Logboek

(reactie op ander bericht)



Al enige weken bezig met een Terminator reeks herkijk en dat bracht afgelopen woensdag game avond dus deze Genisys. En na het lezen van mijn vorige comment vond ik dat de film wel een kleine rectificatie verdiende.

Want bij nader inzien heeft Reese wel degelijk de broek uit op het platform en zou de kennis voor een tijdreismachine meegenomen kunnen worden uit de toekomst waar ik het nog steeds ver gezocht vind dat men dit met de materialen van de jaren '80 zou kunnen bouwen. Het effent de weg naar een iets beter cijfer waar Courtney weinig toevoegt en is het plot op zijn zachtst gezegd apart met een reeds verandert verleden die toch ook weer teert op voorbestemming. Gelukkig is de actie goed en spectaculair en ook al kan de film zich onmogelijk meten aan de eerste drie verdient het toch zeker een voldoende.

Een fijne ontdekking aan Prime was wel dat Der Tiger hier opstond en ik deze kon kijken. De titel was inmiddels wel bekend met wisselende comentaren en kritieken op de movie sites. Desondanks trekt een dergelijke film, die de Duitse tegenhanger van Fury genoemd wordt, zeker de aandacht en bleek het alleszins een interessante zit hoewel de film zich net niet kan meten met Fury.

Opmerkelijk sowieso de opening rond de 'last stand' en ontsnapping waarop de mannen met hun tank op een speciale missie achter de linies gestuurd worden en het kan haast niet anders dan dat hier een luchtje aan zit of iets bijzonders mee is. De tocht laat zich tot op zekere hoogte vergelijken met die van Fury met enkele confrontaties met sterke tegenstanders, en hallucinate gebeurtenissen waar je van afvraagt of het slaapgebrek en de methamfetamine op beginnen te spelen of dat er toch meer aan het handje is. Opvallend en sterk sowieso de setting, grauwe en gritty filters en sfeer, doet de cast hun best, is het lekker rauw en grimmig met onderweg aparte verschijningen of de einzatsgruppe onder leiding van Krebs, toch ligt vooral de focus op de karakters en het effect wat oorlog op de mannen heeft. Trouwens de eerste 500 Tiger modellen hadden voorzieningen dat de tank inderdaad onder water kon, iets wat ze later vanwege kostenoverwegingen achterwege lieten. Of de tank zo lang stil kan staan onder water is dan weer een andere dingetje maar het is allemaal niet ondenkbaar.

Toch is het niet alleen maar de zon die schijnt want de film heeft fases dat het een beetje dood lijkt te slaan en het wachten is op de volgende stap of gebeurtenis en daarmee aan de trage kant is, vind ik de SU-100 dan weer een beetje een misser, want die waren volgens mij in de herfst van '43 nog niet in gebruik, maar is vooral het getoonde kanon iets dat nergens op slaat die in werkelijkheid een 100 mm is maar in de film een gemiddelde scheepskanon lijkt qua diameter. Opmerkelijk ook inderdaad de verscheidenheid in uniformen die de crew aan heeft, en zou je van een film genaamd Der Tiger toch iets meer tank en vooral tankbattle verwachten terwijl het toch hoofdzakelijk om de crew draait. Toch lijdt de film daar niet super veel pijn onder waar deze kruising tussen The Bunker en Fury op een gegeven duidelijk een andere koers neemt en wellicht een beetje voorspelbaar is waar ik voor de bunker de clou al door heb.

Desalniettemin is Der Tiger absoluut oké om een keer te doen en heeft de film een goede sfeer en visuele uitstraling en wellicht dat er ook nog wel eens cijferverbetering in zit met een herkijk mocht die er ooit eens inzitten. Voor nu een 3,5.

Pinkstermaandag afsluiten met deze Lee die net zo zeer de interesse had als wel dat er vrees was vanwege de matige kritieken en lage cijfergemiddelde. Toch heeft een dergelijke karakter en verhaal wel degelijk de aandacht waar ik bijvoorbeeld verzamelaar ben van Oorlogsdomein boeken die precies dit soort autobiografische oorlogsverhalen volgen maar dat terzijde.

