Meningen

I hope you break your neck!
Thank you, sir.

Kostelijke en bijzonder stijlvolle avonturenfilm in oude stijl. Ooit toen ik de film voor het eerst zag ergens zo rond '93, '94 a '95, vermoed ik, maakte de film enorme indruk, mede door het grimmige einde. Na gisteren weer eens gezien te hebben betrap ik me er dan toch op dat zo'n film dan in je beleving beter was dan hij is, desondanks blijft de film nog altijd prima overeind staan voor een product uit '75.

De film heeft een niet bijster interessante aanloop met de kennismaking van Peachy, Danny en Kipling, nagenoeg onherkenbare Plummer, en kleine introductie van het leven daar qua hectiek, drukte en gewoonten. Vooral de scene waarin Caine de onfortuinlijke Indiër uit de trein kiepert is meteen al
hilarisch en zet de niet al te serieus toon prima neer. Eenmaal onderweg naar Kafiristan komt de film echt los in het genre. Vlot en met veel humor wordt hun tocht vertelt en Connery is kostelijk als 'gekke priester'. Sowieso zijn Connery en Caine bijzonder charismatische en overtuigend als de twee boefjes. Ootah is trouwens ook bijzonder geestig als domme stroman die zelf de klos is als hij wreedheden zal uitvoeren. Goed geacteerd door Larbi Doghmi.
De film overtuigd en vermaak verder op het vlak hoe de twee Engelsen door een toevalligheid als Goden gezien worden en succes hebben met hun humoristische aanpak en eigenlijk de boel achter hun krijgen. Halverwege slaat de toon duidelijk om van luchtig naar serieus met steeds grimmigere gebeurtenissen. Behalve dat de prachtige landschappen en locaties opvallen doen de rituelen en grote scenes dat ook. De aanloop naar de trouwerij en ceremonie bezit een bijzondere en onheilspellende sfeer, een perfect uitgespeelde sinistere toon speelt er op de achtergrond. Het einde en de beschrijving, hoewel niet expliciet in beeld, is indrukwekkend en beklijvend te noemen.

Zoals gezegd, de film valt op door zijn bijzonder luchtige en komische toon. De film oogt authentiek qua aankleding, achtergronden, ceremonies en locaties maar zal dat natuurlijk niet zijn qua communicatie en vlotheid, desondanks niet iets waar ik mij aan stoor. De bijzonder vlotte toon is juist de charme van de film en twee uitstekend spelende hoofdpersonen. Halverwege komt er een uitstekend omslag en verandering van toon, deels ingegeven door de omslag van Danny die het allemaal wat serieus begint te nemen en het einde is des te indrukwekkender door de verandering van sfeer. De sfeer dat laatste half uur met nadruk op de ceremonie en trouwerij is intens en sinister te noemen. Al met al een uitstekend en vermakelijk film. Jaffrey en Doghmi zijn nog wel even het noemen waard, vooral Doghmi vind ik persoonlijk geweldig als dommig dorpshoofd. Ten laatste te benoemen dat de bijgaande poster prachtig is. Heerlijke film, stukje jeugdsentiment, overtuigend gebracht en gefilmd, niets mis mee.

Na begonnen te zijn met Bond, en met name de Moore reeks, en Live And Let Die als meevaller, was dit toch wel de film waar ik het meest tegen op keek, met Octopussy binnenkort als 'goede' tweede op het programma. Mijn herinnering aan The Man With The Golden Gun was die van een matige film, met een herhalingsfactor en enkele erg flauwe momenten.

Bond onachtig gaat de film van start met de intro van Scaramanga en diens kwaliteiten. Geen typerende opening met Bond als leidende factor. Opzich niet iets waar de film last van heeft, het gebrek aan verhaal is erger, rond Bond die Scaramanga zoekt en als zijlijn nog bezig is met die gast die hij zocht en weer tegenkomt.

Aardige locaties worden nog wel aangedaan met de Chinese Zee en het wrak van de QM 1, Ekland aardig in bikini, was ik die rode knop maar, en een prima Maud Adams. Het ergste van deze Bond is toch de quasi onnozelheid en humor waarin Bond uit de situaties ontsnapt. De vechtpartij met het rariteiten kabinet is flauw, de terugkeer van J.W. Pepper zegt alles over het niveau om nog maar te zwijgen van het geluid dat gemonteerd is onder de sprong met de auto.

Het maakt The Man With The Golden Gun regelmatig tot een smaakloos geheel dat snel weer vergeten kan worden en zeker de minste van de lijst tot nu toe.

Als afsluiter van het weekend nog even op de Aziatische toer met deze Shoplifters die kan rekenen op goede cijfers en beoordelingen, dus maar eens even proberen. En wat moet je er in eerste instantie van zeggen behalve dat het typerende Aziatische cinema is in mijn ogen, iets wat ik niet negatief bedoel.

Winkeldieven, oke dan, is mijn eerste gedachte met een beeld van een gezin dat niet zoveel verschilt met de matige omstandigheden waarin ook het gezin uit Parasite in leeft. Groot verschil is toch wel dat men in Parasite over lijken gaan om het beter te krijgen, want de familie uit Shoplifters lijkt toch een warm en homogeen gezelschap die net zo gemakkelijk iemand in hun midden opnemen om te omarmen als familie. Buiten dat betreft het gezin een maatschappelijk kritisch beeld van kruimige baantjes, kinderen die niet naar school kunnen of gaan, het amper rond kunnen komen en het stelen in winkels voor iets extra's. Duidelijk is dat het stelen niet voor de fun is of rijkdom, maar puur een kwestie om te overleven, misschien wel een soort 'bonding'.

Shoplifters is een film die vol zit met lief en leed en andere kleine menselijke dingetjes, wordt er serieus gewerkt aan het kleine meisje binnen de familie maar wordt het ook duidelijk dat er nog meer lijken in de kast zitten en daarmee issues op het punt te ontbranden. En zo sluipen er vlak na het idyllische strandmoment toch langzaam haarscheurtjes in het geheel. De struggle of life vervolgt zich echter waarna na een noodlottige diefstal wel een erg bijzonder geheim onthult wordt en het geheel langzaam instort.

Shoplifters voelt als een licht dramatische feel good die richting het einde toch een paar ernstige ontwikkelingen in petto heeft met een wrang gevoel tot gevolg. Het maatschappelijk kritische beeld is duidelijk, maar de belangrijkste boodschap is wellicht toch dat echte warmte en medemenselijkheid niet te veinzen is of een voorrecht is voor mensen die het financieel of maatschappelijk beter hebben. Daarmee is Shoplifters een interessante film te noemen die tot denken aan zet maar net niet helemaal een homerun is omdat de film toch halverwege regelmatig een beetje stroopt. Desondanks wat mij betreft een prima cijfer met een 3'5.

Een niet bijster geweldige sportdocu die de gemiddelde voetbalfan of volger niets nieuws zal brengen. Echter voor een United supporter of volger, zoals ik, is het toch een aangenaam feest der herkenning.

De docu begint op voortreffelijk wijze met de memorabele avond in Camp Nou '99. Wat een ontknoping, wat een strijd, wat een buzz! Kan me die avond nog herinneren en meende bij de 2-1 nog in de herhaling te zitten van de 1-1. De ommekeer ging zo snel en plotseling dat ik totaal niet door had dat er alweer gescoord was. Het was een indruk van een roemruchte en kleurrijke club die nooit weer anders geworden is, slechts sterker, zelfs ondanks de slechte periode van de afgelopen jaren. Grappig is de dragqueen en de preekzieke kroegeigenaar. Vooral de laatste bewijst maar weer dat supporter zijn de belijdenis van een soort geloof is.

Leuk is het tijdsbeeld met the class of '92 en de dominatie van die ploeg destijds. Herkenbare gezichten als Stam, Keane, Sheringham en Solskjaer, tegenover spelers die minder bekend zijn als Van Der Gouw, Blomqvist, Henning Berg, Ronny Johnson en David May. Herkenbaar is tevens het praat over het goede team dat Leeds United destijds had onder leiding van David O'Leary, de strijd tussen Becks en Fergie over verschillende privésituaties, de typerende reactie van Roy Keane op een verloren spelletje en de zoektocht van enkele seizoenen naar een nieuwe doelman die wel voldeed. Een probleem dat pas met de komst van Vd Sar echt goed werd opgelost.

