Logboek

Maandagmiddag even aan de slag met deze Moonstruck die me opzich qua onderwerp weinig aansprak maar wel een bekende titel is uit de tijd van de filmprogramma's uit mijn jeugd. De kringloop deed de rest dat ik besloot toch gewoon maar eens te proberen.

Het verhaal is duidelijk rond Loretta die na het nodige onfortuin opzoek is naar een beetje geluk en vooral vastigheid en dat moet Johnny worden. Maar dingen zijn van plan snel te veranderen en soms kruipt het bloed waar het niet gaan kan en gebeuren er dingen uit onverwachte hoek. Zo ook met Loretta die zichzelf al vrij snel in een lastige parket bevindt tussen de twee broers Johnny en Ronny. Tevens is duidelijk dat Moonstruck niet bepaald serieus is zonder echt een comedy te worden maar eerder, voor wie daar van houdt, een soort van charmante en romantische feel good betreft.

En ach, de film heeft zo zijn momenten met de Italiaanse hysterie, drukte, passie en temperament, waar de gemiddelde Italiaan een beetje als notoire vreemdganger wordt neergezet want ze pissen allemaal naast de pot en het lijkt de normaalste zaak van de wereld, de oorzaak ligt bij de maan of anders geeft men de schuld wel aan het missende rib van Adam en Eva. Aardig is op zijn minst het etentje waar Johnny op onbeholpen wijze zijn huwelijksaanzoek doet waar zijn pak belangrijker is dan op de knieën gaan en de doofus niet eens over en ring heeft nagedacht. Het is exemplarisch voor de iet wat koddige humor die in de film voorbij komt.

Soms is het dus wel grappig, maar er mist mijn inziens ook heel erg veel, waar Ronny regelmatig als een debiel overkomt, Loretta het overspel wel erg gemakkelijk laat gebeuren cq geen enkele weerstand biedt, maar de film ansich wel weer een aardige boodschap heeft omtrent liefde, keuzes, dingen die soms gewoon gebeuren of voorbestemd zijn, en het leven opzich met bepaalde onzekerheden. Afijn, slecht is het allemaal niet, maar ik heb er ook geen snars mee.

En zaterdagavond zoals het betaamt nog even aan de griezel waar ik de Friday The 13th reeks aan het afwerken ben en concludeerde dat ik deel 4 al gezien had en dus snel doorkon naar nummertje 5.

En laat duidelijk zijn dat de neerwaartse lijn hier toch wel wordt ingezet wat de kwaliteit betreft waar de vorige delen op zich ook niet super goed waren maar ook niet slecht. En hoewel het nog geen half jaar geleden is dat ik deel 4 zag heb ik werkelijk geen idee meer hoe het Tommy verging in zijn strijd tegen Jason, het maakt allemaal niet zoveel uit waar de focus vooral bij de getraumatiseerde Tommy blijft die naar een soort van opvang met bijzondere mensen verhuist. En zoals verwacht mag worden begint het daar al vrij snel te spoken en vallen er doden en op zich zou je daar best wat van kunnen maken, maar dat doet men niet...

En de waslijst van foute momenten en slechte keuzes is eindeloos. Zo is er weinig dat aanspreekt in de cast, is John Shepherd een emotieloze vleespop die het karakter Tommy niets meegeeft, zijn karakters als junior en Joey zelfs teenkrommend irritant, is het gedrag van verschillende mensen zoals de ambulance broeder die Joey op komt halen schrijnend slecht, zijn het in principe allemaal zeer irritante karakters te noemen, en vraag ik mij regelmatig af of ik naar een comedy zit te kijken.

Eén ding levert de film wel en dat is een rits karakters die je graag afgeslacht ziet worden, en dat is vervolgens dan ook wat we krijgen met het nodigen aan creatieve en bloederige kills. En lijkt het erop dat ik met deel 5 toch wel het slechtste tot nu toe gezien heb.

(reactie op ander bericht)



Gisteravond voor de herkijk van deze Ballon die ik tot mijn groot geluk voor een prikje het weten te bemachtigen en dat moest meteen beklonken worden met een kijkbeurt waar mijn 86-jarige vader voor aansloot. En ook hij was erg onder de indruk.

Nu had ik de film 2 jaar geleden al een keer gezien dus wist ik wat met te wachten stond, alsnog grepen bepaalde momenten me best wel weer naar de keel waar Ballon op bepaalde momenten zenuwslopend genoemd mag worden. De cast, de soundtrack, het tijdsbeeld, het is allemaal van goede kwaliteit waar de film ook nog eens tragisch en emotioneel genoemd mag worden. En daarom wat mij betreft cijferverbetering waar deze film die me absoluut verder overtuigd heeft.

So tel me how does it work, all of you living in this House together?
Who told you it works?

Op de gok meegenomen bij de kringloop vooral vanwege de cast waarop ik thuis toch wel verbaasd was over de lage beoordelingen. Desalniettemin toch maar even aangeslingerd om zelf eens te kijken en dit viel mij toch lang niet tegen.

En pak de bingokaart er maar bij mij wat dergelijke films en verhalen behelst als detective, Christie en Poirot in het algemeen waar nooit veel haast of spanning aanwezig is maar wel een uitgebreid verhaal met een velerlei aan karakters en motieven die uit de doeken gedaan worden met negen van de tien keer de karakter die het minst verdacht wordt of weinig in beeld geweest is als 'onverwachte' schuldige. Het volgt daarmee een bepaald format, verrast niet echt en is in dit geval ook niet heel spannend te noemen, maar om Crooked House daar nu helemaal op af te serveren is niet terecht in mijn ogen.

Want de cast is meer dan prima te noemen met een aantal acteurs zoals Close en Sands die prima op dreef zijn. Hayward lijkt aanvankelijk als centrale spil, en prive detective, aan de lichte kant waar je een ervaren rot zou wensen, maar als nog weet het karakter en het acteren van Hayward te overtuigen als zeker, scherp en iemand die zich zeker niet uit het veld laat slaan. Dan is er het landhuis wat een pracht locatie is en is het humoristisch hoe men elkaar zwart maakt en het aantijgingen regent. Zo is het familiediner een kostelijke scene waar men elkaar constant naar de keel vliegt en de familie zich bevestigd als een lekker stel met elkaar.

Hoe het dan verder zit met minpunten? Simpel, echt spannend of verrassend wordt het niet waar ik de dader al binnen tien minuten vermoedde, en snap ik de plotselinge ruzie tussen Charles en Sophia niet zo goed omdat hij stond te praten met Brenda en plots van alles wordt beticht. Uhm...hij is toch detective? Je hebt hem zelf laten komen om uit te vinden hoe het zit, om te praten want dat is onderdeel van dat werk, en dan opeens is het mis omdat hij met Brenda stond te praten. Een beetje onnodig en gekunsteld als je het mij vraagt, maar buiten dat is Crooked House allerminst vervelend en vermaakt.

Gisteravond na het sporten even de keuze voor een niet al te lange film en daarbij viel de keuze op deze Little man Tate wat opzich een bekende titel is en geloof ik wel eens als opmerking gebruikt wordt in een film of serie voor een intelligent iemand, maar verder kende ik de film niet. En zoals al veel gebruikers reeds hebben gezegd is het zeker niet slecht maar ontbeert het ook meerwaarde.

