Meningen

Na Kramer versus Kramer was dit stap 2 in de tweede film marathondag van deze vakantie, en daarmee een of ander duister gebeuren die ik bij de kringloop tegenkwam en waar ik wel een gokje mee wilde wagen vooral vanwege de cast.

En het moet gezegd het is lekker duister, Het is lekker donker, de art design, ook tijdens de aftiteling, wil zich ontzettend graag scharen in dezelfde categorie als Se7en en de Bone Collector, vooral Tom Hardy vroegt meteen iets toe zodra hij in beeld is waar Skarsgaard ook niet verkeerd is maar toch wat meer op de automatische piloot leunt, en heeft het nummer Hostile van Machine Wielding Weapons een bepaalde vibe die wel bij de film past.

Maar daar is het dan toch een beetje mee gezegd binnen een film die weliswaar lekker duistere en donker is maar waar je ook de conclusie kan stellen dat dit alleen niet genoeg is, want verder valt het toch allemaal een beetje tegen. Zijn de karakters, de agenten, overdreven grof tegenelkaar en tilt het toch op van de oninteressante of stuitende karakters zoals Corelli. Geinig is dan op zijn minst nog dat het een ouderwetse wraak film betreft, en de grootste mispunt het snelste toegeeft, maar dat is het dan ook binnen een film die zwanger is van potentie maar waar de mix en plot onvoldoende zijn en enige subtiliteit ook niet verkeerd geweest was. Daarom helaas een teleurstelling en geen voldoende.

Vooral meegenomen vanwege de regisseur, in dit geval dus Oliver Stone. Van de eventuele kwaliteit van W. had ik geen voorkennis, dat plus de wisselende reacties die Stone bij me oproept, of fantastisch of best wel matig of nietszeggend, was de aankoop wel een gokje. Ondanks dat er uiteindelijk twijfel is omtrent de film viel hij nog niet eens heel erg tegen.

En de opening is eigenlijk om te kotsen, W. aan het woord met zijn beperkte vocabulaire, vervolgens een ontgroening om vanuit de bajes senior in zijn reet te kruipen. Wat gaat dit worden? Zit Stone in het Bush kamp of is het een subtiele vorm van kritiek en sarcasme? Een nog interessantere vraag is of dingen werkelijk zo zijn gegaan. Met terugwerkende kracht blijken de telefoontjes en het geslijm vooral een neveneffect van een 'papasyndroom' te zijn, ofwel, altijd verlangen naar goedkeuring, zo gemakkelijk schijnt het toch niet een Bush te zijn vooral als je het buitenbeentje/zwarte schaap bent dat W. blijkt te zijn, iets dat we ook veelvuldig te horen krijgen of het moet het contrast zijn tussen de koele en welbespraakte senior en grillige W.

Met terugblikken blijkt uiteindelijk dan toch wel dat Stone vast en zeker niet in de Bush kamp zit en wordt het geheel met een zekere swung en knipoog gebracht die zowel het beeld bevestigd alswel uitbreidt met bijvoorbeeld moment als meneer de oorlogshitser die godbetert op de grond van zijn eigen ranch verdwaald. En ja, de man moet en zal een oorlog hebben, en hij zal het beter doen waar senior dat na liet met betrekking tot Saddam. En oh mijn God, wat is het bij tijden toch een simpelton die man en lijkt hij amper uit zijn woorden te kunnen komen. Het beeld van een man zonder knowhow, een brallende redneck ranch eigenaar, met connecties en poen die president kan worden zonder de daarvoor vereisten kwaliteiten wordt maar weer bevestigd.

En zo doet deze W., die ik met een flinke korrel zout neem, het toch best aardig bij mij waar Brolin een prima rol neerzet en het lachje en die kwetsbare glans in de ogen prima na doet. James Cromwell doet zijn rol verder prima, toch lijkt hij totaal niet op Senior. Vormt Brolin niet voor de eerste keer, hetzij kort, een setje met Marley Shelton de bofkont, en zijn Dreyfuss, Close, Newton en Wright het noemen waard. Ik mis echter nog wel Schwarzkopf in de Bush-sr. administration en vooral Scooter Libby in die van W., hoewel we inmiddels weten dat Cheney héél veel te bepalen had was Libby toch ook van de tweede Golfoorlog lobby en was dat één van de grootste slachtoffers die ontslagen moest worden meen ik. Niet dat dit veel uitmaakt want net als Vice blijkt W. een uitermate vermakelijk film met de nodige zelfspot waarvan we toch niet te weten gaan komen wat er nu eenmaal klopt.

Gisteravond uitgezien, en ik kan niet anders zeggen dan ontzettend boeiend, goed en ondanks dat je weet hoe het afloopt, toch een beklemmend en beklijvend, voor mij dan, einde.

Ontzettend goed wordt in die zin in beeld gebracht de beide partijen en hun wil om de patstelling te beëindigen maar tevens de onwil om in de andere te verplaatsen en tegemoet te komen. Vervolgens slaan de autoriteiten door, door in die zo'n beetje alles te doen wat maar enigszins averechts werkt op de Davidians en dat beseft Noesner maar al te goed. Boeiend persoon die Koresh en bijzonder interessant gestalte gegeven door Kitsch, die ik toch alleen als pretty boy of stoere en brede gast kan herinneren uit Lone survivor. Soms zegt Koresh heel interessante dingen waar je theologisch gezien heel interessant over zou kunnen discussiëren, maar hij overspeelt zijn hand met van die dingen dat hij als enige seks mag hebben met de vrouwen. Dat zou ik nooit pikken, wij droog staan, dan jij ook. De stuitende zelfverheerlijking en zaligheid die hij zichzelf aanmeet en mij ontzettend zou afstoten als hij het meisje aan Tibbs uithuwelijkt. Niet alleen treedt hij op als degene die hen trouwt, maar richt hij zich ook nog op als entertainer en gangmaker en niemand die hem eens afremt. Naarmate het einde vormt zich steeds verder een beeld van een wereldvreemd iemand die het contact met de realiteit verloren is en enigszins dictator achtige trekjes heeft. Desalniettemin wel boeiend wat er in zo iemand omgaat.

Verder glansrol van Shannon als de aimabele negotiator, en ook Wigham als de uitvoerder die slechts in intimidatie en geweld geloofd. Wat een lul. Oh en prettig te zien Mellisa Benoist die ik eigenlijk niet kende.

Zoals gezegd, mooi opgebouwd, je zit er redelijk snel in, wel veel personages en wellicht dat de moeders van Korsch en Tibbs buiten beeld had kunnen blijven, was misschien niet helemaal nodig. Desondanks een prima opbouw richting het laatste half uur waar het drama toeslaat en die mij, ondanks dat ik het weet en me van te voren inlees, toch erg beklijfd. Verschrikkelijk hoe ze daar opgesloten zitten. 'Why aren't they coming out?' Nice job Decker. Goede rollen, goed gespeeld, goed in beeld gebracht en hoewel de serie je toch laat denken dat de brand is ontstaan door de traangas van de FBI wordt dat weer in sommige rapporten tegengesproken. De ware toedracht zullen we nooit weten.

Topserie! Trouwens, zat de echte Tibodeau nu op dat bankje waar Culkin gaat zitten om te zien hoe Shannon opstaat voor de hoorzitting en de zaal inloopt?

Zo! Na de miniserie Waco, een aantal weken terug, van de hand van John Erick Dowdle met onder andere Taylor Kitsch, deze tweedelige docu ook gretig ontvangen en met veel smaak verorbert.

Het enigma David Koresh, wat was hij? Na de neutralere koers in de serie komen er nu toch dingen aan het licht die erg fout overkomen en worden er omtrent het gedrag van de Davidians veel tegenstrijdigheden naar voren gebracht. Dingen waar de autoriteiten zich met rede over achter het oor krapte wat mij betreft.