De opening is in ieder geval fraai waar meteen getoond wordt dat Elizabeth 'Lee' Miller niet bepaald bang is aangelegd, de oorlogssituatie er grimmig en rauw uitziet en het in ieder geval een dure productie lijkt met behoorlijke cast. De terugblik naar eerdere tijden is noodzakelijk als verkenning van het karakter, toch interesseert het me weinig hoewel het natuurlijk een groot verschil toont tussen het 'vrije' leven en de latere situatie en dreiging. Wat dat betreft is het beeld van het karakter ook duidelijk als zijnde recalcitrant, tegendraads en behoorlijk scherp van tong en geest. Als fotograaf naar de frontlinie is de volgende sta waar madam zich niet laat beperken als vrouw zijn en haar steentje wil bijdragen.

Ergens heeft Lee zo zijn goede punten waar Winslet haar beste beentje voorzet, haar bekende foto's zoals de twee jongedames met de 'firemasks', de man in het verband, en tevens de foto van haar zelf in de badkamer worden tot in detail nagecreëerd. Sowieso is het fotografie gedeelte mooi en worden er mooie plaatjes geschoten van ruïnes, lege straten en wordt het gevoel van de wereld op zijn kop en dreiging goed gevangen, en is de tocht door de platgebombardeerde stad ook adembenemend. Toch is het slechts behang waar de portfolio vele malen interessanter is dan de dame in kwestie.

En dat is toch waar de film Lee het meeste pijn aan lijdt. Het is in fasen een erg oninteressant film waar ik niet de indruk heb dat ik Miller leer kennen noch haar precieze motivatie mee krijg waarom zij zo graag naar het front wil. Dan zijn er van die kleine nuance dingetjes zoals de karrenvracht brood die lukraak wordt uitgedeeld in het KZ waar dit toch meestal onder begeleiding stond van medische troepen vanwege logische redenen en vind ik het weer zo opdringerig dat er een donkere officier blanke troepen aanvoert. Aan het einde van de oorlog schijnt dit sporadisch voorgekomen te zijn, de kans dat zij zo iemand tegenkomt is niet onmogelijk maar wel weer erg klein, dus is dit waar of weer Hollywood op zijn 'woke-best' of domme onwetendheid van een schrijver die niet beter weet? Zeg maar hetzelfde soort volk dat Six Triple Eight schreef.

Afijn, duidelijk is dat de film Lee karaktermatig niets toevoegt en onder de maat blijft, daar komt nog eens bij dat Lee begin dertig was, tijdens de ontmoeting met Penrose zelfs eind twintig, en nu ziet La Winslet er prima uit voor 50'er maar ze kan echt niet door voor een 30-jarig fotomodel. Pluspuntje is nog wel het trauma na afloop waar veel onder het tapijt geschoven wordt en men de meeste info en beelden van de oorlog te schokkend vind voor het publiek maar dat is wat mij betreft mosterd na de maaltijd, daarom dus geen voldoende voor deze film.

Ze kunnen beter een concert van Gordon organiseren, dan is de moordenaar zo weg.

Na een met sport overladen weekend op Pinkstermaandag dan toch nog aan een paar films toegekomen en dit op Prime kunnen doen waar ik vanwege een aankoop op Amazon een optie tot een gratis proefabonnement had. En dat houdt een drukke maand in met zeker twee series die ik moet kijken in de vorm van Masters of the Air en SAS Rogue Heroes. Maar ik begon gisteren met het vervolg op Amsterdamned waar je dan toch nieuwsgierig naar bent ook al weet je dat het onder de maat gaat zijn.

En heel eerlijk had je hier best wat van kunnen maken, want het kleurrijk Amsterdam leent zich best wel voor het één en ander, is er opzich een redelijke cast, voegt Huub Stapel altijd wat doet, zijn er nog tal van andere bekende gezichten in kleine rolletjes zoals Edo Brunner, Patrick Stoof, en vele anderen, hebben we een paar aardige brute kills, een aardige achtervolging met speedboot, waterscooter en motor, en is er halverwege een aardige chemie gaande tussen de rechercheur Tara en oud-rechercheur Eric waar de film sowieso een stuk beter wordt als Stapel weer in beeld komt.