Kleine man Tate dus, die op jonge leeftijd op een hoog IQ betrapt wordt en laat dat nu niet perse een pretje zijn om niet een normaal kind te kunnen zijn. Herkenbaar voor mij? Uhm, ja best wel omdat ik ook altijd het buitenbeentje was, gepest werd, en niet de gemakkelijkste moeder had in combinatie met een gezin waar ook nog het nodige aan mankeerde qua gebrek aan harmonie tussen gezinsleden. Het is vooral het beeld van eenzaamheid en onbegrip dat mij regelmatig beklijfd, iets dat zich vervolgd in touwtrekkerij en het invullen door volwassenen wat goed is voor de kleine jongen die zich als snel in de grote mensenwereld terugvind. Past dit qua denkniveau? Ja, maar is het goed voor de jongen? Nee.

Andermaal doet het aan mezelf denken waar ik de laatste tijd bij de gemiddelde lego bouwset of GIJOE collectie terugdenk aan mijn eigen jeugd en me er op betrapt dat ik het graag nog eens over zou doen maar dan zonder al die zorgen en problemen, dat ik zou kunnen genieten van de onbezorgdheid des levens, iets dat kleine man Tate ook nodig heeft. Want het is toch maar een raar wereldje waar hij in beland met dat maffe wijf van een Grierson die het wellicht allemaal goed bedoeld maar niet beseft dat ze het allemaal vanuit haar optiek invult. Grappig en sympathiek is daarnaast de kortstondige band van de kleine jongen met loud mouth Harry die hem uiteindelijk ook weer laat stikken. Hier of daar, dom of slim, kleine man Tate blijft eenzaam en onbegrepen.

De oplossing is al even mierzoet als cliché en vanzelfsprekend, aandoenlijk is op zijn minst hoe het ongeluk van hem afdruipt tijdens de tv optredens en hij de telefoon zit te slopen waarop moeder Dede opduikt om het enige juist te doen en dat is een poging ervoor te zorgen dat het kind weer kind kan zijn. En opzich is dat een prima boodschap, wordt er redelijk geacteerd is Foster ook eens een keer minder irritant dan anders, en is het opzich een eerlijk regiedebuut waarin het onderwerp hoogbegaafdheid in die zin wordt behandeld waar ze zo gezegd zelf ook ervaring mee heeft. Maar zoals reeds gezegd wordt het nergens bovengemiddeld of echt bijzonder, daarom een voldoende maar ook niet meer dan dat.

Gisteravond eens even aan de slag met deze Knock Knock die bij voorbaat net zo prikkelt als twijfelachtige is. Maar aangezien de film op tv was toch maar eens de kans gegrepen en ik moet zeggen dat dit toch wel heel erg tegenviel ondanks dat de film meerdere kanten heeft.

De opening met het gelukkige gezin en de veel te netjes en altijd vrolijke kinderen is al een beetje cringe te noemen, tevens is er een stevige continuïteitsfout te vinden in bed waar het laken uit zichzelf omhoog kruipt. Maar goed, laten we eerlijk zijn, hier draait Knock Knock niet om en is het wachten op de klop op de deur, en als dat eenmaal gebeurt en Evan de deur open doet is het wel even naar adem happen met Izzo en De Armas in de regen waarop het juist vooral Evan is die van de regen in de drup raakt. En waar ik eigenlijk een beetje spanning en psychologie verwachte in het spel van de dames richting Evan omtrent de 'steeds-een-stukje-verder' methode ligt het er allemaal veel te dik bovenop, mist het iedere vorm van subtiliteit, blijkt Reeves zoals wel vaker weinig aan zijn rol toe te voegen, was hij vooral DJ in zijn dromen want zijn scratch leek nergens op, en vind ik de dames vooral bloedirritant met hun gemaakte kokette gedrag en domme gegiegel.

Het vervolg kenmerkt zich daarna met net zulk dom gedrag, domme keuzes, grenst het regelmatig aan het ongemakkelijke en gênante af, laat Evan de situatie regelmatig zelf ontsporen en laat hij het eigenlijk gewoon gebeuren. Ook deze fase vind ik verre van goed, zelfs irritant en doen de domme keuzes van Evan me regelmatig wensen dat het snel erger wordt en dat ik eerder partij kies voor de giebelende leeghoofden. De tweede fase brengt daarna eindelijk wat ik juist een beetje verwacht met kidnapping, dwang, marteling, psychologische spelletjes en een zaak die volkomen uit de hand loopt, maar daar zijn echter ook weer zat kanttekeningen bij te zetten.

Want wat is nu eigenlijk de zin van dit geheel? Wat is de motivatie van de dames? Want zoals ook al door iemand anders wordt gesteld is het allemaal slechts 'leeg' geweld als er niet een onderliggend motief is, want het lijkt random maar ze doen vooraf wel onderzoek naar 'monster-daddy'. Hoe dan? Waarom dan? Is het langs komen van de twee dan op de gok dat de vrouw toevallig het weekend weg was? Waarom verleiden ze hem tot op het bot om hem vervolgens de schuld van het geheel te geven? Oh...hij is vreemd gegaan, nou poeh, dat is eerder regel dan uitzondering. Waarom moet hij daar zo hard voor gestraft worden? Heeft hij dan een geschiedenis als pervert, misbruiker, verkrachter? Heb ik iets gemist...of zijn dit gewoon twee losgeslagen sociopaten? Of is er sprake van een verholen aanklacht rondom vrouwen in het algemeen die toch vaak de verliezende partij zijn in een verkrachtingzaak?Zoals reeds gezegd had dit het tweede deel iets meer diepte en motivatie kunnen geven waar het nu een rommelig samenvoegsel van dingen wordt die ook nog eens regelmatig irriteert. Daarom wat mij betreft een onvoldoende voor iets waar veel meer uit te halen geweest was.

Maandag het weekend afgesloten met deze Ghost en daarmee natuurlijk een maar al te bekende titel en film, en onlosmakelijk verbonden uiteraard aan The Righteous Brothers met Unchained Melody vanwege die ene scène die iedereen wel kent. En opzich was ik hier wel weer eens erg nieuwsgierig naar waar het eindresultaat toch vooral wisselvallig is.

Zo is de opening toch vooral gezapig met het stel en hun beste vriendje, geslaagde zakenmensen, en een huis zelf verbouwen kunnen ze ook nog, hebben we een aantal van die Patrick Swayze signature momentjes en wekt Carl vanaf het eerste moment al de indruk dat hij niet te vertrouwen is. Standaard, cliché en vooral niet bijzonder, net als het omzichtig vragen van Carl aan Sam om de beroving op te zetten, hoezo voorspelbaar...? Toch bouwt de film daarna prima op rond het momentje met de worsteling, de schokkende conclusie van Sam en alles wat er daarna op zijn pad komt. En op zich is het concept van de dode Sam die van alles leert en vooral iets bedenkt om in te grijpen best wel leuk bedacht en wordt ook goed uitgevoerd.

Toch blijft de film daarna regelmatig de bocht missen en vreemde momentjes produceren, zo staat er in de genre aanduiding comedy en is de wisselwerking tussen Sam en Goldberg soms best wel grappig, maar Sams dood noch de afloop rond Willy en Carl is humoristisch te noemen en het laatste zelfs wel een beetje sinister. Zo is het plotje rond Carl en het geld ook veel te voorspelbaar en is het natuurlijk wachten op ingrijpen van Sam. Daar staat tegenover dat de CGI/ special effects best mooi zijn voor die tijd, is het aandoenlijk hoe Sam contact zoekt met Molly doormiddel van het muntje, is het ook wel lekker hoe hij begint te spoken in het kantoor bij Carl en vervolgens Willy tot wanhoop drijft.