Mooie stijlvolle docu met genoeg aandacht voor alle kanten, de impact die het gehad heeft op mensen en kennelijk nog steeds geloven, uitleg vanaf het begin tot het einde, en tevens een interessant stuk over David zijn tijd voor Waco. Wat me dan verder erg opvalt is het mooie tweedelige verhaal tussen verschillende ooggetuigen. Twee kampen die lijnrecht tegen over elkaar stonden en weinig tot geen oog voor elkaar hadden en weinig begrip toonden met daartussen in een zelfbenoemde 'Messias' die de situatie in de eerste plaats creëerde, en die vervolgens catastrofaal uit de klauwen liet lopen. Iemand die zonder enig twijfel alle hou vast met de realiteit verloren was en ongelofelijk faalde, wat mij betreft, om zijn volk te beschermen. Als hij zo'n verlicht en slim wezen geweest was, had hij die mensen dan met simpele reden en gebaren kunnen beschermen in plaats ze in de afgrond te storten? Ten eerste wat moesten ze met die wapens? Schuldig is hij/zijn ze bij voorbaat al. Ten tweede had die situatie niet ontmanteld kunnen worden als je weet dat je al in gaten gehouden wordt door de ATF? In de serie wordt ook gebracht dat ze goed met de plaatselijke sheriff konden. Had dan een delegatie uitgenodigd voor een bakje koffie met de mogelijkheid alles te laten doorzoeken. Je hebt toch niets verbergen? Je bent toch vredelievend? Je bent toch God die iedereen tot elkaar wil krijgen? Ik vind het allemaal zo dom mogelijk. Hoe langer ik er over nadenk hoe meer het beeld van een verknipte machtswellusteling en manipulator bij mij op komt. En dan toch vraag ik me af hoe hij al die mensen zo ver kreeg. Bepaalde bijbelleer en wijsheid die hij uitkraamde zal toch raak geweest zijn, net als dat Kitsch in de serie best wel hele zinnige dingen zegt. Dingen die ik heel interessant vind vanwege aanleg, cursussen en achtergrond.

Interesse naar meer info is eens te malen aangewakkerd, op zoek naar het antwoord:

David Koresh, enigma of iemand die teveel in zichzelf 'geloofde'?

Na het diner op tweede kerstdag aan de slag met deze Knives out 3 die kon rekenen op de nodige interesse aangezien de eerste twee films ook meer dan een goed bevallen waren. Dus kom maar op met een nieuw Benoit Blanc mysterie.

Toch is het wel even zoeken waar we een behoorlijk lang intro krijgen rond Father Jud als nieuweling binnen de kerkelijke gemeenschap onder leiding van Father Wicks. En uiteraard is het een algaartje van bijzondere karakters plus de nogal aparte methode van Wicks wat uitgroeid tot een dode waarin iedereen het eigenlijk wel gedaan kan hebben. En ik moet zeggen het duurt best lang voordat Blanc eindelijk ten toneel verschijnt, maar wanneer hij dat dan doet is het business as usual met de kleurrijke detective die als een echte Poirot de tijd neemt om alles en iedereen te observeren en doorgronden.

En dit mond andermaal uit in een meer dan kostelijke film, met lekker veel humor en geweldige woordgrapjes met betrekking tot het geloof zoals de opmerking van Blanc tegen Father Jud dat ze de dader gaan 'nailen'. Kostelijk ook Glenn Close als stresskip zuster Martha die om het minste of geringste in de gordijnen hangt, zijn er zat andere karakters zoals het buitenechtelijke kind, de schrijver met writersblock of de dokter met de zucht naar de fles. Maar uiteraard blijkt Father Wicks zelf nog wel het meest bijzonder met zijn aanpak richting zijn gemeente. Het creëert zoals gewoonlijk een prima verhaal waarin iedereen het gedaan kan hebben en als verdachte beschouwd kan worden.

Dit alles wordt verder vormgegeven door een prima cast waar ieder lekker zijn gang gaat waar wellicht de speelduur en het nogal lange intro als enige echte minpunten genoemd kan worden. Tot de buitencategorie behoort dit deel of deze film niet waar de eerste nog wel naar het bovengemiddelde gaat. Dit deel is wat dat betreft vooral leuk en vermakelijk.

Poeh...met moeite uitgezeten. Voor een Neeson-film wel een hele andere inslag dan anders. Opzich is het verhaal niet gek, en de stijl met de tempoversnellingen, vertragingen en de muziek heeft wel wat. In plaats van een straight to the point actiefilm draait de film veel meer op karakter en acteren, maar laat Neeson's sterke punt daar nu net niet liggen. Zo zijn de boeven ook net een tikkie te sadistisch en wreed. Ik zie dan helemaal zo'n scenarist voor me die denkt.; ik maak ze zo sadistisch mogelijk, dat is vast doodeng. Nou nee, eerder ongeloofwaardige, daarnaast hebben ze geen enkele diepte of noemenswaardige karakter.

De film heeft een paar aardige punten maar zoals gezegd de film mislukt vooral op een paar inhoudsloze boeven en een Neeson die een rol die iets meer diepte verlangt, dan de nodige klappen uitdelen, meteen niet dragen kan. Al met al niet boeiend en niet goed genoeg.

You are not nothing.

15 jaar geleden rond uitkomst gezien, maar er toen niet helemaal kapot van, en waarom weet ik niet precies meer. Mogelijk dat ik geen oog had voor de man op het podium, en de man naast het podium, en de psychologische last van een harde jeugd en andere zaken, inzicht dat nu wel anders is en de waardering van Walk The Line drastisch wijzigt.

De jeugd is hard en Spartaans, een nietsontziende vader die er geen doekjes om wind na het onfortuinlijke ongeluk van Jack. Een vlucht voor John die logisch is, wel knap dat hij toch aan zijn droom van muziek weet vast te houden. Het kwaad van waar uit veel problemen zullen komen is reeds gezaaid. Wat volgt is een soort van Rise, Fall en Rise van The Man In Black met Folsom als terugkeer. Toch heb ik net als de eerste keren een heel klein beetje moeite met Phoenix als Cash, vooral als ze auditie doen. De film vervolgt zichzelf in een ontzettend lastig bestaan, namelijk het harde artiestenbestaan. Constant onderweg, optreden na optreden, in die tijd geen sprake van luxe tourbussen maar volgepakte auto's en vooral veel, heel veel, onbegrip van thuis. Je jaagt je droom na, betaald daar een enorm prijs voor, een prijs die ook weer de nodige centen oplevert en gemak voorziet, maar toch is het een onmogelijke situatie met het thuisfront.

Centraal staat toch voornamelijk de showman met vaste stem op het podium, en de drank en pillen verslaafde schim die hij daar buiten is, twijfelend over zichzelf, naarstig op zoek naar goedkeuring van zijn vader en vooral iemand die niet kan aarden. Iemand die liever in de roes van drank, pillen en onderweg zijn verkeerd dan over zichzelf na te denken. Ongemerkt sluipt iemand binnen die ook niet het geluk aan de komt hangen heeft, met slechte keuzes te maken heeft en vooroordelen; juist June. Beide lijken op zoek naar zichzelf, een zeker begrip en spiegelwerking in elkaar te vinden, en waar Cash moeite heeft zichzelf af te remmen is June vooral bang weer beschadigd te raken. Logisch natuurlijk.

Walk The Line belicht daarmee veel elementen rond het karakter Johnny Cash, iets dat Phoenix op een gegeven moment prima weet te dragen, ook al is er wat twijfel in het begin. Phoenix herstelt zich meer dan goed en weet de getroubleerde man naast het podium prima neer te zetten. De 'demonen' die van jongs af aan in het hoofd zoeken worden ook prima gebracht met Robert Patrick als ronduit stuitende vader. En dan is er de gebruikelijke problematiek met thuis, het onderweg zijn en de sluimerende spanning tussen June en John die in het leven uiteindelijk niet zonder elkaar konden, maar in de dood ook niet.

Walk The Line is dan ook een meer dan treffend en ontroerend beeld van een tragische man die meer fout deed in zijn leven dan goed, maar uiteindelijk toch een stukje vrede vond. Om soms een brok van in de kerk te krijgen en dan vergeet ik eigenlijk nog het mooie tijdsbeeld qua en de veelvoud aan herkenbare artiesten die voorbij trekt in de vorm van Jerry Lee Lewis, Roy Orbison en Elvis Presley. Fraai, bijzonder fraai.

"Only English, we must sound like New Yorkers," Zegt Petit met een Allo Allo accent, check!

Beetje absurd, licht komisch, een veel te serieuze film was ook veel te lang en te zwaar geweest, die Petit is inderdaad erg op zich zelf gericht en arrogant maar ja dat moet ook wel als je zulke stunts uithaalt. Verder prima filmpje. Brengt wel een beetje spanning mee, ziet er prachtig uit allemaal vooral de shots van de stad zelf en de 'wandeling' zelf is van grote schoonheid visueel gezien, wauw! Verder heeft het naar mijn mening allemaal wel een bepaalde charme en leuke muziek.

Geen grootse film, maar leuk tussendoortje.

Onbekend titel die op tv was en in de oorlogsflow van de meiweek maar even mee gepakt heb. Zoals gezegd had ik nooit van de film gehoord, en wat de kennis betreft over Hongarije in WO2 houdt dat ook wel op met de kennis van de deportaties naar Auschwitz eind van de oorlog en de zware gevechten tussen de Russen en SS eenheden. Ooit eens een boek over die gevechten op een boekenmarkt laten liggen en daar nog altijd spijt van.