Maar daar is dan al snel alles meegezegd waar de film door slechte dialogen, karakters, plot ontknoping en andere ongeloofwaardigheid de film behoorlijk onderuit gaat. Want hoe wordt die boot in de opening voortgetrokken? Door een duiker? Hoe worden iedere keer lijken of die drone vanuit het water de lucht ingelanceerd? En hoe wordt die boot met interventie volk omhoog en omgeduwd? Slaat gewoon nergens op. Rechercheur Tara is op haar beurt weer net wat te stoer en bovendien is Brood een matige actrice met één gezichtsuitdrukking die er uiteindelijk verloren bij loopt. Dan is het onvoorstelbaar dat zij niets zal weten over de zaak van Eric Visser en is het te flauw dat haar hulpje net als die van Eric in de eerste film een vergelijkbare pietlut is. Tenslotte de plotselinge vondst van het riool en de daadwerkelijke dader met motief wat ronduit belachelijk is.

Zeg gerust dat Amsterdamned 2 als een nachtkaars uitgaat wat ontzettend jammer is want met een beetje betere keuzes had dit best een acceptabele film kunnen zijn die nu hooguit vermakelijk is voor een keer maar verder over de gehele linie onder de maat is.

Maandag verder met comedy en als afsluiter deze Planes Trains and automobiels die ik niet zozeer deed omdat de film me afspraak alswel omdat het een ontzettend bekende naam is en opzich ook nog aardige cijfers kan weerleggen.

Thanksgiving dus met oorlog op de straten tussen mensen die naar huis wil en elkaar bijna naar het leven staan om taxi's en zitplekken in welke vorm van vervoer dan ook. En natuurlijk is het slechts mogelijk scenario dat er vluchten uitvallen en het weer verslechterd. Slachtoffer is onder andere Neal, die alleen al om op het vliegveld te komen de nodige obstakels moet overwinnen, waarbij hij reeds Del Griffith tegen gekomen is en later tegen wil en dank mee opgescheept raakt. En laten we het zo zeggen dat het een onwaarschijnlijk partnerschap betreft en de problemen daarna legio. En ik moet zeggen dat het eerste gedeelte me weinig doet met rare karakters en ongemakelijke humor in overvloed, dat het erg bijzonder en vergezocht is om in Wichita te belanden, en ja ik vind Steve Martin toch wel vaak erg vervelend en vooral niet grappig.

Maar halverwege de film, wanneer vooral het motel achter de rug is wat toch allemaal wel erg ongemakkelijk was, zit het geheel toch langzaam in de lift met momenten zoals bevroren achterin de pickup, de pech met de trein en de rondrit met de uitgebrande auto. De film slaat langzaam om naar een bepaald punt van charme maar lijkt ook de essentie van de film aangeboord te zijn. Want vervolgens lijkt de film toch aardig wat inhoudt te hebben met thema's als geduld hebben en tolerantie naar andere mensen, zou je kunnen zeggen dat het gedrag van Neal puur egoïstisch is waar Del juist staat voor barmhartigheid en behulpzaamheid ook al is dat vaak verpakt in de nodige luidruchtigheid, chaos en pech. Desalniettemin bedoeld de man het goed en helpt hij Neal meerdere malen. Zoals het gezegd luidt dat het kwaad vele gezichten heeft zal dat andersom ook zo zijn, dat het goede in verschillende vormen komt. De kers op de taart is natuurlijk 'de goede daad' van Neal waar de twee elkaar toch helemaal vinden. Een spiegel voor iedereen denk ik waar iedereen wel een beetje van Neal in zich heeft.

Dat ik niet zo goed reageer op Steve Martin ben ik halverwege de film vergeten en mede omdat de film toch meer herbergt dan slechts humor blijkt Planes, Trains and automobiels een meer dan acceptabele film.

Maandag op de comedy toer te beginnen met deze Weekend at Bernie's die ik bij de kringloop was tegengekomen en me herinnerde als een redelijke familie film. Maar hoe houdt het zich tegenwoordig is dan de vraag en dat bleek toch niet bepaald super.