Toch is het allemaal net iets te voorspelbaar, cliché en zoetsappig om een heel goed cijfer te krijgen maar wellicht dat dit allemaal een beetje in de 'geest' van de jaren '90 gezien moet worden.

En natuurlijk nog even griezelen op zaterdagavond met de volgende uit de Friday The 13th reeks met part 3 na het acceptabele maar niet bijster goede eerste en tweede deel.

En tijdens de intro blijkt maar weer eens dat het kwaad moeilijk uit te roeien is met de onvermijdelijke terugkeer van Jason. Interessant is wel dat hij eerst al zwervend de boel op stelten zet, eigenlijk zoals Myers in Halloween doet, waar Camp Blood en andere kampen aan het meer even op een lager pitje komen te staan. Maar het bloed kruipt uiteraard waar het niet gaan kan met een groep tieners zoals zo vaak, een verscheidenheid aan karakters, opzoek naar vermaak, sex, drank, en de nodige issues, die niet de meest handige plek uitzoeken om zich af te zonderen van de buitenwereld waarop de slachting kan beginnen.

Toch ook hier weer het verschil met de vorige delen dat Jason zich richt op voorbijgangers, met uitzondering van Chris, waarop de film ook wel wat valse noten produceert. Want de soundtrack adaptatie tijdens de intro is te pijnlijk om aan te horen, vind ik het 'pothead' stel ook flauw en misplaatst wat hetzelfde geld voor de bikers die net zo min in het geheel passen en is Shelley ronduit vervelend. Pijnlijke fout trouwens nog dat men balen stro aan het verslepen is en van hooi spreekt, maar dat terzijde. Toch heeft part 3 ook genoeg goede punten met betrekking tot slachting, kills, spanningsopbouw en een erg aardige finale waarop de film het uiteindelijk goed genoeg doet voor een voldoende.

Zaterdagavond eerst aan de slag met deze Guerilla War ook wel bekend als La Milagrosa die ik in een Outlet op de gok had meegenomen met als enige optie gewoon even proberen. En hoewel het allerminst slecht was had ik er tevens onvoldoende vibe mee.

De intro laat in ieder geval al een dubbel beeld zien met betrekking tot het chaotische leven van een dergelijk land waar aanslagen, gevechten en verkrachting vrij normaal zijn. De stap naar het omhoog gevallen rijkeluis ventje Eduardo die in de klauwen valt van rebellen toont op zijn beurt ook weer verschillende facetten van leven in Colombia waar geen enkele ziel, arm of rijk, zijn leven zeker is. Het verhaal rond Eduardo is in ieder geval duidelijk met gevangenname en het afpersen van de familie. Wat daarna volgt is een langere fase van een vaak onthutsend beeld van strijd, de gevaren van de jungle en de stress en angst van de gegijzelde die soms hallucinante vormen aanneemt.

Mindere punten treft de film vooral in een bepaalde vorm van chaos, de film voelt namelijk regelmatig een beetje chaotisch aan mede door het camerawerk en de montage, tevens is er in het begin regelmatig een soort van storende overbelichting, en mis ik een klein beetje extra aan verhaallijn en diepte qua karakters waar het vooral een soort van momentopnames zijn. Maar dat zijn dingen waar de film niet perse heel erg onder te lijden heeft met het eindshot waar Eduardo wel fysiek uit de jungle is maar zijn hoofd/geest dat duidelijk nog niet is, nog wel even beklijfd.

La Milagrosa is daarom vooral een oké film te noemen waar echte binding en betrokkenheid met de film toch een beetje uitblijft. Daarom geen toppcijfer maar wel een goed gemiddeldcijfer wat mij betreft.

stem geplaatst

Als weekendafsluiter maandag nog even aan de slag met Copland die bij uitkomst veel aandacht kreeg en geroemd werd vanwege de 'anders dan anders' rol van Stallone. Zien deed ik de film onderweg wel eens maar heel erg bijzonder vond ik het destijds niet, ik had er toen wel iets meer van verwacht. Maar anno 2026 zie ik toch anders tegen de film aan.

Het verhaal is uiteindelijk vrij simpel met een gemeente vlak buiten New York waar vooral smerissen wonen en een plek bij uitstek voor criminelen en inbrekers om weg te blijven. Maar het blijkt maar weer eens dat het kwaad in vele gedaanten komt, zeg maar gerust wolf in schaapskleren, waar de ondankbare taak om de boel een beetje in goede banen te leiden ligt bij antiheld Freddie Heflin. Beetje apart en niet zo overtuigend is het incident waar superboy Babitch zich in de problemen werkt, is het daarna ook wel eens een beetje voorspelbaar, met Harvey Keitel als 'ringleader' en de tragische niet serieus genomen Freddy die het allemaal met leden ogen aanziet en weet dat er een behoorlijk onderzoek loopt vanuit interne zaken.

Zoals reeds gezegd, het verhaal is überhaupt niet eens zo heel bijzonder, toch wordt er een meer dan noir sfeertje gecreëerd, is Copland een stemmige en langzame film te noemen, en is het daarna vooral de cast die de aandacht trekt met héél véél bekende namen. Ray Liotta zit zowaar eens in het goede team, komt de mooie Alexandra Adi zelfs nog heel eventjes voorbij, Debbie Harry is me daarin tegen niet opgevallen, is Peter Berg wel goed, Arthur Nascarella kenmerkend en Robert Patrick zelfs geweldig waar Stallone erg ingetogen is. Spannend is de film ook niet zozeer hoeveel je op een gegeven moment wel met Freddy mee gaat leven omdat hij altijd gekleineerd wordt.

Eindconclusie is dan ook dat Copland een oerdegelijke film is die qua verhaal niet ver boven het maaiveld uitsteekt maar vooral next level is vanwege de cast, de goede acteerprestaties en de opbouw rond het karakter Freddy. Daarom wat mij betreft een meer dan prima cijfer voor deze kwaliteitsfilm.

It looks like the guards aren't taken any prisoners, Bob.

Maandagmiddag even lui op de bank en met deze Mean Machine aan de slag, en daarmee een film die ik al verschillende keren zag, uiteraard is het allemaal verre van top kwaliteit of Oscarwinnaar waardig, des ondanks vermaakt de film wel.

Het verhaal is duidelijk rond gevallen voetbalster Danny Meehan die veroordeeld wordt en in de gevangenis een ander leven ziet dan hij gewend is. Buiten dat is het verre van een gespreid bedje waarin hij terechtkomt waar verschillende mensen nog een appeltje met hem te schillen hebben of anders het gewoon leuk vinden om een celebrity te treiteren. Verder heeft het zijn cliché-achtige momenten, rond de macht en criminaliteit in een gevangenis, discriminatie, en hoe toevallig een directeur die een voetbalploeg op probeert te zetten, en dat Danny de populatie voor zich wint. De wedstrijd tussen de cons en de guards is wat dat betreft ook maar al te voorspelbaar en doet zelfs een beetje denken aan Lorenzo Carcatera's levensverhaal in Sleepers uit 1995.

Zwakke punten vind de film dus in zijn voorspelbaarheid en bijvoorbeeld een karakter zoals Mouse die ronduit dom is, maar bivakkeert Billy the Limpet ook heel erg op het randje. Daar staat tegenover een aantal andere goede en interessante karakters zoals Nitro, goed gespeeld overigens, en de knettergekke Monk, wat is Statham eigenlijk een onderdeurtje, en draait het natuurlijk om de voetbalwedstrijd. En die wedstrijd is geweldig met veel geweld en humor, zo is het commentaar van de twee langs de zijlijn ook hilarisch, en is het hard tegen hard en regelmatig over het randje. Verder zijn de Schotse accenten lachen en is de rehabilitatie van Meehan gedurende de wedstrijd even voorspelbaar als oké.