Manchester United: Beyond the promised land toont niets nieuws en laat vrij globaal een aantal business meetings zien, de aankondiging van Vodafone als sponsor, de uitleg over de ontwikkeling van een nieuw shirt en een aantal kleedkamer momenten. Onthullend of spannend wordt het nooit, mede omdat United in een goede fase zit en op dat moment een manager heeft die toch alles binnen houdt. Qua inhoud en toon een heel verschil met bijvoorbeeld Daar hoorden zij engelen zingen over het rampseizoen van Ajax rond het 100-jarig bestaan. Desalniettemin zal deze docu er best gemakkelijk inglijden bij een United fan met een hang naar nostalgie.

En verder met Van Trier waar ik afgelopen week nog Dancer in the Dark van zag, niet echt een succes overigens, en eerder terug Dogville die naar het schijnt deel 1 van een soort van Amerikaanse trilogie waar Manderlay onderdeel van is. Ook Dogville vond ik niet super maar was op zijn minst een film die nog wel eens kans wilde geven. En met Antichrist ook al afgestreept als gezien heb ik tot nu toe weinig van deze regisseur gezien dat mij raakt, iets dat ik ook al vreesde met Manderlay en helaas uitkwam.

Het concept is bekend met het less is more principe, nu dus ook weer het weinige aan decor, halve wandjes en meubels en lijnen als afscheiding. Een simpele spotlight is de leidraad net als het geluid van een gebeurtenis waar de fantasie verder de rest doet. Het is apart, anders en ingenieus. Kidman is vervangen door de altijd mooie Bryce Dallas Howard en verder is er een voldoende sterke cast met Glover, Kier, Dafoe en blijkt Jeremy Davies ook iets anders te kunnen spelen dat klierige en onzekere ventjes.

Maar daar houdt het dan toch al snel op voor mij. Hoewel Van Trier met Manderlay het slavernijverleden onder de aandacht wil brengen en dit ook wel van alle mogelijke kanten weet te belichten en zelfs met de suggestie speelt dat deze mensen niet vrij willen of kunnen zijn, niet zelf kunnen denken en aan hun lot overgelaten worden, boeit het me allemaal geen moment en voltrekt de ene dialoog zich nog trager dan de andere. Wil ik een snelle film of spektakel? Nee totaal niet. Ik hou heus van een trage film met de nodige dialoog, maar Manderlay is wel een slag apart wat dat betreft en voltrekt eigenlijk spanningsloos of dat ik het idee heb dat het ergens naar toe opbouwt.

Het mag duidelijk zijn dat deze film niet bepaald mijn kopje thee is en ik überhaupt de film heb uitgezeten vanwege de sprookjesachtige Bryce Dallas Howard, maar dat was dan ook de enige reden om door te zetten. Of deel 3 er nu inmiddels is of niet, mijn interesse vervalt bij deze in alles wat van Trier heet de zijn.

En maar weer eens aan een zogenaamd discutabele Stephen King verfilming, want zoals we inmiddels weten worden de doorgaans goede verhalen zelden echt omgezet tot een hele goede film. Maar vaak wil ik nog wel voor de films een lans breken als zijnde vermakelijk en behorend tot het cult genre. En dat verwachte ik bij deze The Mangler niet anders, een verhaal uit de bundel Nachtmerries, als ik het mij goed herinner, maar niet echt meer parate kennis want dat boek is toch wel geruime tijd geleden.

Afijn, we nemen een vet aangezette sfeer, een redelijk sinistere locatie en een device in de vorm van een strijkmachine waar je bang van zou worden. En het apparaat heeft kennelijk bloed geproefd en het wil meer met verschillende ongelukken en toestanden tot gevolg. Opzich geen rare basis en hoewel ik geen actieve herinnering heb aan het verhaal meen ik me op zijn minst te herinneren dat het lang niet gek was. Dat had ook voor de film kunnen gelden mits er iets meer van gemaakt was. Neem bijvoorbeeld Graveyard Shift die dezelfde kenmerken heeft en ook geen hoogvlieger is maar door de mix toch nog op zijn minst een erg vermakelijke film met een goede hoofdrolspeler in de vorm van de beheerste David Andrews. Maar daar is in The Mangler toch niet bepaald sprake van...

Zoals gezegd de locatie, het apparaat en de sfeer is er wel tot op zekere hoogte, maar het wordt teniet gedaan door een overspannen Ted Levine met zijn overacting, Englund als Gartley betreft een karikatuur en vooral flauw maar geen moment eng, en dat is er nog het constante gegil van Sherry in de finale. Best stel longen heeft dat mens, ik zou zangeres worden als ik haar was. Dan zijn er nog tal van dingen die niet lekker uit de verf komen zoals Mark met zijn kennis, de bezeten koelkast en de connectie tussen Gartley en de machine die naar mijn mening meer behelst maar slecht wordt uitgelegd. Het is de naam van de regisseur Tobe Hooper die toch echt meer deed verwachten maar The Mangler blijkt toch een flauwe bende met veel overacting waar echt wel meer van te maken geweest was.

De volgende stap tijdens jaren '80 avond, na Red Dawn, was deze Manhunter. Een film die al een remake kreeg met Red Dragon in 2002, beide uiteraard geënt op het eerste boek uit de beroemde Hannibal Lector trilogie van Thomas Harris. Zien deed ik Manhunter een jaar of 10 a 15 terug al eens waar op de film altijd wel een beetje bleef hangen als stijl en sfeer icoon en ik de film maar wat graag aan mijn collectie toe zou willen voegen via kringloop of een ander kanaal, iets dat er nog steeds bij gebleven is. Deze kijkbeurt werd in ieder geval door de BBC gefaciliteerd die de film afgelopen week uitzond.

En poeh, hier was ik toch wel een beetje aan toe. Want wat heb ik mij ontzettend vermaak met deze film gisteravond met een biertje en daarna een whisky'tje in de hand. En wat is dit in mijn ogen toch wel een ondergewaardeerde film. Uiteraard zal er een vergelijking met Red Dragon volgen, maar die kan net zo goed achterwege gelaten worden omdat de films teveel verschillen qua insteek en bedoeling. Red Dragon kiest ervoor om op zijn beurt veel meer het boek te volgen en heel veel aandacht aan het karakter Dollarhyde te geven. Op zich details die mij anders voor Red Dragon zouden doen laten kiezen, ware het niet dat ik die film richting het einde toch zoutloos vindt en leegloopt als een lekke ballon qua spanning. En laat daar Manhunter, een film die juist niet drijft op karakterontwikkeling en uitdieping, juist wel heel sterk in zijn.

Uiteraard moet veel door een jaren '80 bril gezien worden, en met wetenschap dat we met een drijvende kracht achter de Miami Vice serie en de regisseur van Heat te maken hebben, is het onvermijdelijk om dingen uit die film en serie te herkennen in Manhunter. Dezelfde stijl, bepaalde shots en montage, het gebruik van muziek, hier valt overduidelijk Michael Mann in te herkennen. En laat vooral de gevoerde duistere sfeer begeleid door zware elektronische muziek key zijn en bepalend voor deze film, en godsamme, wat is die sterk. Voeg daar een interessante acteur in de vorm van William Petersen aan toe die ik in CSI ook altijd al een bepaalde charme toedichtte en dan heb je toch heel wat. Wat een kromme poten heeft die vent trouwens. Aan Hopkins als Hannibal kan geen levend mens tippen, maar Brian Cox is toch wel een hele waardige tweede. Fraai zijn een aantal shots plus camera werk, is de fase waar men de boodschap op wc-papier onderzoekt met alle trucjes en technische hoofdstandjes uitermate interessant, worden een aantal momenten heel sterk opgebouwd, en vind ik de finale toch eigenlijk weergaloos begeleid door Iron Butterfly. Dan zou ik Noonan nog bijna vergeten die Dollarhyde prima neerzet.