Het verhaal is duidelijk met de twee yuppies die hun baas attenderen op een niet kloppende boekhouding waarop ze pardoes uitgenodigd worden op zijn weekend adres om vooral opgeruimd te worden omdat de baas er zelf achter zit in combinatie met het nodige aan maffia contacten. Maar zoals de synopsis reeds vertelt is het juist Bernie die opgeruimd wordt. De reden van de jongens om vervolgens het lijkt mee op sleeptouw te nemen, en te doen alsof Bernie nog leeft, grenst van logisch tot aan kolderiek waar de goede gevulde bikini's, het warme klimaat en de feestende massa voor verdere opvulling zorgt.

Minpunten treft de film in sommige grappen die echt flauw zijn of te ver doorgevoerd worden, is karakter Larry regelmatig te irritant voor woorden en is de aanloop ook al 'zo zo' waar we natuurlijk zitten te wachten op de situatie op het eiland maar eerst nog in de amoureuze toestanden zitten tussen Richard en Gwen. En soms wordt er toch wel erg slecht geacteerd, vooral door Catherine Mary Stewart in de beginfase, die verder om op te vreten is maar niet acteren kan. En om nog even terug te komen op de slechte humor is het gestuntel om met de speedboot weg te komen simpelweg kinderlijke humor.

Maar Weekend at Bernie's heeft toch ook aardige momenten zoals hoe ze zich door de feestjes en andere momenten heen werken, of hoe ze op een gegeven met de veters aan elkaar gebonden met Bernie aan het lopen zijn. Lijkt me nog niet eens gemakkelijk. De vriendin die genoten heeft van de rigor mortis is ook nog wel grappig. Maar verder schiet het geheel toch wel te kort waar ik me wel voor kan stellen dat dit in 1989 een geslaagde comedy was. En dus gaat de film net als het foeilelijke huis geen voldoende krijgen. Leuk weer eens gezien te hebben maar meer ook niet en snel verder.

Nog wat tijd over en dus nog maar even op de klassieker toer in combinatie met muziek aangezien ik zondagavond ook nog altijd even in de muziek zit. Maar goed, The Wiz dus en daarmee een genre in de vorm van musical die ver buiten mijn comfortzone ligt. Desondanks kan een dergelijke film best verrassen waar ik de afgelopen jaren verschillende musicals afwerkte. En hoewel het mijn ding niet was vond ik dit toch zeker niet slecht.

De situering en leeftijd van het karakter is in dit geval wel even iets anders waar de jeugd en het platteland van Kansas en tornado-warning zijn ingeruild voor een zwarte gemeenschap, sneeuwstorm en een veel oudere Dorothy. Slecht? Verkeerd? Neuh...niet echt. Laten we gewoon kijken waar dit heen gaat, waar deze Dorothy natuurlijk ook in een moderne sprookjeswereld terecht komt. En natuurlijk ligt er een aanklacht tegen onderdrukking en segregatie vlak aan de oppervlakte iets dat mij verder niet stoort en best mag.

En eigenlijk gaat het geheel op gemoedelijke en behoorlijke wijze verder, en buiten het vermaledijde zingen om, in dit geval gelukkig liedjes die nog wel om aan te horen zijn en geen dom gegiechel of hoogst irritante en repetitieve liedjes, lijkt het toch vooral om de aankleding, sfeer en design te gaan en potverdikke, het is toch wel regelmatig mooi gemaakt hoor. Neem bijvoorbeeld het tot leven gekomen Graffiti volk, bevrijd van hun onderdrukker hoezo aanklacht, dat er echt mooi uit ziet en überhaupt groots van opzet en erg dynamisch is. Of anders de scene met de vogelverschrikker waar ook sprake is van een prachtig decor en aankleding en dus dik in orde is of anders wel de metrohalte die tot leven komt. En zo bouwt The Wiz rustig verder en kan ik me voorstellen dat een liefhebber van het genre wel prat gaat op het geheel met muziek, dans en zang waar de liedjes en toon zich afwisselen van pop naar grimmig naar gevoelig.

En hoewel ik dit niet een topcijfer ga geven omdat het simpelweg niet mijn ding is verbaas ik me toch over het lage stemgemiddelde. Want zo slecht is dit toch niet? Maar zoals ze zeggen de meerderheid spreekt, desondanks geef ik een voldoende.