Walking With The Enemy gaat niet anders van start dan de gemiddelde film over Joden in de Tweede Wereldoorlog. Men vreest, men wordt gewaarschuwd, men probeert het leven op dat moment voort te zetten zoals het is en ondertussen probeert regent Horty de vrede te bewaren met enge lieden als Eichmann en Skorzeny op de loer en het onvermijdelijke om de hoek. Er is in die zin het gebruikelijke beeld van wreedheid en dat de Joden uiteraard niets waard zijn. Toch doet of zegt die beginfase me eigenlijk heel weinig en vraag ik me vooral af wanneer de focus zal verschuiven naar Horthy want daar zou de film toch grotendeels overgaan volgens de synopsis. Behalve het gevoel dat ik naar een totaal andere film zit te kijken dan de omschrijving, heb ik helaas ook het gevoel dat we dit allemaal eens gezien hebben en dat het de makers ontbeert aan iets nieuws en echt sympathie voor de karakters. Het wordt er niet beter op door een aantal domme of rare dingen zoals bijvoorbeeld de Jood met het gebroken been die het ene moment niet kan staan en daarna opeens wel redelijk gemakkelijk overeind krabbelt terwijl je de botten hoorden breken. 'Ik red me wel' zegt hij dan ook nog...tuurlijk joh.

Maar gelukkig zit er over de helft toch een interessante omslagpunt in de film die begint met de redding van een van de koeriers met de paspoorten. Daarna worden een aantal zeer gewaagde reddingen en acties opgezet waar Cohen zich op wonderbaarlijke wijze door heen bluft. Het kan niet anders gezegd dat Cohen de rol als SS'er uitstekend speelt ook al moet het allemaal met een korreltje zout genomen vermoed ik, want er wordt nooit naar zijn papieren gevraagd, nooit naar zijn orders, en met de rang van luitenant is het bijna niet voor te stellen dat hij geen officier tegen komt die hem superseeds. Als dit dan wel het geval is blijkt een snel bedachte naam voldoende om vertrouwt te worden terwijl in het officiersgilde toch wel een cultuurtje van ons kent ons heerste, niet in de laatste plaats door de aristocratie achtergrond die officieren vaak hadden. Het gaat wat dat betreft allemaal net wat te gemakkelijk.

Van zijn eerste uur moet Walking With The Enemy het dan zeker ook niet hebben. Maar gelukkig wordt de film enigszins gered door de tweede fase die al heel wat interessanter is. De locaties zijn aardig, Armstrong mag genoemd worden als 'leading man', en een blik die overigens iets langer gemogen had op het monument in Boedapest is ook interessant te noemen. Het maakt Walking With The Enemy tot een aardige film voor een keer maar zeker niet meer dan dat.

Tegenvallende film waar ik toch hogere verwachtingen van had. Nu boeit het onderwerp, de financiële wereld me toch in die zin niet en moet ik zeggen dat ik The Wolf of Wallstreet meer kon waarderen, mede vanwege de nadruk op het foute decadente beeld.

Zoals gezegd, die hele drukte op die beursvloer, dat geschreeuw door elkaar en dat geslijm via de telefoon is iets waar ik heel koud en nuchter naar kijken. Wat een idioten en wat een wereld die mij totaal niet boeit, maar dat is uiteraard persoonlijk. Desondanks komt er nog wel een aardige verhaal naar voren van yup Fox die hogerop wil en alles doet om bij Gekko in beeld te komen. Nu kan ik me ooit herinneren iets gelezen of gehoord te hebben dat Gekko een held of voorbeeld was in de ogen van sommige mensen. Maar waarom...? De inbreng van Douglas vind ik sowieso niet groot, prima geacteerd hoor dat wel. Hij is een onafhankelijk handelaar die vooral zijn beslissingen maakt op basis van 'inside' info maar om nu te zeggen dat Gekko zo tot de verbeelding spreekt of zo'n foute maar leuk aansprekend type is zoals Belfort dat wel is...nee. Misschien dat dit een tijdsbeeld dingetje is.

De film sleept zich voort in een vrij decadent en soms smakeloos geheel, Hannah is bijzonder leuk maar mijn inrichting hoeft ze niet te doen, kapitalisme en hebberig gedrag voert de boventoon en Fox laat zich tot het domme toe gebruiken door Gekko. Halverwege komt de switch als Fox realiseert dat Gekko hem gebruikt en komt er een tegenstelling op gang met geweten en strijd. Hoewel de strijd om het bedrijf van pa te redden aardig is opgebouwd verrast het allemaal niet echt en is het net zo voorspelbaar dat ze Fox pakken en hij op de golfbaan staat met afluisterapparatuur. Grappig hoe Sheen daar qua gezichtsprofiel en intonatie op zijn broer Emilio lijkt, hele jonge James Spader en McGinley in een voor hem typerende rol. Speelt ook bijna in iedere Stone film als je het mij vraagt.

Al met al een te mager gebeuren voor mij, zoals gezegd had ik hier wel iets meer van verwacht maar het kan me allemaal weinig boeien.

Tweede keer inmiddels, en ik moet zeggen dat waar de film de eerste keer niet echt een onvergetelijke indruk achterliet, hij dat nog steeds niet doet.

De zaad daarvan wordt overigens meteen al in het begin gepland. Een bepaalde onprofessionaliteit van de mannen. Te luidruchtig, te ongeduldig, bovendien dekking? Hoort de spotter überhaupt niet te gaan verkennen? Dan kan de sluipschutter dekking geven. Vervolgens paniekert Ize wel heel erg als de ellende daadwerkelijk begint. Een beetje teveel naar mijn mening...

Als het radiocontact volgt en het spel begint wordt het inhoudelijk een andere film. Vooral veel beter en doet me denken aan Phonebooth en in mindere mate Locke. Films waar The Wall overigens niet aan kan tippen. Desondanks is het spel tussen de twee schutters leuk en zijn de pogingen om te schutter op te sporen interessant. Aaron Taylor Johnson laat zien meer te kunnen dan Kick-Ass en eigenlijk is het jammer dat het niveau van bepaalde momenten niet doorgetrokken kan worden in de hele film. Het einde is overigens geweldig te noemen.

Th Wall heeft hele aardige momenten maar mist op bepaalde vlakken vooral geloofwaardigheid. Dit vooral voor het script, om de spanning op te kunnen voeren, iets waardoor de film wel vermakelijk is maar niet perse goed. Althans, voor mij dan. The Wall is dan ook verre van een topper maar best aardig voor een keer.

Film die ik lange tijd verward heb met Coppola's The Outsiders, daarom had ik deze The Wanderers meegenomen toen ik de kans kreeg. De vraag blijft of ik deze dan daadwerkelijk ooit gezien heb, want delen leken me toch echt bekend voor te komen of er moeten veel parallellen zijn met The Outsiders.

Bendes, bendes, en nog eens bendes. Aan jeugdbendes niet te weinig in the Bronx met de Kalen en the Ducky Boys toch wel als gevaarlijkste. Behalve de rivaliteit tussen de bendes en een aanstaande football wedstrijd gebeurt er vrij weinig op de gebruikelijke beslommeringen van jong volwassenen na. Een strijd om te overleven die iets geromantiseerder is dan een Sleepers (Hell's Kitchen). Dominante vaders met losse handjes, hulpbehoevende moeders, weinig toekomst perspectief, een aardig tijdsbeeld en vooral liefdesperikelen.

Grappig is de werkwijze van de rekruteringsofficier, grsppig ook die dikke, Terror, die ik onlangs nog zag in The Running Man. Er wordt nog even gespeeld met een overloper om vervolgens naar een aardig einde en massale knokpartij toe te bouwen. Maar dat is het dan ook wel, ondanks een zalige Karen Allen, de charmante Ken Wahl, heel veel goede muziek en een aantal grappige momenten heeft The Wanderers niet zo heel veel te bieden behalve een redelijk doorsnee beeld.

Eindoordeel is dan ook aardig voor een keer, maar meer ook niet.

Met Die Wannseekonferenz aan de vijfde film van de dag waar ik het onderwerp oorlog tijdens de marathon van donderdag nog niet gehad had en de vergadering aan de Wannsee een uitermate interessant onderwerp is met de film Conspiracy uit 2001 als meest bekend. En dat is een prima film, en dan is de vraag wat een remake, of anders gezegd, productie van Duitse makelij gaat doen en eventueel meer biedt. En dat bleek toch tegen te vallen...

