Meningen

The ugly face of mankind.

Oorlogshorror The Painted Bird werd meteen al bij uitkomst veelvuldig vergeleken met Come And See, een nachtmerrie achtige film die ik inmiddels twee keer gezien heb en waar ik net zo vaak slecht van geslapen. Die indruk maakt The Painted Bird niet, maar stof tot nadenken geeft de film wel vanwege het getoonde, maar ook vanwege de spraakmakende geschiedenis achter het gelijknamige boek van Jerry Kosinski die aanvankelijk beweerde dat het boek autobiografische was. Grondig onderzoek deed blijken dat de jonge Kosinski uitermate goed veilig zat tijdens de oorlog. Dan zijn er de beschuldigingen van plagiaat om nog maar te zwijgen van zijn zelfmoord. Een vlucht van alle beschuldigingen of writersblock zoals er op een afscheid briefje gekrabbeld stond...

De film zelf is een aaneenschakeling van zwaarmoedige en grove gebeurtenissen die niet half zo vaak gericht zijn op de jongen als wel andere mensen in de omgeving. Een droef beeld van het zware leven in het algemeen in die tijd komt maar voren, de mensen hadden ontstellend weinig in die tijd, zeg maar gerust armoedig, en de meeste dingen werden benaderd vanuit een kil soort logica qua gebruik en overleven. Voeg hier geloof, angst, sadisme en vooral misbruik uit een soort dierlijke behoeftes aan toe en je denkt de mens uit de steentijd te hebben, maar nee het is toch echt minder lang geleden.

Het geheel wordt op een uitermate sfeervolle manier gebracht met uitstekende acteerprestaties van bijvoorbeeld de jonge Petr Kotlar. Zwaarmoedig en mistroostig zijn enkele woorden die zo het eerste half uur te binnen schieten. Toch is daar ook een bevreemdend soort fascinatie verderop in de film over het merkwaardig soort beest genaamd de mens die zich hoofdzakelijk van zijn slechtste kant laat zien. Grof zijn de verschillende martelingen en gebeurtenissen, tevens ook het nare gedrag tegen dieren. En waar deze bijna onwerkelijke prent alleen er op uit lijkt te choqueren zit er toch een ontzettend interessante boodschap in de term 'de geverfde vogel'. Wat is de mens wraakzuchtig, intolerant en de mens lijkt ondanks al zij intelligentie dichterbij de dieren te staan dan gedacht. Een soortgenoot die niet meer als zodanig wordt herkend wordt gepest, aangevallen en zo nodig gedood, en toeschouwers accepteren het of lachen er zelfs om. En leren we er iets van? Evolueert de mens verder? Mwoah...

Het zwijgzame The Painted Bird lijkt af te stoten maar met al deze informatie toch ook aan te trekken. Aan het niveau Come And See komt The Painted Bird niet toe, en de film afserveren omdat de achtergrond van het verhaal een leugen is vind ik ook onzin, een goede blik in die spiegel en haast psychologische studie blijkt het wel, en mijn interesse voor het boek die als beter beschouwd wordt is ook gewekt. Ik las ooit de quote; ' de mens is in staat van zoveel wreedheid als hij bedenken kan,' en die spreuk blijkt maar al te waar.

Meer dan behoorlijk holocaust drama die de door de Nazi's verrichte ontmenselijking in de concentratiekampen goed laat zien. Typerend is niet alleen de mechanische gang waarmee alles door ging terwijl de oorlog als praktisch verloren was, maar tevens de kille methodiek. De oorlog was reeds lang verloren, de Amerikanen stonden binnen 100 km, doch ging het werk door.

Een heel aardig subplot binnen een plot is het verhaal te noemen, de laatste dagen is de achtgrond maar het verhaal gaat om het kind die op een bijzonder ongemakkelijk moment het kamp in komt. Namelijk terwijl men zich voorbereid en gereedmaakt om 'verzet' te plegen. Het feit dat het kind een nieuwe gevaar vormt, gevaar voor ontmaskering, brengt bepaalde mannen tot het besluit dat het kind verdwijnen moet. Het daarop volgende verzet vormt de essentie van het verhaal, het opkomen voor een zwakkere, opoffering, te midden een wereld vol daden va wanhoop. Kijk bijvoorbeeld naar de keren dat het kind verraden wordt. Een wereld van wanhoop en angst. Dit vind ik toch een hele aardig kijk. Zo ook de moeite die bepaalde mannen toch doen, in een wereld van verraad, angst en dood, één fatsoenlijke daad.

Prima film in die zin, doch kan niet in de schaduw van pareltjes als Amen, The pianist en Conspiracy theorie staan.

En verder met Frank Drebin in dit tweede Naked Gun deel en ik moet zeggen dat het eerste deel me positief verraste en ik benieuwd was of deel twee dat ook ging brengen.

En temidden van een goed lijkende Bush senior look a like is het al weer vrij snel bal met inspecteur Drebin die er meteen al weer een puinhoop van maakt met blinde acties, domme opmerkingen en vooral klunzig gedrag. Grappig en maatschappelijk scherp is het voorstellen van de energie kopstukken die allen veel betekenende namen hebben met spil, smoke en kaboem en daarmee toont Naked Gun dat het niet alleen lachen, gieren, brullen is en platvloerse slapstick maar zowaar ook nog kritisch en scherp is.

Buiten dat vervolgt The Naked Gun deel 2 zich prima met persiflage's van een Dirty Harry deel, Ghost en weet wat nog meer en is opzich weer behoorlijk opdreef ook al wordt het sterke niveau van het eerste deel niet aangepikt. Hier en daar is het ook wel eens een beetje flauw en lijkt Frank die vrouw maar niet los te kunnen laten wat ook weer voor veel rumours zorgt. Afijn, eindoordeel is nog steeds leuk maar wel minder dan het eerste deel.

En dan volgt natuurlijk Naked gun deel 3, en daar wist ik mij duidelijk nog het meeste van te herinneren met Nicole Smith, Rocco en zijn moeder, en vooral de verstierde Awards uitreiking. En bij voorbaat zeg ik vast dat het toch echt wel minder wordt.

Toch is de opening met de persiflage van The Intouchables trapscene best wel weer leuk, en worden er meer bekende titels op de hak genomen met Escape From Alcatraz, Thelma and Louise en worden er verschillende films tijdens de award uitreiking belachelijk gemaakt. Wat dat betreft kan de pret niet op met ook nog eens een geslaagde boef in de vorm van Fred Ward en een andere inmate in de vorm van Randall Cobb en ongetwijfeld kennen de twee elkaar nog van Uncommon Valor. En verrek, dan hebben we sergeant Hartman van FMJ ook nog even als cipier.

Ondertussen straalt het er toch wel een beetje vanaf dat we het beste gehad hebben en men moeite moet doen om nieuwe dingen te bedenken en vooral op tijdens Award verstoring is duidelijk een vorm van sleet te zien dat het toch allemaal niet meer heel erg goed meer is en soms zelf flauw. Desondanks is dit deel ook nog best aan te gluren ook al komt het niet in de buurt van het tweede deel en al helemaal in van het eerste.