Zondag zoals gewoonlijk aan de slag met iets ouds en dat werd dus dit vervolg op The land that time forgot. Alhoewel, dat moest wel even doordringen aangezien ik bij aankoop wel vond dat de titel ergens op leek maar de link nog niet direct gelegd had maar bij de eerste dialogen over het zoeken naar iemand wel na begon te denken.

Maar goed, een nieuw team dus, opzoek naar mensen die verdwenen zijn en per flessenpost de buitenwereld bereikt hebben. Hmmm....ja leuk bedacht maar ze moeten toch over en ijsmuur een hoge bergen heen? Er is toch geen directe toegang dus hoe komt dit fles in de oceaan dan? Best mogelijk dat ik iets gemist heb hoor aangezien ik tijdens het kijken van zon film nog even kijken hoe ik de voorganger beoordeelde en wat deze voor cijfers krijgt en wie er inspelen en dergelijke. Het zijn te verwaarlozen details waar de film in eerste instantie toch best wel indruk maakt, want waar een ander valt over het kennelijk lage budget vind ik juist dat de film razend knap gemaakt is aan de hand van miniaturen zowel in de lucht als op zee. Zo is de aanval van de Pterodactylus ook best oké ook al is het beest aan de houterige kant.

Als er al minpunten zijn de betreft het wel het weinig aan verhaal want veel meer dan de zoektocht naar Tyler houdt het niet in een zijn de dialogen soms op het slome af. Zo heeft professor Norfolk ook regelmatig de lachers op zijn hand met open deuren of weetjes over dinosaurussen die nergens op slaan. Want hoe weet hij dat een Stegosaurus een dom beest is of zijn zenuwstelsel traag werkt? Maar goed, details. De film ontspint zich verder in het gewoonlijke spel met vlucht en verstoppen, meerdere stammen waarvan vrienden en vijanden en weet wat voor kwaad en halverwege vergaat het eiland ook nog eens half.

Desalniettemin is de styling mooi van een aantal dingen, zijn de decors en landschappen goed en trekt Dana Gillespie als holbewonster de aandacht met haar bijzondere pakje en zou Patrick Wayne zomaar een liefdesbaby van Charlton Heston en Bruce Greenwood kunnen zijn. En net als de voorganger weet ook deze film wel weer te vermaken en is in mijn ogen gewoon knap gemaakt. Vandaar dat ik twijfel of de film een 3 of een 3,5 moet hebben.

Tenslotte nog even aan de slag met deze Cell die vooral in het oog viel als Stephen King product. En wat viel dit boek mij destijds mee naar een aantal magere jaren dat ik toch dacht dat de beste man zijn Mojo een beetje kwijt was. Mobiel bleek alleszins een goed boek te zijn en daarom sowieso een reden om eens te proberen.

Hoe het verhaal ook alweer precies loopt is me een raadsel want het is minstens 15 jaar geleden dat ik dit boek gelezen heb, dus of de opening zich afspeelt op een vliegveld zou ik zo niet meer weten. Desalniettemin heeft de groep zich snel gevormd met Clay, Tom en Alice op pad met de te verwachten gebeurtenissen en voorbijgangers zoals de dingen in het boek zich ook wel enigszins voltrekken. En op zich is het allemaal niet eens zo slecht waar het duo Cusack/Jackson redelijk is met een paar aardige incidentjes die indruk maken, zoals de omslag van Sally, of de rare geluiden waarmee ze iemand brainwashen, en anders wel het het momentje met Johnny waar Clay opeens zijn eigen zoon hoort via de 'collectieve zender'.

Maar natuurlijk heeft ook iedere film zijn minpunten en deze Cell dus ook, waar dat neerstortende vliegtuig in het begin weer zo vet overdreven is, je al die gebruikelijke momentjes weer hebt van mensen die niet uit hun doppen kijken en slechte keuzes maken, zoals Clay die alleen een huis in gaat, maar waar ook wel weer zinnige dingen tegenover staan zoals het inslaan van wapens en het vreemde gedrag en bewegen van de zwermen met zombies. En waar kijkers commentaar hebben op de afloop van de film, het afloop van het boek is namelijk ook open en vaag, en opzich vind ik de afloop van de film nog niet zo heel slecht bedacht. Helaas is het als eindproduct allemaal wel iets te min en te mager, mis ik toch wel spanning, is Cusack net iets teveel op de automatische piloot en had hier op zich wel meer van te maken geweest. Waarom maak je hier bijvoorbeeld niet een mini serie van? Dat was mijn commentaar ook al op The Dark Tower, maar goed daar zullen ze zo hun redenen voor hebben.