Zoals reeds gezegd is het allemaal reuze voorspelbaar, maar niet minder leuk met en rol voor Vinnie Jones die hem op het lijf geschreven is. Afijn, leuk weer eens gedaan te hebben.

Uiteraard nog even griezelen op zaterdagavond en waar ik al eens eerder had nagedacht over het vervolgen van de Friday the 13th reeks bood Paramount Network afgelopen week opeens een handje door alle delen uit te zenden waar ik de eerste jaren terug al eens had gezien.

En laat ik maar meteen aftrappen met de opmerkingen dat ik het eerste deel acceptabel vond maar verder niet bijzonder, en voor een dergelijke grote titel best wel een beetje teleurstellend, een gevoel dat zich in het tweede deel vervolgd. Deel 1 stelde in die zin verhaaltechnisch en qua plot eigenlijk weinig voor, en was het een clichematig geheel op en afgelegen plek, met het gebruikelijke gedrag en bad decisions, overgoten met een jaren 80 sfeertje. En dat wordt in die zin in deel 2 vervolgd, met anderemaal zo'n kudde giebelende en op seks beluste weldoeners die te maken krijgen met de duistere elementen van Camp Blood.

De opbouw gaat zoals te verwachten binnen het genre, wat zoveel wil zeggen als de kennismaking en het volk reeds onderweg, jong volk wat om elkaar heen draait met de nodige uitspattingen, natuurlijk verdeeld raakt in groepen waarop men één voor één wordt afgevinkt door Big J. Het is het gebruikelijke format in die zin aangevuld door het gebruikelijke jonge en bepaald niet onaantrekkelijke volk waar Kirsten Baker met haar ontiegelijke strakke en korte spijkerbroekje al wel een ontzettend bekende scène was.

Houdt dit allemaal in dat het slecht is? Nee hoor, want net als het eerste deel zakt het ondanks de clichématigheid en voorspelbaarheid nergens door de ondergrens en kan best wel als vermakelijk beschouwd worden en niet veel minder dan het eerste deel. Daarom hetzelfde cijfer voor Part 2.

Zaterdagavond eerst maar eens afgetrapt met deze Triangle of Sadness die ik voor een prikje op de kop had getikt zonder te weten wat dit moest voorstellen. En eigenlijk had ik na 10 minuten al door dat dit niks ging worden voor mij, desondanks wel doorgezet en eigenlijk alleen maar dat gevoel bevestigd gekregen.

Afijn, de modellenwereld, waar we tussen die zogenaamde schoonheid meteen al een hele lelijk gezicht zien, veel nep, veel opendeuren over klimaat en naastdeliefde, en to top it all volk achter de tafel te beoordelen die je het liefst niet van dichtbij zo zien met het licht aan, het is paradoxaal in die zin. Dus, oh...het gaat over de modellenwereld, oh nee, toch weer niet waar we in de volgende scène plotseling in een hele saaie dialoog en ruzie zitten tussen Carl en Yaya over stereotype rollen, mannelijkheid, vrouwelijkheid en manipulatie. Tja weet je, het zal, en waar blijft die cruise waar men in het in de synopsis over heeft? Als we daar dan eindelijk zijn staat de film toch wel op een behoorlijke achterstand en brengt de derde fase evenmin wat ik ervan verwacht.

Want waar ik in de eerste plaats schipbreuk verwacht en in de tweede plaats humor, strand dit voor mijn gevoel ook weer in flauwe momenten, saaiheid troef en vogeltjes kijken, eigenlijk een beetje zoals ik ook in het echt zelf een cruise zou ervaren. Iets wat ik ook niet snel zal doen. Maar heel even lijkt de film, die in mijn beleving geen enkel moment op gang komt, op te veren met enkele komische momenten zoals het zware weer, het in de soep gelopen diner, de slempende en smierende Harleson en Buric, wat een figuur is Zlatko Buric ook, een van de gasten die in het toilet door haar eigen braaksel heen schuif, en de poep door de gangen stroomt. Het levert zo waar een glimlach op mijn gezicht maar waar het nu eigenlijk heen moet snap ik nog steeds niet wn waar blijft dat eiland nu eigenlijk?

Maar eenmaal op het eiland brengt dat ook weer niet wat ik ervan hoop of verwacht. Vooral de eerste fase is een inschakeling van enkele momenten zonder enige vorm van lijn of dialoog, duidelijk is weliswaar dat men naar een beeld van macht strijd, recht van de sterkste en andere spelletjes in een dergelijke situatie toe wil werken, toch slaat dit ook weer geen enkel moment aan zoals eigenlijk de hele film al niet doet. Een klein sprankje van humor is dan nog de situatie rond de ezel, maar dan ben ik er ook wel helemaal klaar mee na bijna 2,5 uur.

Meestal zet ik in mijn comments dat de regisseur of schrijver vast een bepaald idee gehad heeft en dat het er ook goed uitzag in zijn gedachten of op papier, en dat doe ik nu dus ook weer, maar in dit geval heb ik echt zoiets van wat moet dit voorstellen buiten de omgekeerde machtsverhoudingen, maar duurt het allemaal veel te lang. En waar ik vaak wil open sta voor meer interesseert het me eigenlijk ook geen biet dit keer, dat dit dan zoveel Oscar nominaties krijgt is me een raadsel maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen. Heel erg snel op naar de volgende film.

Vrijdagavond even aan de slag met deze Flatliners wat maar een al te bekende titel is en destijds veel tijd kreeg in de filmprogramma's. Zien deed ik de film jaren terug al eens waarop de film weinig verrassing meer had. Het gevoel achteraf is vooral dubbel wat dit geheel betreft.

Het verhaal is in ieder geval maar al te duidelijk rond de studenten, dokters in spe, en weet wat meer voor hoogdravende egocentrische luchtfietsers met hun plannen om één van de grotere raadsels van het leven en beyond te ontdekken en daarmee iets dat al heel lang tot de menselijke verbeelding spreekt. Uiteraard is het allemaal niet zonder risico waar men niet bepaald in een ziekenhuis te werk gaat maar een afgelegen locatie en wellicht in die tijd, 30 jaar geleden, een reanimatie niet altijd even succesvol was als tegenwoordig. Maar dat terzijde. Bijzonder is hoe ver men nu alweer is qua kennis, dat het afsterven van hersencellen binnen 60 tot 90 seconden al zeer ernstige vormen aanneemt, en dus meer dan 5 minuten onder zeil zijn absoluut ondenkbaar is. Maar fijn dat ook weer ter zijde waar het experiment natuurlijk niet bepaald vlekkeloos verloopt maar het ook ontzettend voorspelbaar is, hoe het verder in elkaar zit en dat het tot op zekere hoogte wel weer goed komt.

Van het script moet deze Flatliners het dan ook niet zozeer hebben, de behoorlijke cast is al een stuk beter met Sutherland en vooral Bacon die in goede doen zijn. Buiten dat is de soundtrack best oké maar vaart de film vooral erg goed op zijn sfeer in een aantal goed opgebouwde momenten zoals de reanimaties of de hallucinante momenten van die onder zeil geweest zijn. De momenten die Nelson met zijn plaaggeest beleefd zijn meer dan goed opgebouwd en hebben een sterke prikkel. En zo heeft deze film, die zeker niet bovengemiddeld is, waar men met gevaarlijke spelletjes het hiernamaals wil verkennen zeker zijn momenten en verveelt geen moment. Maar meer dan een 3 zit er toch niet in.