Had ik hier veel zin in? Nee, eigenlijk niet want toen ik dit zag in mijn jeugd vond ik dit, zover ik mij kan herinneren, niet echt leuk en personage Frank Drebin maar een sul. Maar goed, voor een comment moet het het gezien worden en bediende Paramount me op de wenken met alle drie delen. Dus draaien maar en opzich was ik na het zware Osama wel toe aan iets lichts en dat werd toch een welkome verrassing.

Van de opening, buiten de focus op het zwaailicht van de slingerende patrolcar, wist ik nagenoeg niets meer en doet de vergadering van foute jaren '80 kopstukken inclusief ingrijpen van Drebin me erg Hot Shots aan. Duidelijk is dan meteen al dat niemand gespaard blijft, alles wordt op de hak genomen inclusief de tiranen en dictators van die tijd. En samen met een mislukte narcoticsbust en het bezoek van de Koningin krijgt Frank en zijn afdeling nogal wat op het bordje om het hoofd te bieden en dat doet Frank op geheel eigen wijze wat wil zeggen ongeletterd, ongemanierd, tactloos en erg klunzig. De link met een andere nogal klunzige inspecteur genaamd Clouseau is snel gemaakt maar dan is The Naked Gun natuurlijk veel platvloerser.

Storen doet dat geen moment binnen een ontzettend geslaagde comedy waar de ene grap de andere opvolgt, O.J. heel wat klappen krijgt en er veel misgaat van een aangehaakte vliegveld unit vol bagage tot aan een wild geworden ziekenhuisbed. Waar Frank komt gebeuren ongelukken en heb ik toch meermaals kostelijk zitten lachen. Daar komt bij dat de film een perfecte speelduur heeft en in die hoedanigheid perfect is als tussendoortje. Een mens verander zullen we maar zeggen, benieuwd of de opvolgers net zo scoren.

Aanwinst bij de kringloop omdat de serie toch best aardige cijfers kon weerleggen, nu was het alleen nog de vraag wanneer deze zes uren af te werken wat dan eindelijk lukte afgelopen dinsdag. En het moet gezegd dat de serie toch verrassend onderhoudend en leuk is hoewel er natuurlijk altijd punten van kritiek zullen zijn.

Om dan eigenlijk meteen maar met de slechte punten af te trappen. Napoleon blijft tot op zekere hoogte een enigma, complex en briljant ongetwijfeld, maar om nu te zeggen dat ik de man ken of begrijp na afloop... uh...nee, niet bepaald. De slagen zien er regelmatig wat aan de kleine kant uit en de terugtocht vanaf Moskou zag er twee weken terug in de '56 War and Peace versie een stuk sprekender uit dan in dit geval. Tja, kan toch niet echt de bedoeling zijn. Ook weinig aansprekend, zeg maar gerust zuurpruim, is de rol van Rossellini. Het is wat het is uiteraard, maar jeetje, ik was allang bij die hysterische droge pruim weggeweest als Napoleon zijnde als zij werkelijk zo was.

Pluspunten van de serie zijn toch vooral de drama kant. Sterk worden toch wel alle betrekkingen met alle andere koningshuizen, spanningen, relaties en belangen neergezet. Interessant zijn de bondjes met ondermeer Rusland, het ontstaan van Polen, de onrusten in Spanje, alle onrust, roddel en achterklap en ander politiek gekonkel. Napoleon wordt in die zin toch wel neergezet als messcherp en iemand die gemakkelijk en goed mensen kan inpalmen, overhalen en inspireren. Dan is er uiteraard nog de omvangrijke cast met namen als Depardieu, Malkovich, Sebastian Koch, Julian Sands, en een voor mij onbekende maar sterke Clavier in de rol van Napoleon en de altijd mooie Alexandra Maria Lara.

Al met al is een educatief en degelijk beeld hetgeen dat behaald wordt met deze serie en vond ik de zes uren durende speelduur best te doen in dit uitgebreide document. Behoorlijk, heel behoorlijk is dan ook het overheersende gevoel.

You officially fucked yourself for life!

Uitstekende en boeiende misdaad thriller die het vooral van zijn grauwe en troosteloze stijl moet hebben.

Het begin is er één die agressief, grauw en stressvol uit de startblokken schiet. Een gevoel dat extra kracht bijgezet wordt door beelden van de fatale schietpartij, het kniezen achteraf, en het algemene idee van het ondankbare undercoverwerk waar je nooit onbeschadigd uit komt en waar de ellende afspat. Dan de sombere tegenstelling dat je dergelijk werk met alle mogelijk gevaar voor lijf en leden uitvoert, de criminelen wel vals en gemeen mogen spelen maar iedere fout van jouw wel onder het vergrootglas ligt. Wat nog verder volgt is vooral het verlies van onschuld, het grote grijze gebied waar je je in welke hoedanigheid als smeris dan ook in beweegt, en dat smerissen in die zin ook maar mensen zijn.

De sfeer is uitmuntend, Liotta uiteraard in een rol die hem bijzonder goed ligt maar Patric speelt in die zin ook niet bepaald misselijk en laat zien meer dan behoorlijk een dergelijke rol te kunnen dragen. Vooral het samenspel van de twee richting het einde is meer dan prima. Voeg daar een aantal bijna droogkomische scenes aan toe met keiharde maar ook humoristische dialogen zoals 'Mister Itchycrotch', de ondervraging van de lijmsnuivende informant in zijn eigen flat en die gozer in zijn bad. Het is in alle gevallen de uitzichtloosheid, criminaliteit, ellende en armoede ten top. Het 'straight on' verhaaltje doet het in eerste instantie prima en weet zich op het einde nog verder te ontwikkelen tot een 'who dun it' met alle mogelijke verdachten en uiteindelijk best wel een hele aardig motief waarom Oak de twee gangster erin willen luizen om een pensioen voor zijn pleegdochter veilig te stellen. Hoewel niet helemaal correct natuurlijk wringt de schoen wel een beetje bij het feit wie het grootste slachtoffer is van wat er gebeurt is met Mike.

Narc is een uitermate boeiende, sobere en harde misdaad thriller en weet mij altijd weer te overtuigen. Fijne filmpje.

Tweede kerstdag verder met de kerstfilms en dat werd deze middag National Lampoon's Christmas Vacation. En alweer een comedy, en alweer iemand, net als Bill Murray, waar ik niet bepaald fan van ben in de vorm van Chevy Chase. Maar goed, let's try waar ik deze ook ooit al eens eerder gezien had.

En het is van meet af aan raak met Clark die eigenlijk louter irritant is, het praat en het lult aan één stuk door zonder dat er iets zinnigs uitkomt, het maakt aldoor verkeerde en foute beslissingen, en anders heeft hij wel pech of wordt het veroorzaakt door zijn schoonfamilie. Het is een ongemakkelijk en treurig soort humor waar je kennelijk van moet houden, en het is mijn ding niet op wat kleine momentjes na. Zo is de mega size kerstboom wel weer geinig wat herkenbaar is voor mij en mijn vader waar wij ook altijd een veel te grote boom haalden waar eerst een stuk af moest voordat hij in de huis paste. Maar afijn, terug naar de humor waar ik het vooral sneu vind dat de verlichting het niet doet na zoveel werk. Grappig dan wel weer wanneer het brand de humor met de elektriciteitsmeter en de kernenergie.