Nog maar even in de h**tb**rden gebleven, mits ik die term wel gebruiken mag hier op MovieMeter, met deze zombie film genaamd Osombie. Verwacht ik hier veel van? Nee, niet echt. Sterker nog, dit was toch waarschijnlijk wel een van slechte films die ik dit jaar zal zien.

Het idee is opzich nog niet zo onaardig dat men een of ander complex betreed onder het huis in Abbottabad waar men bezig is met experimenten. Maar de goede punten van de film houden toch al snel op bij het karakter Tomboy die er wel lekker uitziet en zeer handig is met het zwaard en er gedurende de film wel een aantal een leuke Zombie kills voorbij komen, maar daar is het dan ook al snel het meeste meegezegd.

Een verder waardeloos uitgewerkt verhaal, geen interessante karakters noch dialogen, de soundtrack is heel erg slecht, en wat we van de zogenaamde special Forces te zien krijgen is macho, over de top, overdreven, dom gedrag, en dan laten ze zich als professionele militairen ook nog eens meer malen verrassen in die openingsscène. Kortom, slecht, slecht, en nog eens slecht.

Begin van de avond los met deze War Horse One die ik aanvankelijk klaarliggen had voor de oorlog meiweek maar niet aan toekwam. Dus dan nu maar even, en laat ik vast zeggen dat dit toch wel erg tegenviel.

Men nemen Johhny Strong die in Black Hawk Down ook al met het DEVGRU bijltje hakte en dat zeker niet onverdienstelijk deed in een bijrol als held der helden Randy Shughart. Het idee is er vervolgens opzich best wel met de gestrande operator die zich tijdens zijn tocht door vijandelijk gebied ontfermt over een vijfjarig meisje met een synopsis die tevens een beetje aan Lone Survivor doet denken. So far not so good maar vooral oké met een aantal visueel sterke momenten omtrent cinematografie en natuur, en een soundtrack die zo nu en dan enkele goede momenten heeft. Tevens ziet het er niet goedkoop uit en lijkt ansich een productie met een groot budget.

Pluspunt technisch zou je zeggen dat de film dus heel wat in kan zetten maar er wordt vervolgens net niets mee gedaan, mond het uit in één groot heroisch circus tegen een veel te standaard vijand wat uitmond in veel te veel clichématigheden. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele niet echt logisch keuzes en ontwikkelingen. Zo is het allemaal veel te heroïsch en onrealistisch wat Mirko in de opening wil, zijn er ook veel te veel dingen veel te veel uitgesponnen zoals bijvoorbeeld al het intro waarin het verhaal van de zendelingen wordt verteld, en vind ik zo'n kind ook waanzinnig onrealistisch die nooit huilt, netjes in de pas loopt, geen enkel moment moeilijk doet en eigenlijk ook nog eens veel te slim is voor een 5 jarige. En hield het daar maar eens op, want waarom knip je eerst de tripwire van de claymore door om vervolgens het kind te laten zien hoe je hem weer 'uit' zet? Interessant doenerij. Vervolgens laat hij het kind rustig voor zich uitdartelen in dezelfde pas, laat hij het kind in de steek, belooft dat hij dat niet weer zal doen, laat het toch weer alleen met ontvoering als gevolg waarop hij als eenmansleger een heel dorp binnen moet. Tja...neef van Rambo ofzo?

En helaas houdt het daar nog steeds niet op met een soundtrack die ook nog eens veel te heroïsch is, een vijand die het kennelijk heel moeilijk vindt om raak te schieten, wordt hij in de aanloop finale neergestoken met zo'n pathetisch handje vol met bloed maar zien we nooit een wond of bloed op zijn rug, consistentie foutje? Is het beeld van de h**tb**rden die jagen op de 'infidel's' ook veel te cliché en standaard, en is de afloop met de redding veel te voorspelbaar, en vind ik het tevens een vreemde tactiek dat die de Seals zo open en bloot staan te schietend op hun vijand. Soort van merkwaardige onderstrepen dat zij beter zijn, rechtschapen, dat ze geen dekking hoeven zoeken en soort van onkwetsbaar zijn vanuit rechtvaardigheid ofzo.