Manhunter is daarmee een uitermate sfeervolle film te benoemen die wellicht op verhaaldiepte en het volgen van het boek verliest van Red Dragon maar dat in het departement stijl, sfeer en muziek ruimschoot goed maakt. Wat een heerlijke film.

En als pinksterweekend afsluiter met deze Manon des sources aan de vierde top250er van het weekend en samen met Lilya 4 Ever mededinger voor de titel van beste film van het weekend. En dat had ik van Manon nu niet helemaal verwacht hoewel de film wel hoger staat qua cijfergemiddelde dan Jean Florette. Wat kan zo'n film nu meer te bieden hebben dan zijn voorganger was toch vooral mijn gedachten...

Manon des sources koerst dan ook wat mij betreft bijna de gehele film af op een zelfde cijfer als het uitstekend Jean de Florette. Andermaal wordt er een fraaie nostalgische sfeer gevangen in de warme en stoffige Provence waar haast niet aan orde is maar water en roddelen over de familie De Florette wel. De afloop van Jean is al weer enige tijd geleden waarop kleine Manon ook alweer een stukje ouder en groter is, en zoals de titel reeds verraadt is het Manon waar de film omdraait die aanvankelijk als mensschuwe geitenherderin door de omgeving dwaalt maar op een gegeven moment een steeds grotere rol in de samenleving gaat spelen.

Ugolin lijkt na zijn coup de schaapjes dan toch eindelijk op het droge te hebben met zijn bloemen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan na een gesprek met Cesar die als zovaak zowel meesterbrein als aanstichter betreft met een verliefdheid tot gevolg op Manon. En het valt te begrijpen want wat ontzettend mooie dame is Emmanuelle Béart daar op 27 jarige leeftijd. Liepen die hier maar zo in het los rond. Het is het begin van veel ellende en tragiek, zo ook dat iedereen op de hoogte was van zowel de waterbron als vuil spel, en de daarop volgende wraak van Manon. Kostelijk is daarna de massale paniek, twijfel en ruzie maar ook zo'n moment dat de kerk opeens uit zijn voegen barst vanwege de rampspoed. Zoals reeds gezegd, tot daar goed, erg goed zelfs en afstevenend op een zelfde cijfer als Jean de Florette.

Maar dan toch dat laatste half uur waar emoties en ruzies de overhand hebben met de tragische afloop van Ugolin die toch vooral een niet bijzonder pientere man is die vooral reageert op de nukken van neef Ceaser. Het betreft daarna een beeld dat afgeladen is met karma niet wetende wat een mens soms bedenkt en uitvreet zonder te kunnen overzien wat voor tol het van hemzelf gaat eisen. Maar daar is de gifbeker voor Cesar nog niet mee leeg hoewel het voorspelbaar is wat Delphine Cesar probeert te vertellen over de brief die hij kennelijk nooit ontvangen heeft. De ontknoping wordt dus nog wranger, waarop de berouwvolle biecht ik zijn afscheidsbrief aan Manon, en het te ruste leggen van zijn hoofd, de film toch wel op zowel sublieme als tragische wijze afrondt. Wow!

Is Manon des sources beter dan Jean de Florette? Ja zeker, want de afloop van het geheel en het laatste half uur geeft de film net dat zetje naar een hoger niveau en is daarmee toch wel een film waarin sfeer en nostalgie prachtig gevangen wordt, tevens een bepaalde vibe of gevoel overbrengt, er ontzettend sterk geacteerd wordt maar vooral het einde beklijft.

Totaal onbekende dramafilm die me het pas kruiste bij de kringloop en dat ik dacht, let's try! Dat de Spaanse cinema mij niet altijd ligt was ik inmiddels achter, en zo spreekt de combinatie Bardem en drama, Biutiful, me ook niet altijd aan zoals ik nu inmiddels weet. Daarom deze Mar Adentro nieuwsgierig maar met een bepaald voorgevoel gestart.

Het verhaal moge bekend zijn, Ramon is zijn bijna drie decennia durende verlamdheid en bedlegerigheid meer dan zat en onderzoekt de mogelijkheden binnen de grenzen van euthanasie. Verzorgt wordt Ramon door zijn familie en tijdens zijn quest opzoek naar een waardig einde krijgt hij bezoek van twee dames die beide hun eigen visie hebben over wel of geen euthanasie. Bardem is als acteur altijd goed en het is opmerkelijk dat de dertiger zonder moeite in de huid van een man over de vijftig kruipt. En mijn God, wat is het karakter Ramon scherp van tong en gevat, wat een humor en ironie. Wellicht ook maar een afweermechanisme maar goed...

Ontzettend interessant is toch het beeld dat geschetst wordt van alle verschillende meningen over de al dan niet te plegen euthanasie. Zo is broerlief José fel tegenstander, hij vreest zijn broer te moeten missen vermoed ik, maar zich verplaatsen in Ramon en de keuze begrijpen zit er niet in. Anderen begrijpen hem juist wel, of laten de keuze vrij. Kostelijk is de dwaze discussie met de aan rolstoel gekluisterde geestelijke, en zijn assistent maar heen en weer hollen tussen de twee. Ontzettend fraai, en met een emotioneel sterke prikkel, is de scène met de foto's en de terugblik naar wat ooit was en het catastrofale moment. De muziek is ook prachtig, vooral in die betreffende scene. Interessant is toch ook het karakter van de vinnige Rosa die niet op haar bekje gevallen is en haar levenslust en inzicht ten opzichte van wat Ramon wil. Opposites attract, of is het slechts fascinatie...? Psychologisch biedt Mar Adentro veel interessants.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt met dit Spaanse drama. De thematiek is lastig en dubbel, en samen met de terugblik naar een jongere Ramon heeft de film nog een tweetal scènes met een hoge emotionele prikkel. Maar over de gehele speelduur heeft de film ontzettend veel moeite mijn aandacht vast te houden. Is het te zwaar...? Te droog...? Of is dit het kenmerk van Spaans drama...? Het zal...Mar Adentro is voor mij met één keer wel bekeken. Een film met interessante thematiek en momenten, maar als totaalproduct heeft de film voor mij geen meerwaarde.

Interessante film die meteen al met een duister en pakkend sfeertje komt, waarin achter iedere boom een beer schuilt en niets is wat het lijkt.

Over de openingsscène tussen de twee scheldende oudjes zit ik nu nog na te gniffelen. Heerlijk! het gerace en gebotst wat minder geloofwaardig maar niet minder leuk. De gevolgen niet minder complex zoals Scheider en zijn netwerk snel zal merken. Andermaal een door montage en muziek gecreëerd sfeertje dat geweldig te noemen is. De scene waarin Scheider op zijn kamer met de pianosnaar wordt aangevallen is eveneens heerlijk, beetje Hitchcock-achtige element met die man aan de overkant die alles ziet.

In eerste instantie vind ik het personage Babe weinig toevoegen en de vaart en sfeer uit de film halen, dat er iets stinkt aan die vrouw is overduidelijk, pas later bewijst Babe zijn rol als de pion waarvan iedereen denkt dat hij iets weet maar die totaal onschuldig is. Maar de tweedeling qua sfeer en verhaal kan ik in eerste instantie niet zo waarderen tot de badkamerscene.

Maar zoals gezegd als de rol Babe er verder betrokken in raakt herpakt de film zich op het gebied van spanning en sfeer. Twee elementen waar de film bijzonder in slaagt, al is het alleen al die prikkelende muziek. De smerige praktijken van de Nazi's met hun vlucht en smokkel wordt mooi gebracht, het smerige en donkere New York de perfecte setting. Daarnaast vind ik vooral de bijna ontmaskering in de Joods wijk geniaal, Devane bewijst maar weer eens dat hij niet te vertrouwen is, Olivier vind ik geweldig, in The boys from Brazil nog achter Mengele aan als nazijager en nu zelf als gewetenloze Nazi boef. Prima eind overigens waar hebzucht tot de ondergang leidt.