Dus vort met de geit waar de aanloop niet veel anders is met personeel dat de vergadering voorbereid waar vooral Müller de genodigden ontvangt waar het in de 2001 versie toch Eichmann is die veel voor het licht treed en de credits ontvangt voor de organisatie. En er zijn meer verschillen om dat meteen maar even te benoemen met betrekking tot Eichmann en Müller waar het Müller is die naast Heydrich zit en veel aan het woord is terwijl die rol in 2001 meer voor Eichmann was weggelegd, maar dat zijn details waar het verder toch vooral wachten is op de aankomst van 'het blonde beest' en de vergadering zijn aanvang kan nemen. Interessant zijn toch zeker feitjes die vermeld worden zoals dat de treinen beide kanten op gebruikt worden met de aanvoer van dwangarbeiders en de afvoer van Joden. Bovendien zien we op ijskoude wijze de methodische planning en uitleg van de te volgen uitvoering van de Endlösing.

Maar toch heb ik het niet met deze film. Sowieso zal het moeilijk zijn om acteurs te vinden die voor Heydrich en Eichmann door kunnen, toch lijken deze twee mannen er totaal niet op. Dan leken Tucci en Branagh in de Engelse versie nog beter, Buhler, Müller en Freisler zijn dan wel weer een goede match. Maar dat is niet het grootste probleem van de film waar de film vooral traag aanvoelt, buitengewoon saai is en daarmee ontzettend droog en taai blijkt te zijn. Uiteraard zijn het Duitsers en het idee is natuurlijk hoe dit besproken en gepland wordt in alle Duitse zakelijkheid. Toch geeft het voor mijn gevoel weinig om naar te kijken waar Conspiracy juist wel een bepaalde pit en uitstraling heeft, zo hebben de acteurs en karakters ook meer charme vooral in het geval van Heydrich en Eichmann. Iets wat ik in deze Duitse versie toch wel erg mis.

Ik kan dan ook niet anders concluderen dan dat deze versie van de Wannsee best wel degelijk te noemen is maar daarnaast vooral toch een beetje teleurstelt. Een voldoende kan er nog wel af maar deze film kan zich niet meten met de Engelse versie uit 2001.

Film die ik altijd met succes vermeden heb ingegeven door de trailer die bij uitkomst zat vaak op tv geweest is. Dan zijn er wel andere prioriteiten, maar de film zat in een door een collega gedoneerde doos met dvd's en de keuze uit eigen voorraad voor op de crosstrainer was niet groot, dus vooruit maar...

Het verhaal is niet al te ingewikkeld rond kantoorklerk Wesley die connecties blijkt te hebben met een huurmoordenaars organisatie genaamd te Brotherhood die de jonge Wesley derhalve proberen in te lijven, iets met zijn vader en iets met fysiologische kwaliteiten die via het DNA worden doorgegeven. Niet al te ingewikkeld zou je zeggen, en dat pretendeert Wanted ook niet te zien hoewel er nog wel een plot switch halverwege aan komt die de boel op de kop zet.

Het maakt allemaal niet uit want Wanted heeft geen pretenties op dat vlak maar wil indruk maken op het gebied van actie, spektakel en vlotheid. En dat kan de film niet ontzegd worden. Voeg daar toch een meer dan behoorlijke cast aan toe en een behoorlijke soundtrack van Danny Elfman en je hebt heel wat....toch? Mwoah....voor iemand anders. Maar voor mij niet. Ik vind het jammer dat de actie niet iets geloofwaardiger is en vind ik dingetjes zoals de race en schieterij tussen het busje en de Viper allemaal wat de top, net als hoe Wesley al rennend plots in de Viper zit. Of dat gedoe met die trein en de kogels die om de hoek kunnen vind ik allemaal zo zo.

Wanted is voor mij dan ook een film die met geloofwaardige actie een beter product had kunnen zijn. Nu is het een film die mij niet aanspreekt, een hapklare brok, een magnetron maaltijd, iets dat voor mij te kort schiet, maar waar een ander waarschijnlijk een heerlijk avondje hersenloos vermaak in heeft. Smaken verschillen uiteraard, maar mijn gevoel bij de trailer bleek wel te kloppen.

Wat jeugdsentiment toch niet met je herinneringen uit kan halen, want wat was dit in mijn beleving toch een fantastische film in dezelfde tijd dat Commando met Schwarzenegger op televisie kwam, en volgens mij hadden we beide films op dezelfde videoband staan, dus die zijn onlosmakelijk voor mij aan elkaar verbonden. Maar waar Commando op zijn manier nog altijd stevig in de schoenen staat kan dat toch zeker niet gezegd worden van deze Wanted Dead or Alive. Deze film kreeg ik overigens eindelijk in handen via een Marktplaats dealtje, en wat ging ik er graag voor zitten, en wat viel het toch best wel een beetje tegen.

Het begin lijkt nog niet eens zo verkeerd, het neigt allemaal naar cult, Hauer als de stoïcijnse bounty hunter wachtend bij een kroeg, begeleid door een knap stukje rock-roll blues, en een eerste gewelds uitbarsting bij een winkeloverval die over de top neigt maar maar vooral in het tijdsbeeld van de jaren 80 gezien moet worden. En met de intrede van Gene Simmons lijkt er toch ook nog wel een redelijke bad guy aanwezig te zijn. Maar het is toch al vrij snel daarna dat de film hopeloos vastloopt in weinig ontwikkelingen, houterig acteerwerk en stroeve dialogen, kortom de film wil niet op gang komen. De muziek heeft dan ondertussen ook al een behoorlijke knauw gekregen want wat is dat toch een afschuwelijk nummer wat Randall in zijn auto en even later in zijn flat aan het draaien is.

Ondertussen groeit in mij de twijfel of dit toch eigenlijk wel de film is die ik dacht dat het is, want een aantal key momenten, die ik mij meende te herinneren, blijven uit om vervolgens toch opeens op het einde nog voorbij te komen. Het betreft Randall die zichzelf ergens ingang verschaft en aan een openstaand pak melk ruikt, en het opblazen van diens boot door de bad guy, even is daar het gevoel van herkenning, hey verrek dit is toch dat brok jeugsentiment, helaas zijn we dan al meer dan een uur onderweg, is er in tussentijd weinig noemenswaardig gebeurd en valt de finale eigenlijk ook best nog wel een beetje tegen hoewel ik me dat moment met de handgranaat nog wel kon herinneren. Het is bijna onnodig te zeggen dat het al allemaal veel te laat is om deze film nog te redden

En zo is er weer een stukje jeugdsentiment afgebroken, is Wanted Dead Or Alive dan zo slecht? Wellicht niet, en moet de film vooral in het tijdsbeeld van de jaren 80 gezien worden waar het destijds best nog wel door kon als een neo-noir actie/thriller. Maar heden ten dage schiet deze film natuurlijk veel te kort er valt de film jammer genoeg toch wel heel erg tegen.

In klassiekerzondag deze week War And Peace, iets waar ik wel nieuwsgierig naar was maar ook tegen op keek vanwege de aanzienlijke speelduur. Was het de lange zit waard? Niet bepaald, maar een aantal aardige punten heeft de film toch zeker wel.

De achtergrond van Tolstoj's beroemde titel mag bekend zijn, een lijvig verhaal naar het schijnt, nooit gelezen en ook niet echt de intentie. Interessant is de achtergrond van het boek zeker met de Russische adel tentijde van Napoleons veldtocht tegen Rusland, en dit is uiteraard dan ook het deel van de film dat boeit. Helaas, hoewel Hepburn een plaatje voor het oog is, heeft het liefdesleven van Natasha regelmatig een nogal dramatische overhand, en ik moet zeggen dat dit drama afgewisseld met de nodige adel, balzalen vol dansende jurken en uniformen, kalverliefde en de soms suikerzoete muziek regelmatig aan Sisi doet denken. Zoals duidelijk mag zijn is dit verre van de sterkste fase van de film vol met liefdesperikelen die een gemiddeld GTST seizoen niet zou mistaan.

Gelukkig komt er halverwege de film een omslag, de oorlog, Napoleon en de dreiging van zijn troep, krijgen meer aandacht en Pierre moet dit met eigen ogen aanschouwen, een soort jongensachtige avontuurlijkheid plus idealisme die we net zo zien in All quiet on the western front en andere anti oorlogsverhalen, steekt de kop op. Bekend zijn de verloren slagen en de tactische terugtocht, met verschroeide aarde tactiek, op Moskou om de Franse troepen daar in de val te laten lopen. Net zo bekend de door achterblijvers gestichte branden in de voorraden van het Franse leger. De ijzeren daken smolten van de hitte toen Moskou in een oven veranderde en de Franse troepen met Napoleon zelf voorop de stad ontvluchte met weinig meer dan de kleren aan hun lijf. De winter zou dat najaar extra vroeg invallen, dat ook nog. Fraai zijn de scenes van de lange rijen soldaten in de sneeuw. Het is deze tweede fase die de film zeker goed doet, ook al is het te laat en te weinig.