Tenslotte maandagavond tussen al het olympisch geweld nog even deze Shaft waar ik wel blij verrast was te ontdekken dat het de classic betrof en niet de remake. Want naar de classic was ik ook zeer zeker erg nieuwsgierig, en hoewel de film meer dan voldeed blijkt de status dan toch iets groter dan de kwaliteit.

Want minpunten zijn er toch zeker wel in het wel erg simpele verhaal, wordt er ook regelmatig niet heel goed geacteerd, zijn de dialogen soms bijzonder simpel en bepaalde karakters karikaturen. Toch mag dat de pret niet drukken waar Shaft toch wel een beetje een style over substance gevalletje blijkt te zijn waar grof geweld ook niet wordt geschuwd en er ook zeker een onderliggende boodschap in het geheel zit jegens de behandeling en vooroordelen richting de zwarte gemeenschap.

Buiten dat loopt het geheel natuurlijk over van de stijl met de maar al te bekende tune en verdere soundtrack van Isaac Hayes, is Roundthree natuurlijk iconisch in zijn rol als stijlicoon en detective die niet met zich laat sollen, is het een en al jaren '70 sfeer en tijdsbeeld, en zit hem daar de charme in van deze film. De film is dus ook erg vermakend te noemen zonder dat deze nu erg goed wordt.

Maandagmiddag even aan de slag met deze A Bright Shining Lie die ik bij de kringloop was tegengekomen en zonder enige kennis op de gok mee nam. En waar over het algemeen de tv-alure er afdruipt blijkt deze film toch zeker niet slecht en zelfs een klein beetje ondergewaardeerd.

Het verhaal is duidelijk rond John Paul Vann die in een adviseursrol in Vietnam terecht komt waar ik meteen als kritiek aanhaal dat men doet lijken, of in ieder geval niet duidelijk is, dat men vanaf de jaren '50 al betrokken was met adviseurs en Vann niet de eerste was in 1962. Buiten dat vind ik Vann niet bepaald sympathiek omdat hij weinig tijd verspeeld om zijn vrouw te bedriegen en vind ik derhalve Bill Paxton helemaal niet een goed cast die sowieso nooit heel bijzonder acteert maar wel aimabele karakters neerzet en dat past dus totaal niet bij deze gast die vooral ook erg eigengereid en dwars is. Maar dat zijn toch zowaar al de minpunten waar de cheapness verder afstraalt maar de film toch vooral het Vietnam probleem in de notendop toont.

Want het is van meet af aan list en bedrog richting de media, en om goede te rapporten te tonen en promotie af te dwingen, waar men zich eigenlijk totaal niet interesseert voor de daadwerkelijke bevolking en impact. Het hing aan elkaar van statistieken en gezwollen ego's die allemaal hun eigen oorlogje voerden waar het vooral belangrijk was goed over te komen, waar oorlog geld is en vooral viese spelletjes gespeeld worden met allemaal kleine dictatortjes. En opzich worden er zo heel veel elementen aangekaart waar het aan schorte rond de oorlog in Vietnam, geeft het beeld van een aantal key-moments en tevens van het hulpprogramma 'hearts and minds' dat niet alleen hulp inhield maar tevens herplaatsing waar men de bevolking kon afschermen tegen de Vietcong en communistische invloeden.

Zo is het gebruik van archiefbeelden ook altijd goed en vind ik de oorlogsmomenten echt niet slecht maarr vooral kleinschalig waar het meeste gemaakt wordt van een klein budget. En zo weet A Bright Shining Lie toch een heel aardig beeld te creëren met alle problemen in de notendop in combinatie met best nog wel wat bekende namen waar zelfs nog het beruchte beeld van het verbrande meisje, Phan Thi Kim Phuc, lijkt te worden geïmiteerd. Kortom prima film.

Klassiekerzondag bracht deze Havana hoewel deze leeftijdstechnisch daar nog niet echt voorin aanmerking komt. Zien deed ik de film ooit al eens als tiener, waar ik gretig voor ging zitten onder de noemer dat het een oorlogsfilm was. Het enige dat ik me nog kan herinneren is een kogelgat in het voorraam van Redfords auto, verder was het een onwijze deceptie. Maar goed, tijden veranderen...

En je zou zeggen een roerig en broeierig Havana en Cuba zouden zich uitstekend lenen voor een spannende film. Politiek technisch is het interessant met een Castro die vanuit de heuvels oproept tot opstand om de dictatuur te breken en dan is het sowieso altijd interessant te zien hoe het in zo'n land ging. Buiten dat heeft het geheel wel de nodig stijl en zwier, met never ending nights in nachtclubs met genoeg alcohol en mooie dames. Is Redford oké als boefje met hart, is Lena Olin natuurlijk niet te versmaden en snap ik wel dat de soundtrack een oscar nominatie had ontvangen.

Maar buiten dat is de film toch veel te lang, boeien spelletjes en diens spanning mij over het algemeen niet in films, doet zo'n romance tussen Jack en Bobby mij eigenlijk ook niets, en tillen alle goede punten zoals de sfeer en het beeld van Havana de film niet naar een hoger plafond. Het is het eigenlijk gewoon allemaal net niet en ervaar ik de film net zo traag, saai en vervelend als 30 jaar geleden.

Nog even snel griezelen tussen alle Olympische Spelen door en daarbij viel de keuze op deze Darkman 2. Wist ik dat er meerdere delen waren? Volgens mij wel, verwachtte ik er veel van? Niet echt.

Pijnpunt sowieso is dat Neeson is ingeruild voor Arnold Vosloo. Neeson was best wel acceptabel in het vorige deel waar Vosloo toch vooral flets overkomt en acterenderwijs weinig toevoegt. De film zelf kan aanvankelijk nog wel rekenen op pluspunten in de vorm van een aardige sfeersetting en schepping die lekker duister is en weinig verschilt van die in het eerste deel. Kim Delaney is fraai als altijd, Westlake werpt zich in dit geval meer op als crimefighter waar hij in het vorige deel vooral met een persoonlijke vendetta bezig was, en hoe ongeloofwaardig het ook mag zijn dat hij weer tot leven komt, is het fijn dat men Larry Drake weer heeft weten te strikken als bad guy.

Maar verder is het weinig vernieuwend en vooral een kopie van het vorige deel, en regelmatig te dom voor woorden. Zo klinkt Durants pistool zelfs dom, slaat het helemaal nergens op hoe Westlake in de finale van gezicht en kleding wisselt om iedere handlanger voor gek te houden, zou hij sowieso door de mand moeten vallen omdat de lengte niet meer klopt en de kleding niet meer past, dit had men scriptechnisch heel anders aan kunnen pakken door hem sowieso niet meteen achter de kleinste aan te laten gaan, en is de lol er dan ook wel snel af wat mij betreft. De eerste Darkman vind ik ondanks al zijn fouten en dingetjes zeer vermakelijk en een cultproduct, maar dit tweede deel was toch gewoon slecht te noemen.

