menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Lovelyboy. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019

The Secret Life of Walter Mitty (2013) 4,0

gisteren om 18:08 uur

Mooie een bijzonder aandoenlijke film die verschillende debacles en drempels in het leven fantasierijk bestrijd en daarnaast een prima boodschap heeft.

Als eerste aan te halen dat Ben Stiller een geweldige en ingetogen rol neerzet, daarnaast doet hij de regie ook nog. Nu ken ik de beste man alleen van bar slechte comedy's met die andere draak genaamd Wilson, en slechts twee keer kon ik een andere film met Stiller op prijs stellen. Meet the parents en There's something about Mary. Maar met Walter Mitty laat Stiller toch zeker zien een betere kant en talent te hebben die hij goed verborgen gehouden heeft.

De film volgt de niet erg sociaal ontwikkelde Walter die vooral droomt over wat hij zou willen doen en, zo blijkt later, te snel volwassen geworden is na de dood van zijn vader. Na de beginfase met de 'afwezige' momentjes vreesde ik de eerste kijkbeurt het ergste maar eenmaal op reis verandert de film geheel qua toon. Een visueel overdonderd coming of age verhaal komt tot je met een Walter die steeds verder ontpopt en bijzonder geestige en kolderieke momenten meemaakt. De helikopterpiloot met zijn karaoke is geweldig, dat mini vliegveld en op het einde de fouillering is ook bijzonder grappig. Verder valt de verschrikkelijke transitiemanager Adam Scott op als iemand die zich zelf erg grappig vind maar een totale lul is.

De film is visueel overdonderd mooi, de muziek is fijn met Arcade Fire, Jose Gonzales, Of monsters and men en David Bowie, en er is prima gecast en wordt prima geacteerd. De eerder genoemde Scott is perfect als hork, Wiig doet het ook aardig, maar vooral Penn, bekend als dwarsligger, past perfect in het beeld, wat van hem bestaat, en de afstandelijke en ongrijpbare fotograaf die hij speelt. Daarnaast valt het scenario op, maar moet wat mij betreft toch de meeste aandacht uitgaan naar de boodschap en achterliggende filosofie. Betutteling van ons zelf, drempels, niet durven, niet leven, niets ondernemen, geen geloof in je zelf en een saaie grijze eenheidsworst worden, allemaal door de betutteling van de maatschappij van tegenwoordig en de hokjesmentaliteit. In dit geval de te snel volwassen geworden Walter, die een bijna onwaarschijnlijke wereldreis moet ondergaan voor een andere state of mind, iets dat ook in het hoofd bereikt kan worden zonder van een rots te springen bij wijze van spreken. Maar de spreekwoordelijke ontbolstering die we zien door de reis is natuurlijk veel leuker om te zien.

Aandoenlijk, bijzonder vermakelijk, denkvoer voor velen, ook een hintje naar een beetje zelfwaardering en alles met elkaar een film om te kijken met een lach en een traan.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Wrestler (2008) 4,5

gisteren om 14:46 uur

Use his leg! Use his leg!

Heerlijke ontnuchterende film die in veel aspecten van toepassing zal zijn op het leven als artiest, sporter of bekendheid. Niet alleen is de roem en glans die men vaak ziet een dun laagje vernis, overigens een laagje vernis die wel heel snel dof uitslaat achter de schermen, tevens blijkt men dan ook maar gewoon 'mens' te zijn, een mens met problemen en een 'rugzak'.

Voor Randy geld niet anders, met een toneel waar de glans al héél lang af is en de verdienste nihil. Bijzondere parallel met hoofdrolspeler Rourke wiens carrière in aanloop van deze film eigenlijk, spreekwoordelijk gezien, op de intensive care lag maar een opmerkelijke revival kreeg door deze rol. Wellicht dat Rourke het karakter ook daarom zo overtuigend in al zijn tragiek en ellende neer kan zetten. Een troosteloos beeld dient zich aan waarin Randy probeert met karige baantjes rond te komen, om zijn bouwval van een trailer te kunnen betalen en zich 's avonds door malloten als Necro, een echte worstelaar overigens, te laten aftuigen. En dat toch wel op een reeds aanzienlijke leeftijd. De troosteloosheid en tragiek springt er van af voor deze held die niet anders wil en niet anders lijkt te kunnen. Maar de jarenlange doping en roofbouw op zijn lijf eist zijn tol, die gast die hem overigens die steroïden verkoopt, Scott Siegel, zit momenteel een straf uit van 45 jaar voor...je raadt het al...de handel in steroïden, overigens gepakt nog geen jaar na de film.

Het omslagmoment komt, het roer moet om. De momenten van eenzaamheid en het 'hardloop' moment zijn best wel pijnlijk en aangrijpend. Tijd om een 'normale' baan te zoeken, te werken aan de relatie met zijn dochter en wellicht dat er een relatie met Pam in zit, en ik moet zeggen Tomei daar op 44-jarige leeftijd, mag er best zijn. Even lijkt er hoop te gloren, het werk achter de balie lijkt hem goed af te gaan met een bepaalde charme ook nog, maar iedereen zal begrijpen dat die man hier niet voor gemaakt is. Hij probeert te veranderen maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, vooral als alles, dochter, werk en Pam, lijken te mislukken. I only get hurt outthere is zijn best wel nuchtere en logische conclusie wat een vlucht terug de ring in praktisch rechtvaardig. Ik zelf heb zoiets daar hoort hij thuis, daar is hij iemand, laat hem dan maar in het harnas sterven. En eigenlijk is de aanloop naar de laatste Ram-sprong super aandoenlijk. Waar ik dan vooral nog even over pieker is de filosofie over het willen/moeten veranderen, iets dat Ram wil en Pam niet durft. Maar op het einde is het andersom, en lijkt Ram vrede met zich zelf gesloten te hebben. De twee vinden elkaar daardoor niet in die zin...

Het sfeertje is gaaf. Lekkere jaren '80 muziek van vooral onbekende bands behalve op het einde waar The Scorpions en Springsteen voorbij komen. Prima gewerkt met echte worstelaars, de meesten zijn echt en geen acteurs. Ik was vroeger altijd een enorm fan The Sting en Goldberg, maar die hier geschetste ambiance is uiteraard erg pijnlijk. De verering met die signeersessie, iets waar de glans ook behoorlijke verloren gegaan is en slechts tragiek blijft, is ook een opvallende en aparte scene. Wat als laatste opvalt is de zware en deprimerende sfeer plus het hoofdpersoon. Rourke zet een glansrol neer als een 'kluns' zoals zijn dochter hem noemt, maar wel een meelijwekkende en sympathieke kluns. Je zou zeggen dat het domste is die ring weer in te gaan maar in zijn geval schuilt tegelijk in die tragiek juist de mooiheid van het verhaal.

Bijzonder, apart, goed geacteerd, deprimerend en vreemd genoeg toch ook voldoening. The Wrestler, wellicht een karakterstudie betreffende het volgen van je hart, en te doen wat je graag wilt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Life (2017) 2,5

afgelopen maandag om 14:11 uur

Eerste keer al weinig van onder de indruk, en nu de tweede keer is het niet veel beter en dat ondanks een ruime cast die praktisch allemaal niet bijzonder uitblinken.

Een film die er visueel best wel goed uit ziet, het beestje heeft ook zijn aardige momenten en de muziek van Ekstrand is wel heel goed. Maar verder mislukt de film vooral op platte niet aansprekende personages, en wordt, zoals hier boven ook al door iemand gesteld wordt, wel heel vaak de verkeerde beslissing genomen en dat voor getrainde astronauten die protocollen horen te volgen. Het enige wat me logisch in de oren klinkt is de derde 'firewall'. Snap dan bv ook niet dat de 'commander' met dat ding om zich heen geslingerd niet besluit de ruimte in te duiken zodat dat beest weg is bij het station en de rest van de bemanning veilig.

Wat rest is een aardig tussendoortje voor een keer met wat spanning maar dat is het dan ook snel. Jammer eigenlijk want hier had toch wel meer van te maken geweest. Het einde vind ik overigens dan wel weer humor.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wind River (2017) 4,5

afgelopen zondag om 10:33 uur

This ain’t the land of back-up, Jane.
This is the land of you’re on your own.


Behoorlijke stemmige, treurig en tragisch film die zich afspeelt in een indianenreservaat en behoorlijke maatschappelijke problemen aan de kaak stelt tussen de indianen en de staat. Behandeld als tweederangs burgers, onbegrepen en in armoe, zien we vooral een worsteling om te overleven en als er wat gebeurt als een vermissing of moord wordt daar dus praktisch niets aan gedaan. Wat verder vooral centraal staat in de film is het omgaan en uiten van verdriet, iets dat een lastig ding blijkt vooral met een dergelijk verlies als we hier zien, en waar Cory/Renner, ondanks zijn eigen molensteen, de nuchtere tegen balans vormt.

De film kenmerkt zich door prachtig natuurschoon en een bizarre en stemmige soundtrack, dat zweverige gezang geeft het geheel iets mystiek en ongrijpbaars. Een interessante parallel speelt zich af tussen de lopende zaak en Cory's geschiedenis en zorgt dat hij betrokken is en helpt, hoewel de tragiek en pijnlijke herinneringen van hem afdruipt krijgt hij met de afloop een soort afsluiting voor zijn eigen leed. Verder valt vooral de problematiek op, de vorm van leven en omgang met dingen. Meelevend met agente Jane vraag je samen met haar af wat voor twilight zone je binnen bent gewandeld. Tevens is er mooie symboliek tussen de beide meisjes, Natalie en Cory's dochter, de ene vrij gelaten onder het mom dat ze volwassen is en ze zelf moet leren, de andere beschermd opgevoed. In beide gevallen toch het noodlot toegeslagen.

De uiteindelijk aankomst op het boorterrein gaat met de nodige spanning samen, hoewel het wel erg duidelijk is dat daar iets gebeurt is vooral na de 'standoff' nadat een van de agenten terecht stelde dat ze ingesloten werden blijft de spanning aanwezig. Mooie shoot out, mooie jacht en einde geleid door Cory. De flashback is op het ongemakkelijke af. Vier van die ongemanierde hufters die zich niet weten te gedragen. Prima en typerende rol van Benthal overigens. Sfeervolle en stemmige film, vol tragiek en treurigheid, met een deprimerend beeld betreffende de indianen en hun problematiek. Prachtige natuurbeelden en dit muziek. Goed geacteerd en al met al een prachtige en erg beklijvende film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Doubt (2008) 4,5

afgelopen zaterdag om 23:25 uur

I object to your tone.

Uiterst vakkundig opgebouwd drama dat in één adem te noemen valt met bijvoorbeeld Spotlight. Een film die het niet moet hebben van gang of spektakel, maar uitmuntende acteerprestaties en dialogen. En daar slaagt de film wat mij betreft formidabel in.

De film opent overigens met een heerlijke toespraak van Hoffmann over saamhorigheid, lijden en hoop. Een preek waar overigens ijzeren bitch zuster Aloysius meteen al commentaar op heeft. Een teken dat ze bij voorbaat al 'problemen' heeft met Father Flynn, waarna het slechts zoeken is naar een stok om te slaan. En godallemachtig wat bewijst Streep zich als een bevoordelend, onverdraagzaam, stug kreng dat iedere verandering te vure bestrijdt, waar Father Flynn voor hervorming en versoepeling staat. Niets is goed, van de suiker, de lengte van de nagels tot de balpen. Wat zou onze lieve heer daar allemaal wel niet van zeggen! Bijzonder goed gebracht en geacteerd, in wat voor stramien de zuster vast zit, en vervolgens de volhardendheid dat ze zich aan haar idee/gelijk volhoudt. Toch wordt Hoffman's deel subtiel genoeg gebracht om het geheel ondanks het vuurwerk en de dwarse persoonlijkheden mooi in het midden te houden. Wat is nu waar? Een waarheid die gedurende de film verschillende keren heen en weer schuift.

Waar gaat de film nu over? Is dat de grote olifant in de kamer genaamd 'misbruik' die iedereen zorgvuldig negeert? Ik persoonlijk prefereer toch een simpelere machtsstrijd tussen het conservatieve en het progressieve. De zuster is de belichaming van stijfheid, ijzeren hand, toorn en discipline, groot verschil bijvoorbeeld qua sfeer tijdens het avondeten tussen de zuster en de pastoor. Het verschil tussen beide karakters is immens en de machtsstrijd des te groter. Amy Adams speelt naast deze twee grootse rollen haar bijrol van de naïeve zuster met verve. Een naïviteit die zuster Aloysius ook vaststelt maar die vooral invult met haar eigen vooroordelen en onverdraagzaamheid, sterker nog, veel komt dwangmatig over vooral het idee wat ze heeft en koste wat kost door zal drijven. Om als laatste te beginnen over de mooie sfeervolle beelden van de authentieke en herfstsfeervolle straten.

Mooi drama, dat mij altijd weer aanspreekt en die zich vooral leent voor goede acteurs en een goed opgebouwd script qua dialoog en een film die met recht voor verschillende prijzen was genomineerd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Black Rain (1989) 3,5

afgelopen zaterdag om 10:40 uur

I usually get kissed before I get fucked

Stevig en typerend jaren '90 product met Douglas in een vrij kenmerkende, licht over the top, van dik hout zaagt men planken, beetje fout doch sympathie wekkende rol. Een rol die nu overigens niet meer gepruimd zou worden maar in het tijdsbeeld van de jaren '90 en de setting met botsing der culturen het toch best wel aardig doet.

De film valt vooral op, en werkt soms best op de lachspieren, als botsing der culturen. De snedige en sarcastische opmerkingen van de twee Amerikanen in een voor hun onbegrijpelijke cultuur. In die zin zijn het twee ongelofelijke boeren, vooral Douglas, die de zaak wel even op zullen lossen op hun manier, onbehouwen bij tijd en wijlen, maar toch ook met veel gevoel voor sarcasme en directheid, iets wat ze in Aziatische culturen niet gewend zijn, te werk gaan. Zo op het uur, na de dood van Garcia, versnelt de film wanneer Douglas zijn eigen plan trekt met een mooie opbouw naar een finale shoot out en achtervolging.

Het verhaal is niet te ingewikkeld, een niet helemaal schone smeris die toch principes heeft en zich midden in een Yakuza oorlog terug vind en dat op geheel eigen wijze beslecht, camera werk is van Jan de Bont die weer laat zien een goed oog te hebben voor mooie opnames, de muziek van Zimmer is typisch een jaren '90 product, doet soms pijn aan de oren maar heeft toch wel een paar mooie melodieën. Garcia prima als innemende smeris, de karaokescene is zowel pijnlijk als innemend, Matsuda wellicht nog wel het beste als de gewetenloze, kille en vooral arrogante Sato, het geschetste beeld in het begin van Douglas met zijn motor te scheuren is wel eens wat te stoer, gelukkig stabiliseert zich dat een beetje, en zowaar krijgt Douglas, die het niet zo nauw neemt, een lesje ethiek van Masahiro die hij zich, hoewel wat braaf en simpel, toch aantrekt. 'Er is geen grijs gebied, diefstal is diefstal.'

Prima prent, stevige actie, stijlvol duister geschoten in de donkere, drukke en kleurige Japanse straten, genoeg spanning, en hoewel enigszins achterhaalt door de tand des tijds nog altijd goed vermaak en een grote factor aan jeugdsentiment. Weet nog dat ik destijds erg geschokt was door wat Garcia overkwam.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sin City: A Dame to Kill For (2014) 3,0

Alternatieve titel: Frank Miller's Sin City: A Dame to Kill For, afgelopen donderdag om 20:27 uur

Een vervolg op het fantastische Sin City, en jammer genoeg valt de film best wel tegen.

De visuele stijl valt in het begin meteen weer op als mooi, maar heeft ook een aantal momenten dat het zijn hand overspeelt en waar de stijl vooral níet mooi is, en alles behalve Sin City of stripachtig aandoet. Op dat moment checkte ik zelfs nog even of dit wel een Rodriguez productie was.

In Sin City zijn de verhaallijnen en de karakters om te smullen en teert de film bijzonder goed op een simpele aanpak die duidelijk is maar niet verder dan nodig de diepte ingaat. Iets wat in A dame to kill for verre van lukt. Slechts Marv is redelijk op dreef en vermakelijk, de momenten met hem zijn dan ook erg prettig. De andere karakters komen totaal niet interessant over en de film lijkt sowieso meer om dialogen te draaien en een poging diepte aan karakters te geven terwijl het format overduidelijk veel meer gebaat is bij korte dialogen en snedige opmerkingen. Daarnaast pakte de keuze voor Brolin erg slecht uit, hoewel een betere acteur dan Owen, lijkt het niet te werken en wanneer hij met zijn verbouwde kop wederkeert wordt de aversie alleen maar groter want de poging hem op Clive Owen te laten lijken uit Sin City laat hem er juist uitzien als Jackie Boy. Erg jammer...