War And Peace duurt maar liefste 3,5 uur, en de oorlogsfase tenspijt die er bij tijd en wijlen erg knap uitziet, net als het duel tussen Pierre en een Russisch officier in de sneeuw beschenen door de maan die toch wel van grootse schoonheid is, weet de film zelden echt te boeien. Het is toch de Sisi fase die de film en het niveau teveel onderuit haalt en het maar al te begrijpelijk maakt dat deze film niet betere cijfers scoort. Daarom wat mij betreft net geen voldoende.

Slowstarter met een prima middenstuk die helaas weer te kort gedaan wordt door het matige einde.

Vietnam, een oorlog die in tegenstelling tot alle vorigen niet gewonnen werd, de slag in de media werd al net al zo verloren, soldaten niet binnen gehaald als helden, en daarmee een nationale blinde vlek en ontkenning die alleen maar groter werd met de onbegrepen veteranen als grootste slachtoffer. Een beeld van.dat toch redelijk wordt neergezet binnen de intieme sfeer van een kleine familie, om nog maar te zwijgen van de onkunde en onwetendheid met betrekking tot PTSS.

Erg vlot gaat The War At Home niet van start. Met de allure van een rustige tv film zien we Jeremy alweer thuis. Vervreemd van zichzelf en familie, afwezig en vooral stuurloos en een familie die vooral bezig is met zichzelf. Het is zoals de titel al zegt niet zozeer de oorlog waar hij was die speelt, als de conflicten in huiselijke sfeer. Ieder lijkt er op eigen manier mee om te gaan. Vader leeft in ontkenning, moeder denkt alleen maar aan bemoederen en commanderen en zuslief lijkt nog wel het meest oog te hebben maar verliest gaandeweg ook haar geduld. Alle drie hebben ze echter gemeen dat ze zich vol zelfbeklag bemoeien met Jeremy en geen van drieën vraagt wat hij wil om dat verzoek vervolgens te respecteren. Boeiend is zeker de machtsstrijd om controle over de situatie te krijgen en de krampachtige hunkering naar vroeger. Net zo interessant is er de clash met de familie waar uit blijkt dat het wellicht anders gekund had met en de confrontatie en dat een ander geluk gehad heeft.

De film lijkt na een uitstekend middenstuk op een onvoorspelbare en nare finale af te snellen om vervolgens totaal te ontsporen met een uitermate slecht bedachte flashback. Niet alleen slaat de ontknoping met de dreigementen met het pistool als kut op Dirk, daarnaast kan Estevez totaal de inhoud van de rol niet dragen die daar vereist is. Zeg maar gerust dat hij niet kan acteren. Het nader komen tot vader na zoveel verwijten haalt film praktisch onderuit.

Jammer eigenlijk, want een goede en degelijke film was het zeker tot aan de finale. Temidden al die mensen vol zelfbeklag zijn Kimberley Williams Paisley en Carla Gugino wel nog een fijn uitzicht. Nee, jammer maar helaas, beter is het niet.

Yeah yeah, I know, i'll get used to it

Vrijdagavond even een beetje ruimte maken op de harde schijf vanwege al het aankomende NFL geweld zaterdag en zondag en daarom even aan de slag met twee oorlogsfilmpjes opgenomen op Paramount en Filmbox, te beginnen met deze The War Below.

Wie een beetje bekend is met geschiedenis en de Eerste Wereldoorlog zal ongetwijfeld kennis hebben van de mijnen gevuld met explosieven die beide partijen onder elkaars linies groeven om chaos en verwarring te creëren en vijandelijke posten in te nemen of te vernietigen. Een tactiek overigens die al in de Amerikaanse burgeroorlog gebruikt werd. En het moet wat geweest zijn, totale chaos en drukte onder de grond met verschillende ploegen gravend, luisterend naar de vijand, doorbraken makend naar vijandelijke tunnels voor één op één gevechten. Te midden van blubber, grondwater, instortingsgevaar, gas, en dus een bizarre wereld op zich. En nog steeds zijn er mijnen in België die nog op scherp staan, die men maar met rust laat en niet durft te ontmantelen aldus boek Storm over Vlaanderen van Winston Groom. Zou moet er enkele jaren terug tijdens een nachtelijke onweersbui ook een mijn ontploft zijn door blikseminslag omdat er een daverende explosie door Vlaanderen te horen was. Maar goed, terug naar de film.

Een film die een goede broer heeft in Beneath Hill 60, een uitstekende film in dat geval, en laat ik vast zeggen dat The War Below dat niet bereikt. Toch is het beeld alleraardigst rond de miners afgekeurd voor frontdienst waar alsnog een beroep op gedaan wordt. Een keuring overigens die perfect aansluit bij het beeld dat in de Engelse literatuur regelmatig geschapen wordt door onder andere Blunten, Graves en Sassoon in hun oorlogsmemoires. The War Below vervolgt zichzelf daarna als een redelijk bescheiden film, waarin er niets aan het beeld ontbreekt ondanks het op het oog beperkte budget. In die zin is de film netjes en knap gemaakt met alle mogelijke hindernissen, gevaren en tegenslag denkbaar. Er wordt prima geacteerd door de verder niet heel erg bekende cast en tekent in die zin verder het beeld van de Eerste Wereldoorlog qua zinloosheid, verspilling, zware omstandigheden, alle smerigheid, gewoontes, typische Britse arrogantie in het geval van de officieren en de gebruikelijke soldatenhumor.

Heel wat dus in die zin, maar toch ook niet, want aan het einde van de film heb ik niet de indruk dat ik ook maar één karakter goed ken en mist de film toch iets aan spanningsopbouw iets wat allemaal veel beter is in het geval van de grote broer Beneath Hill 60. The War Below is dan ook op zijn minst een prima poging te noemen die verre van mislukt maar ook niet echt hoge ogen gooit. Daarom middle of the road met drie sterren voor de moeite.

Of deze een fractie beter is, of van het zelfde niveau dan deel 2, weet ik niet. Middelmaat tot redelijk blijft het, en deze film komt net als zijn voorganger niet in de buurt van het meer dan prima eerste deel.

Een opluchting is echter wel dat er geen grootse slagvelden tussen aap en mens voorbij komen in tegenstelling tot wat de titel zou doen vermoeden. De toon en stijl is duister, iets dat me altijd wel bevalt en het ziet er zo nu en dan prachtig uit. Harrelson is altijd een meerwaarde wat mij betreft en Caeser zelf is net als de twee vorige delen boeiend om naar te kijken. Net als de gevangen apen en hun behandeling, iets dat niet veel verschilt met een gemiddeld concentratiekamp uit WO2. Interessant ook de gevangenname van Caesar.

Het meeste goed is daar mee wel gezegd en grootste punten van kritiek is toch wel de behoorlijke lengte. Iets dat een half uurtje minder gekund had, en het soms domme gedrag van de zogenaamde Special Forces.

Redelijk voor een keer, en bij deze dan toch een half punt meer dan Dawn.

Spielberg firing on all cylinders. Een film in optimaforma wat alle oordelen en kenmerken betreft deze regisseur. Een film die ik persoonlijk niet heel serieus kan nemen maar ook niet in die hoedanigheid benadert moet worden.

Een typerend beeld van 'verkeerde' en niet bepaald logische beslissingen vormen de oorsprong van het verhaal, een aantal dingen die vooral op het gevoel spelen. Dit fenomeen, iets waar Spielberg soms wel eens wat in overdrijft, wordt niet beter. Het hele verhaal blijft doorspekt met clichés, iets wat mij nog niet heel erg stoort, wat ik erger vind is de mate waarop er zwaar met suikerzoet sentiment wordt gesmeten. Wel eens wat te zoals zoveel vinden hier. Om de film daar volledig op onderuit te halen is niet helemaal nodig. Vooral de cinematografie en bepaalde sfeerbeelden zijn echt wel top. Behalve morele kwesties, een altijd wat humoristische inslag beheerst Spielberg het met zijn team toch wel prachtig locaties en settings te zoeken en prachtig sfeershots te maken. Het eerste wereldoorlog beeld wat uitgedragen wordt is om te smullen, het shot met veel contrast wanneer de Engelsman zich in het 'niemandsland' waagt is prachtig, de volle donkere straatjes op het einde met de troepen en die sneeuwvolkjes vind ik eveneens fantastisch en zo zijn er meer sfeervolle en prachtige opnames.