Zeker gecharmeerd van deze film, maar nog niet overtuigd genoeg voor een topwaardering, binnenkort nog maar eens.

Kostelijke tragikomedie, met een licht dramatisch randje, die ik altijd met veel plezier mee pak.

Het verhaal van de financiële problemen en de te lopen marathon vormen de rode draad van het verhaal, toch kenmerkt de film zich vooral door zijn kleurrijke karakters, heerlijke scheldpartijen en kostelijke oneliners en dialogen. Het verhaal lijkt dan ook eerder gesponnen om deze rits karakteracteurs en rare figuren bij elkaar te krijgen dan andersom en het resultaat van al die kolderieke acteurs in de vorm van Lammers, De Walle, Van Waardenberg, Malherbe , Schluter en John Buijsman blikvangers van vele reclames, cabaret en gekke typetjes, mag er zijn.

Mooie boodschap verder rond de film zijn dingen als kameraadschap, verandering, doorzettingsvermogen en geloof. Dit allen in een een behoorlijk vlot maar soms ook troosteloze situatie. De een onder de plak, de ander eenzaam, de derde te goed en de vierde weer met andere problemen. Mooi is de dubbele opbouw van het doel dat vier voor ogen hebben maar uiteindelijk zelf ook veranderen en voor zichzelf opkomen. Ronduit kostelijk zijn momenten als het verjaardagsfeestje van Gerard met de demente oma, het 'loopje' in Amsterdam en hun eerste stappen als hardloper.

De Marathon vermaakt, is grappig, wekt een fraai beeld en kast zelfs een traantje opwellen. Heerlijk

Best een redelijke film die ik totaal niet kende en vanavond voor het eerst zag.

Een meer dan prima beeld van het Vreemdelingenlegioen in Afrika komt naar voren, weliswaar met een behoorlijk aanloop, desondanks straalt de film een zekere authenticiteit en degelijkheid uit. Plus natuurlijk de gebruikelijke achtergrond dat het een toevluchtsoord is, bij het Legioen heb je geen verleden, maar ook geen toekomst. Iets dat behoorlijk duidelijk wordt gemaakt.

March or die kenmerkt zich in een soms kameraadschappelijk beeld, maar vooral in een bijzonder nietsontziend beeld van het harde bestaan, vijand en omgeving en uiteraard een confrontatie die niet uit kan blijven ondanks Hackman zijn poging de vrede te bewaren. Interessante rol overigens van Ian Holm als bandietenleider wat dat betreft. Van Sydow ook de moeite van het noemen waard.

Aardige film voor een keer, benieuwd naar de volgende keer.

Vanmorgen en vanmiddag in de weer met deze documentaire over Marilyn Monroe die zich vooral focust op haar laatste film en alle rumoer rondom. En opzich blijft Monroe een enigma, een interessant fenomeen waar nog altijd veel twijfel heerst rond karakter en haar afloop, maar een super interessante docu betreft dit niet of je moet een die hard Monroe fan zijn en meerwaarde ziet in de bijgevoegde 40 a 45 minuten van haar laatste onafgemaakte film genaamd Something's Gotta Give.

Zoals reeds gezegd, een enigma blijft deze dame met haar uitstraling en sex appeal met dat onontkoombaar duistere randje op de achtergrond. Iets dat meer weer eens duidelijk wordt geschetst met een vader die haar niet wilde erkennen, een moeder in de inrichting en sexueel misbruik binnen verschillende pleeggezinnen. Het is toch een wonder dat ze verknipt en onberekenbaar is, dat de beste vrouw een verkeerd beeld heeft van relaties en sex, en haar eigen sexappeal waarschijnlijk eerder als straf dan een zegen ziet. En dit zal karakterologisch waarschijnlijk nog maar het topje van de ijsberg zijn, iets dat verder ook niet bepaald wordt uitgediept aangezien de docu toch slechts oog lijkt te hebben rond Monroe in de hoedanigheid van Something's Gotta Give. En uiteraard toont ze daar haar vele gezichten, de sprankelende dame, de sex appeal en het gemak waar ze dat mee verkoopt, naar natuurlijk ook haar grilligheid en instabiliteit.

En eigenlijk interesseert het gemopper van de producten me niets met alle gemiste draaidagen, het hoort er natuurlijk bij maar schetst geen interessant beeld van La Monroe zelf. Dat toont de getoonde driehoek tussen Monroe, Paula Strassberg en Pat Newcomb wel waar een ongemakkelijk soort dictatuur omheen hangt en wellicht een onbewuste wraakoefening van beide om hun eigen gemis te compenseren op iemand die het beter getroffen heeft. De docu zit daarna definitief in de lift na het 'Mister President' moment waarna een heuse machtstrijd los barst tussen voornamelijk Monroe tegen de rest met vergaande gevolgen, iets dat ook ingeluid lijkt te worden als definitief eindpunt van haar carrière, maar Monroe lijkt toch nog niet zo dom in het benaderen van de juiste mensen en het winnen van zieltjes. Prachtige foto's trouwens aan het strand die inderdaad een breed beeld van de vrouw Monroe laten zien.

Het is daarna wachten op de aanloop naar het einde en daarmee iets dat nog altijd in de lijst staat met de grotere mysterieeen met de vraag welke krachten er allemaal aan het werk waren. En zoals deels te verwachten is creëert de docu meer vragen dan dat het antwoorden heeft. Interessant zal altijd het beeld zijn van de wispelturige dame met de gebroken ziel, maar had ik toch wel iets anders verwacht en had het van mij niet zover over haar laatste onafgemaakte film hoeven gaan. Iets dat ik namelijk niet verwacht had, vooral met zo'n titel. Afijn, drie sterren voor de moeite en het zien van één van de mooiste dames die het witte doek ooit gesierd heeft.

De regenachtige maandagavond leende zich uitstekend voor een film met een beetje inhoudt, althans dat was het idee, en dus kwam ik uit bij een Hitchcock. En daarmee een regisseur waarvan ik al een tijdje niets meer had gezien en daar had ik dus best zin in, maar de hoop op een echt memorabele film was tevergeefs.

Het verhaal mag duidelijk zijn met de blonde dievegge die later weer gesignaleerd wordt en in dienst genomen door Mark Rutland. Het is wachten op een nieuwe diefstal met de bekende gevolgen en spanning tussen het stel. Daarna is vrij snel duidelijk dat dit geen film van suspense gaat worden maar zich veel meer richt op drama, ansich geen probleem, maar toch stroopt het aan alle kanten en heeft de film ontzettend moeite om te blijven boeien, zeg maar gerust dat hij te lang en vooral saai is. Doe ik de film daarmee te kort? Mogelijk wel...

Want psychologisch gelaagd schijnt het geheel wel zeer zeker te zijn rond de dame die vanuit een soort impuls steelt. Net zo goed is het freudiaanse gedeelte interessant, de paniek bijvoorbeeld bij het zien van de kleur rood iets dat geassocieerd wordt met hevige woede of angst, maar ook de reactie op bijvoorbeeld bliksem iets dat in het onderbewustzijn dingen creëert herinneringen naar boven haalt. Overduidelijk is dat de dame overloopt van de psychologische valkuilen en tevens interessant betreft het stukje regressie op het einde, misschien niet altijd even super geacteerd maar er zit wel degelijk een idee achter. Geinig nog het kleine rolletje van Bruce Dern als sailor.

Maar dat is het dan ook, want buiten dat blijft het een vreemde film die mij niet echt aan wil. Zo snap ik niet helemaal wat Mark Rutland zich nu precies op de hals haalt met zijn betrokkenheid, relatie en huwelijk. Want in zijn houding zie ik toch iets anders dan verliefdheid en gevoelsmatige betrokkenheid, zoals reeds gezegd snap ik niet wat hij met deze moeilijke dame wil en wat zijn doel is. En zo sleept dit 'gelaagde' drama zich naar zijn einde die mij geen moment te vroeg komt en kan ik niet anders zeggen dat Marnie mij ontzettend tegenviel. Een voldoende kan er zeker nog wel af, en wie weet met een herkijk, maar duidelijk is dat dit verre van Hitchcock's sterkste is.