En dan te bedenken dat Johnny Strong op zo'n beetje ieder vlak een vinger in de pap had of dat nu de regie, montage, het script of de soundtrack was wat wellicht allemaal niet zo slim is want het voegt allemaal bijzonder weinig toe en is in mijn ogen simpelweg onvoldoende.

Tenslotte nog even een filmpje van een speciaal lijstje met aparte films, en dat werd dus deze The Driver die ik vooral ken omdat een ander gebruiker hier deze film in zijn top 10 staan heeft wat in die zin de interesse wekte. En ondanks de goede momenten blijkt het toch niet helemaal te zijn wat ik gehoopt had.

Het idee is duidelijk rondom Driver die de beste in zijn vak is, niet verblikt of verbloosd en de politie altijd te slim af is. Doet dit ergens aan denken, deze zwijgzame held? Driver van Nicolas W. Refn ligt niet ver uit gedachten. Want behalve een aantal bijzonder sterke achtervolgingen drijft het geheel meer dan behoorlijk op stijl en muziek net als de Refn film dat doet, net als de neo noir achtige sfeer. Goed tot daaraantoe, waar de nare smeris precies een kolfje naar de hand is van Bruce Dern. En wat een godzalige achtervolging op het einde tussen de Trans Am en Chevrolet C10. En dan vergeet ik bijna dat ik Ryan O'Neal eigenlijk een non-acteur vind.

Toch is O'Neal niet het grootste probleem waar deze in dit geval een rol aangemeten gekregen heeft waar hij niets kan verknallen. Het probleem met The Driver is helaas de enorme leegte binnen het verhaal tussen de achtervolgingen in, want de film heeft op dat vlak eigenlijk weinig te bieden qua verhaal, is de enige acteur die iets toevoegt uiteraard Dern en is het ook nooit echt spannend. Dat is het alleen als men weer eens door de straten jakkert. En dat is toch jammer waar de film niet echt iets verkeerd doet maar gewoon wel iets extra's mist, een bepaalde x-factor. En dat laatste is net wat het verschil maakt tussen een prima film voor een keer en echte topklasse.

En verder met nog een gijzeling met deze Alan Partridge wat ergens wel een bekende naam is maar wellicht dat dit komt omdat Alan Parsons me door het hoofd speelt. Wat dit was en waarom ik het opgenomen had was me evenwel een raadsel en had ik mogelijk alleen gedaan omdat Steve Coogan me interessant leek of de film mogelijk serieus was. Maar dat bleek niet het geval en ik vond dit eerlijk gezegd een verschrikking van begin tot einde.

Een radiostation dus, die overgenomen wordt met ontslagen en hervormingen op de loer, iets dat bij één van de werknemers niet zo goed valt en tot actie overgaat en de boel in gijzeling neemt waar Partridge tegen wil en dank als mediator in betrokken raakt. Opzich niet een verkeer idee met een oké cast, en er zijn een paar grapjes die wel leuk zijn zoals de foei lelijke omroepbus op het einde of het grapjes van de beller die voorstelt dat Pat iedereen moet vermoorden en de vrouwen eerst. Maar dat zijn helaas kleine lichtpuntjes in een film die verder geen moment aanslaat.

Want dat zure bekje van chef praatgraag Partridge staat me al na enkele minuten tegen iets dat als satire of humor gezien moet worden maar bij mij niet aanslaat. En zo voltrekt de rest van de film zich niet anders met heel veel dialoog en tekst waar de toon veelal sarcastisch van aard is en de humor regelmatig iets pijnlijks heeft, en dan in mijn ogen vooral pijnlijk slecht is. Verder wordt er geprobeerd het geheel op te leuken met de nodige rare karakters in vreemde verhoudingen en relaties wat vaak een ongemakkelijk soort humor brengt. Maar je raadt het al, het slaat bij mij niet een moment aan en ben ik dan ook erg blij dat deze relatief korte film snel afgelopen is. Niet mijn humor, niet aan mij besteed, geen voldoende.