War horse is gebaseerd op een toneelstuk, een lijn die Spielberg mogelijk heeft willen volgen. Het verhaal leent zich uiteraard niet om heel serieus te zijn, de licht humoristische en clichématige aanpak is te verklaren toch spreekt het mij niet aan en heeft de film eerder het niveau van een kinderfilm of Black Beauty voor 12 jaar dan dat er een grandioze film gepresenteerd wordt. Toch weer een beetje te Spielbergiaans, te braaf en te zoetsappig.

Afijn, leuk voor een keer, vooral onder de voorwaarde dat je niet teveel na denkt en het al helemaal niet serieus benadert, qua cinema en mooie opnames is er echter wel een hoop te zien en slaagt de film in die zin wel. Helaas al met al wel te mager voor een hoge waardering.

'It's "motherfucker, motherfucker" all the time, it's considered in our culture a very bad thing to fuck your own mother.'

'In ours, too. Uh... in ours, too.'

Volgende stap zaterdagmiddag was deze War Machine waar ik verder weinig van wist behalve de sterke cast. De vrees vanwege de genre duiding oorlog en komedie was toch wel een soort van Monuments Men of of zoiets als The Man who stare at goats tegen te komen, wat beide simpelweg mislukkingen zijn. Maar behalve gewoon proberen zit er toch weinig anders op...

Afijn, men nemen het karakter Glenn McMahon, gebaseerd op Stanley McChrystal en zijn staf, die met de heilige en onmogelijke taak opgezadeld wordt om de oorlog in Afghanistan te winnen. Opvallend de behoorlijke cast met Pitt, Kingsley en Hall. Wat we vervolgens in schertsende wijze zien is de aanpak van het falende beleid, de te slechten barrières tussen aanwezige landen en strijdmachten, een verbeterde poging tot samenwerking, verbeterde communicatie en niet in de laatste plaats een betere connectie met het land en gevoel voor de cultuur. En opzich zit daar wel een fijn stuk zelfspot in verpakt zoals de discussie rond het woord motherfucker en toont het op spottende wijze het probleem van Amerika in de dop. Want Amerika neemt Amerika mee, met al zijn shit en gewoontes en wat of life, iets dat ook in Vietnam gebeurde en deel werd van de ondergang, geen kennis of feeling of toenadering tot de mensen aldaar en hun cultuur.

Interessant zou je zeggen, maar vervolgens wordt er niets mee gedaan in een film die overheerst wordt door oninteressante politiek en gepraat. Het idee van de aanklacht is er wel degelijk maar dit omzetten in daadwerkelijk leuke humor wil totaal niet. Dan duurt de film ook nog eens veel te lang waarop ik de film ver voor het einde al lang heb opgegeven en de afloop me gestolen kan worden. Ik vreesde het ergste toen ik het stemgemiddelde zag en vreesde voor een The Man Who stare at goats of Monuments Men en dat kwam wel behoorlijk uit waar alleen Antony Michael Hall nog een beetje blijft hangen als heethoofd generaal. Verder is het vooral snel op naar de volgende film.

Twintig jaar terug ooit gezien en in mijn beleving destijds een uitermate grappige en boeiende film. De reden om de kans maar weer eens te grijpen, ondanks de niet echt bijzondere cijfers en waarderingen.

Traag gaat de film van start met de wel erg plichtmatige monoloog van Gavin over wat er allemaal gebeurt is, een montage heen en terug, van The Roses naar Gavin en zijn gesprekspartner die mij erg overbodig overkomt. Wel aardig, toch niet heel bijzonder, is het gemiddelde niet succesvolle huwelijk in de dop. Een bevlieging, een klik, trouwen en in dit geval een vervolg, met wijkende meningen, een zucht naar aanzien en materialisme dat de kloof alleen maar groter maakt met als resultaat dat je vervolgens langs elkaar leeft. De communicatie gaat verloren en daar wil je ook geen moeite meer voor doen. De vechtscheiding die volgt is typerend waarin men elkaar niets gunt. Tot dusver niet heel bijzonder en er gebeurt eigenlijk ook niet zo heel veel.

Pas de tweede fase waarin Oliver terug in huis komt wordt het iets interessanter, toch blijft het vuurwerk dat ik mij herinnerde dan ook nog uit. Pas in de volgende fase waarin Oliver het etentje verstiert en Barbara de Morgan sloopt is het spel op de wagen met een Mr. And Mrs. Smith achtige scene waarbij ze het huis praktisch slopen. De pesterijen zijn geweldig te noemen en dit gedeelte van de film is beter en leuk te noemen, maar vooral ook een beetje ' to little to late'.

De factor die ik jaren terug in The War Of The Roses zag is er niet bepaald meer, ook al zit er verbetering in het laatste half uur. Redelijk boodschap die in Gavin's verhaal zit, is dat een mens zijn zegeningen moet tellen, problemen uit moet praten en niet moet blijven hangen in verbittering. Toch is het voor mij allemaal een beetje te weinig en weet het drietal Douglas, DeVito en Turner met Romancing The Stone en The Jewel Of The Nile wel betere en leukere films af te leveren.

.

Gisterenavond laat er nog maar even snel door heen gedraaid, mede omdat ik het boek van Orson Wells gisteren uit had gelezen. Ik dacht; als er een moment is om de film nog eens te herzien en te beoordelen qua gelijkenissen met het boek, is dat nu.

De film begint sterk, hoewel, ik irriteer me dan meteen alweer dat zo'n hoofdpersoon zo goed is in zijn werk cq de beste. Spielberg moet gezegd hebben dat hij 'het verhaal' vanuit de optiek van een standaard Amerikaans gezin wilde brengen maar ik denk niet dat iedere Amerikaanse man de beste is in zijn werk. Vind daar dan meteen weer zo'n fout aura van flinkheid en stoerheid om heen hangen. Dat Ray verder behalve het hebben van een mooie wagen een lul is met een motorblok in zijn woonkamer en totaal niet met zijn kinderen over weg kan zegt wel weer genoeg. Dit is dus kennelijk het typische beeld van een Amerikaans gezin volgens Spielberg.

Fijn, de film begint visueel en qua spanning prachtig. Het ziet er allemaal even goed uit, ook wanneer de Marsbewoners hun intrede doen. Even lijkt er een bepaalde wisselwerking met die kinderen op gaan te komen wanneer ze op de vlucht slaan. De irritaties tussen Ray en de kinderen krijgen al snel weer onderweg de overhand en dit houd niet meer op. Waar het boek uitblinkt in een prachtig beeld qua wat er met Engeland en London gebeurt en op klinische wijze bijna gezuiverd wordt, richt de film zich toch meer op de nogal haperende band tussen Ray en zijn kinderen. Een wrijving die als kijker alleen maar irriteert. Waar het boek dan vervolgens verder gaat en de ontaarding en de chaos van de mens laat zien en hoe iedereen opeens op zich zelf gericht is, doet de film daar kleine stapjes naar toe om weer de focus op het 'gezin' te krijgen. De manier waarop ze uit de auto gehaald worden en de anderen elkaar vermoorden om een plek in de auto is prachtig gebracht, op het rauwe en apocalyptische af. Zo ook de wegen vol met mensen en de aanloop met de situatie naar de veerpont. Mooi, prachtig, schokkend zelfs. Zo ook de overview vanaf de heuvels op de slachting die de tripods aanrichten. De loop door de stille bossen terwijl de kleren neerdalen vind ik wauw! Dan denk ik, verdomme wat was hier meer uit te halen geweest. Het gejammer van dat joch die zo graag met die militairen meewil aanvaard ik dan weer met een grote zucht om de angst en paranoia van Tim Robbins in de kelder van het huis wel weer goed te vinden. Een gebeurtenis overigens die ook in het boek plaats vind. Daar zit de hoofdpersoon twee weken onder een kapot huis samen met een niet voor rede vatbare pastoor die hij uiteindelijk dood, en ook daar komt bezoek van een tentakel die alles na zoekt.

Uiteindelijk wijkt de film op een paar lijnen na toch best wel van het boek af, en waar het boek juist heel duidelijk is over wat het met de mens doet, verzand Spielberg zijn versie voornamelijk in de haperende gezinschemie. Iets dat blijft broeien en sudderen en wat mij betreft een grote irritatie is al kijker. Dat gejengel en dwarse gedrag van die kinderen.

Ik las trouwens nog op het internet dat verschillende cineasten en critici de film als meesterwerk betitelden toen hij uitkwam, maar waar die mensen dat op baseren is me een raadsel, hoewel ik moet zeggen dat het er bij tijden en wijlen wel prachtig uitziet. Visueel en qua speciale effecten is het echt prachtig, plus bepaalde bijna apocalyptisch aandoende beelden. Toch gaat de film ten onder aan zijn mattige script een invalshoek.

Gezien en dat was het dan voorlopig ook wel weer.