Don't run, we are your friends.

Veel blijft er nooit van deze film hangen en ongetwijfeld heb ik de film vaker gezien dan ik me herinner kan. Tezamen met een zuinig glimlachje kom ik richting het einde van de film, net als de vorige keren dat ik de film gezien heb, al hoofdschuddend tot de conclusie hoe vreselijk fout dit Burton product is.

Kostelijk is toch wel de reeks open deuren die ingetrapt wordt en de scherts betreffende verschillende situaties en karakters. Uiteraard weer een setje trailertrash, een oorlogszuchtige generaal en een kudde hippie's die het bezoek idyllisch ontvangen. De media die we uiteraard boven op zit en ga zo maar door met alles dat verwacht kan worden. De film doet wat dat betreft erg aan Independence Day denken, een film die zich overigens veel te serieus neemt, iets waar Mars Attacks zich in ieder geval niet schuldig aan maakt en wellicht dat dit de bedoeling was. Een behoorlijke reeks aan bekende namen, soms maar met kleine rollen, hebben toch ingestemd met deze film van Tim Burton die toch bekend staat om een andere toon in zijn films.

Slechte punten heeft Mars Attacks in die zin niet, of het moet de aaneenschakeling van foute grappen en momenten zijn die op een gegeven moment naar overkill neigt. Het maakt Mars Attacks tot een absurde ervaring die geweldige momenten heeft en de film over de streep trekt naar een goede voldoende.

Degelijk, maar behalve dat niet echt mijn ding, en de vraag waarom deze film toch zo hoog scoort op IMDB.

Beeld wordt geschapen van Mark die per ongeluk achter wordt gelaten op Mars. Zijn manieren en uitvindingen om te overleven zijn interessant en boeiend, en verder valt natuurlijk het visuele gedeelte op. De beelden van Mars zelf zijn prachtig, Met de nodige tegenslag en vooral veel overleg tussen grote bonzen worden er verschillende reddingsacties opgezet. met de meest onwaarschijnlijke als iets dat uitgevoerd wordt.

Eerste punt van kritiek is de duidelijkheid qua tijdsbesef. De eerste keer dat ik de film zag ontging me hoe lang hij daar nu alleen zat, en dit keer weer. Dan is er de toon van de film die mij niet echt pakt. Het valt mij op dat op een paar momenten richting het einde Mark nergens echt bij de pakken neer gaat zitten, boos wordt, verdrietig wordt, of het zelfs opgeeft. Iets dat ik een gemiste kans vind tot wat extra lading, beleving en drama en ik overigens normaal zou vinden voor een mens in een dergelijke situatie. Dit verloopt wat mij betreft allemaal veel te gladjes. Dan zijn er een aantal quasi-komische momenten plus de discomuziek die het geheel wat luchtig maken, maar die lijn wordt ook niet voldoende doorgetrokken. Wat resulteert in een behoorlijke lange zit die mij nooit ergens pakt of spannend wordt.

The Martian is wat mij betreft dan ook een gemiste kans en wat daar nu precies aan ontbreekt laat Damon wel zien als Dokter Mann in Nolan's Interstellar, namelijk wanhoop en angst. Goed dat zal Scott niet in gedachte gehad hebben, maar mij doet het weinig ondanks de meer dan aardige acteerprestaties van Damon. The Martian is daarmee wat mij betreft een zoutloos geheel zonder iets extra's of het moet de schare appetijtelijke dames zijn in de vorm van Chastain, Wiig en vooral Davis zijn die voorbij komen. Aardig voor een keer, maar daarna een film die in het geheugen erg ver naar de achtergrond schuift.

Met de vele horror de laatste tijd toch ook eens wat anders en daarmee een film uit een lijstje met films die als schokkend ervaren worden. En dat betrof in dit geval dus deze Martyrs.

Het beginpunt is duidelijk met de jonge Lucie gevlucht en wel met een behoorlijke 'ordeal' reeds achter de kiezen en heel goed zijn we daar niet uitgekomen. Het geheel vervolgd zich 15 jaar later met de oudere Lucie op zoek naar antwoorden en in staat om ver te gaan wanneer ze haar daders gevonden denkt te hebben, toch komt het me verder allemaal niet echt bijzonder over met een soort revenge horror als tendens. Maar er blijkt vervolgens toch meer te zijn met een verschijning die om de haverklap opduikt en Lucie aanvalt, opzich heftig maar ook weer niet bijzonder waar het vrij voor de hand ligt dat dit iets is uit haar eigen fantasie en ze zelf de verwondingen aanricht. Oké, maar niet bijzonder...

Maar het geheel krijgt toch een behoorlijk onprettige wending wanneer vriendin Anna de kelder onder het huis ontdekt met een ander 'subject' die het hele verhaal van Lucie bevestigd. En het geklooi van Anna met de andere gemartelde is toch wel op het ongemakkelijk af dat ik me afvraag waar je aan begint. De meest logische keuze om de hulpdiensten, vooral de politie te bellen, doet ze niet en is iets dat haar heel erg dúúr zal komen te staan. Want wanneer er volk opduikt is dat natuurlijk van het verkeerde slag en verdwijnt juist Anna in de kelder om het project/experiment dat met de anderen geprobeerd werd te vervolgen. Het is de fase daarna die aanbreekt waar de film uiteindelijk om gaat en het zo bijzonder maakt.

En er valt iets van te zeggen dat dit een uniek iets is met een apart concept waar de marteling moet leiden tot een soort van verlichting, een lucide staat, een soort van overstijgend inzicht. Daarnaast is het bruut, mensonterende, gruwelijk, en heeft vooral het einde van Anna een vibe die in al zijn misselijkheid even een tijdje blijft hangen. Nu moet ik zeggen dat ik wel van films hou die even blijven hangen en die je nog even in de greep houden maar niet op deze manier, dit is toch de verkeerde afslag en voegt voor mij weinig toe. Wellicht dat je er wel dieper op in zou kunnen psychologisch gezien over de mens, het brengen van offers, sadisme en de zucht naar inzicht. Maar hier houdt het voor mij op met deze Martyrs die ik toch meer voor de liefhebbers van een dergelijke genre zie. Sadisme in horror is in die zin niet echt mijn ding. Desondanks wel een 3,5 voor het concept en de uitvoering die zeker zijn uitwerking heeft.

Even iets soepels op kerstavond waar ik mij niet helemaal fit voelde en dus geen zin had in zware dingen. En daar bood The Marvels best wel uitkomst aangezien ik altijd wel zin heb om naar Brie Larsson te kijken. En hoewel ik Captain Marvel best kan waarderen is na het zien van dit deel wel duidelijk dat dit nooit een hele sterke Marvel reeks gaat worden, sterker nog het hangt er om dat ze deze film toch bijna glansrijk verneuken.

Maar fijn, het gaat het nog wel redelijk van start want opzich is het nooit een straf naar Brie Larsson te kijken met haar verbeterde kont en een nieuw pakje dat haar ook goed staat. Tja, dat kind en Monica, het is wel even wennen hoe deze puzzel in elkaar past en hoe het ook weer zat met de Rambeau familie, toch is het vervolg met hoe de drie met elkaar verbonden worden via het 'jump-point' best aardig en heeft de fase er na best iets met de verschillende gevechten waaronder die in Kamala' ouderlijk huis en het continue geflitst van de drie. Het leent zich in die zin prima voor een goed montage, knappe gevechten, kolderieke momenten en scherpe oneliners. De bonding daarna tussen de drie is ook best aardig met de nodige problemen die nog uit de weg geruimd moeten worden.