Opvallend trouwens de jonge Juliette Lewis en Johnny Galecki die ik niet voor de laatste keer zal tegenkomen in een kerstfilm dit weekend. Wanneer het niet erger kan duikt cousin Eddy ook nog op die garant staat voor veel ellende. Vervolgens bouwt het geheel zich dan toch nog op naar een redelijke finale met de kerstboom, de kat en het rioolgas om vervolgens weer totaal te ontsporen met de kidnapping en politie inval. Het maakt van National Lampoon's Christmas Vacation een film die in die zin alle kanten opschiet, regelmatig over de top is en zelden echt grappig. Daarom geen voldoende net als de eerste National Lampoon's film uit 1983.

En op de zaterdagmiddag na The Pink Panther nog even verder met andere komedie met in dit geval National Lampoons Vacation, waar ik me ten eerste afvraag wat dat National Lampoons eigenlijk betekent, er is weliswaar een maandblad dat zo heet maar de relevantie daar van ontgaat mij verder. Om terug te komen bij de film die ik net als The Pink Panther in mijn jeugd al eens zag wegens gebrek aan beter veroordeeld aan slechts twee en later drie zenders. En ik moet zeggen dat ik er toen niets aanvond en dat nog steeds niet doe.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de familie Griswold die per auto van Oost naar Westkust willen voor de vakantie, en met name het bezoek aan een geliefd pretpark. En natuurlijk biedt dat veel stof voor pech, problemen en humor, wordt er onderweg familie aangedaan of gaan ze zelfs mee op het vervolg van de reis. En het moet gezegd dat men wel heel veel ziet van het land, en het moet ook gezegd dat Clark zich niet bepaald laat afschepen bij het pretpark als dat ook weer op een sof lijkt uit te draaien. Andere pluspunten zijn de leuke onderbreking met Christy Brinkley en mag D'Angelo er ook nog best zijn.

Maar helaas houdt het daar toch wel op en zijn er eigenlijk minpunten te over te beginnen met Clark zelf. Want wat een zak, en dat lult, en dat praat, en dat kletst overloos, het is inhoudloos wat er uit die man komt. En ja ik snap dat dit onderdeel van de humor moet zijn, maar ik heb er niets mee. Net als het overgrotendeel van de rest van de humor die gestoeld is op domme pech en vooral heel veel ongemak, ongemakkelijkheid, en daarmee is het in mijn beleving gewoon echt niet grappig maar juist heel erg flauw. Heel enkelt is er eens een leuke grap waar men het zelfs durft om ook nog wel een beetje gewaagd zijn met oma en de hond. Maar ja, zoals reeds gezegd, aan mij is het niet besteed, dus snel op naar de volgende film.

Een fikse aanklacht tegen iedere vorm van sensatie en geweldsverheerlijking op tv. Die boodschap is luid en duidelijk en in het snelle tempo en harde beelden bijna onontkoombaar.

Vanaf het begin dendert de film bij je binnen. Vage scenes die van het een op andere moment kunnen ontaarden in een geweldsorgie, trekken aan je voorbij in een bonte stijl van schreeuwerige kleuren en schokkerig beelden om even snel in trage en gritty zwart wit beelden over te gaan. Even snel als het stel romantisch is wordt er ook weer geschakeld naar een slapstick-achtige kennismaking met haar ouderlijk huis. Het cynisme en sarcasme druipt eraf. Net als de kleurrijke karakters. Zowel Sizemore als TLJ zijn gewoonweg bizar, goed gespeeld overigens ook, net als Lewis en Woody zelf. Puike acteren van allen.

Toch doet mij de stijl en vooral de verontrustende beelden van duivels koppen, bloedenbaden en vuur me afbreuk en vind ik de drukke onberekenbare stijl ten koste van de film en de boodschap gaan. Want een boodschap is er zeker. Anyway, leuk om eens te zien, vermakelijk ook, maar geen top.

Ook een gokje op basis van de naam David Carradine en je weet soms maar nooit wat voor zeldzame cultfilm je tegen het lijf gelopen bent. De hoes, het cijfergemiddelde en de synopsis voorspelde al weinig goeds, iets dat soms in het voordeel van een film werkt, in dit geval marginaal. Dan het genre waar deze film onder geschaard wordt, ik vind dit toch eerder een horror komedie dan de thriller of horrorfilm die het gezegd wordt te zijn.

Een agent met speciale gaven wordt er op uitgestuurd om een seriemoordenaar in de kladden te grijpen die huishoud in een bepaalde regio. Tegelijk volgen we een karakter, onderandere in zijn thuis en werksituatie, waarvan het vrijwel zeker is dat hij de moordenaar is. Redelijk is op zijn minst de soms gritty stijl te noemen die het geheel een docu stijl moet geven. Humor is er vooral ook wel. Carradine kan soms niet als een grotere stuntel overkomen in zijn rol als Dehoven, vooral wanneer hij Willie op de foto zet of bv aanvalt. Dan is de scene bij Eddy thuis met de braadpan nog wel humoristisch te noemen.

Verschrikkelijk is de overacting van het stel Glenn en Marie. Hoewel een lust voor het oog is Missy Atwood een irritatie voor het oor met haar aanwezigheid en intonatie. En zo barst de film van de bizarre karakters en dialogen, maar waar de film nu eigenlijk heen wil met de vroege dood van Dehoven en het duel tussen moordenaars Glenn en Willie is me een raadsel want veel met de titel noch de synopsis heeft het niet meer te maken. De film wiebelt dan ook op een wankel koord tussen zo nu en dan grappig en eigenlijk best wel slecht. Toch was de film nog niet eens zo slecht als verwacht ook al zit er een kleine onvoldoende niet eens in.

Vreselijke guilty pleasure die ik toch altijd even kijk. Al te best is het echter allemaal niet.

Over verheerlijking ten top in een veel te macho en stoer beeld rond Navy Seals. De mannen lijken stuk voor stuk, vooral Sheen, een stel doorgeslagen cowboys en adrenaline junkies in plaats van een crack elite unit.

Toch heeft de film in al dat macho gedoe en gemakkelijke en stoere geweld best een hoge factor qua vermaak. Toch is in een dergelijk geval Act of Valor beter, de acteerprestaties zijn niet veel beter maar het geweld en de acties des te.

Bij de kringloop gevonden en meegenomen in de verwachting dat ik een soort van vervolg op Overlord 2018 gevonden had, maar dat bleek niet het geval met dit Asylum product, had ik geweten dat deze film van die productiemaatschappij was had ik hem links laten liggen. Maar goed...

Slecht is eigenlijk nog een te goede uitdrukking voor deze film, want hier markeert zo verschrikkelijk veel aan dat ik er eigenlijk niet eens aan ga beginnen omdat allemaal op een rijtje te zetten. Dat Tom Sizemore al jaren geen A-lister meer is blijkt wel uit deze cast, gelukkig hebben we dan tenminste nog Dominique Swain die zeker niet slecht is voor het oog maar waarvan ik me dan afvragen waarom je voor zo'n slechte film uit de kleren gaat. Van de andere kant hebben we dan toch nog iets te kijken. Want qua script, actie, locaties, een stukje logica en acteerwerk is het toch allemaal bar en boos. Wat een kutfilm.