Aardig voor een keer, vermakelijk op zijn hoogst, mooie Eva Greene en minuscuul rolletje van de eveneens prachtige Emmy Robbin, leuke titelsong van Aerosmith, maar helaas haalt de film verre van het niveau van Sin City.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Pianist (2002) 4,5

afgelopen donderdag om 19:56 uur

Oudje onderhand alweer, Polanski's Holocaust film, en behalve dat ik deze film meer waardeer dan Schindler's List heeft de film nog niet aan kracht ingeboet.

Waar ik normaal over de film zou vallen als product met het zogenaamde 'Titanic-syndroom' stoor ik me in dit geval niet aan de belangrijkere achtergrond waar slechts de focus is op één iemand. Sterker nog Polanski brengt de film op voortreffelijke manier, heel subtiel met een soort bevreemding die met kleine dingen begint. Het ongeloof maar ook de hoop dat het niet lang zal duren en wel mee zal vallen springt er af. Toch wordt erg subtiel gebracht hoe het hele fenomeen in een steeds verdere neergaande lijn raakt en de familie afstompt. De armoede en zorgen stijgen, langzaam verschijnen de verhongerde kinderen of ouderen in het straatbeeld waar iedereen over heen stapt en om heen loopt en langzaam zakt het leven in de getto naar een steeds deplorabele niveau. De familie en Wladek heeft de focus op overleven terwijl er structureel momenten van spot, de dansscène, of wreedheden voorbij komen van de Duitsers. Het gebeuren met de man in de rolstoel is toch wel behoorlijk indringend en onderstreept op schrijnende wijze de selectieve wreedheid die ieder met een Jodenster kon overkomen.

Eenmaal ontdaan van familie volgen er een aantal beklijvend en prachtige scenes zoals de huilende Szpilman dwalend door die lange lege straat vol met achtergelaten bagage en eigendom van alle aard. Vervolgens dringt zich een beeld op dat Martin Gray ook al eens omschreef, de goed levende Pool die over het algemeen geen zier gaf om de gemiddelde Jood. Bewust is de markt van kleur vergeven en is er geen nee te koop, dat lot is slechts voor de Joden weggelegd. Het daarop volgende deel is het toch wel het sterkste, Szpilman die ontkomt, ondergebracht wordt, in alle eenzaamheid en vervolgens ziekte probeert te overleven, de opstand van dichtbij ziet in beide gevallen en wanneer aan zijn lot overgelaten als een verwilderde man in de puinhopen van het getto rondzwerft. Het tot puinhoop verworden getto ziet er adembenemend uit, zo ook de beelden wanneer het brand na de tweede opstand. Een van de redelijke slechte momenten van de film is tijdens een van de opstanden, wanneer enkele overblijvers worden geëxecuteerden vuurt de Duitser naar links terwijl de mensen rechts vallen. Geen verwondering wanneer de Duits officier gespeeld wordt door Kretschman, hij wordt voor niets anders gecast lijkt en ik moet zeggen dat de scenes tussen de twee bevreemdend zijn en de Duitser kill overkomt. De echte Hosenfeld hielp meerdere onderduikers waaronder Joden, iets wat nooit erkend is en de beste man is zoals velen gecrepeerd in Russische gevangenschap. Als laatste de muziek nog even te noemen waar een merkwaardig maar werkende balans in is gezocht door Polanski. Bijzonder stemmige en mooie klassieke muziek wordt afgewisseld door Klezmer aandoende melodieen tijdens de wantoestanden in het getto die het geheel en de wreedheden iets kolderieks en surrealistisch geven.

The pianist, een erg boeiende en treurige film die niet prat gaat op het shockeffect maar eerder de opbouw heeft van een neerwaartse vicieuze cirkel. Desondanks komt het idee, hetzij redelijk subtiel, meer dan over en geeft Adrien Brody een masterclass weg met een rol die hem op het lijf geschreven is, maar tevens en prijs opleverde.

» details   » naar bericht  » reageer  

The King (2019) 3,0

afgelopen donderdag om 19:18 uur

Filmpje die ik even meegepakt heb op Netlflix, en die veel pluspunten maar ook wat minpunten had.

De film wordt uitermate traag opgebouwd en is het beste te bestempelen als drama en een film waar dialoog toch vaak centraal staat. Op zich niet iets dat een probleem zou hoeven zijn, maar wellicht dat ik op een verkeerd moment voor de film ging zitten of dat ik iets anders verwachte, combi van beide, want ik had erg moeite bij het verhaal en de dialogen te blijven. Pluspunten zijn onder meer de mooie stijl en visueel prachtige plaatjes zoals de belegering van het kasteel met de katapulten, het één op één gevecht in het begin is ook opmerkelijk en voor het gevoel erg realistisch, je hoort de mannen hijgen en zwoegen onder de last van hun harnas en in die zin belemmert het meer dan dat ze er voordeel uit halen. De toespraak voor de slag vind ik wel bijzonder vanwege de intensiteit die hij er in legt en de gevechten zelf van die stukken blik glijdend in de drek is niet alleen mooi gebracht maar andermaal realistisch.

Alle acteurs vallen in zekere zin op, Chalamet erg sober, Edgerton eens een keer in iets anders en Pattinson valt ook erg op in een opmerkelijke rol, om als laatste Sean Harris die ook goed is in zijn rol. Tenslotte de soundtrack die minimalistisch te noemen is maar ontzettend stemmend en dreigend is, heerlijk. Aardig voor een keer, degelijk in die zin, maar niet iets waar ik helemaal van onderste boven ben.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jacob's Ladder (1990) 4,5

afgelopen donderdag om 11:52 uur

Voor de derde maal gezien en andermaal geheel overtuigd van het goede script, de vele dubbelzinnigheden, de werkelijk waar heerlijke sfeer en subtiele griezel/schrik momenten. Robbins overtuigd voor de zoveelste maal en ik verbaas me eigenlijk dat de film zo weinig bekend is. Veel airtime heeft de film niet gehad in zijn bijna dertig jarige bestaan. Twee keer op een Engelse zender, en twee keer bij de Belgen. In Nederland is hij zover bekend nog nooit uitgezonden. Ook opmerkelijk dat hij pas vijf jaar na release in de bioscoop kwam.

Enfin, andermaal onder de indruk. Upgrade qua cijfer is wat mij betreft wel op zijn plaats.

» details   » naar bericht  » reageer  

Der Untergang (2004) 4,5

Alternatieve titel: Downfall, 5 november, 18:22 uur

Er maar even ter beoordeling door heen gedraaid, en behalve dat de film intrigeert, valt ook op dat het boek van Joachim Fest ontzettend goed gevolgd wordt. Aangezien Fest de 'biograaf van Hitler' genoemd werd en meerdere werken over Hitler en Speer schreef zal wat we voorgeschoteld krijgen niet ver van de waarheid liggen.

De film begint met de echte Traudl, die behalve de domme en jeugdige naïviteit die velen in de fout liet gaan, ook duidelijk het Duitse trauma verwoord van allen die vlak na de oorlog opgroeiden. Hoewel kort, best wel een interessant stukje inzicht. De film vervolgt zich met een opvallende verschijning in die zin, Hitler zelf dus, die verrassend warm, hartelijk en menselijk over komt. Een verfrissend beeld om een 'mens' te zien, weliswaar nog steeds bizar waar hij gedurende vijf jaar de wereld in wist te storten, maar het boeit meer dan een in en inslecht beeld waarbij hij de verpersoonlijking van het kwaad is. Iets wat in die zin niet eens zou kloppen.

Na een sprong enkele jaren vooruit komt er een uiterst bizar beeld naar voren. Een bijzonder tweedeling, tussen die in de bunker en het gepeupel buiten in de chaos, wordt prima gebracht. Bijna decadent, puissant en geschift gedrag komt naar voren met als voornaamste de wereldvreemde Braun die constant met opmerkingen strooit die kant nog wal raken en lacht alsof ze ernstig labiel is. Zo vergrijpen de meesten zich aan wilde feestjes, roken en drinken alsof het leven ten einde loopt. Des te schrijnender zijn de beelden van de machtswellustelingen in de Greifcommando's, de ouderen die liggen te creperen, soldaten die voor een onmogelijke zaak strijden. "Morgen zal ik vervloekt worden door miljoenen.' Goed geraden ouwe...doch slaagt Bruno Ganz er met verve in een kwetsbare en twijfelende man neer te zetten, volkomen vervreemd van de realiteit. Iemand die met fantasielegers schuift en de ene na de andere briljante zet uit zijn mouw lijkt te schudden om de zaak te redden. Wanneer hij Keitel een laatste order geeft, die kant nog wal raakt, rest mij slechts medelijden voor een in feite geschifte man. Verder is de minachting van Goebbels richting zijn eigen Volkssturm op het maniakale af, toch mag zijn vrouw de kastanjes uit het vuur halen betreffende de kinderen. Verschrikkelijke enge en goed neergezet personage in die zin. Verder vallen de woedeaanvallen op, het Drievliet moment, al die ja-knikkers die er niet tegen in durven te gaan, en die mensen die ademloos op de gang staan te luisteren. Surrealistische beelden, net als de Goebbels kinderen die tot twee keer toe aan het zingen zijn alsof de wereld niet in brand staat, de tegenstrijdigheid ten top. Om als laatste de bijna stuitende adoratie van verschillende vrouwen te horen die zich aan Hitler's voeten werpen. Over verblind gesproken.

Der Untergang is als oorlogsfilm en als beschrijving een document van jewelste, en geeft bijzondere inzichten. Hoewel het einde met de vlucht van Traudl me net iets te lang duurt geeft het toch een heel aardig beeld van de verslagenheid en chaos. Bepaalde interessante details worden mooi gebracht zoals de decoratie van de Hitlerjugend, maar ook de opmerking 'voltreffer' van één van de Goebbels kinderen schijnt te kloppen. Heeft Traudl Jung zelf vertelt in een documentaire. De totale ontaarding, en ontreddering van het 'Herrenvolk' wordt pakkend in beeld gebracht en er zijn een aantal mooie setting en decors. Dan is er uiteraard de prettige verschijning van Alexandra Maria Lara, altijd leuk om te zien. En niet te vergeten Bruno Ganz die een wel erg treffende Hitler neerzet, maar er vooral in slaagt de man in al zijn facetten te brengen zonder dat het een karikatuur wordt. De film staat niet in mijn persoonlijke top maar een bijzonder goede film is het wel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush (2013) 4,5

4 november, 21:58 uur

Na bijna drie uren solderen wegens storing in mijn Sony versterker dacht ik; wat zal ik eens even draaien met goede geluidseffecten? Dat werd dus Rush, en wat is het toch een geweldige en verbluffende film.

De film valt meteen op vanwege de heerlijke authentieke sfeer en wagens, de nostalgische uitstraling van alle die merken, reclames, banen en bijvoorbeeld die bijzondere auto van Tyrrell om maar eens wat te noemen. Verder is de film visueel adembenemend in beeld gebracht, niet alleen is de montage in die zin subliem, maar bepaalde shots zijn breathtaking en een lust voor het oog. Een van de meest noemenswaardige shots vind ik toch wel die van het startveld in Japan. Prachtig met contrast en diepe en soms felle kleuren gewerkt, waardoor het nog wat meer spreekt en nostalgie ademt. Fijn gewerkt met wat leuke muziek zoals Mud, Thin Lizzy en David Bowie, en weer een uitermate mooie soundtrack van de hand van Hans Zimmer met een hele mooie terugkerende melodie.

De opzet is verder prima gekozen, Hunt en Lauda vertellen om de beurt een stukje van uit hun oogpunt tot je bij de 'realiteit' bent. Weliswaar zal het voor beide mannen verre van een karakterstudie zijn, toch wordt er een bijzonder leuk verhaal gebouwd rond de rivaliteit, het verschil in aanpak, karakter en toch ook gewoon respect en het besef dat ze elkaar nodig hebben. Overigens waar de anti-held Lauda toch de sympathie verdient, wordt de keerzijde ook getoond bij de laatste woorden van Hunt tot Lauda. Met dat 'berekenende' haal je tot op zekere hoogte de magie en de spanning uit de sport. Beide mannen zijn tot elkaar, in die zin, prima in balans met hun voors en tegens en dat lijkt met het verhaal ook het geval.

Verder strelen twee bloed mooie vrouwen het beeld met Wilde en Maria Lara, zijn er verschillende humoristische momenten, de twee hysterische Italianen en het 'shitbox' moment is geniaal, aangenaam jaren '70 sfeertje, er is mooi gewerkt met oud materiaal en het ongeluk en de verwondingen worden bijzonder indringend gebracht. Verder zijn zowel Hemsworth en Bruhl nog zeker de moeite waard om te noemen. Al met al wellicht de beste racefilm die er is, documentaires buiten beschouwing gelaten, en in die zin staat Rush garant voor twee uurtjes spektakel, spanning, nostalgie en vermaak. Heerlijke film, zonder enige twijfel!

» details   » naar bericht  » reageer  

Stalker (1979) 3,0

Alternatieve titel: Сталкер, 3 november, 21:23 uur

Andermaal gezien, onder het motto dat je deze film vaker moet zien, en om me iets minder bescheten te voelen/poging het te begrijpen. Helaas ten dele gelukt.

Wat me meteen wel beter opvalt is de ellende van het bestaan, de beperkingen van de staat en de zucht naar iets anders. Subtiel sijpelt overal de boodschap van de zoektocht naar geestelijke ontwikkeling uit naar voren, en vooral de wens naar onafhankelijke denken. Tegelijk laat zich daar ook al snel de keerzijde zien van de Rus op zich, onder het motto je haalt een Rus wel uit Rusland maar Rusland niet uit een Rus, is daar ook al meteen de angst die gepaard gaat bij die 'vrijheid'. Net als een kind die iets in een speelgoedwinkel mag uitzoeken en simpel weg niet tot een keuze kan komen. 'De zone' heeft dan plotseling alle kenmerken van het 'geestelijke' mijnenveld waar een mens in geraakt die zijn hele leven geïndoctrineerd is en nog nooit voor zich zelf gedacht heeft, hetzij binnen een zorgvuldig kader. Maar wat is daar buiten? Dat begrijp ik niet? Dat kan ik niet aan. Dan bied het systeem plotseling veiligheid en houvast, en lijkt juist die vrijheid gevaarlijk en iets dat uitgeschakeld moet worden. Stel je voor dat mensen voor zichzelf gaan denken?! Iets dat ook bijna serieus geprobeerd wordt. Dan is er nog de uitleg van de naam van de hoofdpersoon, Stalker, die wat mij betreft synoniem staat voor het algemeen denken en wellicht gemiddelde Sovjetburger, namelijk; eeuwige gevangene.

Dit allen met andere ogen aanschouwd, en nogmaals de bewondering uitsprekend voor de buitengewone locaties, blijft het daar ook bij. De film, hoewel interessant qua boodschap en met bijzondere en aparte beelden, biedt mij gewoon te weinig en kan me niet genoeg boeien voor nog een kijkbeurt of verdere interesse. Half punt erbij maar daar blijft het bij.

» details   » naar bericht  » reageer  

Prisoners (2013) 5,0

2 november, 22:57 uur

Nogmaals gezien en gewoon weg één woord: fenomenaal!!! .

De sfeer, verhaal, acteerprestaties, muziek...voor mij nu onderdeel van de club van vijf sterren. Uitgebreidere review Juli dit jaar geplaatst.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Abyss (1989) 4,0

Alternatieve titel: Afgrond, 2 november, 10:04 uur

Fantasy/SF product dat vroegere enorme indruk maakte maar nu verhaal en toon technisch toch wel wat van zijn kracht verloren heeft. Desondanks is het nog steeds een plaatje van een film en zeker goed vermaak.

De film blinkt vanaf het eerste moment al uit in een onderwater spektakel met veel decor en settings die er overtuigend en spannend uitzien. Of een dergelijke platform praktisch is met een oppervlakte schip of niet, een bijzonder interessante en overtuigende setting is het wel en vanaf het moment dat de pleuris uitbreekt doet de film qua claustrofobische momenten, onderwaterspanning en sfeer niet onder voor een film als Das Boot. Terwijl de halve bemanning behoorlijk overtuigend verpletterd wordt of verdrinkt, voor al de situatie rond Finler en het bijna verdrinken van Bud is van grootste beklemmende schoonheid, wordt de situatie er niet beter op wanneer er ook nog mysterieuze dingen worden waargenomen en er een behoorlijk verdeeldheid ontstaat over de oorzaak en aanpak.

