist en wat kinderen belaagt, dat klonk toch wel erg spannend. En niets is minder waar.

De openingscène waarin het jongetje op onverklaarbare wijze botbreuken oploopt zorgde er voor dat de spanning en de sfeer er direct goed in zat. Langzaamaan maak je kennis met de nieuwe verpleegster Amy en je krijgt te zien hoe ze ingewerkt wordt en de zieke kinderen leert kennen. De kinderen spelen erg overtuigend. Haar samenspel met deze jonge acteurtjes en actrices is dan ook prima, niets op aan te merken. Verpleegster Helen mag er trouwens ook wezen. Elena Anaya is een prachtige verschijning in deze film. Mooie vrouw met een hele lieve uitstraling. Toch wel fijner om naar te kijken dan naar Flockhart, die ik toch nog steeds erg mager vind.

Kinderen die met doden kunnen praten geven me nog steeds de bibbers. Zeker als ze die overleden mensen ook nog eens mechanisch zijn. Toch vraag ik me altijd af hoe het voor zo’n jong kind moet zijn om zo’n rol te kunnen spelen. Ze moet zich er toch duidelijk bewust van zijn wat ze neer zet? Ik ben altijd bang dat deze jonge acteurtjes er iets aan over houden, als ze zo’n angstaanjagende rol weten neer te zetten.

Zeer krachtige lift scène ook. Lekker onheilspellend en ik zag het niet aankomen. Sowieso een voordeel van deze film, ik vond helemaal niet zo voorspelbaar. Oké, de climax hing natuurlijk wel al een tijdje in de lucht, maar zonder deze sloeg de hele film nergens op. Dus dat vergeef ik ze graag. Hoewel ik toch al flink wat van dit soort films gezien heb, doet Balagueró het toch net iets anders. Duistere sfeer, genoeg spanningsmomenten en angstaanjagende geluiden die er voor zorgden dat ik af en toe toch eens mijn kamer rondkeek om te zien of alles nog in orde was. Dat maakt het al tot een goed onderhouden horror-avondje waarbij ik op sommige momenten even lekker heb kunnen griezelen.

Na jaren deze film weer eens herzien.

Het begint niet bijster vlot, het is zelfs een tikkeltje traag te noemen, maar dit stoort niet. Langzaamaan leer je de twee broers en vaderlief kennen. Matthew McConaughey is de verteller van het verhaal en blijft hierdoor een tikkeltje mysterieus. Dat deze man geen zuivere koffie is heb je direct al door, maar dat mag de pret niet drukken. Hij weet in ieder geval het 'romcom-imago' van zich af te schudden, van voorgaande films die ik van hem gezien heb zoals bijvoorbeeld ‘How to Lose a Guy in 10 Days’.

Bill Paxton is erg overtuigend in zijn vaderrol. Het verhaal is prima en het is absoluut sfeervol te noemen, wat de cinematografie ten goede komt. Aardige plottwists, mooie shots en een goede dosis suspense houden je aandacht vast.

Knap spel van de jonge acteurtjes. Altijd intrigerend om te zien hoe kinderen een dergelijke rol kunnen neerzetten zonder ook maar ergens ongeloofwaardig over te komen.

Fijne, onderhoudende thriller.

Slecht acteerwerk, waardeloze spanning, verhaal te belachelijk voor woorden, maar toegegeven: De kills waren toch best leuk. En daar draait het toch wel een beetje om in een film als deze. Voor een goed verhaal en diepgang ga je natuurlijk niet kijken. Je wil de personages afgeslacht zien worden. U roept, zij draaien, zeg maar. Er vallen inderdaad aardig wat slachtoffers. Sommige kills zijn op het belachelijke af, maar dan nog, op die momenten zat ik wel met een glimlach te kijken.

Verder natuurlijk zwaar ondermaatse prul.

Best verrassend. Vroeg me in het begin af waar ik in hemelsnaam naar aan het kijken was, maar het bleef mijn aandacht wel vasthouden. Ik werd toch meer dan eens verrast, het was fijn om niet telkens al te weten wat er ging gebeuren. Chloe speelde goed en Emile laat hier (voor mij) zien wat hij nog meer in huis heeft en je weet niet goed wat je met zijn personage aan moet. Het einde is dan wel weer jammer en had voor mij niet gehoeven, maar desondanks zeker positief verrast.

Een 0,5 is inderdaad overdreven, dat zou betekenen dat er totaal niks goed aan is. Het is een leuk werkje van Regisseur Mark Waters en producer Andrew Gunn.

Freaky Friday is een aardig vermakelijke teen-movie. Grappige en herkenbare situaties tussen een controlerende moeder en haar tienerdochter die elke meid of vrouw wel een keer heeft meegemaakt. Leuke muziekkeuze ook gedurende de film. Het is dan ook een belangrijk punt aangezien Anna zelf in een rockband zit.

Het is geen origineel verhaal, maar het kijkt wel lekker weg.

Hier had ik echt weer eens zin in, was zo lang geleden! En het stelde niet teleur.

Erg leuk om die bekende gezichten te zien. Ginger van ''Ginger Snaps'' , die politieagent kende ik van Scary Movie en zangeres Kelly Rowland natuurlijk.

De kills waren ook weer lekker apart. Begon al goed met die ''bedscène''. Ik was vergeten hoe leuk deze films kunnen zijn. De muziek, de sfeer, de humor.. totaal niet serieus te nemen, maar ik hou er van. Dat lachje van Krueger ook, toch weet het me nog steeds kippenvel te bezorgen.

Ik was ook een heleboel dingen vergeten waardoor ik af en toe toch weer even lekker verrast werd. "Got your nose!" Alles wordt met een grote knipoog gebracht en dat is wat een film als deze, hoe slecht het verhaal en het acteerwerk ook is, toch de moeite waard maakt.

Free Willy... God.. Vroeger kwam ik niet meer stop met huilen, tegenwoordig gelukkig wel. Het blijft vooral jeugdsentiment. Een film die mij vroeger zo'n fijn gevoel bezorgde krijgt een ruim voldoende.

Een stuk minder dan het eerste deel, maar dat viel te verwachten. Nog steeds een vermakelijke film voor een zondagmiddag (met de familie of de kinderen) maar daar blijft het ook wel bij. Orka's blijven schattig.