De vakantie afgetrapt met deze Nebraska die ik al zeker twee keer had gezien met wisselende uitkomst. De eerste keer had ik er vrijwel niets mee, de twee keer zag ik al veel meer in deze road movie die lijkt te draaien om vergane glorie en het hervinden van een beetje trots, en nu de derde keer vind ik het toch gewoon een uitstekende film.

Desalniettemin moet het wel even op gang komen rond de eigenzinnige Woody die koste wat kost vanuit Montana naar Nebraska wil om één of andere prijs op te halen die hij gewonnen zou hebben. Het drijft de familie, en met name zoon David, tot dermate wanhoop dat hij op een roadtrip gaat met vader om te tonen dat de prijs een hoax is. Temidden van deze tocht waar weinig gezegd wordt, en slechts de kilometers voorbij trekken, tekent zich vooral het moeizame leven van beide af waar zoonlief ook niet bepaald een hoge vlucht heeft genomen, dit allen in de sobere zwart wit stijl met een bepaalde stemmigheid en treurigheid. Het is het grote en desolate Amerika ten voeten uit waar meer mensen pech hebben en opgeslokt worden door het leven dan het land met de onbegrensde mogelijkheden waar echt geluk voor weinigen is weggelegd.

Maar Nebraska behelst natuurlijk meer dan dat met een beetje sightseeing, een reünie met familie, dat ik denk ik zou ze nog geen kerstkaart sturen want wat een dom en naar volk, en het ophalen van herinneringen in de voormalig woonplaats, waar toch een heel andere verhaal naar voren komt rond de knorrige Woody en oude bekenden inclusief familie maar al te graag de hand ophouden bij het nieuws van de geldprijs tot gemeenheid aan toe. En wat levert dat meermalen een heerlijk gekibbel op onderandere tussen de vrouw van Woody Kate, fantastische rol van June Squibb, en de rest van de familie die op hun beurt oude rekeningen willen vereffenen. En dat geld hetzelfde voor die verschrikkelijke Ed Pegram, wat een misselijke vent. Dit vormgegeven in soms ronduit bizarre en aparte scènes zoals de diner met de karaoke of de hilarische compressordiefstal.

Maar uiteraard is de vraag waar Nebraska nu precies omdraait, wat is de onderliggende boodschap buiten een delicate trip down memory lane. Betreft het een wel heel erg subtiel beeld van hoe kinderen hun ouders begeleiden in hun laatste jaren? Hoe je geduld met ze moet hebben, voor ze op moet komen en hier en daar een beetje sturen? Of draait het toch vooral om vergane glorie, iets simpelers zoals inderdaad nog een nieuwe auto willen of eigenlijk een sprankje geluk willen hebben en nooit ophouden met dromen zelfs als je een 80'er bent? En in dat geval kon de ontknoping met het ritje door zijn oude home town niet beter, over herwonnen trots gesproken, en wat goed opgezet door zoonlief.

Nebraska is dan ook een slowburner van jewelste die met een lach en een traan voorbij trekt en mij, nu ik dit verhaal schrijf, onverwacht ontroerd. Nebraska is dan ook niet zo zeer een film waar heel veel gebeurd, wellicht saai is, maar juist een geheel dat je aan moet voelen. En dat lukte nu deze derde keer meer dan prima. En dan vergeet ik nog bijna de top cast te benoemen met Bruce Dern, Will Forte maar ook vooral die imbeciele broers Cole en Bart en de gemene Stacey Keach in een pracht rol.

Filmpje die al heel lang op de nominatie stond voor een kijkbeurt vooral naar de recentere film over Ned Kelly in True History Of The Kelly Gang die bij mij een meer dan redelijke indruk maakte. En van meet af aan is duidelijk dat deze twee films ontzettend van elkaar verschillen qua toon, de sfeer, de getoonde achtergrond van de familie Kelly en niet te vergeten Kelly zelf. Waar de film met George McKay welhaast een psychedelische roes van ellende genoemd kan worden kiest deze Ned Kelly voor een degelijker en rustiger opbouw en iets gematigder beeld.

Desalniettemin zit het niet mee voor Ned die met de naam Kelly de ellende aan zijn reet hangen heeft. Toch is het deplorabele beeld van criminaliteit en lage normen en waarden rond de familie een stuk milder dan in de de film uit 2019. Waar we in de laatste genoemde meer mee krijgen van Ned's jeugd zitten ze hier al rond de jonge volwassenen periode met eerste justitiële problemen. Onnodig voor het verhaal vind ik en met de twijfel of het waar is, zie ik de episode met Julia Cook aan maar constateer ik wel een ruime en fraaie cast en hebben we de fraaie beelden van de Outback en is de vlucht door het brandende bos van grote schoonheid.

Echt interessant wordt de film pas na de valse beschuldiging en al wat daar na komt met overvallen en jagende politie. En ach...Ledger doet het aardig, altijd wel een zwak voor de acteur gehad. Het vervolg en de afloop is fraai en zijn verschillende dingen reeds bekend. Ook hier tooien de mannen van de bende zich in vrouwenkleding om mensen op het verkeerde been te zetten. En ook hier hebben we het gedeelte met de harnassen en mondt het geheel uit in een prima finale en schietpartij. Minpunt is wel dat het allemaal veel te laat op gang komt en de overvallen, de harnassen, vrouwenkleding en schietpartijen is waar de film omdraait maar niet eens zo gek veel mee gedaan wordt.

Ned Kelly is dan ook een film met een dubbel gevoel die de indruk wekt dat men zeker iets voor ogen had, dat er ook een bepaalde kwaliteit van het geheel uitgaat, maar het toch wel heel erg schort aan een beetje spanning en tempo. Het is dankzij de uitstekende documentaire over de mythe van Ned Kelly dat de film nog niet op de nominatie staat om uit de collectie te geraken. Het resultaat van Ned Kelly kan dan ook niet anders benoemd worden als redelijk en verre van hoogstaand.

Een film waar de opschepperige buurman van mijn vader voor altijd aan verbonden zal zijn, want buiten het feit dat ik zijn mening niet hoog aansla en zijn smaak betwist, zal de opmerking dat hier zo'n 'stuk actie in zit' altijd aan de film kleven. De vraag was achteraf of ik dit nu al eens gezien had of niet, genegeerd had ik de film altijd wel mede omdat de film uit een minder Hollywood tijdperk komt, iets dat dan wel weer een beetje een vooroordeel is maar wel ten dele uitkwam.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond politie onderhandelaar Danny die zich plots in een wespennest van aantijgingen en bewijsmateriaal bevindt en meer vijanden heeft dan gedacht. En op zich mag het verhaal met leugens, bedrog en een uitgebreid bedrog van zwendel er best zijn waarin heel wat betrokkenen aan de tand moeten worden gevoeld. Daarnaast is Jackson altijd goed en mag de rest van de cast er ook zijn met ondermeer Spacey. Uiteraard is het spel gespeeld tussen de onderhandelaars ook best oké en mag de ontknoping met dader er best zijn ook al is degene waar je het minst van verwacht de clou. Het is in ieder geval beter dan de usual suspects met JT Walsh en David Morse die nooit te vertrouwen zijn.