Verder valt de variatie aan interessante dingen en technieken op, de fluorapparatuur die echt schijnt te bestaan, de verschillende duikboten en gadgets, de opgedreven spanning die vooral gezien moet worden in het Koude oorlog beeld tussen de Russen en Amerikanen, kleine momenten die erg overtuigend en dramatisch zijn, de scene met Lindsey en haar reanimatie is beklijvend en aangrijpend, de kou die Bud uit lijkt te hebben als hij van luik naar luik is gedoken is echt, en natuurlijk is er de aangrijpende duik de diepte in en de daarbij gepaarde emoties van de betrokkenen. Het einde is dan helaas weer wat zoetsappig en mij te onbevredigend, want alles komt boven om iedereen te redden...en dan...?

Minpunten zijn heden ten dag toch wel het zoetsappige gebeuren rond de aliens. Het ziet er allemaal bijzonder mooi uit maar ik zie zelden iemand reageren zoals me normaal lijkt geconfronteerd met iets dergelijks. Jammer slaat tenminste op hol en laat er bijna het leven bij. Verder wordt er getracht, met dit fenomenen een aardige doch te zoetsappige boodschap te brengen en relatievering omtrent volken, oorlog en wapengekletter, voor te schotelen. Op zich niet gek maar toch...het komt tegenwoordig mij allemaal wat te Disney over. Misschien is dat ook wel het eelt dat je als kijker op je ziel krijgt, dat dingen je op een gegeven moment minder raken.

Wat rest, op het alien gebeuren na dat niet meer het sterkste is, blijft The Abyss vooral visueel, bepaalde onderwatershots zijn adembenemend mooi, en qua muziek, een sterk Science Fiction avontuur met een geweldige claustrofobische sfeer. De muziek is op de dreigende momenten fenomenaal en de meeste acteurs doen hun best. Biehn is erg goed als psychotische officier en ik persoonlijk vind Harris erg goed als de no nonsens sympathieke crewchief. Een rol die hem bijzonder goed ligt. Erg aardig weer eens te zien maar de topfilm die ik er 20 jaar terug in zag is het helaas niet meer. Desondanks toch een vier voor het sentiment, en de sterke momenten en sfeer die de film zeker nog heeft.

» details   » naar bericht  » reageer  

Navy Seals (1990) 2,0

1 november, 15:19 uur

Vreselijke guilty pleasure die ik toch altijd even kijk. Al te best is het echter allemaal niet.

Over verheerlijking ten top in een veel te macho en stoer beeld rond Navy Seals. De mannen lijken stuk voor stuk, vooral Sheen, een stel doorgeslagen cowboys en adrenaline junkies in plaats van een crack elite unit.

Toch heeft de film in al dat macho gedoe en gemakkelijke en stoere geweld best een hoge factor qua vermaak. Toch is in een dergelijk geval Act of Valor beter, de acteerprestaties zijn niet veel beter maar het geweld en de acties des te.

» details   » naar bericht  » reageer  

A Midnight Clear (1992) 4,5

1 november, 11:10 uur

We gained a few miles of European real estate...
and lost the beginnings to untold
generations of very bright people.
I think the army considered this a good deal


Buitengewoon mooie anti-oorlogsfilm die de waanzin en streberigheid van hogerhand niet alleen goed laat zien, maar ook de waanzin en totale verspilling. Die wordt met klem gebracht vanuit menselijkheid, de onschuld en naiviteit van deze betrekkelijke jongemannen. Gauke benoemt dat ook in zijn comment, ik denk dat er perse voor die nadruk gekozen is om te benadrukken hoe jong en onervaren deze knapen waren, vooral in die fase van de oorlog en dan met name in die regio. De Ardennen stond bekend als rustige sector waar onervaren of vermoeide troepen hun eerste schreden aan het front konden zetten of juist op adem konden komen.

De film wordt uiterst bescheiden en in een overtuigende oorlogssetting gebracht. De film is wat mij betreft vergeven van de symboliek betreffende de soldaten die niet meer vechten willen en de ontberingen zat zijn, hogerhand wil echter resultaten. Dat geld net zo goed voor de moffen die verre van bloeddorstig zijn maar oude mannen blijken die kerst willen vieren, wat een uiterst merkwaardige en aandoenlijke scene oplevert. Daarnaast komen er ook meerdere parallellen met het geloof/de bijbel voorbij. De wapenstilstand, de overgave mag 'het wonder' van kerst genoemd worden, de dode Father wordt gewassen wat bijna een zalving lijkt, vervolgens op een kruis vastgebonden en meegenomen, niet te vergeten, de soms zweverige kerkachtige muziek met veel gezang. Het geheel heeft naast de aanklacht een bijna heilige toon. En de terugtocht lijkt bijna een soort bedevaart. Overigens een goede bedachte list als hospik, echter waar haalt men de witte verf weg waar het rode kruis in is geverfd? Een van de weinige dingen die niet kloppen.

Verder zijn er prachtige besneeuwde locaties, de acteurs doen het meer dan prima, de soundtrack is van een soort heilige klank tot een sinistere dreiging uitermate goed gekozen. McGinley zoals gewoonlijk overtuigend als oppereikel. Verder valt de film op qua toon en de aanvankelijke mysterieuze dingen die er in eerst instantie gebeuren, de lading lijkt eerst dreigend maar blijkt plots een complete ommezwaai te maken. Dramatisch is in die zin natuurlijk de afloop van het 'plannetje' en even steek daar heel overtuigend het monster dat oorlog heet zijn kop om de hoek in de vorm van de angst en pijn wanneer Father Mundy sterft maar hij toch vastbesloten is dat alles een offer is aan Mother. Typerend dat Mother juist aangeeft de Duitsers op afstand wil houden en niet als menselijk wil zien. Het einde benadrukt nogmaals de verspilling en waanzin. Gemiste kans overigens dat er op de dvd bijna aan 20 minuten weggeknipte scenes en momenten staan die sommige dingen nog net even wat meer lading had kunnen geven. Wat ook vertelt wordt is dat het script van deze film veelvuldig is gebruikt bij de audities van Saving Private Ryan.

Mooie film, bijzonder qua lading en verhaal, goed geacteerd en een prachtig geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Phone Booth (2002) 4,0

31 oktober, 16:07 uur

Zorgvuldig opgebouwd demasqué van profiteur, mooi prater en liegebeestje Stuart Shepard die met de gedachte dat de wereld om hem draait in het leven staat, tot hij dat ene telefoontje beantwoord.

Joel Schumacher valt op, naast het feit dat hij weinig grootse films gemaakt heeft, als regisseur die in Falling Down en A time to kill er niet voor schuwt de maatschappij en zijn maniertjes op de schop te nemen met sympathie voor de underdog of geplaagde in kwestie. In die zin verschilt Phone booth weinig qua aanklacht tegen de 'verhaasting' van de maatschappij, de gemakkelijkheid der dingen en toch ook verharding om te krijgen wat je wilt, ook al ga je daar spreekwoordelijk bij over lijken. Phone booth verschilt wel met de twee eerder iets conventioneler gebracht films als bijzonder flitsend geheel. Handige versnellingen met time-lapse om de vaart in de film te houden, picture in picture tijdens gesprekken en een erg hippe soundtrack. Al met al een bijzonder vlotte stijl.

Farrell is volledig in zijn element als veel te vlot en blits opscheppertje die een stevig lesje nederigheid krijgt. Niet alleen overtuigd hij als de klootzak die de nog erg jonge Nobbs, ook bekend van The Pacific, behoorlijk gebruikt en twee vrouwen in die zin bedriegt, nog beter is hij bij de finale ontmaskering van zijn eigen leugens en egocentrisme zo rond 1 uur en 5 minuten. Bijzonder mooi opgebouwd en emotionele scene waar een bijzonder pijnlijke demasque wordt voorgeschoteld. Goed geacteerd, ik voel zeker met de beste man mee. Niet alleen Farrell is goed, Whitaker is ook goed zoals gewoonlijk en Sutherland, weliswaar alleen via stem, speelt zijn rol zo te horen met groot genoegen. Niet alleen wordt de spanning bij tijd en wijlen erg goed opgedreven maar is de muziek ook goed te noemen. Van stijlvol vlot, zodat het bij de toon van de film past, tot best wel spanning verhogend en mooi. Vooral de melodie de laatste paar minuten vlak voor de eindgeneriek is erg goed. Daar is toon licht ongemakkelijk tot dreigend.

Al met al, Phone booth, alweer wat jaartjes oud, desondanks heeft de film in al die jaren als product weinig ingeboet. Een stijlvolle, vlotte, licht te verteren thriller met een redelijk maar niet te aanwezige aanklacht en vooral een bijzondere setting. De film vermaakt, is spannend en vooral ook niet te lang waardoor de mix perfect lijkt. Gisteren Locke gezien die ik hoger beoordeel omdat deze film toch iets meer om de suspense draait, terwijl Locke meer psychologisch is. Toch is Phone Booth een ronduit heerlijk film die iets te gemakkelijk lijkt te eindigen, maar dan toch een leuke pinch heeft en overigens in het begin een hele jonge Ben Foster als veel te foute rapper met pose.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wonder Woman (2017) 3,0

31 oktober, 00:00 uur

Redelijk en aardig product die het vooral moet hebben van eyecatcher en vooral eyecandy Gadot die uiteraard de rol prima doet in die zin. Van veel diepte is zij nog de film te betrappen, maar dat is inherent aan de toon en het genre.

Verder doet de film, nog verhaal, erg ter zake, de puberale spanning bij Pine in de beginfase vind ik wat flauw, verder ziet het allemaal oké uit, de actie flitsend en vind ik vooral Pine's assistent, Etta Candy, erg vermakelijk met haar typisch Britse humor en uitstraling.

Behalve dat, gezien en klaar. Vond overigens Captain Marvel genre technisch gezien vermakelijker wat voor het grootse deel komt door Jackson.

» details   » naar bericht  » reageer  

Locke (2013) 4,5

30 oktober, 17:16 uur

Are you wearing a fucking red nose?

Boeiende en wat mij betreft ondergewaardeerde film over karakter Ivan die besluit een morele keuze te maken. Niet alleen zet hij bewust alles op het spel, tevens probeert hij al rijdend en bellend als een goochelaar alle balletjes in de lucht te houden. Hij stuurt zijn werk aan, regelt problemen, stelt de zwangere dame gerust, probeert zijn thuissituatie te lijmen en rekent ondertussen nog af met de reputatie die zijn achternaam meedraagt. Hoezo er gebeurt niets...?

Nu had ik de film al eens gezien en dus wist ik de reden, waarom hij zo resoluut alles laat vallen, en waar de film eigenlijk om draait; een bewuste en moreel correcte keus. Daarnaast is het gebaar een afrekening met de schaduw van zijn vader die verplichtingen ook niet zo nauw nam. En ik moet zeggen dat ik ontzettend veel sympathie voor de man krijg en alles wat hij over zich zelf afroept, terecht of niet terecht. Hoe gemakkelijk had hij kunnen doen alsof het niet gebeurt was...? Gebonden aan zijn stoel, stuur en slechts de telefoon, moet hij ieders paniek en problematiek aanhoren terwijl zijn wereld het meest instort. Opvallend dat iedereen aan de lijn op het hysterische af is terwijl Locke ogenschijnlijk rustig blijft, een heerlijke tegenstrijdigheid in die zin. Goed, natuurlijk vertoont de rust en kalmte van Locke de nodige scheurtje na verloop van tijd en het koninkrijk stort steeds verder met desastreuze gevolgen. De gesprekken zijn op het botte af eerlijk, oprecht, emotioneel of ronduit grappig. Het eerste gesprek met 'Bastard - Gareth' spant de kroon, ronduit kostelijk, hoewel een paar dialogen met Donal ook prachtig zijn.

De film weet bij mij op bepaalde momenten een zekere emotie op te roepen en ondanks dat hij een zware prijs betaalt lijkt hij zijn gevoel te volgen en te volharden in wat goed lijkt. Verder valt de film op qua toon die zo nu en dan best wel even grappig is maar verder vooral balanceert op diepere emoties en de angst voor consequenties. Hardy is uitmuntend zowel in zijn rust als de sporadische woede, de afrekening met zijn vader speelt hij ook prima. Nu kan ik me van de vorige keer herinneren dat het einde me tegenviel en dat ik vooral de vraag had of hij dit qua thuissituatie zo maar zo liet gaan, nu zie en besef ik nog veel beter het idee van een man die zijn gevoel volgt en daar tevreden me is, no matter what. Mooie film, boeiend en intrigerend. Niets mis mee.

» details   » naar bericht  » reageer  

Le Salaire de la Peur (1953) 4,0

Alternatieve titel: The Wages of Fear, 29 oktober, 16:09 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Sorcerer (1977) 4,0

Alternatieve titel: Wages of Fear, 29 oktober, 16:09 uur

Omdat ik The wages of fear erg op prijs kan stellen kon deze remake van William Friedkin in die zin niet op het too see lijstje missen en vanmiddag op YouTube er maar even door heen gedraaid, en het is zonder meer een opvallende prent.

Natuurlijk zijn er vergelijkingen en uiteraard parallellen met de film van Clouzot, maar de film slechts daarop te beoordelen schiet tekort. Niet alleen zit er bijna vijfentwintig jaar tussen de film, in die tijd is de cinema en de kijk er op ook verandert en scoort Sorcerer opvallend goed op andere vlakken. Ook deze film kent een vrij lange aanloop en zijn er vier karakters van behoorlijk divers pluimage. Waar '53 vooral opvalt in een uur lang verveling met weinig diepgang, bouwt Friedkin tenminste nog een aardige verhaal met achtergrond waarom de vier mannen op een dergelijke plek terecht zijn gekomen. De ellende, armoede en troosteloosheid spat van het scherm af daar eenmaal in Zuid-Amerika. Het daarop volgende en meest grote verschil is toch wel dat de film uit '53 voornamelijk draait om de wisselwerking tussen de personages, de gesprekken en spanning in de cabine, en vrij wel meteen, het moeilijke gedrag van Jo. Hoewel de bezetting in Friedkin's film hetzelfde is komt het gekibbel amper in die zin voor, op een momentje na tussen de mannen van de ene truck en Scheider die één keer ingrijpt op zijn metgezel. Friedkin trekt echter een geheel andere kaart, en niet zonder succes, namelijk: suspense. De film draait veel meer om spanning,sfeer en intensiteit. En zoals gezegd slaagt de film bijzonder op dat vlak.

De sfeer die het wel waard is nog een keer te noemen, balanceert vooral dat laatste uur op sublieme wijze tussen nagelbijtende spanning en soms zelf griezelig, zoals de laatste momenten van Scheider achter het stuur die zich bijna nachtmerrie-achtig voltrekken. De muziek is bijzonder met veel aparte invloeden en soms op het griezelige af. En verder valt een bepaalde intensiteit op, zoals de arrestatie in het begin en wanneer de gewonden en verkoolde lijken arriveren. De cameraman lijkt bijna in de mensenmassa te staan en van het geheel gaat een dreigende en sinistere sfeer uit, adembenemend. Zo ziet de oliebrand er zelf ook goed uit en is de scene dat ze aan de vrachtauto's sleutelen een hele aardige vondst, niet alleen stijgt langzaam de bezetenheid maar ook de spanning. Het gesleutel lijkt dan ook synoniem te staan voor een barometer die constant stijgt tot het daadwerkelijke vertrek. Als laatste te noemen zijn natuurlijk de nagelbijtende scenes eerst op de wankele houten brug en daarna de waanzin op de touwbrug, geniaal, ijzingwekkend, prachtig en overtuigend gemaakt.

The scorcerer, wat mij betreft een film die niet te vergelijken is met The wages of fear. Een film die vooral een homerun in het laatste beklemmende deel slaat met goed acteren, een niet aflatend spanning en buitengewoon veel sfeer. Ik zeg, erg goede film. Wages of fear had ik in eerst instantie beloont met een vierenhalf vanwege jeugdsentiment, maar omdat ik beide films gelijkwaardig in die zin vind zijn ze beide prima beoordeelt met een dikke vier.

» details   » naar bericht  » reageer  

Knight and Day (2010) 2,5

28 oktober, 20:01 uur

Vreesde even het ergste na twintig minuten, maar op een gegeven moment, al balancerend tussen flauw en grappig, heeft de film toch wel een paar aardige momenten en komt er iets van een bepaalde charme opgang in de mix van geweld en comedy. Cruise doet het best redelijk in een rol waarin hij zichzelf niet te serieus neemt, Diaz daar en tegen vind ik zoals gewoonlijk niet bijzonder met haar gewoonlijke onnozele gegrijns en glazige gestaar.