Maar zo halverwege begint Kamala toch wel lichtelijk irritant te worden en zie ik een fenomeen wat dat betreft wel vaker voorkomt in de vorm van een kind die leuk en adrem moet zijn maar vooral irritant, behaagziek en flauw is. Hoe kan dat toch altijd, hebben zulke schrijvers dan zelf zulke vervelende kinderen dat ze dit normaal vinden? Zien ze dan zelf geen verschil tussen wat grappig en irritant is? Ik m kan me niet voorstellen dat men achteraf in de bios bij première denkt 'dat hebben we toch maar geflikt en goed bedacht'. Maar helaas zijn er ergere dingen dan Kamala want wie die planeet met dat zingen bedacht heeft verdient de rest van zijn leven eenzame opsluiting. Godallemachtig wat cringe, wat fout, wat irritant, wat sneu! Het is wat dat betreft toch wel het kantelpunt dat deze film net wel of net niet keihard verneukt wordt en een product van deze tijd is met teveel woke invloeden en ook nog een hoog middle of the road familie gehalte.

Het is dat ik fan ben van Goose en natuurlijk Brie Larsson erg graag zie, daarnaar is de opening zoals gezegd goed en redt dat deels de film. Maar men komt akelig dichtbij een onvoldoende ondanks dat het hier en daar nog wel redelijk vermaakt. Een drie zit er absoluut niet in, een 2.6 of 2.7 is het ware niveau wat afgerond naar beneden een 2.5 is. Het voorzetje op een vervolg is alweer gegeven maar laten we hopen dat er meer van gemaakt wordt dan dit want dit was onder de maat.

En terug naar de Top 250 waar van dit nog niet de laatste is vandaag en waar ik inmiddels behoorlijk begint op te schieten met die lijst. Afijn, klei dus, op dat vlak is Wallace en Gromit een referentiekader en best aardig, maar ook hier net als Disney, Pixar, Potter en animatie, ik heb er niets mee ook al is het slechts vorm en niet inhoudt zoals mij van de week al werd uitgelegd bij Mononoko-Hime. Toch blijft dit voor mij een enorm obstakel om iets op waarde te kunnen schatten en heb ik zo mijn vooroordelen op dat vlak, en wees gerust mensen het is slechts mijn mening, niemand hoeft zich aangevallen te voelen.

Afijn, Mary and Max, duidelijk is van meet af aan dat dit natuurlijk heel erg knap gemaakt is. Je moet het maar kunnen en het geduld er voor hebben. Daarnaast is het verhaal uitermate simpel met de vriendschap tussen twee onwaarschijnlijke penvrienden die hu levensverhaal vertellen, hun valkuilen en angsten maar ook wat hun enthousiast maakt. En zo blijkt de correspondentie met een laag en een traan te zijn waar zware onderwerpen voorbij komen maar de simpele imagination van de karakters en de film ook regelmatig erg grappig is.

En binnen het kader van 'people often confuse me' lijkt Mary and Max toch een alleraardigste boodschap te hebben binnen deze bijzondere vriendschap over vriendschap, zelfontwikkeling, je hart luchten, vergeving en dat ieder mens op een gegeven moment wel eens heel diep zit, het niet meer ziet zitten, en hulp nodig heeft. Het is wat dat betreft uit het leven gegrepen en tastbaar voor velen binnen een verdere aanvulling van humor, feel good en een kleurrijk geheel.

Dat het kennelijk aanspreekt lijkt me de reden dat het zo goed scoort, ik persoonlijk vind het niet tegenvallen en bijna ontstijgt de boodschap de vorm, maar doet dit uiteindelijk toch net onvoldoende. Mijn mening is dan ook dat het allemaal best oké is, mooi gemaakt en een prima boodschap, maar absoluut geen Top250 materiaal, maar zoals zo vaak spreekt de meerderheid.

Ik had nooit enige vorm van interesse in deze film tot ik las dat de film te maken heeft met Jekyll en Hide waarop de titel tegenkomen en meenemen bij de kringloop slechts afwachten was. Vanwaar de interesse voor Jekyll en Hide? Simpel, ik zag ooit als tiener de film/serie met Michael Caine in de welbekende dubbelrol en, hoewel ik zie dat die versie niet bepaald goed beoordeeld wordt, maakte die destijds wel indruk en de naam klinkt nog altijd interessant.

Gisterenavond dan ook ingestart en met angst en beven gaan zitten omdat de film niet best beoordeeld wordt en Roberts zelfs een Razzie nominatie kreeg voor de rol. En ja...het klopt allemaal wel aardig, en het was best nog een oordeel de film uit te zien. De setting en gewoonten van personeel binnen een dergelijk huis zijn best interessant, zo ook de machtsverhoudingen, het gekibbel en jaloezie dat Mary dermate dicht bij de dokter komt te staan. Dan zijn er nog een aantal leuke kleine dingen zoals de jonge Michael Sheen en Ciaran Hinds, valt de grofgebekte Glenn Close positief op als de Madame en is de algehele sfeer met muziek soms best oké. Maar dat is het dan ook wel qua positieve dingen....dan vergeet ik de transformatie nog bijna die ook niet verkeerd is.

Waar te beginnen bij alle minpunten. Wellicht dat de grootste misser toch vooral Julia Roberts betreft, maar dat kan ook persoonlijk zijn want ik vind Roberts gewoon niets. Niet knap, niet interessant, en acteren kan mevrouw al helemaal niet. Ze kan slechts zichzelf spelen en voor deze rol is toch wel iets meer nodig. Bijvoorbeeld haar accent ook, it comes and goes in extreme mate, van een aantal woorden in een wel erg overdreven Engels accent naar totaal accentloos, zeg maar gerust Amerikaans, iets waar Malkovich zich ook meer dan eens schuldig aan maakt. Slecht dus...Dan het feit dat het niet spannend wil worden nog echt interessant. Ik mag hopen dat het boek van Valerie Martin toch echt beter is want afserveren doe ik dit geheel zeker als een typisch vrouwelijke poging om het geheel vanuit een vrouwelijk perspectief te willen zien, wat nog tot daartoe, maar dat er dan uiteraard weer een romantische kant aan moet zitten. Iets wat totaal niet interessant is, want laten we eerlijk zijn, wie maalt er nu om de kalverliefde van de dienstmeid als het godbetert om De. Jekyll and Mr. Hide gaat? Als mysterie had dit zeker kun slagen maar in deze vorm niet.

Afijn, duidelijk is dat deze Mary Reilly mij behoorlijk tegenviel en ik de Razzie nominaties en het lage cijfergemiddelde maar al te goed begrijp.

Zondagavond klassiekeravond bracht Mash de film, en daarmee opzich wel een vondst waar ik blij van werd en nieuwsgierig naar was. Zien deed ik de film al eens in mij jeugd en ik vond de film echt vreselijk, want van oorlog was er amper sprake en de humor vond ik net zo slecht. Aanvankelijk had ik ook geen interesse in de serie maar daar ging ik later toch overstag en vond de serie uiteindelijk best wel leuk.

Het liedje van Johnny Mandel is dan ook wel een behoorlijke herinnering mede vanwege de Tour of Duty cd's waar dit nummer opstaat. Dan is er natuurlijk het beeld van de aanvliegende helikopters, en is vraag of de herkijk dan toch iets gaan worden? Want er is de herkenning met een aantal karakters zoals Radar, er is een meer dan behoorlijke cast met Duval, Sutherland, Skeritt en de prachtige Sally Kellerman, en opzich is het wel grappig hoe de drie de reeds nerveuze Hotlipps plagen in de messtent, noch is er sprake van heilige huisjes waar alles wat bespot kan worden bespot wordt. Maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

Want de humor is over het grote deel ontzettend flauw, is het door elkaar heen praten vreselijk irritant, is er van een verhaal niet echt sprake en komt het geheel erg fragmentarisch over, noch heb ik iets met de karakters, is het te langdradig, is het verlof zo mogelijk nog saaier en hebben we ook nog een sportwedstrijd a la The Boys in Company C die al zo het randje zoekt tussen drama en verdriet van de oorlog en de absurditeit en zinloosheid van het geheel. En in beide gevallen slaagt het niet, beide films zijn wat dat betreft een zoutloze en saaie vertoning, en dat terwijl het idee er ongetwijfeld wel is. Afijn, streep er door en op naar de volgende film.