Maar dan toch de minpunten, en dat dingetje wat ik bedoel met de mindere jaren '90 in Hollywood. Mijn ervaring is dat veel films uit die tijd te flink, stoer en spectaculair willen zijn. Het kan niet gewoon een thriller zijn maar moet ook weer een bepaalde overdreven mate aan geweld en actie hebben en niet eens altijd even goed. Neem de twee agenten die aan hun abseilkoord door het raam komen, niet alleen is het totaal niet logisch, tevens hangt er zo'n veeg teken omheen van opgepompt spektakel omdat het kan. Dan is er Danny Roman zelf, een politie onderhandelaar, een prater. Maar nee, meneer moet ook meteen weer een expert in explosieven zijn en scherpschutter. En natuurlijk is hij de slimste en heeft hij iedere zet van de tegenpartij door. Waarom? Waarom moet daar meteen weer zo'n airness om heen hangen van the greatest man alive? Dit soort mannen, zo ook in het geval van Sabian, zijn halve psychologen, theoretisch onderlegt, mannen die aan de telefoon blijven en nooit en te nimmer een gijzelnemer face to face te woord zullen staan laat staan een flat in gaan met een gewapend iemand zoals in het begin.

Waar The Negotiator dan ook best een aardig complot bezit wordt dat wat mij betreft toch onderhevigd door het benoemde jaren '90 effect en beeld dat weer te flink, stoer en spectaculair wil zijn. Bovendien 'een stuk actie'? Kijk dan eens Face/of, dat is pas actie en een film die zichzelf een stuk minder serieus neemt. Afijn, slecht is het allemaal niet maar mij vang je er niet mee.

Ook weer zo'n titel met fragmenten die voorbij kwam in het filmprogramma van Goderie, en in die zin altijd is blijven hangen en de daaraan gekoppelde interesse om toch eens mee te pikken. En zoals wel meer fragmenten en titels uit die tijd is het meer de bekendheid dan de kwaliteit die blijft hangen, hoewel Nell wel een degelijke film blijkt.

Het verhaal mag bekend zijn rond Nell die verstoken van andere menselijk contact slechts opgegroeid is met haar moeder, door diens beroerte een heel eigen taal gecreëerd heeft en eigenlijk door de buitenwacht als weinig tot niet ontwikkeld geclassificeerd word. Maar dat blijkt toch wel een beetje anders te zitten. De specialisten en dokters zien toch vooral een interessant studieobject waar de plaatselijke dokter zich juist meer bekommert om wat het beste voor Nell is waarmee we bij de morele en ethische kwestie zijn aangekomen waar deze film uiteindelijk over gaat.

Interessant is een dergelijk geval toch zeker want het leg je contact met zo iemand? Met heel veel geduld in ieder geval. Interessant zijn ook de dilemma's te beslissen over haar en voor haar. Wij als buitenstaander zien op een bepaalde manier naar een dergelijke kwestie maar het houdt niet dat dit correct is. Een dergelijke zaak heeft uiteraard meerdere kanten en hoewel een beetje cliché en voorspelbaar is het toch best aardig te zien hoe mensen verschillende omgaan met dingen.

De prestatie van Foster is uiteraard sterk en dat terwijl ik niet bepaald een Jodie Foster fan ben, een Oscar leverde het haar net niet op. We zien Neeson in toch wel anders dan anders rol, en we zien de vrouw waar Neeson een jaar later mee trouwde. Kennelijk sloeg de vonk echt over tussen Neeson en Richardson terwijl er in de film niet echt sprake van chemie is. Jeremy Davies, korporaal Upham, vind ik altijd wel even schrikken maar gelukkig betreft het een kleine rol en we hebben zowaar nog Nick Searcy met haar.

Al met al maakt het Nell tot een aardige film voor een keer en draait het hoofdzakelijk rond de prestatie van Foster die soms zelfs ongemakkelijk is om naar te kijken, maar een superfilm is dit toch zeker niet.

Op klassiekerzondag maar eens op de Italiaanse toer met deze Castellani die ik al een tijdje terug inmiddels samen met een paar andere Italiaanse films op de kop tikte bij de kringloop. En eerlijk gezegd was het deze die vooraf qua verhaal het meeste trok en interesseerde. Toch werd deze relatief korte film niet echt een succes waarop ik de nog wachtende drie langzaam begin te vrezen. Maar goed, wie weet...

Het begin mag er sowieso zijn, fraai toch altijd het tijdsbeeld, het zwart wit en een bepaalde authenticiteit die van het scherm springt. En die authenticiteit geldt ook voor de procedure om Lina op te nemen in het gevangeniswezen en ook zeker voor de kennismaking met de bewoners van deze overvolle gevangenis genaamd 'de hel in de stad'. Ja, het is zeker dat deze bevolkt wordt daar pareltjes en lieverdjes waar de naïeve Lina bleek bij afsteekt. Maar ondanks wat pesterijen, geplaag en hysterie wordt er toch serieus werk van gemaakt om Lina zich thuis te laten voelen en een beetje in te laten burgeren. En het is vooral de grofgebekte en heel erg aanwezige Egle die dat op zich neemt, een glansrol van Anna Magnani waar ik later nog wel even op terugkom.

Het beeld dat we daarna krijgen rond de gevangenis met nonnen als bewakers, is één van onrecht, armoede, politieke onrust en misstanden. Terwijl Egle en een andere dame zich op een gegeven moment vergapen met een spiegeltje aan de daardoor zichtbaar geworden buitenwereld waarin uiteraard de wens naar vrijheid en het oude leven naar voren sijpelt, lijkt het er toch op dat buiten alleen maar armoede, honger en misstanden heersen voor de dames en het binnen toch beter vertoeven is met een dak, bed en eten. Maar op een gegeven moment toont de gevangenis toch ook dat het de sterksten kan breken. Over één van de sterkeren gesproken, want wat een karakter legt Magnani in haar rol met vurigheid, streetwise en uitstraling. Met recht één van de sterren van de film en sterk geacteerd.

Maar helaas is het niet alleen maar de zon die schijnt, want ik haal dit allemaal weliswaar wel uit de film, maar er lekker in zitten doe ik nooit en te nimmer waardoor anderhalf al lang aanvoelt. Want eerlijk gezegd, en het zal wel heiligschennis zijn voor de gemiddelde liefhebber van de Italiaanse film, komt het voor mij niet verder, zoals de meeste Italiaanse films, als een hoop druk en hysterisch gekwetter. Ik zal wel geen gevoel hebben voor de mediterraanse geest, helaas! Daarom een drie sterren voor de moeite, want slecht vond ik het niet maar er iets mee hebben is de volgende stap.

En dan tenslotte de kers op de taart van deze zondagse film-marathon, de film waar ik het meest naar uitkeek, en dat betrof dus deze The Neon Demon van regisseur Winding Refn die zoals zo vaak met Drive of Only God Forgives niet de meest gemakkelijke films maakt. Hier moet je iets mee hebben, dit moet je even zien, en dat geld net zo voor The Neon Demon.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond model Jesse die haar entree maakt in de grote modellenwereld maar daar slechts stuit op jaloezie, haat en verbittering. Men gaat zelfs erg ver zo blijkt om een concurrent uit balans te brengen of te schakelen. Dit allen verpakt in een typisch Winding Refn jasje, waar volgens velen sprake is van 'style over substance', en het moet gezegd dat de cinematografie oogstrelend is, superstrak, met een overdaad aan kleuren zoals we dat ook zien in Drive of Only God Forgives. Want het is visueel technisch bijna hypnotiserend met een overdaad aan rood of blauw en allemaal superstrak en tot het maximale gestyled. Het is werkelijk prachtig net als de soundtrack waar Cliff Martinez andermaal is aangerukt voor een prima samenwerking.