"The brave may not live forever, but the cautious do not live at all"

Wat kon ik nu beter gaan kijken dan deze documentaire op de eerste dag van de Olympische Spelen terwijl er zelfs snowboard en Freestyle voor was op het moment van kijken? Zien deed ik dit al meerdere keren, iets waar ook verschillende keren menig traantje bij is gepinkt omdat ik eind 2012 met een zwaar ongeluk binnen de schoonfamilie werd geconfronteerd en tevens met een nasleep en revalidatie te maken kreeg waar veel in te herkennen viel. Neem bijvoorbeeld die doodse blik, dat emotieloze gezicht en lethargische staat, het is zelfs 14 jaar later nog voldoende om mij kippenvel te bezorgen.

Maar goed, Kevin Pearce, The Crash Reel, en een aangename vibe met een stel van die nozems living the life, living the dream, doing what they love. Een hekel heb ik dan bij voorbaat al aan een ieder die veilig vanaf de bank dit gedrag, en een vergelijkbare parallel als Isle of Man coureurs, veroordeelt als gekken en maniaken en zelf kennelijk als 100-jarige in bed wil sterven aan ouderdom. Zoals mijn vader altijd roept als het om bergbeklimmen, deepzeeduiken of iets anders gevaarlijks gaat,' ik heb daar niets verloren en dus niets te zoeken'. Hij is afgelopen week 86 geworden waar wat heeft ie bereikt of gedaan? Heeft ie geleefd? Begrijp me goed dat ik buiten de nodige urbex, dat de gemiddelde al doodeng vind, ook niet bepaald een waaghals ben maar ik begrijp zeer zeker wel wat een ander drijft in de vorm van 'the sky is the limit'. In plaats van te veroordelen heb ik juist een ontzettende bewondering dat zij al die remmingen die een ander heeft voor angst en pijn uit kunnen schakelen omdat te doen wat ze graag doen, liever één dag goed geleefd dan een heel leven amper. Buiten dat houden ze er een bepaalde psychologie op na die eenieder er ook op na houdt die bij het leger tekent, mij schieten ze niet dood, ik krijg geen PTST. Mij overkomt dat niet...net zo toepasselijk als de val van Lindsay Vonn vandaag waar ook iedereen alweer een mening over had. Een gebroken been in dit geval, of de rest van je leven de twijfel van had ik toch wel moeten gaan. Het verschil is; zij twijfelen niet, zij doen het gewoon. En dat vind ik razend knap, liever alles verloren dan nooit gegokt.

Maar afijn, terug naar de docu waar het mij niet helemaal duidelijk is of Kevin al gevolgd werd door een documentairemaker en dat het ongeluk simpelweg gebeurt, of dat het beginpunt toch het ongeluk is met een terugblik naar eerder. En Pearce blijkt een opgewekte, aanstekelijke en intelligente jongen, past in het profiel van de langharige nozem, met een leuke vriendengroep, die doen wat ze willen met de Spelen in het verschiet, maar dan slaat het noodlot toe. En wat is het allemaal herkenbaar, het wachten aan het bed, hopen op een wonder zoals wij dat deden een week voor de kerst en zowaar op kerstavond de verbetering inzette. En het is niet mals, met een hele lange weg te gaan waar alles opnieuw geleerd moet worden, die lege duistere blik en dat emotieloze gezicht en de wetenschap dat je met een heel ander iemand te maken gaat krijgen, in zoverre er nog 'iemand' terugkeert waar je iets mee kan. Buiten Kevin zelf is de saamhorigheid hartverwarmend wat heel veel zegt over de community die een bijzonder slag mensen bevat. Maar de documentaire trekt zich daarna nog veel breder met de revalidatie, de wens tot terugkeer, de discussie binnen de familie rond 'trust and risk' waar de aandoenlijke broer David regelmatig doorslaggevend is.

Maar eerst worden we nog even verrast met beelden van X-Game stunts die écht voorbij alle menselijk logica gaan zoals bijvoorbeeld het stunten met sneeuwscooters waar het een wonder mag heten dat die Adam Taylor nog niet in een dwangbuis zit of hartstikke dood is, en nog een aantal momenten wat gewoon helemaal nergens over gaat. Dat is opzettelijk de dood tarten waar een verlamde sporter, wiens naam ik kwijt ben, beweert dat dit is wat het publiek wil, dat de sporters vallen en verongelukken. Nee beste jongen, men wil heldendaden zien, spektakel en sprookjes, ik geloof niet dat men ongelukken wil zien terwijl het geschreeuw van Lindsay Vonn duidelijk te horen was op tv en me nog in de oren galmt en misselijkmakend was. Maar goed, terug naar Kevin waar het verhaal inmiddels is overgegaan in een wederopstanding en de wens weer op de board te staan. En andermaal zit daar een discussie van grote omvang aan te komen, want poeh hé, dan moet je toch wel gek zijn...? Integendeel als je het mij vraagt.

In een wereld waar alles op zijn kop staat, niets nooit meer is zoals het was of zal zijn, een schemerwereld van gevoelens, angst en keuzes waar rede ondergeschikt is, heeft die jongen één wens en dat is terugkeren waar hij goed in was. Het is psychologisch juist heel begrijpelijk dat hij dat terug wil en op zijn minst wil proberen, daar was hij de baas, daar was hij in zijn element, dat biedt hem een gevoel van vertrouwen, hij wil terug in dat gevoel wat hij begrijpt. Zoals hij op een gegeven zegt, snowboarden was op een gegeven een uitweg en het is maar al te begrijpelijk dat hij die uitweg weer zoekt. Ik snap dit best wel ondanks de bezwaren van de familie, die ik net zo goed begrijp, waar hij dan ook de ruimte krijgt om het te proberen, even weer zichzelf is, tot hij er vanzelf achter komt dat het toch nooit weer hetzelfde gaat worden en op natuurlijke wijze afstand kan nemen en het kan accepteren. Begrijp me goed dat ik de stress van de familie echt ontzettend goed snap, anderzijds vind ik het een lastige discussie om iemand op te leggen dat hij maar ergens mee moet stoppen terwijl dat zijn passie is. De krokodillentranen van vriendinnetje Ellery vind ik dan weer ontzettend vals en onuitstaanbaar met de uitspraak dat hij niet weet wat hij hun heeft aangedaan. Zeg juf, je snowboard zelf ook stop jij dan ook even?

Afijn, The Crash Reel was wat mij betreft een mooi weerzien waar een ontzettend breed beeld wordt uitgetekend over een sport en passie die zeker niet zonder gevaar is, waar je soms ontzettend veel geluk moet hebben, maar waar vervolgens ook de onverzettelijkheid van de menselijke geest en het lichaam getoond wordt. De film gaat in die zin over heel wat meer met alle processen rond Kevin en zijn familie in de vorm van een bijzondere wederopstanding, waar de familie naar elkaar toe groeit en een ieder, Kevin niet in de laatste plaats, een stukje wijzer wordt. Prachtig!

Voor een paar euro deze Back the Black op te kop getikt bij de MediaMarkt waar ik verder geen idee van had of dit iets ging worden of heel goed was. Het cijfergemiddelde en verschillende beoordelingen waren niet mals maar dat hoeft niet alles te zeggen.

Om meteen maar af te trappen rond Winehouse zelf, dat dit een unieke persoonlijkheid was, one of a kind, zowel qua uiterlijk als qua stemgeluid, en dat dit onmogelijk te kopiëren valt. En dat terwijl ik ook vrij kritisch ben als iemand niet lijkt op het bedoelde persoon. Maar in het geval van deze film ben ik soepel en vind ik wel dat er naar meer gekeken moet worden behalve het uiterlijk. Want om dan meteen maar een lans te breken voor Abela, vind ik dat ze het best wel oké doet en zeker een bepaalde panache, platvloersheid en taalgebruik etalleert die wel een beetje kenmerkend was voor Winehouse. Buiten dat is de film op zich interessant met de verdeling qua gezin waar ze in opgroeit, de invloed die Blake Fielder vrij snel gaat hebben, en hoe ze met muziek bezig is.