En weer één uit de oude doos, en net als Assault on Precinct 13 een orgineel van een remake die bijzonder matig is. Een orgineel dat mij ook ditmaal weer vele malen beter bevalt.

Het script toont al veel meer gelijkenissen met het boek van Wells. Een neergestorte meteoriet die men probeert open te krijgen en tenslotte bewaakt. Het moet gezegd worden dat het zich andermaal niet in Engeland speelt, maar dat is overkomelijk. Ondanks dat karakters en dialogen niet bepaald de diepte ingaan, en de speelduur beperkt, gebeurt er toch nog veel en komen er veel momenten uit het boek naar voren. Helaas wordt de scene in het huis hier lichtelijk afgeraffeld en is die in de 2005 versie beter met het gebeuren in de kelder.

De '54 versie wint het van 2005 wat mij betreft met twee vingers in de neus. De ouderwetse uitstraling en oude special effects hebben een bepaalde charme, bovendien stoor ik me bijzonder aan dat vreselijk gezin rond Ray, Tom Cruise, die gevolgd wordt in 2005. Hoeveel ook niet helemaal zuiver naar het boek is '54 een kostelijke film om te zien met een ontknoping die tot op het laatste duurt. En subtiel refereert aan een nucleaire oorlog en een vijand die technologisch verder is. Het pro religieuze moralistisch einde dat een ander lijkt te zien vind ik reuze meevallen. Het is een feit dat het geloof in die tijd uiteraard meer aangehangen werd en dus iets is dat in het tijdsbeeld gezien moet worden, dan is er het fenomeen dat als de wanhoop nabij is, men zich extra naar God keert in een poging tot redding en anders vergeving. Tenslotte zegt de professor zelf dat men een wonder nodig had, om tenslotte naar de schepping te refereren. Als de film en zijn ontknoping zo pro religieuze zouden zijn waarom loopt de dominee dan zijn dood tegemoet? Daar win je geen zieltjes mee dacht ik.

The War of the Worlds is voor mij dan ook een meer dan prima film die naar mijn mening ietsjes te matig beoordeeld wordt.

Aan begonnen als zoveel met het idee een soort van Lord of War te krijgen alleen dan iets minder. Maar als snel is duidelijk dat dit niveau verre van bereikt wordt en dat het ook nog eens hoofdzakelijk scherts/ humor betreft, iets dat opzich geen punt hoeft te zijn, toch slaat deze flauwe meligheid geen moment aan.

En ik had toch nog wel goede hoop door John Cusack, niet dat hij garant staat voor kwaliteit of goede films maar hij heeft altijd wel iets aimabels. Toch lijkt hij ook al snel verloren in dit geheel wat een aanklacht zou moeten zijn en ook vast wel is. De locaties zien er soms prachtig uit, Tomei is altijd wel genietbaar en Duff zet haar rol prima neer. Maar verder...? Ik was blij dat dit afgelopen was, want wat een flauwe bedoening.

Zaterdagavond als eerst aan de slag met deze Warfare die ik behoorlijk goedkoop had gescoord bij de Mediamarkt op Blu ray. Zou dat een voorbode zijn op de kwaliteit van de film? Voor 10 euro wilde ik best een buil vallen dus kom maar op, en dit smaaktemij gelukkig toch meer dan prima.

Met het verwachte beeld in gedachte is de opening wel even iets anders met de clip van Call on My van Eric Prydz. Eindelijk iets heel logisch, want het is simpelweg nog even alle remmen los, even ontladen, wellicht een stukje bonding, en vooral het hoofd leegmaken en daarna focus en discipline. Wat daarna vooral opvalt is alle rust waarin men handelt, het is rustig, het is overwogen, duidelijk communicatie en goed wapengebruik en tactiek met als taak overwatch en het coördineren van airsupport. Wat we vervolgens zien is hetzelfde wat Chris Kyle doet in American Sniper, namelijk als er een dreiging is voor de interventiemacht/grondtroepen die uitschakelen. En dit vaak vanaf een kilometer afstand of meer. Nu is deze overwatch eenheid meer dan behoorlijk beveiligd, zoveel had Kyle niet bij zich tijdens american Sniper en hield dat vaak met een spotter wel op, maar het is simpelweg niet de bedoeling dat een overwatch team in direct contact komt met de vijand.

Dus voor iedereen die klaagt dat het eerste half uur saai is, welkom bij het leger en een dergelijke eenheid want dat kan saai zijn. Dat is de realiteit van een dergelijke eenheid die observeert, meld, communiceert en vanaf veilige afstand toeslaat. De schrik is dan ook groot als de tegenstander toch weet waar ze zitten en een granaat naar binnen vliegt en een schoten wisseling volgt. Wat daarna volgt is een minutieus beeld van protocollen, handelswijze, comtraffic en het overschakelen naar plan B met behulp van evac, luchtsteun of overleg met naburige eenheden. Aan overbodig dialoog, karakteruitdieping, verhaal of achtergrond wordt niet gedaan. Het is directheid, handelen en stilzwijgende spanning dat de klok slaat waar deze mannen ondanks hun training en voorbereiding ook maar slechts mensen zijn die fouten maken, twijfelen en gewond raken.

Zo op drie kwartier is het op fraai gefilmde wijze toch echt stront aan de knikker, en is het getoonde met de gewonden toch echt zenuwslopende en de brainfog van de explosie praktisch voelbaar, aangevuld met het zenuwachtige radio-chatter, en gekreun en gejammer waar je zelfs als kijker praktisch de zenuwen van krijgt. Het is een morele aanslag op de zenuwen van de kijker en de militairen temidden van plassen bloed, met het buddysysteem waar iedereen 1ste hulp moet kunnen bieden, waar iedereen shook up is, het afwachten is wat er komen gaat en specialisten als deze mensen, getraind voor dergelijke omstandigheden, ook gewoon een bad day at the office kunnen hebben. Er gebeurt niets lees ik dan, het is saai en zijn er tal betere oorlogsfilms, mwoah...er gebeurt genoeg hoor en wellicht mis je de relatiteit van zaken.

Want laten we even de koe bij de horens vatten waar dit overduidelijk geen heldhaftige oorlogsfilm is die overloopt van de actie en heldhaftigheid. Warfare lijkt zich namelijk vooral te richten op stress, het maken van beslissingen onder zware geestelijke druk. Het beeld van de gemiddelde oorlogsfilm waar constant geschoten wordt is wat dat betreft niet eens reëel, denk eens over de hoeveelheid munitie die er door gaat of troepen die je verliest, dat is sporadisch, maar ziet er vaak in een film veel heftiger uit. Neem bijvoorbeeld 13 Hours: Secret soldiers of Benghazi die in de nachtelijke uren maar twee echt grote aanvallen afslaan. Buiten dat is het interessant om te weten dat het gewond raken van onderandere Joe Hildebrand echt zo gegaan is, radioman Ray Mendoza mee geschreven heeft aan het script, en wist Elliot Miller niets meer van het gehele gebeuren na vier weken coma dus geld de film tevens als soort van reconstructie voor hem.

Het is een beeld van bittere realiteit wat we zien gespeend van heldendom met de vraag wie er in godsnaam nog in het leger zou willen want Warfare valt voor mij toch onder de noemer anti-oorlogsfilm, waar de exfiltratie uit het pand naar de twee Bradley's er volgens het boekje uitziet en ik niet anders kan zeggen dan dat de makers weten waar ze het overhebben. Daarom wat mij betreft een uitstekende film.

Gisteravond na het nodige aan oorlogsgeweld met Brestskaya Krepost nog even aan de griezel met deze Warlock die ik al heel lang hoopte tegen te komen bij de kringloop, iets dat niet wilde lukken tot ik ontdekte dat ik de film redelijk eenvoudig op Youtube kon kijken. En poeh hé...waar The Shining en The Blairwitch Project een liteken op mijn ziel waren betrof dat net zo voor deze Warlock die ik op mijn 13de of 14de ergens zag en toch een dermate indruk maakte dat ik die nacht niet zo best sliep met bepaalde beelden in gedachten. Maar bij herziening bleek dat nu allemaal behoorlijk mee te vallen en is Warlock niet echt de griezel die ik toen zag en blijkt vooral humoristisch en vermakelijk.

Het verhaal is duidelijk rond een Warlock en een heksenjager die op mysterieuze wijze in de jaren '80 terecht komen waar de jacht zich in die zin vervolgd. En wat past Julian Sands perfect in de rol van de gladde engerd, ik ben die rol nadien, 30 jaar geleden, nooit weer vergeten en had altijd zoiets van daar heb je Warlock als Sands opdook, daarnaast is Lori Singer erg prettig voor het oog en voldoet Grant als rauwdauwer en heksenjager. Toch is de stijl en sfeer van de film aan de humoristische en dik aangezette kant met de schmierende Sands. Vooral de humor met het medium is geinig tot de aangeroepene zich daadwerkelijk meld en de film toch een wat serieuzer kant laat zien. Was dit nu zo eng...? Nu niet meer in iedergeval.