Toch snap ik de kritiek van sommigen wel een beetje want het is apart, bijzonder, raar, ongemakkelijk en soms ronduit bevreemdend. Buiten dat heeft het geheel een ontzettend trage opbouw met karakters zoals bijvoorbeeld Hotel eigenaar Hank waar nu niet preciese duidelijk is waar zo iemand voor staat of toevoegt. En snap ik ook wel de kritiek dat Fanning lang niet zo knap als Abbey Lee, maar dat moet misschien weer symbolisch gezien worden waar Fanning voor een bepaalde onschuld staat en de vele knappere Abbey Lee de mooie buitenkant mee heeft maar daaronder vleesgeworden kwaad betreft net als de anderen. En zo komen we natuurlijk uit bij de symboliek en boodschap van deze film. En waar een ander blijft hangen in 'style over substance', of het gewoon weg saai vindt, meen ik er toch wel heel veel in te zien.

Goed, wat de precieze en werkelijke boodschap van Winding Refn is zal hij alleen weten of voor zich zien, maar veel van de onderliggende thema's zijn gemakkelijk te raden. Neem bijvoorbeeld de quote van Jesse's moeder dat ze een gevaarlijke meid is waar natuurlijk seksualiteit en uiterlijk mee bedoelt worden. Sowieso kunnen die twee dingen als wapen en pressiemiddel gebruikt worden. Voeg daar een stukje bewustwording aan toe, het maken van offers, het middelpunt zijn, de aandacht willen behouden, een stukje afwijzing op de koop toe, en dan hebben we toch een behoorlijke cocktail van waaruit het getoonde voort kan vloeien. Maar er is nog meer, want daar kunnen jaloezie, haat, honger en zelfvernietiging aan toegevoegd worden in iets dat veel heeft van Mulholland Drive, maar waar ik ook absoluut elementen in zie van The Substance en Showgirls.

En zo is The Neon Demon best wel weer een Winding Refn speciaal te noemen die zich prima schaart tussen de rest van zijn oeuvre. Saai? Gebeurt niets? Is dit horror? Het is maar hoe je er naar kijkt, want dit kan wel zeker als psychologische horror geïnterpreteerd worden over hoe ver een mens kan gaan, en anders wel de symboliek daarvan. Daarom is dit met recht een interessante film en heb ik nu bijna alweer zin in een herkijk. Vier sterren voor nu.

Bij uitkomst in 1995 in de bios gezien, wat eigenlijk een moetje was gezien ik fan was na haar optreden in Speed. Veel kon Bullock niet verkeerd doen, het is de reden waarom ik mild voor de film ben, maar een topper is dit natuurlijk niet.

Ooit al eens gehakt gemaakt van Die Hard 4 op het vlak van computer en internet, iets waar The Net ook niet aan ontkomt. Veel dingen ogen opgeleukt en vlot maar werken in de praktijk niet zo, het is The Net vergeven omdat de dreiging met een Trojan Horse wel veel reëler is dan de ander genoemde film. Voeg daar een een aantal toevalligheden aan toe die op het onwaarschijnlijke af zijn en je hebt genoeg om het geheel af te schieten.

Desondanks is The Net best nog een aardige film wanneer het kat en muis spel echt onderweg is en Bullock op de vlucht. Een zwaar onderbezette cast doet daar niet veel afbreuk aan en het servies wordt voor het grootste deel gered door de uber charmante Bullock. De film is bijna alleen al de moeite waard vanwege Bullock in haar zwarte bikini.

Verre van een topper, het moet gezegd, en het zal het pubersentiment zijn dat deels spreekt, toch is het allemaal best redelijk te noemen voor een keer.

En met deze de laatste wat Sean Connery betreft afgewerkt. Een film die officieel geen Bond-film is, een 'rip off' van Thunderball genoemd kan worden en een Connery die duidelijk te oud is. De vraag is dan ook wat men bezielde met deze film. Neem dan nog de moeite een nieuw verhaal te bedenken. Wat wel gezegd moet worden is dat Never Say Never Again modern, fris, vlot en spectaculaire oogt voor '83, integenstelling tot generatie genoot Octopussy die ronduit oubollig overkomt.

Over het verhaal hoeft weinig gezegd te worden aangezien het een remake van Thunderball is. Een vermakelijk film is het daarentegen wel met vooral de vechtpartij in het kuuroord met Pat Roach als leuke extra. Voeg daarbij de nerveuze Petachi, de glibberige Largo en extravagante Blush en je hebt in die zin een kleurrijke film die overigens niet beter is dan Thunderball en zijn karakters. Largo krijgt meer airtime dan die in Thunderball, Blush daarentegen is krankzinnig en kleurrijk te noemen maar komt niet in de buurt van de prikkel die Fiona Volpe afgeeft, en zo is het een kwestie van afstrepen.

Never Say Never Again is leuk en vermakelijk te noemen, maar tikt nergens het niveau aan van de vorige Bond's. Niet in de laatste plaats door Connery die voor zijn 53 fit oogt, maar verder qua uitstraling en praat niet meer scherp oogt.

Afgelopen donderdag na Cyborg nog even aan deze New Jack City die ik al even vaak bij de kringloop had gezien als liet liggen. Uiteindelijk toch een keer meegenomen vanuit een bepaalde nostalgie omdat ik de filmposter nog kende uit de filmblaadjes van die tijd. Toch bleek dit alleszins een hit, de film viel zelfs behoorlijk tegen wat dat betreft.

Opvallend is toch sowieso dat iedere acteur en foute jaren '90 bakkes is opgetrommeld met Snipes, Ice T, Von Peebles, jonkie Chris Rock en Judd Nelson die ik maandag nog in The Breakfast Club zag. Duidelijk is het beeld van misdaad en politie waar de goeden amper van de slechte te onderscheiden zijn en de grens tussen goed en kwaad en wie eventueel in het geniep voor de andere partij werkt erg schimmig is. Sowieso zou je een figuur als Ice T niet snel als good guy zien maar afijn, ergens is dat ook wel weer goed. In die zin is het een old skool gangsterfilm met genoeg volk dat elkaar in de haren vliegt en het nodige aan actie en geweld.

Maar het is allemaal verre van voldoende met een toon, overacting en karakters rond bijvoorbeeld Pookie en Nino die naar een persiflage neigt. Het is regelmatig aan de foute kant, heel erg fout zelfs. Zo is bijvoorbeeld de aanslag van de cateraar op Nino ronduit slecht puur om dat er zoveel geschoten wordt door de Italianen en weinig tot niets geraakt wordt. Fraai daarentegen weer de erg anatomische erg correcte Tracey Camilla Johns. Uiteraard is Snipes wel redelijk op dreef maar het is verre van voldoende binnen een geheel dat naar mijn gevoel ook nog eens uitgaat als een nachtkaars. Afijn, duidelijk zat, ik vond dit niet best en tevens gewoon niet mijn ding. Andermaal snel op naar de volgende.