Is het heel boeiend of heel goed? Nee, het eerste uur is zelfs een beetje aan de saaie en brave kant waar je eigenlijk niet veel meer aan de weet komt over het karakter ondanks de mooie focus op muziek, een sterke soundtrack, en de langzame ontwikkeling naar een superster met prijzen. Want het is de switch op het uur naar mindere tijden die de film pas een beetje doet aangrijpen met een reeds verlopen Winehouse, met drugs en drank, de paparazzi op haar hielen en de slechte vibe rondom Blake waar ze net zo min mee kan als zonder. Want wat is dat toch een vervelende vent die altijd alles om weet te draaien en zichzelf in de slachtofferrol zet, overigens overtuigend en goed door de altijd sterke Jack O'Connel, iemand die ik altijd graag zie.

En met de wetenschap wat er komen gaat is het allemaal wel wat, maar 27 jaar en toch ellende voor een heel leven. Eindresultaat is een sterke O'Connel, Abela die doet wat ze doen moet, het punt alleen rond de film is dat het onvoldoende de diepte ingaat en ik achteraf niet het idee heb dat ik meer weet over Amy Winehouse inclusief alle valkuilen en wert wat meer. Ik denk dat er nog wel eens een herkijk aan zit te komen maar voor nu slechts drie sterren.

De weekend afsluiter werd deze Lara Croft: The Cradle of Life. En aanvankelijk was ik verbaasd dat ik überhaupt niet wist dat er een tweede deel was, net zo goed dat de naam van Jan de Bont als regisseur mij verraste. Houd dat verder iets in? Nee niet echt, en bleek dit vooral een film voor wie hersenloze actie wenst.

Toch lijkt dit een kapitale productie, is er een meer dan behoorlijke cast opgetrommeld en doet Ciaran Hinds het goed als bad guy, is de soundtrack acceptabel en hebben we natuurlijk een goede regisseur. Opvallend is verder dat Gerard Butler vooral door de jaren heen zijn scheve bek ontwikkeld heeft want hier kan hij zowaar nog normaal praten en mag geconcludeerd worden dat Lara niet bepaald de beste archeologe is en je haar beter niet over de vloer kan krijgen want alles gaat naar de tering als zij er eenmaal is.

Buiten dat heeft de film enkele fouten wat consistentie betreft, of wat anders gewoon vreemde keuzes genoemd kunnen worden, zo is de snee in haar arm vreemd om te doen aangezien ze al een bloedende wond in haar been heeft, daarnaast verschijnt en verdwijnt de wond naargelang haar uitkomt. Verder kan het nooit dus normaal, van ieder ritje of aankomst moet een spektakelstuk gemaakt worden en moet gestunt worden. Maar ja, de conclusie was al gesteld dat dit puur om hersenloos vermaak en spektakel gaat en voor wie dat wenst is er zat te zien en is het geheel vlot te noemen.

Op het vlak van hersenloos vermaak en spektakel zijn er wel betere films die in die zin iets meer hebben, kortom deze Lara Croft is wel redelijk aan de magere kant waar ik net over de helft wel al redelijk klaar mee ben. Een voldoende gaat dit dan ook niet krijgen.

Maandagmiddag even lekker lui op de bank met een film, en met alle aanbod bleek het maar weer eens lastig om iets uit te zoeken. De keuze viel uiteindelijk op deze kringloop vondst genaamd My own private Idaho waar ik ansich qua verhaal niet meteen voor zou vallen, de film heeft echter wel een goede cast, bekende regisseur en had bij uitkomst genoeg aandacht van de filmprogramma's en kreeg het duo Phoenix en Reeves ook nog de nodige aandacht met een uitdagende fotoshoot. Dit alles leek mij toch genoeg om de film eens even te proberen.

Waar de synopses of voorhand redelijk simpel lijkt met Mikey en Scott die elkaar al spoedig vinden gaat de film toch op zijn minst wazig van start met een dromerig sfeertje, en aparte droom-sequences die de narcolepsie van Mikey voor moeten stellen. Nu ken ik toevallig iemand met narcolepsie maar dat ging in haar geval toch wel wat anders, en het zag er ook anders uit, maar dat geheel ter zijde want wellicht dat het verschilt per persoon. Met de film wil het daarna vooral niet bepaald vlotten, met die vreemd wegtrekkers van Mikey, maar vooral ook omdat de film simpelweg bevreemdend is, rare dialogen, rare overgangen zoals de Magazine covers en bijvoorbeeld veel stuurloos gedoe met een aantal daklozen in de stad en veel andere passanten. Duidelijk is overigens wel dat dit een adoptatie van een toneelstuk betreft maar dat ook weer geheel terzijde.

En het wordt er niet beter op met de carnavalesk ogende sexscènes tussen verschillende hoofdrolspelers, normale mensen komen we niet tegen, staat alles wat we zien ongetwijfeld symbool ergens voor en wil ik als pluspunt nog enkele cinematografische momenten aanhalen die er prachtig uitzien qua kleuren en locatie. Maar verder ontbeert het mij aan moraal en richting, want wat wil dit geheel nu eigenlijk en waar zijn de hoofdrolspelers nu eigenlijk naar opzoek? Het zegt mij allemaal bitter weinig met als laatste de verrassende constatering dat dit na Point Break werd opgenomen terwijl Reeves er verschrikkelijk jong uit ziet en een eerdere rol lijkt. Afijn, weer één voor de statistieken die ik verder snel ga vergeten, daarom geen voldoende.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze La Piscine waarvan ik vooraf wel wist dat dit waarschijnlijk niet mijn ding ging worden, maar ik was toch wel nieuwsgierig vanwege de goede comments en überhaupt kon ik de film voor €3 scoren. Dus kom maar op...

Men nemen het stel Marianne en Jean-Paul die erop los luieren in en rond het zwembad van hun villa waar de vrede weldra verstoord zal worden door het verschijnen van een vriend en zijn dochter. Zonder dat het duidelijk gezegd wordt is de aanwezigheid van Harry door de ene erg gewild en de ander niet zo zeer. Vrij snel daarop komt de focus te liggen op onderhuidse spanningen rondom de relaties, jaloezie, en vooral Jean Paul's focus op Penelope. Zonder dat dit de film voor mij naar grotere hoogte stuwt is het overduidelijk dat de film van begin tot einde bulkt van de stijl, swung en klasse. Buiten dat is er de sterke cast met de prachtige Romy Schneijder en tevens goed acterende Jane Birkin.

Duidelijk is dat de film heel veel moet hebben van de onderhuidse spanning waar het er meteen vanaf druipt bij het stel maar net zo goed tussen Harry en Marianne of Jean-Paul en Penelope. En dat zit in hele kleine dingetjes, en is het bijzonder subtiel, een korte vraag, een lange blik, een vriendelijke aanraking, of het aansteken van een sigaret, er is geen gebaar woord of blik zonder een dubbele laag. En in die zin is het ontzettend boeiend te zien wat er tussen deze vier mensen gebeurd, want al vrij snel broeit het aan alle kanten, en is het jaloezie en wantrouwen dat de gemoederen bezig houdt met ernstige daden tot gevolg. Maar zo op het uur slaat bij mij toch de verveling toe, want de film loopt niet over van tempo en is zo nu en dan zelfs aan de saaie kant.