Verder doet de film me erg denken aan een kruising tussen Mr. and Mrs. Smith en True Lies. Twee films die ik toch een stuk vermakelijker vind dan dit product. Niet dat deze film bagger is, maar echt boeien doet het me maar zelden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Katyn (2007) 2,5

27 oktober, 11:47 uur

Voor een dermate interessant onderwerp een bijzonder saaie en vervelende film. Ik kom persoonlijk geen moment in het verhaal en heb geen enkele enige binding met de hoofdpersonen. De opbouw zoals die neergezet wordt snap ik nog wel tot op zekere hoogte, maar door het veel te lange tussenstuk dat gewoon saai is en eigenlijk niets toevoegt, sijpelt alle kracht en interesse, zover die er was, uit de film weg om de laatste tien minuten nog even wakker te schrikken. De waarheid komt in die zin op tafel en de executie zoals die ging wordt in beeld gebracht op indringende wijze. Ongetwijfeld wordt voor deze opzet gekozen om de onzekerheid, onwetendheid en dat niemand de verantwoordelijkheid wilde hebben te benadrukken. Het was pas in 1990 dat Rusland toegaf verantwoordelijk te zijn geweest. Toch faalt de film in die opzet.

De oude gemonteerde archiefbeelden zijn mooi, zo nu en dan ook erg mooie bijna sprookjesachtige shots met vallende sneeuw bijvoorbeeld maar de falende opbouw van de film blijft een feit. Het zou volstaan de eerste tien minuten te zien en vervolgens de laatste, de afvoer en executie, het midden gedeelte is veel gescheer en weinig wol. Helaas een behoorlijk gemiste kans. Wellicht dat deze film in Polen als nationaal trauma wel heel erg spot on is en aanspreekt maar mij doet het bar weinig wat jammer is want een dergelijke onderwerp had beter verdiend.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Insider (1999) 4,5

27 oktober, 11:30 uur

We take a bunch of leaves, we roll them together, you smoke 'em.
After that, you're on your own. We don't know.


Behoorlijke vakkundig gemaakte film van Mann die een in de kern niet boeiend onderwerp, niet geschikt voor een spannende film zou je zeggen, toch weet om te zetten naar een intrigerende film die weliswaar langzaam begint maar vooral het laatste uur en drie kwartier aan spanning, verbazing en walging, tegen het getoonde, toeneemt.

De issues die meteen al opvallen zijn wat Wigand weet, het debacle te moeten kiezen of klokkenluider te zijn of voor de veiligheid van zijn gezin te kiezen, en vooral een uitermate vervelende vrouw die kennelijk meer geeft om het rijkeluis leventje dan de morele bezwaren van haar man. Naarmate de contacten met Bergman toe nemen, typische pitbull rol die Pacino prima past, beginnen de hoge bazen van B&W nattigheid te voelen en zetten Wigand verder onder druk. Prima rol overigens ook van Gambon. Samen met de toenemende stress van Wigand speelt Mann perfect met de toenemende spanning en kleine maar toch voortreffelijk opgebouwde spanningsmomenten zoals de toeschouwer op de golfbaan en de nachtelijke bezoeker. Mooie opbouw qua muziek ook. De muziek is verder ook wel even het noemen waard die sfeerverhogend, prikkelend en mooi is. Nog beter is de keuze die Mann zo nu en dan maakt voor stilte. Prima balans in dit geval.

De film vervolgt zich in een ontluisterende smeercampagne met laster, bedreiging, dagvaardingen, zelfs naar gedoe van de FBI die duidelijk beïnvloed wordt en last heeft van vriendjespolitiek, en het spel wordt tenslotte wel op erg hoog niveau uitgevochten door bedrijven en organisatie met belangenverstrengeling, termen als onrechtmatig inmenging en vooral de angst voor rechtszaken en groot financieel verlies. Dit is ook de fase dat je al walgend van de ene verbazing in de andere valt. Geweldige momenten in de film zijn uiteraard de strijd om de docu nog op tv te krijgen, het verhoor en woede uitbarsting van McGill, geweldig vind ik die 'WIPE THAT SMURCK OF YOUR FACE!', de opbouw en keuze of Wigand uberhaubt gehoord wil worden en de fase in de hotelkamer dat je denkt hij gaat zichzelf iets aan doen. Verder valt Plummer op als gigantische ijdeltuit die vooral aan zijn eigen eer en glorie denkt maar dan toch zijn bek opentrekt wanneer er in zijn airtime geknipt wordt, walgelijk figuur als je het mij vraagt. Het einde vind ik script technisch super in elkaar zitten, men krijgt het voor elkaar. Wigand gezuiverd en zijn zegje op tv...maar tegen welke prijs? Een bittere nasmaak blijft.

Fenomenaal opgebouwde film, intrigerend, boeiend, goed geacteerd en wat mij betreft een wonder dat de film ondanks zware concurrentie dat jaar met geen van de zeven nominatie naar huis ging bij de Oscars.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Perfect Storm (2000) 3,0

25 oktober, 16:57 uur

Een film die vijftien jaar terug grote indruk maakte maar heden ten dag slechts de wenkbrauwen laat fronsen en eigenlijk niet zo best meer is.

De film zet in het begin veel te dik aan met een over the top verheerlijking van de working class hero. Van de stinkende bebaarde mannen die door springen vrouwen worden toegejuicht tot het domme gezuip in de kroeg. Het is mij allemaal wat te stoer, te typerend en vooral te vlak qua diepgang met dialogen die soms uit Sesamstraat lijken te komen. Tevens hebben alle karakters hun soapy/melodrama momentje met ruzie of teleurstelling en een goedmakertje of gewoon iets positiefs er tegen over...tja...
Dan is er de muziek die op zich in de kern een mooie melancholische melodie heeft maar verder qua toevoeging aan de film als kut op dirk slaat. Te dramatisch, daar ook weer een poging stoer te zijn met een gitaar in het orkest nog wel, en verder vooral gebruikt aanzwellend en bombastisch als effectbejag.
De kolder om met zo'n plaat te gaan slepen op dat schip in een vliegende storm, doet ook niet goed. Niet alleen onzin maar schier onmogelijk als je het mij vraagt. Het door lassen van het anker die havoc veroorzaakt had vast ook niet zo moeilijk gehoeven als gebeurt.

Daarentegen barst de film van de mooie plaatsje en opnames van natuur schoon, de storm ziet er zelfs 19 jaar na productie nog best overtuigend uit, de kustwacht in actie is ook prima, persoonlijk vind ik de bijna verdrinking van Murphy erg goed en de redding door Sully, Wahlberg en Clooney doen hun best, Shatner en Hawkes van die typerende bijrol acteurs met cult-status ook vermakelijk en vermaakt de film in die zin best nog. Maar de topper die het was en waar ik hem voor hield een jaar of 15 terug is het in geen enkele zin meer. Aardig zo nu en dan maar daar is het meeste ook mee gezegd.

» details   » naar bericht  » reageer  

El Alamein - La Linea del Fuoco (2002) 3,0

Alternatieve titel: El Alamein: The Line of Fire, 24 oktober, 20:44 uur

Een film die beter geclassificeerd kan worden als drama dan oorlog, er komt weinig oorlog in voor en heeft de focus meer op het menselijk lijden en slechte omstandigheden.

Erg aardige film die vooral vanuit Italiaans oogpunt een aanklacht lijkt tegen de ijdele dictator en falende legerleiding. De omstandigheden zijn slecht en de aanvoer van triviale zaken nog slechter, desondanks zien de vier soldaten die in de zee zwemen er behoorlijk doorvoed uit. Toppunt is natuurlijk het gebrek aan munitie, materiaal. voedsel en water maar ondertussen wordt er wel een vrachtwagen schoensmeer en het paard van El Duce zelf afgeleverd voor een verwachte defilé in Alexandrie. De ijdelheid en onwetendheid staat in geen verhouding tot de werkelijke armzalige situatie. De film vervolgt daarna vooral in een uitzichtloos, armoedig en ellendig beeld met beangstigende voortekenen voor een op handen zijnde offensief. Met muziek die erg veel gelijkenissen vertoont met Full Metal Jacket.

Even wordt de film halverwege opgeschrikt door de aanval die de strijd om El Alamein, Operation Lightfoot, moet voorstellen en op een paar aardige shots na ben ik blij dat het voorbij is omdat het niet is waar de film omdraait en evenmin sterk oogt. Het materiaal is niet authentiek, de Engelsen komen wel erg merkwaardig in een groepje aan, de beelden lijken in die zin heel klein alsof ze niet meer mensen tot hun beschikking hadden en het ergste; oorlogsscenes in vertraging plus kreten en geschreeuw dat klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen. By far het dieptepunt van de film wat jammer is omdat de rest van de film in het geheel niet onaardig is. Andere aspect waar de film toch lichtjes onder lijd is het feit dat de karakters erg weinig diepte krijgen en je ze niet echt leert kennen. Daardoor blijven bepaalde emoties en binding met de karakters op de vlakte.

Een chaos en terugtrekking wordt in beeld gebracht die de Duitse troepen waarschijnlijk net zo deden in en rond Stalingrad. En tenslotte eindigt de film op een prachtige en aangrijpende wijze plus aanklacht en boodschap met Serra alleen op de motor in die uitgestrektheid in een ijdele poging tot hulp en schakelt de film over naar een herdenkingswand waar vele Italiaanse gesneuvelden staan. In combinatie met de prachtige muziek grijpt me dat iedere keer weer ongelooflijk naar de strot. Zonder twijfel een catastrofe voor de Italianen gelijk aan Stalingrad voor de Duitsers, en vooral een aanklacht tegen een falende leiding die vooral de laatste minuten binnenkomt.

Aardige film maar ook niet meer dan dat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sin City (2005) 4,5

Alternatieve titel: Frank Miller's Sin City, 24 oktober, 11:55 uur

Is that the best you can do, you pansies?

Goh waar moet ik beginnen met deze film te beschrijven...!? Het is zonder meer een meesterwerk op alle vlakken, zowel qua karakters, styling, verhaal als sfeer en muziek. De strip kende ik overigens niet maar desalniettemin is de film een kraker op alle fronten die ik er altijd met veel plezier ingooi.

Wat vanaf het eerste moment opvalt de enorme schare aan bekende acteurs die mee doen en soms maar een kleine rolletje. Rutger Hauer krijgt maar weinig tijd, net zo als Madsen, Hartnett en Booth. Niet dat dit veel uitmaakt want vooral Rourke past perfect in zijn rol. Willis als gewoonlijk Willis in een voor hem redelijk bekende rol, en daarnaast vallen vooral Clive Owen op waar ik normaal niet kapot van ben maar het nu prima doet en verder is Del Toro kostelijk. Vooral de scenes van de twee laatst genoemden in de badkamer en de auto vind ik hilarisch. Uiteraard mag ik de schare dames niet vergeten die niet bepaald verkeerd is met onder andere Guggino, kolere...is me dat toch een wijf zeg, en de ronduit schattige Murphy. Jammer dat die al niet meer onder ons is. Verder is Wood het noemen nog wel waard in voor hem toch wel aparte rol, een kant die we van hem weinig zien. En Frank Miller doet zelf ook nog even mee...

Het verhaal is uiteindelijk niet zo bijzonder. De opzet zijn drie losse verhalen met een hoofdrolspeler die nog eenmaal iets goeds wil doen en dat met een zware prijs moeten betalen. Het is redelijk voorspelbaar wat er soms allemaal gebeurt en vaak komt er een hele rits extra's en karakters langs zonder overigens onduidelijk te worden of de vaart uit de film te halen. Waar de film voornamelijk, naast de 'kleurrijke' en gritty karakters, voor gaat is de sublieme styling en sfeer. Die sleazy saxofoon in een lekkere 'dirty' soundtrack, die te vergelijken valt met die van Rodriquez zijn Planet Terror, past perfect bij de film en is verdomd aanstekelijk. Daarnaast is de invulling en stijl qua omgeving en achtergrond geweldig. Het is de tot film verworden strip in zijn hele hoedanigheid met aparte camerastandpunten, lange schaduwen, dik aangezet contrast, en licht over the top geweld en CGI van explosies of door de lucht vliegende auto's. Het past precies zonder dat het teveel wordt of nep of vervelend wordt. Styling technisch gezien is de film een kunststukje dat perfect in balans is en een lust voor het oog blijkt te zijn. Zijn er dan geen minpunten? Mwoah...soms zijn de dialogen wel wat richting de matige kanten. Wanneer Marv Kevin slacht komen er toch wel een paar hele matige zinnen uit. Zo vind ik bepaalde opmerkingen van Hartigan ook niet sterk, maar misschien dat dit ook weer in het kader van de strip gezien moet worden. Daar komen nu eenmaal ook geen filosofische gesprekken en teksten voorbij.

Afijn; Sin City. Een lust voor het oog, prachtige gemaakt en een must voor wie van een superheldenfilmpje of stripverfilming houden, heerlijke geweldig en soms kostelijke humor, zoals Marv met al die pleisters op zijn kop, door zulk soort momenten komt het stijlvolle zwart/wit nog beter uit en natuurlijk de innemende karakters. Een grootse cast die zich van hun leukste en beste kant laten zien. Kortom een avond vermaak van hoog niveau. Prettig film, heerlijke film, een wereld in een film op zich en verdomd overtuigend.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Majestic (2001) 4,5

23 oktober, 16:20 uur

Een sentimentele krachttoer met een suikerzoet laagje van Frank Darabont, die bij mij iedere keer wel een snaar weet te raken. Altijd eigenlijk altijd al een zwak voor deze prent gehad.

Een prachtige speelfilm, wat mij betreft geen drama, die uiterst rustig maar niet minder aandoenlijk zijn weg zoekt met veel feel good en sentimentele momenten. Hoewel ik snap dat mensen het over the top zullen vinden, klopt het wat mij betreft precies, met de nostalgische uitstraling en de fijne '50 sfeer, maar vooral het verhaal dat exemplarisch geweest zal zijn voor steden, dorpen en zelfs families doet mij wel wat. Het slaapstadje schud wakker wanneer een van de meest gedenkwaardige karakters lijkt terug te keren en dat terwijl het stadje haar meeste toekomst verloren leek te hebben door het offer aan WO2. Aandoenlijk is toch te zien hoe graag ze één van de verloren zonen zo graag weer in de armen willen sluiten, wat eigenlijk alleen nog maar andermaal benadrukt wat voor litteken al dat verlies is van jonge mensenlevens. Luke wordt onmiddellijk opgenomen en ik moet zeggen dat het me geenszins een slecht plekje lijkt, vooral als je Laurie Holden zo nu en dan eens van de hik af mag helpen. Naast zijn eigen twijfel en ontdekkingen, vind zijn verleden hem letterlijk, en ontpopt hij zich voor de commissie alsnog nog tot iemand die hij dacht niet te durfde te zijn en waar de mensen in het dorp hem juist wel voor zagen.

Bijzondere sobere en prima rol van Carrey, vallen de vele bekende gezichten op met Landau, Whitmore die heerlijk scherp is in het begin, Stiers, DeMunn, Rifkin, Balaban en Holbrook. Daarnaast is Holden erg prettig voor het oog. De soundtrack werkt overigens aanvullend mooi op de film met kwetsbare doch mooie melodieën. En als laatste toch een verscheidenheid aan boodschappen die je uit de film kan halen zoals bijvoorbeeld naastenliefde, hoop en vooral de breuk en keuze van Peter met het eerdere leven van roem, geld en ego om in een slaapstadje een bioscoop te gaan bestieren. Niet bepaald een droombestaan maar wel iets met voldoening en gevoel. Ik vind daar weinig verkeerds aan, wellicht wat te zoet voor sommigen maar ik vind het geheel absoluut een bepaalde charme hebben.

Gewoon een mooie film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Night of the Fox (1990) 3,5

23 oktober, 09:52 uur

Uber foute poster overigens van een erg vermakelijk en innemend product van de hand van Jack Higgins wellicht fictie, toch speelde zich in april 1944 wel degelijk iets dergelijks af bekend als Excercise Tiger. een mislukte oefening waarbij circa 900 amerikanen om het leven kwamen, meer doden dan de landing op Utah beach, en iets dat zorgvuldig de doofpot inging.

Een meer dan prima miniserie met een heel hoog jeugdsentiment gehalte ontspint zich. Hier leefden we voor vroeger, dit vraten we op, dit was het! Heden ten dag ziet het er allemaal niet zo gelikt meer uit. Peppard ziet er toch wel erg oud uit, was daar wellicht al op het randje van terminale ziekte als ik zijn gehijg zo nu en dan hoor, Raffin vind ik een absolute misscast, en hoewel ze aardige momenten heeft, is ze soms te truttig voor woorden. Slechts Michael York blijft wat mij betreft prima overeind met een overtuigende dubbelrol die twee verschillende uitstralingen behelst. Uiteraard moet een beetje acteur dit overtuigend neer kunnen zetten en daar slaagt York wat mij betreft prima in.