Ooit in mij tienertijd eens gezien en net als The Elephant Man een film die met zijn lading en einde wel bleef hangen en me na afloop een triest gevoel bezorgde. Afijn, tijd voor een kijkbeurt en comment waar de kringloop in faciliteerde.

En al snel zitten we in het leven van Rocky en moeder Rusty waar de situering de omgang met een motorbende betreft en vooral de fase van de middelbare school centraal staat. En ja, met een dergelijk uiterlijk is er natuurlijk het nodige aan reacties te verwachten, hoewel het uiteindelijk nog meevalt wat Rocky voor de kiezen krijgt. Ik zelf ben veel erger en om veel minder gepest, dus zo gek lijkt het allemaal niet rond Rocky die veel ontwapenende humor en vrolijkheid toont. Grotere problemen ondervindt hij thuis binnen de moeder zoon relatie waar het wikken en wegen is of de film nu aan wil tonen dat Rusty labiel is en zij niet voor haar kind kan zorgen of dit toch de wat meer gebruikelijke botsingen zijn binnen de ouder kind relatie. De moeder is wat mij betreft wel liefdevol maar mist regelmatig tact, het tienermoeder complex lijkt toch veelal aan de basis te liggen van haar gedrag.

Hartverwarmend is toch de wijze waarop de jongen onderdeel is van de motorbende, de weifelende stappen op het liefdespad zijn hetzelfde voor iedere tiener zelfs als je niet mismaakt bent en Rocky heeft het toch prima voor elkaar met de jonge Laura Dern. Toch lijkt de subtielere en onderliggende boodschap van de film te draaien rond 'het masker' dat de gemiddelde mens draagt in bijzijn van andere mensen , iets waar de titel naar refereert maar ook een paar keer in de film benoemt wordt. Rocky wordt verweten een masker te dragen maar toont zich in alle gevallen hoe hij is, terwijl bv de meeste mensen in de samenleving enkele uitzonderingen daargelaten een masker dragen en zich niet tonen in wat ze willen, vinden en al helemaal niet durven te zeggen wat ze vinden of willen. Men verschuilt zich achter een masker so to speak van vooroordelen en afkeuring.

En dat maakt Mask met elkaar toch wel tot een prettig drama met goede acteerprestaties van een onherkenbare Eric Stoltz en ik vind Sam Elliott altijd geweldig. Wat een man is dat toch, krijg spontaan zin in Roadhouse. En dan is er niet te vergeten de fantastische muziek die mij regelmatig kippenvel bezorgt. Potverdomme wat een fijne muziek allemaal met Bob Seger, Steppenwolf, Lynyrd Skynyrd, Steely Dan en The Beatles. En zo weet Mask me toch wel weer een beetje te raken ook al schijnt het nogal losjes gebaseerd te zijn en erg gedramatiseerd.

Oeeeh!!! Somebody stop me!!!

Maandagavond nog even wat soepels, iets gemakkelijks, en daarbij viel de keuze op The Mask die inmiddels ook alweer een aanzienlijke leeftijd heeft en ik niet zolang na uitkomst op tv zag. En ik moet zeggen, hoewel comedy niet echt mijn genre is, dat dit toch best een vermakelijke film was destijds, en dan is natuurlijk de vraag of dat nog steeds zo is.

En eigenlijk vind ik het wel opvallend als ik de carrière van Jim Carrey zo zie met weinig tot geen opvallende rollen op Earth Girls Are Easy na waar natuurlijk al een glimp van zijn mogelijkheden te zien waren. Het is vervolgens Ace Ventura die het startschot vormt waarop hij in drie jaar tijd toch wel een shitload van zijn bekendste titels aflevert met onderandere deze The Mask. En ik dacht juist dat dit de doorbraak was in tegenstelling tot Ace Ventura. Opvallend toch wel de voor die tijd erg goede speciale effecten/CGI waar de film terecht voor in de prijzen viel, moet wel gezegd dat de film een aanzienlijk budget had met 23 miljoen dollar voor een film uit 1994.

Het verhaal is wat je standaard zou kunnen noemen met de klunzige Stanley die regelmatig naar het irritante neigt maar dit dient vooral als contrast voor wanneer hij verandert in The Mask die overloopt van charisma en smoothness. En ik moet zeggen dat de humor nog altijd slaagt rondom het alter ego van Stanley die vol los gaat, en opzich is de humor simpel maar het werkt wel en is wat mij betreft nog altijd leuk. Dit aan gevuld met Peter Greene als uitstekende engnek/bad guy en Diaz eens wat minder irritant en schaapachtig als anders, en journalist Peggy die ook lang niet gek is, overtuigd The Mask nog altijd als uitermate leuke film en toont zich wat dat betreft uitermate simpel maar niettemin geslaagd. Leuk!

Ergens na het uitkomen in 2003 gezien en destijds een tegenvaller. Na de redelijke positieve reacties hier, me er toch nog maar weer eens aan gewaagd, ondanks een suburb beeld van de marine en omgang van die tijd, valt er toch nog het nodige op te merken.

Zonder al te veel aanloop val je meteen in een schoten wisseling met de grote tegenstander, iets dat uitmondt in een vlucht. Wat daarna vooral opvalt is het uiterst reëele en rauwe beeld van de maritieme oorlogvoering in die tijd en het leven aan boord van zo'n vaartuig. Niet bepaald een sinecure, net als het overleven van verwondingen. Mooi en boeiend is de alledaagse gang van zaken maar ook de reparaties die op volle zee worden uitgevoerd. Op het uur komt er ook nog een meer dan aardig beeld voorbij met betrekking tot bijgeloof. Een uitstekend stukje paranoia, bijgeloof en de claustrofobie in een benauwend en warm ruim komt voorbij met Hollom als lijdend voorwerp.

Maar helaas toch...is het verhaal simpel weg te mager of hebben alle details met betrekking tot het leven aan boord de overhand om dieper te komen met de personages? Ondanks enkele boeiende momenten van sfeer, muziek en spanning voelt Master and Commander droog en stroef aan en heeft simpelweg moeite op het vlak van personages te boeien. Zeg maar gerust dat allen inwisselbaar zijn.

Master and Commander heeft in die zin twee gezichten en is boeiend als beeld qua het leven aan boord en de gebruikte tactieken, maar als verhaal in het geheel mist de film het nodige. Voeg daarbij een aantal prachtige natuurscenes, om als laatste de meer dan prima soundtrack van Iva Davies te benoemen en de prachtige Cello suite no1 van Bach. MaC is dan ook een knappe film voor een keer, en over tien jaar weer, maar verder niet iets dat een onuitwisbare indruk achter laat.

Een film die ik de eerste keer niet om door te komen vond, nu de tweede keer echter heb ik wel wat meer oog voor dingen, desondanks is het toch allemaal net niet.

In eerste instantie ontvouwt zich een best wel interessant beeld rond de getroebleerde Freddie. Van meet af aan al neigend naar zelfdestructie, bijzonder seksueel gefrustreerd, zich dood vervelend en uiteindelijk aanpassingsproblemen in de normale samenleving. Iets dat allemaal behoorlijk subtiel gebracht wordt net als de beelden van de worstelende matrozen en mariniers, iets dat de twijfel van seksuele geaardheid ook nog even voed. De ontmoeting en ontwikkeling tussen Quell en Dodd doet denken aan een vader zoon band, de daar op volgende therapieën zowel op Freddie als op anderen is eveneens boeiend en interessant. Zo zien we een vorm van regressie en hypnotherapie. Het eerste gesprek is ook uitermate boeiend en qua opzet bedoeld door de façade te dringen en bij de kern te komen. Het rare en eindeloze spelletje van de muur en het raam lijkt toch ook meer diepte te bezitten dan het lijkt. Het is een soort van visualisatie van het onveranderbare verleden waar je tot in de eeuwigheid aan kunt blijven schoppen of de vrijheid om verder te gaan en zijn zoals je zijn wilt. Hoe diep dingen kunnen nestelen en een mens zijn keuzes lang kunnen beïnvloeden is ontstellend terwijl verandering toch eigenlijk een kwestie van 'zien' is, een kwestie van mindset. Tot zover boeiend en interessant...