Meer van het zelfde, maar wel erg grappig en vermakelijk.

Na de capriolen van de eerste film is er weinig veranderd voor de mannen. Even is het de vraag of het een herhaling van zetten wordt, iets dat tevens gebracht wordt door de jonge fan die zegt alles al gezien te hebben. De vete met Schijndel en Den Dave wordt nieuw leven ingeblazen, ditmaal rond een andere troela en nog later ontstaat de Zombie uitbraak.

Andermaal valt het geheel op als een achtbaan van geweld, scheldpartijen en andere obsceen gedrag. De herhalingsfactor is groot, toch verveelt het zelden. Daarnaast zijn de mannen weer erg op dreef en vind ik Guido Pollemans geweldig als de doorgesnoven en idiote Dave en lach ik me kapot van dat kliekje uit Woensel in hun Golfje.

Erg vernieuwend is het allemaal niet, intelligent volgens velen wellicht ook niet. Maar voor een avondje obscene humor zit je prima op je plaats met New Kids Nitro.

Ooit begonnen als een aantal sketches om daarna uit te groeien tot dit. Waar sommigen de sketches wel verteren maar de film teveel van het goede vinden ervaar ik de films toch wel als genietbaar.

Uitbarsting van geweld, buitensporig gedrag en erge flauwe humor. Het moet je liggen. De buiten gewone stereotypering vind ik zeer humoristisch, bovendien vind ik de vijf acteurs sowieso bijzondere figuren mede door hun kwaliteiten als producent en schrijver. Achter deze jongens schuilt heel wat meer dan hun platte karakters zou vermoeden.

Zeer genietbare film met een biertje en het juiste gezelschap om te kijken.

Het zal rond dezelfde tijd geweest zijn van de release betreffende X-Men Dark Phoenix dat er van deze film, The New Mutants, een trailer werd gereleased en dat er toch een bepaalde interesse nieuwsgierigheid ontstond. Want dit leek toch een hele andere kant op te gaan met het nodige aan griezelmomenten en wellicht een psychologische inslag terwijl de standaard x-men film oppervlakkig van aard is. Anno 2023 was wel duidelijk dat deze film geen succes geweest was doch de nieuwsgierigheid bleef en wat een verrassing dat hij op Disney+ stond dus toch maar even kijken dan.

En de vraag is van meet af aan wat hier nu precies de bedoeling van was. Had dit een hele nieuwe lijn moeten worden met een meer duistere inslag? Had dit een parallel moeten worden met een nieuwe reeks aan X-Men films? Zoeken is het zeker in het begin wat nu precies de bedoeling is van de dokter en haar patiënten, wat het doel is van hun insluiting en wat de krachten nu precies zijn van Dani. Op een gegeven moment is de sfeer toch redelijk te noemen vooral met het verschijnen van de smiley faces, is de duister sfeer best oké te noemen en de muziek ook. Anya Taylor Joy maakt er overduidelijk het beste van terwijl de rest eigenlijk niet zo heel goed weet wat ze aan het doen zijn.

Het zijn enkele lichtpuntjes in een film die verder eigenlijk totaal niet interessant is. De karakters boeien niet, het verhaal is onduidelijk en de psychlogische griezelmomentjes werken eerder op de lachspieren dan dat ze echt impact maken. Zoals reeds gezegd zijn de smiley faces best oké maar dat gedoe met die beer kan me niet snel genoeg afgelopen zijn. Aan het einde van het verhaal mag duidelijk zijn dat een link naar de originele x-men reeks, die ik een warm hart toedraag, een grote aanfluiting is en dat deze The New Mutants een grote verliezer is en het geen raadsel is waarom deze film nooit een vervolg gekregen heeft. Voor iedere andere X-Men liefhebber geldt ook maar één boodschap en dat is dat deze film gerust overgeslagen kan worden.

Deze film startte ik heel wat jaartjes geleden in omdat het een Malick was, en omdat mijn nummer één film van zijn hand komt, namelijk The Thin Red Line. Het kon ook achteraf niet anders dan dat The New World zou teleurstellen, maar de lange en soms zwijgzame film deed dat destijds wel heel erg, mede omdat ik er simpelweg toch te veel van verwachtte. Nu heel wat jaartjes later was het dan toch wel eens tijd voor een herkijk, onnodig te zeggen is The New World nog steeds niet top, komt hij in de verste verten niet in de buurt van The Thin Red Line, maar heeft de film toch wel een aantal aardige dingen en vind ik dat hij toch wel een beetje ondergewaardeerd wordt.

Om meteen maar af te trappen met de werkelijkheid, de ontmoeting en hier getoonde romance tussen Smith en Pocahontas wordt door historici hoogst ten twijfel getrokken. Niet alleen zou ze qua leeftijd nog kind geweest zijn, hooguit 12 jaar, bovendien is het maar de vraag of ze überhaupt zijn leven redde of dat dit onderdeel van een ritueel was. Zover er een ontmoeting geweest is was er zeker geen sprake van een romance. Haar aanwezigheid was er wel, zo bracht ze voedsel en speelde ze met kinderen binnen het fort, onduidelijk is of Smith er rond die tijd nog was. Die maakte ook pas jaren later voor het eerst notitie van wat er zou zijn voor gevallen rond Pocahontas, en de naam Pocahontas is trouwens niet eens haar echte naam en slechts een bijnaam die iets van speels meisje of spring in het veld onthoudt. Het is iets wat in het achterhoofd speelt maar tegelijkertijd niet echt terzake doet vooral in de handen van Terence Malick die qua beeld en geluid een kunstenaar is.

In alles is een poging te herkennen om het succes en de geweldige balans van The Thin Red Line te benaderen, iets waar Malick toch in faalt met deze The New World. Toch moet gezegd dat de film een plaatje is. De opnames en natuur zijn oogstrelend. De lange shots van natuur en omgeving, zoals Malick gewoon is, zijn prachtig. Dit in stijl afgewisseld met fraaie muziek en natuurgeluiden. Zelfs de voice overs zijn een parallel met The Thin Red Line, toch is het allemaal net wat minder indrukwekkend. Dan is er de bijna dichterlijke en poëtische toon die op de juiste moment met aanzwellende muziek een mysterieuze lading krijgt. Het schijnt dat Malick de muziek van Horner afschoot tijdens de montage fase en dat Forbidden Corn een van de weinige stukken is die de schifting overleefde en dit mag dan ook een pracht melodie genoemd worden.

De cast doet het verder prima, Farrell overtuigt redelijk, Bale kort maar prima als altijd, het is uiteraard Kilcher die de aandacht trekt en de show steelt. John Savage overigens wel grappig te benoemen als iemand die toch altijd de zelfde rol krijgt, namelijk de raaskallende gek. Fraai om te zien zijn de rituelen en gebruiken van de indianen, interessant ook het verschil tussen de harmonieuze sfeer en rust in het indianendorp en de hopeloosheid en achterklap in de kolonie. Pijnlijk en tragisch is het verdriet van Pocahontas die zich later in een bitterzoete situatie terug vind met Rolfe als prima vent. Toch zoals gewoonlijk krijgen zaken soms geen rust in de menselijke geest.