Wat verder vooral opvalt is het typische beeld van Duitsers met een raar accent en de meesten natuurlijk het archetype van het kwaad in menselijks gedaante, al Engelsen zijn typisch Engels, en Harry is uiteraard getekend en daardoor voornamelijk hard en zakelijk maar niet slecht. Laatste dat nog genoemd moet worden is de score die typerend is voor de tijd en een dergelijke product, een heel aardig melancholisch, spannend en melodieus stukje muziek dat een uur na het kijken nog in je kop zit.

Al met al een fijn jaren '90 product, hier en daar onderhevig aan de tand des tijds maar zonder twijfel nog genoeg vermaak en charme.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Truman Show (1998) 3,5

22 oktober, 18:11 uur

'I'd like to be an explorer, like the great Magellan.'
'Ooooh, you're to late. There's really nothing left to explore!


Aardige en vooral grappige film die ik me niet meer herinnerde maar achteraf toch wel helemaal gezien had.

Centraal, buiten het reality-tv verhaaltje, staat wat mij betreft toch de ongedurigheid van de mens en het altijd verder of anders willen zowel in de negatieve als positieve zin. De drift van Truman is alleszins positief en draait om geestelijke verruiming toch wordt heel subtiel een bijna 'perfecte' wereld gebracht die niet goed genoeg is kennelijk en waar Truman toch vooral de blik heeft op dingen achter de horizon zijn de mensen rond Truman hem juist afremmen en proberen hem op zijn plek te houden. Iets wat dagelijks kost is voor veel mensen, die remmende factor van verwachtingen, afspraken en afhankelijkheid. Zelden kiezen we voor die breuk met sleur zoals ik eerder dit jaar geprobeerd zag in Little Children.

De film is bijzonder vermakelijk gebracht zoals met de variate camerastandpunten. Of van heel dichtbij, of ogenschijnlijk stiekem vanuit een hoekje. Carrey draagt zijn rol met verve, de sluikreclames of productplacements zijn hilarisch, dat je denkt 'joh, viel dat niet eerder op?' en de storing met de radio is grappig en vooral de piep in alle oortjes van de extras die massaal naar hun oor grijpen is kostelijk. Wanneer de film in zijn laatste half uur komt lijkt de film toch even iets tragisch over zich te krijgen en onthuld Ed Harris zich als een puppetmaster die moeilijk zijn speeltje los kan laten. Het ene moment wil hij god spelen en verdrinkt hij Truman op een haar na om daarna een wel erg hypocriete, vleierige en 'gevoelige' redevoering te houden. Manipulerende sociopaat. Net goed dat Truman de stap maakt.

Aardig, vooral grappig en voor de toch wel interessante onderliggende boodschap een half punt extra.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Program (2015) 4,0

21 oktober, 18:33 uur

Got to admit, the bloke's got balls!

Ik ben eigenlijk verbaasd dat film zo slecht scoort qua beoordelingen en cijfers, want hoewel het nergens echt bijzonder de diepte ingaat en nergens dingen aanvat die we al niet wisten, is het toch een hoogst vermakelijke film met een erg hoog 'feest der herkenning' gehalte en een behoorlijk beeld van de val, opkomst en nieuwe val van Lance Armstrong.

Ten eerste een groot compliment voor Foster die zich de rol eigen gemaakt heeft. Van de gezichtsuitdrukking tot en met de houding en de blik in de ogen, Foster zet wat mij betreft Armstrong meer dan prima neer met zijn dominantie en arrogantie. Aardig inkijkje van de womanizer die Lance was krijgen we in de apotheek, er werd gezegd dat bepaalde gedragingen richting Betsy Andreu ook parten speelde. Goed en overtuigend, de beelden in het ziekenhuis, ongetwijfeld de donkerste en moeilijkste momenten die een mens kan meemaken.

Wat verder vooral opvalt is het eerder genoemde feest der herkenning met de oude shirts, de karakters Landis, Bruyneel, dokter Ferrari, de Festina-affaire, de door Hamilton in zijn boek genoemde 'motoman', de situaties met Bassons en Simeoni en het beruchte gebaartje, de Omerta, de verkoop van de fietsen, en de schilderijtjes die van de muren gaan voor de infuuszakken. Het is het alom bekende maar wel erg leuk gebrachte beeld. Niet te vergeten de in veel natuurschoon in beeld gebrachte renners waar onder andere Knaven en Dekker aan mee deden, en de gemonteerd echte beelden.

Armstrong wordt zonder meer overtuigend neergezet als de uiterst dominante persoonlijkheid die al vele malen beschreven is. Koste wat kost alles naar zijn hand wilde zetten en bedreiging en zwart maken de normaalste zaken van de wereld vond en uiteindelijk keihard het deksel op de neus kreeg. Dat Landis dan hier boven de zwarte piet krijgt uitgespeeld als de verrader vind ik behoorlijk onterecht. Het bedrog dat Armstrong uitvoerde stond in geen verhouding tot dat van Landis, natuurlijk kon Landis er voor kiezen te zwijgen. Maar vanuit het punt dat hij al eerder morele bezwaren had en wellicht druk van thuis uit of het geloof voelde snap ik best dat zo'n jongen schoon schip wil maken. Dat Lance daar het grootste slachtoffer van was lag ook aan het feit dat hij Landis liet barsten nadat die positief bevonden was.

Afijn, wat mij betreft een niet te zwaar karakterstudie die overigens wel erg vermakelijk is. Prima film.

» details   » naar bericht  » reageer  

Body of Lies (2008) 3,0

20 oktober, 16:57 uur

Na lange tijd weer eens gezien, en waar de film eerdere keren een behoorlijke indruk maakte blijft dat nu totaal uit en valt de film zelfs tegen.

De film begint vooralsnog met een knaller. Aardig beeld wordt in het begin geschapen door de toestand in Manchester en de preek van Crowe die op zich hout snijdt. Zijn woorden doen me vooral denken aan een andere film of serie, weet zo even niet welke, waar gesteld wordt wat het verschil aan inzet tussen hun en ons is. Aangezien zij hun leven voor de zaak willen geven zullen zij altijd meer toegewijd zijn.

Crowe zet meer dan prima zijn karakter neer, het typische beeld van een bureauridder die vanuit alle veiligheid voor god speelt. Het gekonkel, bedrog en 'gebruiken' is van zijn kant dan ook niet van de lucht. Zijn houding van pure arrogantie en onaantastbaar uit de hoogte speelt hij voortreffelijk. DiCaprio is prima als de agent te velde met nog enige vorm van geweten, sneu dat hij uiteindelijk juist zo gebruikt wordt, niet dat het niet zijn verdiende loon was, maar je gunde dat Crowe eerder. De show wordt toch wel gestolen door Mark Strong die met meer haar dan ooit, en zijn toch altijd al onderkoelde blik en uitdrukking, uitstekend de berekende en meedogenloze Hani neerzet.

De film kenmerkt zich verder vooral door een vlot tempo, de nodige scherpe dialogen, prima acteren van de drie grote namen, de nodige actie en veel list en bedrog. Vooral dat laatste maakte zoveel jaar terug nog de nodige indruk, echter heb ik nu de indruk dat de film juist in dat gekonkel verzand en zichzelf verstikt tot een middle of the road spionage filmpje die op een goede avond nog best vermakelijk kan zijn. Maar daar houd het dan ook wel snel mee op helaas.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Final Countdown (1980) 3,0

Alternatieve titel: U.S.S. Nimitz: Lost in the Pacific, 20 oktober, 14:11 uur

Onvervalst stukje sentiment dat niet helemaal de tand des tijd heeft doorstaan. Toch biedt de film in die zin nog het nodige en wordt er prima geacteerd. Stoere poster trouwens ook hierboven.

Laten we eerlijk zijn dat de sf er niet zo best meer uit ziet, hoewel het shot naast het schip met op de voorgrond de boeggolf en op de achtergrond het fenomeen zag er eigenlijk best nog heel goed uit. Zo heeft de film sowieso nog een paar hele mooie shots en is het een feest om zo'n schip met al zijn bedrijvigheid te zien. Een feest der herkenning met stoer Corsairs, de mooiste jager ooit, de Tomcat en Sikorsky reddingshelikopters en ook nog prachtig in beeld gebracht. Wat dat betreft is de film een aanrader. Geweldige actie ook van de Tomcat die speelt met de Zero.

Jammer dingetje aan het script toch wel het debacle aan te vallen of niet om vervolgens door de bel gered te worden door een nieuwe storm en het hazenpad te kiezen. Desalniettemin een leuk filmpje om weer eens te zien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Brothers (2009) 4,5

20 oktober, 14:03 uur

Een bijzonder mooi en ingetogen drama, waarover ik moet zeggen dat ik het origineel Brodre van Suzanne Bier nog nooit gezien heb, maar daar wel iedere keer nieuwsgieriger naar wordt omdat ik deze film in ieder geval ge-wel-dig vind.

Fijn ingetogen drama die eigenlijk best wel doorsnee begint, het verdriet en de ontluikende chemie met de vrouw en kinderen is erg goed, de beelden in Afghanistan zeggen me dan weer niet zoveel. Maar voorbij de helft neemt de film mij dat laatste half uur in een soort wurggreep van spanning, emotie en vooral ontzag, voor een goede Portman en Gyllenhaal, maar vooral Maguire die uitmuntend is. Die ogen, die kop, als hij de keuken schreeuwend staat kapot te slaan.

De film valt wat mij betreft op in zijn rustige tempo die uitermate goed opbouwt naar een nieuwe situatie, chemie en verandering en vervolgens een climax die even voorspelbaar als beklijvend is. Ik vind die kinderen ook geweldig en kom dan uiteraard uit bij de spanning tijdens dat verjaardagsfeestje, geweldig opgebouwd en uitgespeeld met een Maquire die er niet meer tussen past, het ene kind dat een en al frustratie is, Tommy die met een scharrel aan komt zetten en het overduidelijk daardoor verpest en dan andermaal een uitmuntend acterende Maguire terwijl de rest doet alsof er niets anders is. Dat is ingehouden adem werk, net als de climax in de keuken en buiten. Fenomenaal!!! Een van de pijlers van het verhaal wellicht dat mensen veranderen en dat situaties niet het zelfde blijven ook al komt iemand in zo'n geval als dit terug.

Mooi gebracht, uitmuntende acteerprestaties, goede chemie tussen Gyllenhaal, Portman en de kinderen, de paranoia en uitgespeelde PTSS in al zijn vormen bij Maguire, de onbuigzame vader die ook een factor speelt, een karakter met Tommy die mij in ieder geval erg aanspreekt in zijn eigengereidheid. Verder een prima soundtrack. Kan er eigenlijk weinig verkeerds aan bedenken daarom dan ook een topfilm wat mij betreft.

» details   » naar bericht  » reageer  

Minority Report (2002) 4,0

18 oktober, 14:16 uur

Don't worry. I could cut open your chest and sew a dead cat in there...you wouldn't get an infection. Not with the antibios I'll shoot into you.

De eerste keer dat ik deze prent zag vond ik het helemaal niets. Of ik een tos verloren had en dat we niet gingen zien wat ik wilde is goed mogelijk. Toen stond ik er niet echt voor open, maar had ik ook vooroordeel omdat ik niet bepaald onder de indruk van de keuzes van de andere partij was in die tijd. Maar....ik moet zeggen dat ik me wat deze film betreft toch behoorlijk vergist heb. Hoewel er het nodige aan het script valt op te merken zijn er ook zat goede dingen.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen wat de slechte punten betreft, draait dat vooral om het bijzondere en hypocriete systeem. Hoe kun je mensen straffen die feitelijk nog niets gedaan hebben? Ik zou nooit weer het daglicht zien als we daarop gingen anticiperen. Ik wil wel zoveel mensen de nek omdraaien. Een interessante discussie volgt tussen Anderton en Witwer in die beginfase: dat je ingrijpt wil niet beteken dat het ook echt gebeurt was. Dan is het vervolgens wel een beetje dubbel dat Anderton, vlees geworden Nemisis voor ieder die aan moord denkt en resoluut straft, zichzelf wel de mogelijkheid toe-eigent om te vluchten en onderzoek te plegen. Zonder meer een plotfoutje is het feit dat de moord van Anderton als voorbedachte rade voorspelt wordt, toch lijkt het mij, op het moment tegenover Crow, een impuls, een impuls die hij beheerst en uiteindelijk sterft Crow ongelukkig door een worsteling wat weliswaar doodslag is maar geen moord. Dan zou de poging van Lamar op John ook veel eerder voorspelt moeten worden. Dit lijkt me een paradox, ze voorspellen iets dat hij beheerst en niet gebeurt, dus dan kunnen ze het ook niet voorspellen toch? Hoe hij uiteindelijk Crow op het spoor komt is ook opmerkelijk. Uberhaubt gaat hij pas zoeken na de voorspelling, en zonder de voorspelling en het gezicht op de billboard zou hij hem ook nooit gevonden hebben en geen moord gepleegd hebben. Ergens blijft dit heel vaag en tegenstrijdig, als ze hem wil naaien hoe hebben ze dat vooruit kunnen koken? Hoe hebben ze de voorspelling in Agatha kunnen programmeren? Het systeem deugd niet kunnen we concluderen, om overigens nog maar te zwijgen van die drie gedrogeerde Pre-cogs waar natuurlijk nogal wat haren over te splijten vallen zoals onmenselijkheid en eigen wil.

Ondanks de bovengenoemde tegenstrijdigheden slaagt Spielberg er toch met verve in een hele aardige en spannende thriller neer te zetten. De stijl is modern, mysterieus en neigt met de overdaad aan grijs, blauw en felle overbelichting een grauwe en trieste bedoening ondanks het feit dat er geen moorden meer gepleegd worden. De wapens zijn grappig, de voertuigen ook, de Spiders hebben wel een erg hoog War of the Worlds gehalte, de billboards en reclames doen erg aan de Bladerunners denken en dat stomme pak cornflakes is humoristisch. De scene met de spiders die iedereen in de flat scannen is erg mooi gemaakt, de scene met de ogen is hilarisch, geweldige gespeeld door Stormare en net als Tim Blake Nelson jammer dat ze er niet meer in voorkomen. Colin Farrell voor zijn doen ook best wel goed, overigens een rol waarvan je lang in het ongewisse blijft. Hoe Lively vermoord wordt vind ik plottechnisch wel weer goed bedacht en ook wel erg goed is dat de focus eerst vooral ligt op de problemen rond Anderton, pas later schuift de balans naar een veel groter probleem zeg maar smeerlapperij.

Al met al een overtuigend sci-fi thriller met een heel aardig verhaal die overigens niet helemaal waterdicht is. Hier en daar toch wat van die Spielbergiaanse humor en koddigheden maar vooral een stijlvol gebracht geheel die prima vermaakt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Miss Sloane (2016) 3,5

18 oktober, 13:23 uur

Het eerste gedeelte van de film lijkt een soort toneel waar Chastain een glansrol neerzet als een wel hele dominante dame die een beetje narcisme en egocentrisme niet schuwt, zelf aangeeft dat zij alle reden van bepaalde successen is, mensen haar dankbaar mogen zijn dat ze mee mogen liften op haar kunde. Een behoorlijk killerbitch dus.

De Onemanshow zet zich voort terwijl 'de zaak', waar ze voor ingehuurd wordt, belangrijker zou moeten zijn, desondanks drijft ze met haar gedrag 'de zaak' naar de achtergrond, wat tot 1 uur en 15 minuten een film oplevert die vooral erg sarcastisch en soms ook humoristisch gebracht wordt maar niet te min vooral draait om de strapatsen van mejuffrouw Sloane. Het tv-debat waar ze haar hand lijkt te overspelen, raakt ze wat mij betreft toch wel even een gevoelige snaar, wat nu met die stomme amendement's als die een fatsoenlijke controle en enige vorm van wapenbeheersing en het voorkomen van onschuldige doden tegen gaat? Zo snap ik de discussie rond de aanslag op Esme niet helemaal. Opeens valt iedereen over elkaar het geweldig te vinden dat de redder een wapen heeft omdat dat nu eenmaal mag. Maar kan het ook niet erg simpel omgedraaid worden? Dat de aanslag mogelijk niet gebeurd had met scherpere regels en de aanslagpleger dan waarschijnlijk geen wapen gehad had? Daar begint het toch?

Daarna lijkt er een omslagpunt te komen wanneer Sloane toch kwetsbaarder lijkt dan ze laat blijken en ze voor een commissie moet zitten die iets gevonden lijkt te hebben. Langzaam brokkelt zichtbaar haar onaantastbare houding en air af. De film neemt weer een andere toon aan en lijkt nu te koersen op hoogmoed voor de val. Toch komt er andermaal een nieuwe switch en ik moet zeggen, dat door het constant op anticiperen, en als een laatste een troef uit willen spelen, hameren, is het konijn uit de hoed best wel heel aardig maar niet heel onverwacht. Dan toch lijkt het eindelijk om de zaak te gaan en ze lijkt daar een behoorlijke prijs voor te betalen. Maar wat Sloane nu precies drijft kom niet naar voren. Wilde ze de zaak koste wat koste winnen met een straf als prijs of zit er onder dat pantser toch een diepere ideologie? Dat ze issues heeft staat buiten kijf maar daar krijgen we verder geen inzicht in.