Maar...waar gaat de film nu precies over? Is het inderdaad een voorbeeld van Scientology? Betreft het blindelings volgen van Dodd? Iemand die zowel bijzonder charismatisch als stuitend kan zijn, dat laatste vooral veroorzaakt door dat 'klapvee' dat hem volgt en nooit een zegt dat het zo wel genoeg is. Betreft het dat Dodd het gezicht is maar Peggy de drijvende kracht achter de schermen? Of draait het toch om het persoon Freddie die zonder familie en dwars als hij is niet een gehoorzame volger is maar iemand die aansluiting en therapie wel nodig heeft? Dat Dodd toch de intentie heeft mensen te helpen in plaats van volgers te verzamelen? En uiteindelijk lijkt het ook nog te werken...

The Master heeft behalve een prima cast, soundtrack apart net als There Will Be Blood, boeiende acteerprestaties en zo nu en dan interessante dingen en ontwikkelingen, het meeste last van zijn eigen onduidelijkheid omtrent de lading en boodschap. Iets dat vooral de film op het einde erg laat slepen en in laat kakken. Nee, helaas slaagt The Master ook de tweede keer niet te overtuigen.

I have the powerrrrr!!!

Na Xtro de laptop andermaal aangeslingerd dit keer voor Masters of the Universe die ik toch wel een keer moest zien. Want opgegroeid in het tijdperk van tekenfilms als Gijoe, Mask, Transformers en ThunderCats was daar ook zeker Masters of the Universe met held He-Man. Sterker nog, om iemand af te bluffen op het schoolplein vergeleek ik mezelf ooit met He-Man toch was het enige wat diegene deed in lachen uitbarsten. Het zet je te denken, waarop ik ook moet zeggen dat ik geen referentiekader meer heb om dit te vergelijken want het is lang geleden.

Maar fijn, Eternia dus waar de tering is uitgebroken en Skeletor, nee niet Kees van Wonderen, de macht probeert te grijpen. Hoe en wie en wat, ik snap er eigenlijk zo snel geen jota van waar het geheel weinig intro krijgt en He-Man samen met twee kameraden zich op aarde terugvindt waar dan vervolgens ook snel de tering uitbreekt vanwege één of andere kosmische sleutel. Ach, het zal met die toeter die je ook als synthesizer kan gebruiken waar deze Star Wars meets Conan the Barbarian kruising het toch gewoon vooral moet hebben van zijn vette karakters, bizarre verschijningen, behoorlijke cast, vele actie en het nodige aan spektakel.

En eigenlijk doet Masters of the Universe in mijn ogen weinig verkeerd hoewel het begin nogal van de hak op de tak is, Gwildor regelmatig aan de vervelende kant is en dat accent van Lundgren vaak niet om aan te horen is. Maar buiten dat is Masters of the Universe toch uitermate leuk met een onwijs lekkere Chelsea Field en Courtney Cox jong maar ook lang niet verkeerd, is het allemaal met zorg gemaakt, heeft het goede bad guys, zien de special effects er ook best wel goed uit voor die tijd, het is speervol te noemen, verveelt mij geen moment, en pakt mij alleszins als fijne jaren '80 product waar Lundgren fysiek geknipt is voor zijn rol.

Waar ik ook hier het ergste vreesde net als Xtro blijkt Masters of the Universe mij toch meer dan te bevallen en verbaas ik me over het budget van maarliefst 22 miljoen. Dat is toch best wel veel of niet? Een vervolg had er best kunnen komen maar kennelijk flopte de film nogal in de bios. Ik ben in ieder geval dit kostelijk jaren '80 product erg goed gezind. 4 sterren.

Een zeer humorvolle film met een behoorlijke neurotische Cage die laat zien dat hij na Leaving Las Vegas en 8MM toch zeker nog heel aardig een rol kan vertolken, en mogelijk is dit zijn beste want hij zet de neuroot toch behoorlijk pakkend en lachwekkend neer.

Prima film, leuke twist, prima gespeeld door onder ander Lohman die daar toch al 23 was, en Rockwell vind ik toch altijd wel geweldig. De film bezit een bepaalde luchtigheid, humor, drama en feel good.

Vermakelijke film.

You!?

Yes, me. Me, me, me...

Me too!

Behoorlijk overbodig vervolg op een prima vernieuwde en vermakelijk product, en daar hadden ze het gewoon bij moeten laten. Wat is dat toch? Dat uitmelken. Dat idee van die drie-eenheden/trilogieën? Zoals gezegd, een redelijk overbodig product ziet het daglicht dat slechts als twee uur durende aanloop fungeert voor deel 3.

Is het dan helemaal bagger? Nee, dat ook weer niet. Het bijna gebruikelijke actienummertje, van de dames Wachowski, komt in ieder geval beter uit de verf dan in deel 1. Toch slaan de dames de plank weer finaal mis met de totaal overbodig sex/rave scene. Waarom...? Gelukkig herstelt de film zich enigszins met een aantal prima actiescènes zoals het gevecht bij de Fransman en de daaruit voortvloeiende achtervolging op de snelweg. Prima opgebouwd die laatste.

Waar dit deel het vooral verder van moet hebben zijn de dik aangezette en vermakelijke personages van Mr. Smith die zich meer uit mag leven dan in het vorige deel, de Albino twin is wel grappig en de Merovingian is ook een heerlijke sarcastische verschijning. Anders was deze film een behoorlijk doodse bedoening geworden want de rest lijkt toch behoorlijk met een verplicht nummertje bezig.

Matrix Reloaded ervaar ik als niet geheel onvermakelijk, maar iets toevoegen doet de film ook niet bepaald. Beter had men het toch bij alleen The Matrix kunnen laten. Enfin, gekeken, redelijk tot matig, zo nu en dan vermaak, maar verder weinig nieuws onder de zon.

Laten we zeggen dat Matrix Resurrection vooraf nogal wisselende gevoelens met zich meedroeg, want ergens is de vraag waarom kom je met een deel 4? De delen 2 en 3 waren al zwaar overbodig na het sterke en meer dan goede eerste deel, dus ja waarom? Van de andere kant overheerst dan toch ook weer de nieuwsgierigheid, dus toch maar effe opnemen en aanslingeren.

De film begint met een kopie van de opening uit de eerste film en is het sowieso een afweging hoe serieus dit gaat worden en hoeveel ik mijn best ga doen dit te begrijpen. Ik laat het dan ook maar gewoon over me heen komen en als snel is het idee op zich duidelijk met Neo andermaal in slaap en volledig onder controle en in ontkenning. En al snel leent het geheel zich voor flitsende en spectaculaire actie, zeg maar gerust actie in overvloed.

Voegt het nu zoveel toe qua verhaal? Nee, niet echt, het is de standaard shit met ontwaken, een verzetsgroep en agenten die het geheel proberen te stoppen dit temidden van de bekende cast, nog altijd een goede chemie tussen Reeves en Moss en dat doet ie toch altijd goed net als met Bullock, een goede soundtrack en een shitload aan actie. Maar Matrix 4 heeft buiten de gebaande paden toch best wel een paar leuke momenten want één voordeel is best wel dat deze film zich gelukkig niet zo serieus neemt als de vorige twee delen. Sterker nog, het drijft regelmatig de spot met wat er in eerdere delen gebeurt is, de karakters en wat er in dit deel gebeurt, en dat is best lekker en leuk die minder serieuze aanpak met bijvoorbeeld de schmierende verschijning van Lambert Wilson als Merovingian en Reeves die Neo een soort van droog komische nervositeit meegeeft.

Maar dat is niet alles met een karrenvracht aan actie en de bizarre humanbombs in de vorm van de diving bots. En ik moet zeggen dat deel 4 dan toch wel weer vermaakt ook al blijft het de vraag of het verder zinnig is of veel toevoegt. Ondanks dat het geen beter cijfer krijgt dan 2 en 3 vond ik dit beter in te nemen.