En op zich is dat wel een beetje jammer waar ik een beetje gelaagde en ingewikkelde film best wel kan waarderen, toch is La Piscine net even een brug te ver. Dat dit niet helemaal mijn ding ging worden kwam dus wel uit, desalniettemin krijgt de film wel een goede voldoende niet omdat ik er zoveel mee heb maar wel vanwege de getoonde klasse.

En dus volgde de derde griezelfilm van de avond waar het dus maar niet wilde lukken, en deze The Fields het ook niet echt ging worden.

Centraal staat het jongetje Steven met niet de beste vader en moeder die gestald wordt bij opa en oma op de boerderij omgeven door korenvelden. En even lijkt het erop in alle broeierige warmte al dwalend door de velden dat dit misschien toch iets gaat worden. Opvallend is dat de cinematografie lang niet slecht is, met redelijk camerawerk, en vooral mooie kleurenfilters en worden de velden zelf ook mooi gevangen in een bepaalde onheilspellendheid. Buiten dat is de jaren '70 sfeer wel mooi en acteren de oudjes erg goed.

Maar het zijn magere momentjes in een verder weinig tot interessant plot waar Steven eigenlijk veel te wijs is en ook bepaald niet bang aangelegd terwijl daar erg veel reden voor is, vind ik de aanwezigheid van zo'n non actrice als Tara Reid ook weer een slecht teken, wordt er vrijwel niks gedaan met de echte spanning en sfeer, zijn de dialogen soms erg dom en vind ik de ontknoping zelfs erg slecht. En zo wist dus ook de derde film niet te bekoren deze zaterdagavond griezelavond, gelukkig heb ik wel een mooie deuk kunnen slaan in de grote stapel horrorfilms die ik nog liggen heb.

Omdat House of the Dead een beetje tegenviel had ik nog wel even zin om door te zetten in dit genre en dat leverde deze Zombies op ook wel beter bekend als Wicked Little Things. De cast lijkt oké dus kom maar op, maar helaas gaf dit ook niet echt voldoening.

Zoals reeds gezegd, het intro leek nog niet zo gek, oogt het als een verzorgde productie, lijkt de cast oké, is het vooral sfeervol te noemen en zijn er een aantal mooie locaties, maar daar is het meeste dan ook alweer mee gezegd want vooral rond het gezin Tunny en hun plotseling verhuizen naar het landelijke gedeelte ontbeert het nog wel eens aan logica. Dus je stapt zo in je auto met een paar koffers en dan moet je maar afwachten in welke staat dat huis is? Meubels? Faciliteiten? Neem bijvoorbeeld de nutsvoorzieningen...ja bijzonder dat je daar zo naartoe trekt. Buiten dat wordt dit nooit een zombie film maar is dit eerder een horror light als er al sprake is van horror.

Boeien doet het verhaal op een gegeven moment al allang niet meer waar de film toch een allegaartje betreft van allerlei andere films waar leentje buur is gepleegd, en het al snel duidelijk is dat de kinderen zich op bepaalde mensen richten met hun wraak. Het zal me eigenlijk, waar de film alles behalve een slechte of goedkope productie oogt maar het gewoon niet interessant of boeiend wordt, en het voornamelijk te danken is aan mijn aantekeningen dat ik überhaupt iets kan schrijven over de film want eigenlijk weet ik er al helemaal niks meer van. Snel op naar de volgende want mijn honger op zaterdagavond griezelavond was nog niet gestild.

Zaterdagavond griezelavond brak nogal vroeg aan met deze House of the Dead waarvan ik vorig jaar, zonder weinig succes, het tweede deel al eens had geprobeerd. Zou dit veel beter worden? Tja, het is maar wat je verwacht van Uwe Bol die naar mijn mening nog nooit iets kwalitatiefs goed heeft geproduceerd. Oftewel dit was ook weer niet veel soeps.

Typisch is het beeld rond het feestje met natuurlijk alleen mooie jongens en meisjes, schaarsgekleed en zelfs topless ook nog even als het kan. Na het zonderlinge boottripje is het al vrij snel duidelijk dat het niet helemaal pluis is op het eiland, dat geldt hetzelfde voor de film zelf waar de dialogen te dom zijn voor woorden laat staan zo'n karakter als Salish in zijn zuidwester. Leuk is op zijn minst nog de grap wanneer Captain Kirk verschijnt en er iets gezegd wordt over een onderzeeboot kapitein, een grap die wellicht niet veel mensen zullen begrijpen of toch wel?

En eigenlijk is het geheel tot over de helft niet te harden waar de boel gelukkig opgefleurd wordt door de mooie dames in de vorm van Erica Durance en Ona Grauer. Maar halverwege tussen de nodige game verwijzingen door mond de film toch uit in een humoristisch tweede deel die net zo goed nergens op slaat, maar wel vermakelijker is dan het eerste gedeelte. Opvallend is dat iedere rave feestganger opeens een wapenexpert eerste klas is, high kicks uit kunnen voeren, alles kunnen ontwijken in parcourachtige maneuvels, en we eigenlijk opeens in een full blown martial arts/actiefilm blijken te zitten waar iedereen als een actieheld kan knokken. Slaat dat ook maar ergens op? Nee totaal niet. Maar grappig is de slachting op het kerkhof nog wel te noemen waar het spektakel regent en het camera werkt ook goed is.

Desondanks zit het verder vol met vreemde momenten, zombies die heel goed kunnen zwemmen en heel erg snel zijn, is het hoofd van de zombie opeens ook niet meer de bottleneck, wordt er soms opgebouwd naar helemaal niets en wordt er bij tijd en wijlen gruwelijk slecht geacteerd. Een voldoende gaat dit dan ook zeker niet krijgen en had ik zoiets van snel op naar de volgende.

De hoofdfilm van afgelopen zaterdag betrof deze Galveston die vooral vanwege Ben Foster op interesse kon rekenen, want deze acteur zie ik graag ook al ontbrak het me verder aan kennis rond deze film. En hoewel Galveston enkele goede momenten heeft werd het toch niet de top die ik gehoopt had.

Duidelijk is het beeld van hitman Roy die in de shit raakt met zijn baas en vervolgens de benen neemt met de jongedame Rocky als passagier tegen wil en dank die weinig anders rest dan aanhaken waar het aanvankelijk niet bepaald botert tussen de twee maar ze toch ook op elkaar aangewezen zijn. Verder betreft het een beeld van ellende en droevenis zoals we die wel vaker zien in Amerika, rond het lager allooi, de uitgestrektheid, weinige kansen en vele pech die een mens kan hebben in Amerika. Wat rest is armoede en criminaliteit in het kwadraat waar het regelmatig de vraag is wie er nu aan lager wal is Roy of Rocky.

De vlam slaat regelmatig in de pan tussen de twee waar de film verder de tijd neemt om op te bouwen, de aparte manier van filmen opvalt tijdens de eerste schietpartij, is het geheel op zijn minst neonoir, smerig, duister en donker te noemen, en wordt er prima geacteerd. Maar ondanks het sterke einde heeft de film het toch niet helemaal, want ondanks de korte speelduur heeft het geheel regelmaat moeite te blijven boeien, is het regelmatig te traag, biedt het verhaal niet genoeg en ontstijgt de film daardoor de middelmaat helaas niet. Een drie is wat rest voor de moeite.