Goed, eerste helft kon me niet zo boeien ondanks het feit dat het Chastain betreft en goed speelt, de tweede helft met de toon- en plotveranderingen maakt veel goed en de laatste troef voor de commissie al helemaal. Erg aardig voor een keer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Raging Bull (1980) 3,0

16 oktober, 16:54 uur

Voor de derde of vierde keer gezien, en hoewel ik de film in zijn stijl en vakmanschap steeds meer ga waarderen, zal het toch nooit één van mijn topfilms worden, noch dat ik de hoge waarderingen die de film krijgt ga begrijpen.

De film begint op een poëtische, haast liederlijke manier, La Motta in de ring, in vertraging aan het schijn vechten met klassieke melodieuze klanken er onder gemonteerd. Het liederlijke valt buiten de gevechten om en in de thuissituatie al snel weg. Het karakter van een vreselijke dominante, egocentrische, jaloerse, mishandelende driftkop komt naar voren. Iemand die maar in één ding gelooft: zijn eigen woord en wil. Mijn sympathie gaat op dat moment meer naar Joey uit die erg goed acteert en vooral het sulletje lijkt en de meeste onzin van Jake over zich heen krijgt. Komische zijn de momenten te noemen wanneer hij zo nu genoeg van heeft en van zich afbijt. Dat er bij Joey ook een steekje los zit zien we later, echtere zijn woede en gewelddadige momenten lijken tot op zekere hoogte een bepaalde functionaliteit te bezitten terwijl Jake slechts zijn krachten lijkt te gebruiken als een 'bully' op het schoolplein die zijn zin of gelijk wil halen.

De film vervolgt met een aantal zeer sterke, bijna artistiek, gebrachte boksscenes. Tevens is het derde gevecht tegen Robinson heel goed in beeld gebracht, en dan met name de fase dat Jake wegtrekkers heeft, zijn team hem masseert en bij de les probeert te houden en je dat geluid helemaal hoort vervormen. Erg realistisch. Om verder te gaan over de stijl, de keuze van Scorsese om met zwart wit te werken is erg mooi. Naast de acteerprestaties die prima zijn kenmerkt de film zich in bijzondere stijlvolle beelden en shots.

Toch kan ik het gebrachte beeld van La Motta maar matig waarderen en vraag ik me af wat het idee nu precies was met deze film. The Guardian plaatste er destijds ook een redelijk kritische stuk over, hoe een gebrekkig figuur als La Motta door deze film nu als mythisch figuur afgeschilderd werd. Er zijn, hoe onbegrijpelijk ook, mensen die het een cult-figuur vinden en hem vooral in zijn stand-up gebeuren ge-wel-dig vinden! Tsja...ik persoonlijk vind dat hele gekissebis met iedereen, en dat constant zoeken naar dingen om maar ruzie te kunnen maken uitermate vermoeiend. Een goed voorbeeld is hoe hij debatteert met Joey over iets dat voorgevallen met Salvy en eventueel Vicky. Dat constante gezoek in de woorden en dingen die Joey zegt, daar bestaat een woord voor: paranoia. Wel weer goed hoe Jake uiteindelijk naar Joey toegaat, door de gang aan komt lopen terwijl Joey aan tafel zit en hem aan vliegt. Ijzersterk en kunstig gefilmd met weg vallende muziek op de achtergrond. Het hele gebeuren in zijn club vind ik persoonlijk een grote treurnis en uiteindelijk lijkt er dan een stukje bezinning en zelf berouw te komen als hij in de cel zit, voor een keer geeft hij de schuld aan zichzelf. Of dit nu getuigt van opgedane reflectie of dat hij de enige aanwezige, dus ook niemand anders ergens van kan betichten, zullen we nooit weten. Helaas is het wat mij betreft te laat om nog een greintje sympathie te oogsten voor dit ontspoorde geval.

Raging Bull, een film met een zekere stijl, bepaalde scenes zijn wonderschoon geschoten, de bokswedstrijden zijn buiten gewoon mooi gemonteerd, en al met al scoort de film zekere met zijn zwart wit look en ook de acteerprestaties. Helaas voor mij moet ik toch iets meer met een hoofdrolspeler hebben of dat er bewustwording op gang komt voordat ik een dergelijke film heel goed ga beoordelen. Het karakter blijft voor mij niet begrepen en ik kijk er na met afstand. Een film als The Bleeder heb ik dan juist weer meer mee, juist omdat het zo'n sul is en hij dat ook wel door heeft en daarom juist weer wint aan sympathie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Warriors (1999) 5,0

Alternatieve titel: Peacekeepers, 16 oktober, 13:05 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Life and Death of Colonel Blimp (1943) 1,5

Alternatieve titel: Het Begon in Berlijn, 16 oktober, 11:44 uur

Niet mijn ding helaas en ook niet uitgekeken.

Vrij traag en op veel romantiek drijvend drama, uiteraard vanuit het droge soms komische maar ook vaak tenenkrommend Britse standpunt 'Always a gentleman' die vooral op het einde van de film dus worstelt met de verandering van de wereld.

Niet mijn ding, geef me dan maar Stairways to heaven ook met Livesey.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ran (1985) 3,0

Alternatieve titel: Revolt, 15 oktober, 15:25 uur

Lange zit, maar vooral ook een aparte ervaring die me meer kon boeien dan Red Cliff gisteren en qua stijl en kleuren bijna sprookjesachtig aan doet.

De film valt op door een kleurrijk en vooral traditioneel ogend begin, hoewel er veel gepraat wordt de eerste fase verveelt het bepaalt niet. Daarna duurt het weliswaar even voordat de pan in de vlam slaat maar ik moet zeggen dat de eerste slag wonderschoon en met een bepaalde stijl aan de dag wordt gelegd. Bijzonder mooie keuze om het normale lawaai van een veldslag weg te laten en er stemmige doch melodieuze muziek onder te monteren. Erg stijlvol en mooi gemaakt. Zo is de muziek nog wel een keer het noemen waard, blijf sterk de hele film door.

Na de eerste slag lijkt de film toch behoorlijk de verzandden in een hoop afstandelijk drama, gekonkel en 'dolende' mensen. Dingen waar ik erg lastig de aandacht bij kan houden en dan begint de speelduur ook tegen te werken. De kleuren zijn regelmatig een mooie opvulling, maar neigen ook naar de kitsch net als de Lord zelf die regelrecht uit Kill Bill of wat voor ode dan ook van Tarantino zou kunnen komen.

Al met al heel aardig een keer te zien, op bepaalde vlakken erg stijlvol, geweldig mooie slag zo op een uur en tien minuten, vooral ook bepaalde natuurbeelden zijn erg mooi, soms lijken ze wel van een andere planeet te komen. Aardige film, maar niet helemaal mijn ding.

» details   » naar bericht  » reageer  

Chi Bi (2008) 2,5

Alternatieve titel: Red Cliff, 14 oktober, 19:52 uur

Red Cliff, om de een of andere reden trok de film me al niet ondanks de behoorlijke cijfers en commentaren, en uiteindelijk kon de film me dan ook niet bekoren.

Als visueel spektakel slaagt de film in zekere zin. De film ademt een zekere stijl uit en vooral de oorlogs- en vechtsscenes zien er erg spectaculair en gelikt uit. Maar daar is dan ook het meeste mee gezegd. Behalve de lange speelduur, spreken me de karakters nog het verhaal aan, en lijken de vele acteurs nog al op elkaar wat ook niet mee werkt. Daarnaast gebeuren er wat kleine dingen die niet heel geloofwaardig overkomen zoals iemand die door een stel speren heen breekt alsof het lucifers zijn om vervolgens een stel paarden als dominostenen om te duwen. Het feit dat iemand een pijl met de hand blijkbaar iemand verder in het lijf drukt, dan met een boog, is ook nog al sterk. En zo zijn er meerdere van dat soort dingetjes.

Voor mensen die van spektakel houden en een avondje vermaak zal dit een prima filmpje zijn. Mij ontbreekt het vooral aan inhoud en er leek geen einde aan de film te komen. Niet mijn ding, zal ik niet snel weer proberen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Windtalkers (2002) 1,5

Alternatieve titel: Wind Talkers, 14 oktober, 17:41 uur

Zo'n film die ik toch iedere keer weer een kans geef, en toch iedere keer weer hoofdschuddend afzet.

Dit onderwerp, de inzet van Indianen om het afluisteren van radioberichten door de Jappen tegen te gaan, plus het feit dat Saipan aangedaan wordt had een beter lot, cast, verhaal, acteerprestaties en design/stijl verdient. De film verliest zich binnen de eerste minuten al in een soort heroïsch kitsch gebeuren die misschien heel wat lijkt maar waar een ervaren kijker toch door heen prikt. Slow motion in een oorlogsfilm is ver-schi-ke-lijk le-lijk!!! Gewoon niet doen, nooit niet. Geloofwaardig is het ook al niet door hoe soldaten dingen doen, bootcamp en instructieles tactiek kennelijk overgeslagen, en vervolgens worden de kaarten sentiment' en 'drama' te veel getrokken. Het is een overdaad die bijna voor een karikatuur zorgt. Cage met zijn moeilijk kop voorop en straatschoffie Slater erbij. Beach, ook niet vies van een moeilijk hoofd, doet dan nog aardig zijn best net als andere indiaans aandoende acteurs.

Wat verder overblijft is wel een heel doorzicht en voorspelbaar geheel van drama, sentiment, heroïek, vooroordelen en uiteindelijk opoffering. Zoals ik zei, jammer, het onderwerp en locatie had zich prima kunnen lenen voor een geweldige oorlogsfilm. Nu niet het geval, sterker, dit product doet je zeer aan de ogen op enkele oorlogsscenes na, maar helaas heeft de film dan allang verloren.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Shallows (2016) 3,0

13 oktober, 18:19 uur

Weinig reden om te gaan kijken, afgaande op de matige cijfers en een verhaal dat mij niet bijzonder aanspreekt, maar toch heeft de film één heel goed punt: Blake Lively. Precies de reden waarom ik de film toch een kans gaf.

De film moet het ontegenzeggelijk hebben van zijn natuurschoon, prachtig in beeld gebrachte dieren en een best wel aardige spanningsboog. Daarnaast is Lively fijn voor het oog maar speelt ze ook best wel prima. De poging om wat diepte in het karakter te brengen met het belletje naar huis is zo plichtmatig dat het bijna afbreuk doet. Zo is het einde de dood van het dier eveneens erg matig daar had wel iets beters bedacht kunnen worden.

Al met al mooie visuele ervaring die zeker niet verveelt en de nodige spanning heeft. Een prima Lively, beetje humor met de meeuw en dat is het dan eigenlijk wel. Prima tussendoortje voor een keer.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Guns of Navarone (1961) 3,5

13 oktober, 09:46 uur

Vermakelijke verfilming van het beroemde boek van Alistair MacLean, hele grote afbreuk doen script veranderingen ten opzichte van het boek niet, toch slaagt wat mij betreft deze verfilming minder dan Where Eagles Dare wat een andere MacLean bewerking is.

De film komt relatief traag op gang met planning en briefing, maar eenmaal onderweg slaat de vlam snel in de pan en gebeurt er genoeg bij aankomst. Een heel aardig kat en muisspel ontstaat met als inzet de aanslag zelf.

Een degelijk en behoorlijk spannend verhaal ontwikkelt zich verder met de voor MacLean gebruikelijke ingrediënten als verraad, gevangen name, ontsnapping en de nodige actie en spektakel. Een prima cast en locaties sieren de film en de grot met de kanonnen ziet er goed uit wat ook niet raar is omdat die set met veel detail gecreëerd was in de studio. Kleine dingen daar gelaten zoals de vrouwen, typische Hollywood keuze, die in het boek niet voorkomen, en dat de Duitsers in Amerikaans materiaal rijden daar gelaten, is het een vermakelijke en leuke film, vooral de soundtrack valt ook op die bij uitkomst in de prijzen viel.

Leuk, vermakelijk vooral ook, gigantisch brok jeugdsentiment, maar het boek is beter, en als boekverfilming slaagt Where Eagles Dare meer dan The Guns of Navarone.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lo Imposible (2012) 3,0

Alternatieve titel: The Impossible, 12 oktober, 13:28 uur

Tegenvaller die vooral mislukt als drama, maar er wat mij betreft nog een krappe voldoende uit peurt door de ramp zelf. Dat de film toch nog zo hoog scoort vooral ook op IMDB verbaast me best wel.

Ik erger me eigenlijk meteen al aan Watts die toch wel een erg over the top Engels accent heeft, en behalve dat spreken gedurende de film de personages me geen moment aan. De zoetsappige muziek in het begin doet ook geen goed, echter wanneer de ramp zich voltrekt heeft het wel even de volle aandacht, de korte opbouw en hoe het er uitziet is erg goed gemaakt. De chaos en ravage die er op volgt ook. Helaas slaat het daarna weer vrij snel dood. Ik vind dat kind gewoon veel te slim en te intelligent reageren op dingen. Moeder en zoon spartelen daar beurs en half kapot in dat water, klampen zich aan een boom, en dan heeft dat kind niet alleen het geestelijk inzicht maar tevens de rust om op dat moment te zeggen 'mama, ik beschouw me zelf als een stoer kind die nooit bang is, maar nu ben ik wel bang.' Pffff....hou toch op zeg. Daarna treed hij doodleuk op als woordvoerder en leider, terwijl moeder er wat achter aan krabbelt. Tja, vind dat niet bepaald sterk allemaal.

Daarnaast valt de film op als een product met het 'Titanic-syndroom', er wordt teveel ingezoomd op een specifiek stel. Maar waar zijn die andere honderden mensen die daar in de omgeving om het leven kwamen? Waar zijn de uitgebreide velden met tientallen lijken die in bomen of struiken of puin hangen? Behalve een dode hond en Daniel komen moeder en zoon niemand tegen. In het ziekenhuis komt er een beter beeld van de chaos en ravage tot je en wordt er in een scripttechnische misser toch nog een beetje aan dat beeld gewerkt. Hoewel niet bijzonder geloofwaardige dat Lucas als kind al die mensen langs gaat opzoek naar vermisten, komt er zoals ik zei wel wat een beter beeld van alle vermisten, paniek en chaos. Net als de beelden langs de weg als Watts naar het ziekenhuis gereden wordt, en op het einde de talloze mensen bij informatieborden vol met teksten en foto's. Het beeld wordt wat bijgeschaafd maar niet voldoende. Het blijft een misser dat de ramp niet iets breder getrokken wordt en meer mensen gevolgd worden, de omvang komt wat mij betreft niet over op deze wijze.

Verder verliest de film zich nogal in het sentiment en drama, het telefoongesprek van Henry met thuis, is to much. Hoe men elkaar om en rond het ziekenhuis misloopt is aardig in elkaar gezet maar ook een beetje te over dramatisch. Hoe die twee jongsten spelen als ze hun oudere broer zien vind ik dan wel weer heel intens en knap van die kleintjes. Daar en tegen huilen ze nooit, en lijkt Lucas ook nooit moe en lijken ze ook prima zonder eten en water te kunnen....tsja...

The Impossible, een rampenfilm die ontzettend goed scoort met de ramp zelf en hoe hij gebracht wordt, maar daarna al erg snel qua dialoog en script naar melodrama begint te neigen. Daarnaast spreken de personages me totaal niet aan. De film zal ongetwijfeld als drama bedoeld zijn met hoofdmoot de lotgevallen van de familie Bélon, iets wat sommige mensen aan zal spreken maar mij in dit geval niet. Vind de film daar ernstig voor te kort schieten. Als rampenfilm zelf en als geheel beeld van de ramp schiet de film ook te kort. Wat dat laatste betreft een gemiste kans maar dat was waarschijnlijk ook niet de bedoeling. Vanwege de goed gebrachte ramp nog een krappe drie, zonder dat een twee.

» details   » naar bericht  » reageer  

Das Boot (1981) 4,5

Alternatieve titel: De Andere Kant van de Oorlog, 11 oktober, 17:49 uur

Geef het loeder maar flink wat poeder

Deze film, een miniserie toen ik het voor het eerst zag, schiet me altijd te binnen bij een discussie die regelmatig op mijn pad komt. Dat ik nog nooit een Disney-film gezien heb; nou...nee! Maar wat keek je dan toen je klein was? Een jaar of acht, negen of tien? Nou...Das Boot, Een brug te ver en De langste dag. Dat krijg je, als je een oorlogskind als vader hebt en er eind '80 echt niet dingen als Bambi op tv kwamen.