Alhoewel, temidden van veel humor, aardige special effects voor '89 en een sterke soundtrack, zijn er toch wel degelijk dingetjes die ik herontdek die mij als kind door het hoofdspookte zoals dat de engerd kan vliegen door het vet van een ongedoopt kind waarop ik mij toch al piekerend in bed gelukkig prees dat ik gedoopt was, of zo'n heks nu echt is of niet. Dan was er nog het dreigement aan het adres van de pastoor en zijn vrouw dat hun kinderen als levenloze klompen vlees geboren zouden worden en daarmee ook een door fantasie aangewakkerd gruwelijk beeld in mijn gedachten was. Dus ja, all fun and games is Warlock in die zin niet met de herkenbare momenten die mij als kind parten speelde en dus toch meer heeft dan humor alleen.

Uiteraard doet dat het nu niet meer en is Warlock een uitermate leuke en vermakelijke hap snap semi griezelfilm met interessante en goede ellementen en een typerende jaren '80 mix van humor, actie en special effects. Leuk, gewoon leuk om weer eens te zien, maar een topfilm is dit natuurlijk niet. Desondanks krijgt het geheel wel een voldoende.

Here we go, Mom! Time to lock up your china, the boys are at it again!

Niet bepaald een subtiele film, vooral het tweede deel niet, en wellicht erg clichématig/voorspelbaar, over de gevolgen en molensteen om de nek die een slechte jeugd kan veroorzaken. Iets dat vooral nog erg nasuddert bij Tommy. Ondanks alle voorspelbaarheid en cliches scoort de film wat mij betreft een waanzinnige homerun door de meer dan uitmuntende acteerprestaties van Hardy en Nolte en een perfect gebracht sfeer.

De film begint met een uiterst somber beeld van vader Paddy en zoon Tommy. Niet bepaald subtiel wordt er geroerd in wat ooit was met de nodige verwijten, daarentegen valt de misplaatste trots van Paddy ook meteen op dat hij al duizend dagen van de drank af is. In plaats van excuses aan te bieden lijkt hij vooral bezig zich te verstoppen achter dat excuus. Ergens valt daar de opzichzelf gerichtheid wel erg op. Een niet veel beter ontvangst krijgt hij van Brendan Met het beelden van drie wel erg beschadigde mensen vraag je je toch af wat Paddy allemaal misdaan heeft. Het gebrek aan vertrouwen zal terecht zijn en maakt het allemaal bijzonder pijnlijk. De ontdekking van Tommy's verleden geeft zijn karakter nog meer lading en inzicht, en bevestig dat Tommy moeite heeft om zich emotioneel aan mensen te hechten omdat iedereen waar hij van hield hem liet stikken of dood ging. Een vervolg qua verhaal komt in twee behoorlijk verschillende verhaallijnen, de gesloten Tommy en de ontwikkelde Brendan. De ene sluit zich af voor alles en wil rust, de andere heeft de rug gerecht, is verder gegaan en heeft een meer dan behoorlijk leven opgebouwd. Beide uiteindelijk met goede redenen om aan het evenement deel te nemen, en een gesprek op het strand waar beide broers, erg goed geacteerd, mijlen ver van elkaar staan, veel verwijten zijn, en de afloop van het gesprek bijna een oorlogsverklaring is die maar tot één ding kan leiden, namelijk een weerzien in de ring.

Het tweede deel van de film verandert de toon en dynamiek van de film compleet. De gevechten en spanning vooral rondom Brendan spat van het scherm. Dat ik soms MMA onwaardige dingen zie, het chaotisch gemonteerd is en het aspect van meerdere gevechten op een avond neem ik als vechtsporter en MMA volger voor lief want de opbouw qua spanning en impact is wel erg goed. Daarnaast zit er die opbouw in richting de onvermijdelijke botsing met broerlief. De familie besognes lijkt even bijzaak tot het uiteindelijke breken van Paddy,een scene zo vol van emotie dat hij bijna magisch aanvoelt in combinatie met de muziek en ik amper durf adem te halen. Dan toch een moment van boetedoening, spijt en zwakte van de oude man en het moment dat Tommy kennelijk voldoening heeft en zich ontfermt. Zo mooi, zo ontroerend.

Warrior ontroert, biologeert, boeit en is recht toe recht aan. Strijd is er al hun hele leven dus zal er ook strijd zijn, wellicht tot de dood, om weer tot elkaar te komen, dat beide niet op willen geven in de finale is des te treffender. Dan zijn er de uitstekende acteerprestaties van vooral Nolte en Hardy. Vooral de geblokte en keiharde Hardy komt vooral op het einde als een op hol geslagen stier over.
Family is worth fighting for...en dan die fade out met About today van The National, een nummer dat gaat over afstand en het uitelkaar groeien van mensen, zo mooi. Om te janken...

Gisteren dus gezien en allerminst tegenvallen. Het begin volgt de mannen nog in een thuis situatie. Die scenes lijken wat te slepen maar het heeft wel degelijk nut te laten zien hoe deze mannen uit een betrekkelijke 'veilige' situatie in iets dergelijks terecht kwamen. Wat er eenmaal volgt wanneer ze daadwerkelijk uitgezonden worden, tart iedere verbeelding en zonder dat dingen té gruwelijk gebracht worden. De totale chaos, hoe ieder dwaas met een uniform daar denkt een mini Hiltlertje te zijn over zijn brug, wijk of wegversperring, de gruwelijke daden, het totaal gebrek aan empathie. Toevallig zag ik een paar uren eerder de laatste woorden van Robert Jackson, de aanklager bij de Neurenberg processen in de serie/film Nuremberg. Die zei: het kwaad is het ontbreken van empathie.

Zoals verder het doel is, en het beeld verder gaat, is de uitzending van de mannen een ware nachtmerrie. Tot dan vind ik het goed tot behoorlijk goed. Maar dan komen de mannen thuis. Hoe het vervolgens de hoofdpersonen afgaat in de privésfeer vind ik bijzonder treffend en maakt het geheel nog beter. Op Brothers met Maguire na heb ik zelden zo'n goed beeld gekregen van PTSS. Ik moet zeggen dat ik de betreffende scenes met vooral pvt James met de tranen in de ogen zit te kijken. Zoveel opgekropte emotie en frustraties.

Eind goed al goed, een volledig en perfect beeld van ieder die in de oorlog geraakt, zowel voor en na die tijd.

Een zeldzame film naar het schijnt als ik marktplaats zo eens na struin, en wat ik soms vind bij de kringloop blijkt maar weer verbazingwekkend. Niet dat ik de film kende, maar een snelle check op MovieMeter was voldoende om de film mee te nemen. Net als The Outlaw Josey Wales. Wat mensen toch weg doen...

Het verhaal moge duidelijk zijn, een samenkomst van alle New Yorkse bendes waar een aanslag plaats vind en de verkeerde bende als daders gefingeerd wordt waarna een vlucht en strijd om te overleven kan beginnen. Overigens niet veel meer dan een goed gejatte en goed geplaatst kopie van een verhaal uit de Griekse oudheid over een groep huurlingen in een soortgelijke situatie genaamd De Tocht Van Tienduizend. Zoals ze zeggen, beter goed gejat dan slecht bedacht.

Wat meteen al opvalt de mooie sfeer in de donkere straten van het sinistere New York waar voor de Warriors om iedere straathoek gevaar kan loeren in iedere gedaante en laat iedere andere bende deze heren nu zoeken. Fraai is tevens de gedraaide en passende Motown en de rest van de soundtrack is ook heerlijk te noemen. Even zie ik in bendes, qua kleding en geschminkte gezichten, een parallel naar A Clockwork Orange en de leider van de Riffs doet me met zijn zonnebril toch erg aan Michael Jackson's Beat It denken. Verder is Deborah Van Valkenburgh prettige eyecandy en is David Patrick Kelly zoals altijd uitstekend als bad guy, naar ventje is dat toch. De jacht, vlucht en opbouw naar een aantal momenten is erg goed te noemen en de vechtpartijen in het metrotoilet en tegen de Lizzies zijn fraai en hebben mooie momenten qua camerawerk en montage. Op het einde komt nog een mooi stukje ontnuchtering, is dit waar we zo voor gevochten hebben?

Dit alles maakt de, tot voor kort onbekende, film tot een boeiend en sfeervol cultproduct die mij geen moment verveeld. Lekker, niets mis mee.