En dat laatste is waar Malick toch waarschijnlijk heen wil, in dit verder net niet goed genoeg uitgebalanceerde geheel, dat daardoor een beetje ongrijpbaar blijft. Iets waar Malick's werk wel vaker last van heeft, dat het ongrijpbaar is. Toch heeft de film een uitstekende kern in liefde, hoop, verlangen, lotsbestemming en zelfs goed en kwaad. Maar grootste punt lijkt me toch het verlangen van de mens naar ongrijpbare dingen. De zucht naar iets wat je niet hebt of kan krijgen.

Ja, deze tweede keer beviel dit bitterzoete, mysterieuze en poëtische tafereel me al meer. Toch zal het bij een bescheiden voldoende blijven omdat de mix en balans gewoon minder is dan Malick's hoogtepunt The Thin Red Line. The New World, best wel mooi, en ook een beetje ondergewaardeerd, maar nu eenmaal geen superfilm.

En dit was weer zo'n doorsnee titel/film die ik van mijn collega gekregen heb. Zou ik dit normaal aanzetten? Nee. Maar goed ik heb het liggen en dan kan ik het net zo goed even proberen. Maar dat dit niets ging worden wist ik van tevoren wel.

De synopsis alleen al deed mij de wenkbrauwen fronsen, hoewel het wel gezegd moet worden dat de kern, het idee van het karakter met de gave vooruit te kunnen kijken, best wel interessant is. Daar is wel iets mee te doen, maar daar zit ook meteen het knelpunt van Next, want dat gebeurt namelijk onvoldoende. Sterker nog, ik vind het te belachelijk voor woorden wat voor teringzooi hij van de vlucht uit het casino maakt met de gave dat hij 2 minuten vooruit kan kijken. Zo kan hij door de gave kennelijk snel genoeg anticiperen om tussen twee mensen door te lopen, maar hij ziet niet aankomen dat er problemen op hem wachten bij het loket. Dan nog zoiets onnozels als dat pistool beet pakken...tja...

Next ontwikkeld zich daarna verder in een film waar de makers kennelijk ook radeloos waren, want het repetitieve gebeuren in de diner is flauw en de liefdesverklaring aan Liz waar Cage een roos uit een stuk papier gochelt is zo lachwekkend dat ik bijna van de crosstrainer afviel. Wie bedenkt zoiets? En als dit dan nog gedaan wordt door een acteur met charme, maar nee, het is houten klaas Nic Cage en daarmee volstrekt belachelijk. En dan vraag ik me af waarom hij niet aan zag komen dat Liz een pilletje door de jus ging doen en dat even later op biecht. Ach, waar heb ik het ook nog langer over want de film schiet ik definitief af met de lawine van voertuigen en boomstammen wanneer de FBI Cris/Frank op de hielen zit. Wat een overdreven opgeklopte shit.

De aanwezigheid van Biel geeft nog een reden te kijken maar ik vraag me dan weer af waarom dat zo'n type dame moet zijn, en niet iets meer een bakvis. Het maakt verder niet zoveel uit want iedereen loopt er redelijk verloren bij met een over de top knalfeest op het einde, en met nog een vreemde trucje van de gochelaar als toegift. Next is een slap excuus van een verhaal, is niet spannend, boeit niet en is gewoonweg niet leuk. En dat terwijl de eindscène met switch verraadt dat hier heel veel meer in had kunnen zitten.

Poeh...dit viel toch wel wat tegen als geheel dat vooral op spanning gericht is, en verder vooral niet echt realistisch wordt nog de diepte ingaat.

Wat me als eerst al opvalt is dat de zogenaamde drie jaar voor bij vliegen, het Crowe het alleenstaand ouderschap redelijk gemakkelijk afgaat en een voorbeeldig kind dat nooit boos wordt nog vervelend is. Het te bedenken plan, en tot stand koming is dan wel weer aardig, net als het mislukte hoger beroep en zelfmoordpoging.

De ontsnapping zelf is in eerste instantie aardig maar verliest zich daarna in een te lange en domme achtervolgingsscène waarin Crowe en Banks onnodig de aandacht naar zich toe trekken door te rennen terwijl ze al min of meer in de omgeving opgegaan zijn, net als het rijgedrag dat ook alleen maar de aandacht trekt. Het zorgvuldig bedachte tijdschema wordt even gemakkelijk overboord gekieperd voor een over pathetisch momentje, namelijk het oppikken van het kind. Tsja...net zo belachelijk de brainwave die de politie heeft over een zaak van drie jaar oud dat de veroordeling best wel eens een misser kon zijn, het zal.

Wel aardig het dingetje om voorbij de douane te komen en het bewuste plan met dwaalspoor in de vuilniszak. Verder is The Next Three Days echt niets bijzonders of je moet van een beetje gemakkelijk spanning houden.

Enkele weken terug gevonden bij de kringloop en hoewel de dvd een volledig Noorse uitgave bleek te zijn durfde ik het wel aan vanwege de Engelse ondertiteling. De prachtige filmposter die me het idee gaf met een verloren klassieker te maken te hebben deed de rest. Een klassieker bleek Ni Liv niet te zijn maar uiteindelijk wel alleszins redelijk en degelijk.

Veel introductie rond deze commandotroepen komt er niet en na een korte schermutseling zitten we als kijker samen met Jan in de problemen. Duidelijk is dan al dat de film gemaakt is met een uitermate lage budget maar er zeker oog is voor prachtige en stijlvolle plaatjes in combinatie met de zwart wit stijl. Ik noem bijvoorbeeld de sloep die de eerste keer aan land gaat en heel veel prachtige natuur shots gedurende de film. Aan natuur, pracht locaties en ontbering heeft Ni Liv niet te kort en Jan krijgt het dan ook danig voor de kiezen waar de uitdrukking negen levens ook weg komt, en het is een wonder wat deze man allemaal overleeft nog maar te zwijgen van de gruwelijke kou gedurende het gehele oordeel.

Uiteraard is het niet allemaal goud dat blinkt, want Ni Liv schiet wel degelijk te kort op het vlak van karakter en dialoog, niet te vergeten dat de film op bepaalde momenten ontzettend stug aanvoelt. En zo is Ni Liv zoals de meeste films ook een kwestie van de pluspunten tegen de minpunten af te wegen. Zoals gezegd schiet het op het karakter vlak te kort want wie is Jan nu verder eigenlijk? Net als het ontzettend stugge begin waar de meeste dialogen met één a twee woorden ophouden. Daar staat tegenover dat de spanning en ontbering op momenten goed wordt opgebouwd, er oog is voor realistische dingen als sneeuwblind en hoe hij zijn tocht vervolgd, of hoe hij zijn eigen bevroren tenen afzet.

Zoals gezegd de verloren en onbekende parel/klassieker die je dan hoopt gevonden te hebben blikt deze Ni Liv zeker niet te zijn. Toch wordt er wel een fraai, stijlvol en realistisch beeld in een niet al te lang en redelijk vlot jasje gegoten. Daarom wat mij betreft een sterke voldoende met 3,5.