To the point: de film begint met overmacht, heerlijk die scene in die Franse nachtclub. Losgeslagen gedrag van alle gradaties, schieten, zuipen, kotsen en schelden op alles, zelfs de Furher beledigen. De 'sproeiwagen' is tevens een stuk pakkende soldatenhumor. Semmelrogge valt daar meteen al op als heerlijke schavuit, joker en lachebek. Kostelijk hoe die zangeres achter hem aan zit. Otto Sander valt daar ook meteen op, maar komt helaas verder weinig voor in de film.

Na dit overtuigende begin kan de film al bijna niet meer stuk en vervolgd zich in de uitvaart en het begin van de jacht. Een jacht die al snel het vrij realistische beeld krijgt van zoeken, achter het net vissen en een perfecte gebrachte en bijna tastbare verveling en irritatie naar elkaar. Er is niet te ontsnappen aan elkaar, vijftig van die onvoorstelbare stinkende viespeuken, bijzonder geestig maar ook net zo realistische de 'platjes' controle. Na de eentonige speurtocht die gekenmerkt wordt door vele saaie uren en dagen breekt dan toch de pleuris los en lijkt de spanning en jacht op de U-96 steeds feller te worden. Steeds dieper om te ontsnappen, het claustrofobie verhogende gekraak van de wanden, de van de gezichten afdruipende spanningen met zenuwslopende asdic-peilingen en ontelbare dieptebommen. Bijna te veel om te overleven. Duidelijk te zien is hoe de jonge knapen steeds ouder en lethargische worden van de niet aflatende spanning. Als hoogtepunt moeten ze dan nog door de nauwe straat van Gibraltar. Geweldig overigens dat contrast wanneer de officieren aan boord zijn van dat vrachtschip en daar stinkend als een stel zwervers ontvangen worden door een stel heren strak in uniform met de nodige Sieg Heils die durven te spreken over 'frustratie' en de onnozele vraag hoe het is onder water met de vijand op de loer. Echt zum kotsen! Goed wat er bij Girbraltar gebeurt laat zich raden en de wanhoop en fatalisme spat eraf tijdens die oncontroleerbare duik. Het einde is typerend en mooi als aanklacht. De kapitein die steunend en zijn laatste adem uitblazend de boot in het droogdok ziet zinken. Wat een waanzin en verspilling.

Wat verder opvalt is de kunde waarmee de film gemaakt is. In the making of is te zien hoever Petersen wel niet ging om de bemanning er realistisch uit te laten zien, dat er een model gebouwd was in een soort ophanging die alle kanten op draaien kon om zware zijgang en duikmanoeuvres na te bootsen. Maar daarnaast zijn de beelden met modelboten ook meer dan prima. Belichting, sfeer, geluid, oog voor detail, alles is in die zin dik in orde. Kijk bijvoorbeeld naar de kunstmatige long die men op een bepaald moment gebruikt, ik meen dat die een Draeger-long heet en oorspronkelijk bedoeld was om vanaf beperkte diepte toch nog uit een zinkende of gezonken U-boot te kunnen ontsnappen. Behalve de hele cast die prima acteert en allen op hun beurt op het randje van de waanzinnig balanceren vind ik persoonlijk dus Semmelrogge en Swanger erg goed, maar Erwin Leder is ook prima.

Das Boot, weliswaar en lange zit maar dat benadrukt alleen maar meer het leven aan boord van een onderzeeër, de afwisseling tussen dodelijk saaie momenten tot een claustrofobische opgezweepte spanning aan toe. Het summum wat mij betreft qua films over onderzeeërs. Gewoonweg briljant! Een monument, en niet anders.

» details   » naar bericht  » reageer  

Die Hard 2 (1990) 3,0

Alternatieve titel: Die Hard 2: Die Harder, 10 oktober, 19:48 uur

Oh man, I can't fucking believe this. Another basement, another elevator. How can the same shit happen to the same guy twice? Just once, I'd like a regular, normal Christmas. Eggnog, a fuckin' Christmas tree, a little turkey. But, no. I gotta crawl around in this motherfuckin' tin can.

Herhaling van zetten wat dit deel betreft ten opzichte van deel 1. Er komt weinig vernieuwends in voor en ik snap eerlijk gezegd niet dat je als regisseur daar in mee gaat, en hoewel ik het zeker niet een hele slechte film vind verbaasd het cijfergemiddelde me toch.

Desondanks bied de film genoeg vertier. Er zijn toch wel wat opvallende dingen zoals de twee exploderen toestellen die gewoon too much zijn, vooral de eerste aangezien de tanks leeg zouden zijn, en het rare aantal sneeuwscooters, ging Colonel Stuart ervan uit dat hij zoveel mannen zou verliezen? Daarnaast is het afsnijden van de keel van een van de militairen weer een beetje te bad ass. Een kogel had geloofwaardiger geweest. Daarentegen is de schietpartij op de skywalk weer heel aardig. Net als de schare aan foute boeven met Leguiziamo, Patrick, Harvey en Sadler natuurlijk die zijn roeping wel gevonden heeft in een dergelijke rol als kille leider. Thompson is overigens heel aardig en Willis draait eigenlijk zoals gewoonlijk op de automatische piloot.

Al met al een vermakelijke film met de gebruikelijke droge opmerkingen hier en daar, maar zeker niet het niveau van de eerste Die Hard, daar is het allemaal net wat te afgezaagd voor, en zekere ook niet het niveau van Die Hard 3 waar wel weer voor vernieuwing gekozen is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dawn of the Dead (1978) 4,0

Alternatieve titel: In de Greep van de Zombies, 10 oktober, 09:06 uur

Kostelijke film die even nodig heeft om op gang te komen, maar dan heb je ook wel wat.

De film komt wat mij betreft nog als stroef opgang omdat je er meteen invalt, de paniekerige sfeer in de studio waar iedereen door elkaar praat, dan het arrestatieteam dat klaar staat ergens binnen te vallen. Oke, we zitten er al midden in, maar als de schietpartij losbreekt blijken dat gewone mensen. Ohw...toch nog geen zombies, verrek die duiken weer in de kelder op. Nou ja, zoals gezegd, erg chaotisch en onoverzichtelijk. Na eenmaal gevlucht te zijn en in het winkelcentrum komt er een bepaalde lijn in de film. Leuk te zien hoe ze de boel opruimen en als koningen leven in het winkelcentrum. De spanning wordt nog even hoog gehouden door de gebeten Roger en de aankomst van plunderaars drijft de spanning nog weer verderop en veroorzaken totale anarchie. Vooral dat laatste vind ik script technisch een goede zet. Op zich toch wel de nodige verschillen met de 2004 versie.

Goed, de zombies, ook de donkere acteurs, zijn in het gezicht grijs geschminkt en bepaalde dingen zoals happen uit armen en kapot gescheurde ledematen zien er best wel slecht uit in deze tijd, maar 1978 in gedachten genomen, en dat het juist niet super gelikt is, geeft de film zijn charme. Geweldig hoe Stephen als zombie de lift uit komt. Zwaar humor ook hoe Roger met zijn grijs gesminkte kop onder die deken uitkomt. Heerlijk stukje ook hoe de laatste bikers kapot gescheurd worden.

Zo als gezegd, ondanks het stroeve begin een bijzondere kostelijke film met de nodige actie en spanning.

» details   » naar bericht  » reageer  

Godless (2017) 3,5

9 oktober, 15:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

A Walk among the Tombstones (2014) 2,0

9 oktober, 15:12 uur

Poeh...met moeite uitgezeten. Voor een Neeson-film wel een hele andere inslag dan anders. Opzich is het verhaal niet gek, en de stijl met de tempoversnellingen, vertragingen en de muziek heeft wel wat. In plaats van een straight to the point actiefilm draait de film veel meer op karakter en acteren, maar laat Neeson's sterke punt daar nu net niet liggen. Zo zijn de boeven ook net een tikkie te sadistisch en wreed. Ik zie dan helemaal zo'n scenarist voor me die denkt.; ik maak ze zo sadistisch mogelijk, dat is vast doodeng. Nou nee, eerder ongeloofwaardige, daarnaast hebben ze geen enkele diepte of noemenswaardige karakter.

De film heeft een paar aardige punten maar zoals gezegd de film mislukt vooral op een paar inhoudsloze boeven en een Neeson die een rol die iets meer diepte verlangt, dan de nodige klappen uitdelen, meteen niet dragen kan. Al met al niet boeiend en niet goed genoeg.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Woodsman (2004) 3,5

9 oktober, 11:07 uur

Apart filmpje waar ik nog niet direct heel erg van overtuigd ben. Toch wordt er een meer dan rustige film gebracht met interessante beelden betreffende de problemen waar ex-bajesklant Walter tegen aan loopt. Zo worstelt hij flink met zichzelf en de vraag wat normaal is, tevens gaat hij gebukt onder de vooroordelen van zijn omgeving die hem niet een moment met rust laat. Voor de omgeving begrijpelijke, maar voor Walter, schrijnende problemen doen zich voor.

Wat te doen in zo'n situatie? De film weet zichzelf in een wankel evenwicht te handhaven die beide partijen laat zien en zowel de veroordeelde een menselijk gezicht geeft, maar tevens het onderbuik gevoel benadert die we waarschijnlijk allen zouden hebben in een dergelijke situatie. Uiteraard zijn er mensen die te ver gaan, het lastig vallen van de agent vind ik bijvoorbeeld echt niet kunnen. Dat hij Walter aan de tand komt voelen oke, maar dit is lastig vallen. Zo ook het gedrag van de veel te nieuwsgierige Mary Kay. Waar we allen met argusogen zo iemand zouden volgen maken we het tevens onmogelijk verandering en verbetering te laten zien. Hij kan wel anders willen maar accepteren we hem nog? Net als mijn bovenbuur zie ik een duidelijke gelijkenis met Ronnie uit Little Children.

Sterk vind ik het stukje zelf-ontdekking dat Walter heeft op het bankje met Robyn. Bijna gaat hij de fout in tot hij uiteindelijk begrijpt wat voor keerzijde er aan de medaille zit en eigenlijk ziet wat het met de andere doet. Daarnaast ziet hij in een soort spiegelwerking het gedrag van Robyn's vader, als zijn eigen, en de foute lading ondanks dat het wellicht niet zo bedoeld is. Precies duidelijk wordt het niet wat er gebeurt is met zuslief, ergens is zijn hunkering aan liefde, intimiteit en seksualiteit daar stil blijven staan. Een soort van Michael Jackson in het kwadraat. Uiteindelijk verandert de 'pederast' in de Woodsman die een kindje redt van de wolf.

Degelijke drama, puike prestatie van Bacon, maar er had iets meer met sfeer gewerkt kunnen worden. De eerste tien minuten vond ik heel sterk qua sfeer en muziek, vooral het laatste viel me op met een bepaalde melodie waar iedere keer een soort valse noot in zat alsof het wilde benadrukken dat dingen niet helemaal kloppen. Binnenkort nog maar eens proberen voor een definitief oordeel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Unsere Mütter, Unsere Väter (2013) 4,0

Alternatieve titel: Generation War, 9 oktober, 10:35 uur

Meer dan prima miniserie die een ander en gematigder beeld van bepaalde Duitsers laat zien.

Op innemende wijze worden vijf uiteenlopende lichtelijke naive personages gebracht aan het begin van de oorlog, zeker van het feit voor de kerst weer thuis te zijn. De verschillende verhaallijnen boeien allemaal en zijn ronduit intelligent te noemen. Tevens de verandering van personages, waar Wilhelm de kadaverdiscipline heeft die aan Friedhelm ontbreekt kantelt dat op mooie wijze. Alle problemen waar Viktor en Greta zich insteken zijn ook exemplarisch voor die tijd. Tevens ook best wel weer goed bedacht dat Greta zich voornamelijk verliest in de zucht naar roem en dat dit eerder haar ondergang wordt dan de hulp aan Viktor.

Minpunt van de serie is toch wel dat het merendeel van de personages erg braaf overkomt of gewoon hun werk doet. Afgezien van de machtswellusteling Dorn en SD wraakengel Hiemer lijken alle Duitsers op het eerste oog brave broeders, terwijl er natuurlijk toch veel meer gebeurt is. Dat je vijf personages hebt die alle vijf erg braaf blijven, geen sympathieën blijken te hebben of over de schreef gaan is tot daar aan toe. Neem nu het voorbeeld dat de Russen het verlaten hospitaal binnen vallen en alle gewonden meteen doodschieten en zich niet minder snel aan de twee achtergebleven zusters vergrijpen, dat zien we bij de Duitsers nergens terug. Daar tegen over staat dat Wilhelm met de grootst mogelijk moeite een gevangene executeert en Friedhelm aan het touw moet trekken om de partizanen op te hangen. Het 'gedwongene', 'we konden niet anders' druipt eraf...Ik zeg niet dat de twee broers zich hadden moeten vergrijpen aan dingen maar om hen heen had wel veel meer kunnen gebeuren aan wreedheid, afstomping en roof- en moordzuchtig gedrag.

Desalniettemin geeft het een mooi beeld van een aantal mensen aan de Duitse kant van begin tot het einde, ook al is de achtergrond subtiel opgepoetst als je het mij vraag om niet teveel een oude wonde open te rijten. De oorlogsscenes zien er bijzonder goed uit, er wordt prima geacteerd, vooral Bruch en Shilling zie je in het gezicht ouder en anders worden, en het verhaal wordt prima afgerond in de kroeg. Wel jammer dat de glazen die gepakt worden erg schoon zijn terwijl het halve pand in puin ligt. Desondanks, een mooie serie, zeer de moeite waard om eens te kijken.

» details   » naar bericht  » reageer  

O.J.: Made in America (2016) 4,5

9 oktober, 10:05 uur

Ik had niet helemaal door dat de aflevering van vorige week al de laatste was, of ik was de tel kwijt was of ik was zo gebiologeerd door deze docu dat ik nog wel een paar afleveringen wilde, kan de oorzaak zijn en is tevens veelzeggend.

Tegelijk met de opkomst en ondergang van OJ als sporter, persoonlijkheid en losgeslagen sociopaat, wordt gedurende de vijf afleveringen uiterst vakkundig een breed maatschappelijk probleem gebracht die inhoudelijk de kern is zonder de balans te verstoren. Zowel het hele onderzoek, als de aanloop naar de rechtszaak wordt erg goed gebracht terwijl de onderliggende reden voor de vrijspraak eigenlijk als een spook in de coulissen staat te wachten. Ik moet zeggen dat ik de uitspraak niet meer wist en ontstelt was dat men niet tot een veroordeling kwam. Hoe kan dit? Toch is het moeilijk de ogen sluiten voor de ware reden van vieze spelletjes en het uitspelen van de rassenkaart en de al decennia broeiende problemen. Bizar dat men hun gelijk moesten halen door een moordenaar vrij te spreken, geeft aan hoe ziek het systeem was en hoe erg de mensen te lijden hadden.

Nog zieker zijn die ja-knikkers die achter een dergelijke sociopaat als OJ aanlopen. Wat een walgelijke en nare man, wellicht dat het juist de kracht is van zo iemand maar ik kan me er niets bij voorstellen, je zo laat bespelen en manipuleren. Al die mensen die hun mondje dicht houden en diep van binnen weten dat zijn verhaal niet klopt. Dan die verdediging van hem, die Cochran, ik vraag me dan wel eens af hoe zo iemand 's nachts kan slapen, na zoveel gedraai en gemanipuleer. En er ook nog voor uit komen...mijn god.

OJ; een bijzonder goede docu die in die zin over twee verschillende onderwerp gaat en daar een perfecte koers en balans invoert. Daarnaast heeft de docu een gedetailleerde opbouw betreffende wat eerder voorviel. De film schuwt eveneens niet de naakte waarheid te tonen van wat er gebeurt is die ene nacht en brengt een perfect beeld van alle raciale spanningen en bijzonder vieze spelletjes om mensen onderuit te halen. Het blijkt maar weer, met genoeg toegepaste druk zegeviert het recht niet. Mensen, gaat dit zien!

» details   » naar bericht  » reageer  

Joker (2019) 4,0

8 oktober, 11:51 uur

Ontegenzeggelijk een bijzondere film waar ik in eerst instantie nog niet geheel van overtuigd ben.

Een wel erg duistere en naargeestige weg wordt ingeslagen om de voorhistorisch van The Joker, nu bekend als Arthur Fleck, uit te diepen. Een overtuigende en indrukwekkende achtergrond, Gotham, achterbuurten, armoede en werkeloosheid, wordt best wel mooi gebracht. Een aantal mooie settings en shots komen voorbij. fleck zelf raakt van de regen in de drup met steeds meer ellende en in die zin brokkelt zelfs dat geen waar hij houvast aan had ook af. Een wel erg getroubleeerd persoon komt naar voren en onder het motto 'when it rains it pours' komt er bijna geen einde aan de ellende en zie daar het ontstaan van de Joker en wanneer de transformatie compleet is en hij bij Murray op het toneel verschijnt, kan ik de overeenkomsten qua gedragingen en mimiek met Heath Ledger moeilijk bij me neerleggen. Niet dat dit een nadeel is hoor, sterker, ik denk dat we gewoon een nieuwe Joker hebben die net zo goed als Ledger is.

Sterke en mindere sterke punt van de film. Uitmuntend is de sfeer met die trieste en sfeerbepalende muziek. De droefheid, pech en depressiviteit springt bijna van Phoenix af. Echt geweldig qua sfeer, de vele gradaties aan psychologische kenmerken die Fleck ondergaat is ook bijzonder treffend, het koelkast moment, de waanbeelden, het meisje en het zogenaamde 'geslaagde' optreden waarvan ik meteen al niets geloofde om nog maar te zwijgen van dat manische compulsieve lachje. Het is allemaal bijzonder goed, degelijk en vakkundig gebracht. Alleen voor een film van maar twee uren duurde de geestelijke teloorgang en strubbelingen van Fleck mij iets te lang en beschouw ik als teveel van het goede. Vanaf de shooting in de metro zit ik te wachten dat hij finaal knapt maar dit gebeurt pas een half uur a vijfentwintig minuten voor het einde. Al met al zal de film bijzonder slagen in het gegeven dat men wilde laten zien hoe verknipt Fleck was maar dat had met een kortere intro op dat vlak ook wel af gekund. Laten we eerlijk zijn, vanaf het moment dat hij dansend de trap afloopt in volle make-up en de agenten de gek aansteekt in de metro met een ridicuul dansje is toch het moment dat we denken; he he...daar is hij eindelijk. Wat mij betreft een beetje een kwestie van to little, to late.

De film is ondanks dit verre van slecht. Ik haal nogmaals de sfeer aan, de fenomenale Phoenix, alle diepe ellende en vervolgens het moment dat de transformatie compleet is en hij los gaat. Voeg daar nog enkele komische momenten aan toe als de ziekenhuisdeur, de dwerg en de deurketting en je hebt toch best wel een goede film. Maar het gevoel dat ik toch heb na het zien van de film is dat deze film de aanzet tot een hele nieuwe lijn is en wellicht andere kijk. Niet Batman als hoofdpersoon maar Joker en Batman als passant. Ik persoonlijk kan het gevoel niet onderdrukken dat met deze prent niet alleen een hele knappe film is afgeleverd, maar vooral een zorgvuldig geconstrueerde voorzet die bijna schreeuwt, zeg maar raast, om een nog beter vervolg met dezelfde toon waar Joker en Batman de degens weer kruisen. Ze zijn gek als ze het niet doen, ik zie bijna het nut van deze film en zijn opzet niet in als ze het niet gaan doen. Ik moet zeggen dat ik er eigenlijk ook niet aan twijfel dat men wel met een vervolg gaat komen. Wel hopen overigens dat Phoenix een langer leven gegund is dan Ledger.

Joker; goed en mooie film, nog niet helemaal overtuigd of dit nu het meesterwerk is wat men beweert, maar nog veel benieuwder eigenlijk of er een vervolg gaat komen.

» details   » naar bericht  » reageer  

From Hell (2001) 3,0

7 oktober, 10:26 uur

In het verleden altijd zo'n prima zaterdagavond-laat product. Prima om als nachtfilmpje even mee te pakken met een paar biertjes, en ook regelmatig gedaan in die zin. In tegenstelling tot toen lijkt de film heden ten dage toch wel iets van zijn kracht verloren.

Zo stelt het verhaal met de dader niet veel voor, vind het al vrij snel voor de hand liggen wie er gezocht wordt en de opzet vind ik dan ook erg CSI achtig. Toch heeft de film meer te bieden. De sfeer en de naargeestige beelden van Londen wordt wat mij betreft toch wel erg goed gebracht en hoewel de zogenaamde visioenen misschien weinig toevoegen benadrukt het wel het duistere sfeertje. Die credits verdient de film in ieder geval wel. Depp vaag als altijd, maar ik persoonlijk vind Ian Holm erg goed waarvan pas op het einde de ware identiteit naar voren komt en eenmaal met die duistere ogen en klaarblijkelijk sadistische dubbele persoonlijkheid is het bijna jammer dat hij zich pas op het einde zo mag uitleven. Aardig plotje verder nog rond het koningshuis en Special Branch waar in eerst instantie de verdenkingen ook naar toe gaan. Moet gezegd worden dat de ware indentiteit nooit onthuld is en dat er wel degelijk dergelijke verdenkingen geweest zijn richting een doorgedraaide prins of dokter aan het hof. Dus deze theorie is niet helemaal uit de lucht gegrepen.

Aardige film, vooral erg sfeervol, maar als plot en verhaal te mager, vermakelijk maar zoek tegenwoordig toch ietsje meer in een film

» details   » naar bericht  » reageer  

Mission: Impossible (1996) 3,5

6 oktober, 16:07 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

The Boondock Saints (1999) 3,0

6 oktober, 15:59 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) 4,0

6 oktober, 11:25 uur

Bijzonder vermakelijk stukje jeugdsentiment, een film die ik me voornamelijk nog van titel herinnerde en het einde met het naar buiten stormen. Een einde overigens die een reden heeft en waar ik zo op terug kom.

De film valt vooral op door zijn luchtige en komische inslag. Newman en Redford maken mooi weer als twee best wel innemend karakters die overigens niet altijd bijster snugger overkomen. Zo vraagt Butch als leider wel heel vaak wat The Kid vind die dan weer met een vlees-noch-vis reactie reageert, en zo is de film doorspekt met grappige verwikkelingen en kostelijk en sarcastische dialogen. De scene waarbij ze de wagon opblazen is bijzonder geestig. Think ya used enough dynamite there, Butch?

Hoewel er op zich niet eens zoveel spectaculairs gebeurt in de film draait het geheel toch prima op de wisselwerking tussen de twee boefjes. Wellicht zijn bepaalde dingen en dialogen wat te modern voor die tijd maar it works for me. En om terug te komen op het einde, het laat zich raden wat er gebeurt nadat ze naar buiten stormen toch is heden ten dag nooit opgehelderd wat er precies met Butch en The Kid gebeurt is. De Boliviaanse autoriteiten zouden twee doden in een huis hebben gevonden waarvan zij aannamen dat ze het waren en ze werden begraven. Toch waren de graven na verloop van tijd verdwenen en konden DNA-experts niemand vinden. Daarnaast beweerde de zus van Butch dat Butch teruggekeerd was naar de VS en daar nog lange tijd in 'anonimiteit' geleefd heeft.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, een fijne film met een lekkere luchtige sfeer en een hoog humorgehalte. Prima rollen en wisselwerking van en tussen Redford en Newman, heel kort rolletje in het begin van een nagenoeg onherkenbare Sam Elliot, en al met al een film die je niet te serieus moet nemen. Prima en vermakelijk wegkijkertje en vanwege het jeugdsentiment een half punt extra.

» details   » naar bericht  » reageer  

Toto le Héros (1991) 2,5

4 oktober, 14:10 uur

De film start visueel erg mooi, en hoewel ik niet echt van de kinderen of kinderfilms ben pakt dit onmiddellijk, vooral ook vanwege het bijzondere verhaal. Er wordt veel geswitcht en vooral ook de oude verbitterde man met de snode plannen vind ik erg interessant. Ik verlies het juist op het midden gedeelte, de wat vage situatie dat hij met zijn zus alleen woont en de nog al getroubleerde en vreemde volwassene die hij tussen jeugd en oud is. Vooral daar vraag ik me erg af waar de film nu eigenlijk heen gaat.

De verwachte ontknoping wanneer oude Thomas en Alfred ontmoeten is eigenlijk bijna voorspelbaar maar wel de missing link die de film nog weer enige inhoud en een filosofische boodschap geeft. Het gras bij de buren is zelden zo groen als het lijkt en ieder huisje heeft uiteraard zijn kruisje. Thomas heeft wel degelijk geleefd en kansen gehad, maar was zo geobsedeerd door een ander, en had duidelijk geen oog voor de realiteit en keerzijde die zaken doorgaans hebben. Na deze conclusie lijkt hij gelukkig te kunnen sterven, de realiteit blijkt toch minder bitter en erg dan hij dacht.

Toto le Heros heeft een mooie stijl, de muziek met het Boem nummer is erg aardig en de acteurs maken er best wat van. Toch is voor mij het midden gedeelte net te saai en stuurloos om gedurende de hele film te boeien. Een film die heel aardig is voor een keer maar dat is het dan ook.

» details   » naar bericht  » reageer  

Blue Thunder (1983) 2,5

3 oktober, 21:49 uur

Er maar eens ingegooid omdat ik hem nog nooit gezien had, en me een discussie van vroeger herinnerde, of je was voor Airwolf of voor Blue Thunder. En als groot fan vroeger van Airwolf en Stringfellow Hawke moest dit er toch eens aan geloven.

Uit de film valt wat mij betreft wel af te leiden dat het in '83 wel een spektakelstuk en waarschijnlijk kaskraker was. Sommige delen van de film blijven nog prima overeind, de helikopter lijkt op een prototype van de Tigre of Apache, Scheider maakt er wat van in een voor hem redelijk typerende licht getroebleerde rol en bepaalde actie ziet er nog wel goed uit, zo ook de stunts met de helikopters. Maar er zijn ook van die typerende jaren '80 en '90 flinkheden, zoals dat domme gescheur in de garage iedere keer, het snel trekken van een pistool, de muziek neigt soms ook best naar het foute en al met al is het hele fenomeen van het overheids complot mij een beetje té overdreven. Net als het feit dat men luchtgevechten boven de stad gaat uitvechten zonder naar de gevolgen van burgers te kijken. En McDowell is zo nu en dan best op het randje als wel erg overdreven bad guy die de raarste dingen uitvreet, maar ja dat is iets dat de man nu eenmaal goed kan zo getuige Bopha! en A Clockwork Orange.

Blue Thunder, niet fantastisch, maar wel leuk nostalgisch vermaak voor een keer en ik blijf er bij dat mijn helikopter jeugdsentiment Airwolf dit luchtgevecht wint.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gorky Park (1983) 3,5

3 oktober, 21:32 uur

Een best wel geslaagd en sfeervolle verfilming van het bekende boek van Martin Cruz Smith die ik onlangs voor de tweede of derde keer heb gelezen.

Duister geladen sfeertje zit er vanaf het begin goed in, iemand die bekend is met het boek zal meteen begrijpen waarom er meteen in de openingsscènes al zo'n spanningsopbouw is en de nadruk die ligt op de gespeelde muziek en met name de 1812 overture. Vervolgens ontwikkeld de film zich in een bijzonder correcte film wat betreft het volgen van het boek. Eén van de weinige dingen die ik miste was de slechte en in het boek falende relatie van Renko met zijn vrouw Zoya. Verder klopt in zekere zin alles.

De sfeer is prima, de soundtrack wisselt van best goed, met name de kerkklokken, tot wel erg jaren '80 kitsch. Horner lijkt vooral te oefenen voor later, met name voor Commando en In the name of the Rose. Ondanks dat Horner op spannende momenten zijn hand wat lijkt te overspelen zitten er toch behoorlijke aangename en dreigende stukken tussen. Verder komt de film als tijdsbeeld in het koude en kleingeestige Rusland met veel corruptie prima over ook al is het kennelijk niet in de Sovjet-Unie opgenomen. Zowel Hurt, Lee als Dennehy komen acteren prima en wat ik hier boven lees over dat Pacula een miscast is kan ik met totaal niet in vinden. Vind haar absoluut niet onaantrekkelijk voor een Russische vrouw. In een dergelijke omgeving, hard en koud, en een dergelijke tijd, zonder mode, haar of make-up, ziet zij er wat mij betreft vooral realistisch uit.

Goed, aangezien ik het verhaal kan dromen was er weinig verassing voor mij, toch wordt er genoeg gespeeld met de gebeurtenissen en muziek om het vermakelijk te houden. Een echt verbijsterende topfilm is in het in die zin niet maar een behoorlijke degelijke film wel. Goed geacteerd, een paar prachtige locatie en natuuropnames, goede sfeer en muziek. Een prima film, toch spreekt het boek mij iets beter aan omdat Arkadi Renko daar toch iets meer onder vuur ligt en zwaarder op de hand is.

» details   » naar bericht  » reageer  

28 Weeks Later (2007) 2,5

2 oktober, 21:27 uur

Niet onaardige maar tevens weinig vernieuwende vervolg op Boyle's 28 days later.

28 weeks heeft visueel en qua grafische geweld en karakters veel meer te bieden. Toch is het veruit een mindere film puur vanwege het vernieuwende dat 28 days wel heeft. Natuurlijk zijn Byrne en Poots prettig voor het oog en Carlyle in een voor hem typerende rol en Renner zowaar sympathiek. Zoals gezegd wordt er in dit deel veel meer met grafische spierballen gesmeten en oogt het allemaal veel meer qua verlaten straten en lange gerekte overviewshots. Toch, op de scene in het donker na met de infraroodkijker op het geweer, wordt het nergens heel spannend, speciaal of nieuw. Het is redelijk voorspelbaar en zoals ik al eerder zei is de nieuwigheid qua stijl, het onconventionele en aparte van Danny Boyle's deel ver te zoeken.

Redelijk voor een keer maar daar houd het snel mee om en zekere de mindere van de voorganger.

» details   » naar bericht  » reageer  

28 Days Later... (2002) 3,5

2 oktober, 14:56 uur

Veel van verwacht deze film vanwege de hoge waarderingen en de naam Boyle, en mits je door de VHS stijl en low budget achtige shots heen kijkt heb je toch een wel zeer apart product.

De stijl van Boyle laat zich in de beginfase meteen al goed zien met schreeuwerige en chaotische montages, zo ook vrije onconventionele camerastandpunten en tevens een bijzondere soundtrack. De beeldkwaliteit; er is al veel over gezegd en natuurlijk ga ik daar ook wat van zeggen. De grauwe stijl is even wennen met zijn voor het oog low quality beelden maar eigenlijk past het natuurlijk bijzonder goed bij het nare en sombere toekomstbeeld van een dergelijke pandemie. Ondanks het gebruik van een 'kleinere' handcamera slagen de beelden van een verlaten en troosteloos London wonderwel. Daarnaast scoort Boyle punten met een bepaalde rauwheid. Hoe Selena haar eerste metgezel slacht na besmetting en het bloed in het rond spat, of Gleeson die in een riotsuet de trap verdedigt. Daarnaast vond ik bepaalde opnames en sfeersettingen, zoals de bult met winkelwagentjes in de donkere hal of de verlaten brug waar Murphy op een gegeven moment vertwijfeld staat en afval rond zijn voeten waait, erg geslaagd. Maar ook de shot met alle emmers op het dak is mooi.

Het verhaal ansich wordt wat minder met Gleeson erbij en hun tocht in de taxi door de tunnel over de wrakken. Erg ongeloofwaardig als je zo gebrand bent op zelfbehoud. De daarop volgende ontwikkeling van de losgeslagen soldaten die door hun officier alleen nog maar gekalmeerd kunnen worden door 'vrouwen' vind ik ridicuul en eigenlijk voorspelbaar. Lekkere leider als dat je grote plan is, een vrouw en een tiener verkrachten. Effe neuken...en oh wacht, we zitten hier nog steeds opgesloten met dood en verdoemenis om ons heen, dus tsja...nog maar een keer neuken?
Gelukkig wint de film weer behoorlijk aan kracht hoe Murphy terug het terrein opsluipt en de soldaten één voor één of om zeep helpt of voert aan een zombies.


Interessant is met name het verhaal die naar voren komt in de making of, hoe goed zijn we voorbereid op een dergelijke catastrofe en hoe gaan we er mee om. Daarnaast zijn de woorden van de sergeant wel interessant, dat met de uitroeiing van de mens de planeet weer terug gaat naar zijn langere onbewoonde staat, maar niettemin is wat de luitenant zegt interessant met zijn bewering dat men voor het virus ook al doodde en verkrachte. In die zin is er slechts een virus nodig om de ware ongeremd aard van de mens naar voren te brengen, iets wat niet meer te stoppen is.

Afijn, aardig een keer te zien, apart en bijzonder qua stijl, maar voor mij niet een film die er nu bijzonder boven uitsteekt. Vermakelijk voor een keer, and there it ends.

» details   » naar bericht  » reageer