Hemelvaartsdag na het nodige aan klusjes en de tuin nog even languit op de bank met een aantal filmpjes te beginnen met deze The Assault die ik voor een eurotje had gescoord bij de kringloop. Verder was de film noch titel mij onbekend maar sprak het verhaal wel aan.

En dat verhaal is opzich best duidelijk in een behoorlijk korte en directe film waar weinig tijd verloren wordt rond de vliegtuigkaping en de anti terrorisme eenheid die ter wapen geroepen wordt. Aan overbodig dialoog, verhaal en karaktersuitdieping wordt niet gedaan waar de feiten simpelweg worden gepresenteerd en dat is best aangenaam waar deze film goed vaart bij het snelle tempo en geen poespas. De kapers grijpen het vliegtuig en het team wordt in paraatheid gebracht waar het doelwit met het toestel toch wel even kippenvel betekent en onwillekeurig denk ik even terug aan kerstavond 1994 dat ik me afvraag wat ik deed en hoe dingen toen waren.

Het vervolg van de film is vervolgens even strak als het cinematografische vlak, snap ik de klachten van de mensen niet zozeer over de grijze kleurenfilters die ik best mooi vind en waardoor de archiefbeelden er ook beter in passen, is het tijdsbeeld prachtig met alle auto's, Mirage straaljagers en andere details, en is de soundtrack passend. Ik persoonlijk vind de focus van zo'n team dan wel interessant om te zien hoe iedereen aankomt scheuren en op zakelijke wijze in de voorbereiding gaat. Daarna is het natuurlijk wachten op de interventie en poah...wat wordt er goed opgebouwd, wat een zenuwen en spanning, en wat een mega gewelds uitbarsting met natuurlijk een enorm chaotische schietpartij in zo'n kleine ruimte. Trainen is één, maar optreden tegen een zwaarbewapende vijand niet wetende waar ze zitten in een dergelijke onoverzichtelijke en kleine omgeving is iets anders.

En dat vangt deze The Assault toch allemaal meer dan prima die natuurlijk ook nog eens lekker compact is. Daarom verdient The Assault wat mij betreft een meer dan behoorlijke film en is een meer dan prima toevoeging van mijn collectie.

Als maandagse afsluiter nog even Tequila Sunrise die qua naam maar al te bekend is en natuurlijk een cast van naam in het veld brengt. Het is sowieso de periode van de sterke maar typische jaren '80 actiethriller, maar dat is nog geen garantie dat deze Tequila Sunrise het ook goed doet. Lekkere cocktail trouwens, verschillende van naar binnen gegoten tijdens een vakantie op mijn 18de a 19de.

Maar goed, oude buddy's Dale en Nick tegenwoordig elkaar als drugshandelaar en rechercheur. Sowieso al bedenkelijk hoe zo'n Nick dan bij de politie komt met een dergelijke reputatie, en dan ook nog eens in dezelfde stad blijft met alle mogelijke beschuldigding en verwijt. Ga dan ergens anders werken en waarom laat een chef of commissaris dit toe? Maar goed, een kat en muis spel dus waar Dale zich al langere tijd gedraagt maar onder druk van het netwerk het slechte pad weer op wordt gedreven met een gretig politiekorps op de nek met Nick en Jo Ann als benodigden voor een driehoeksrelatie. En het moet gezegd dat de omgeving mooi is, de cast behoorlijk en Mel Gibson opzich een aimabel karakter neerzet.

Maar daar houdt het dan ook als snel op waar het verhaal me nooit een moment kan bekoren, de driehoeksverhouding ook iedere chemie mist, het geheel nooit een moment spannend wordt en ik dus ver voor de helft mijn interesse al volledig kwijt ben en het nog een zware bevalling is om het einde te halen. Daarom kan ik deze Tequila Sunrise dan ook geen voldoende geven en slechts een misser op praktisch alle vlakken noemen is.

Ooit als tiener eens gezien waarop de film een bepaalde indruk maakte en een soort benchmark vormde betreffende relaties en verbondenheid, en in dat geval is de serie Mad About You ook bepalend voor mij met de wisselwerking tussen Paul en Jamie. Daar komt in het geval van Nina ook nog een bepaalde tragiek aan te pas die mij de film altijd deed herinneren.

Van het begin moet de film het nochtans niet echt hebben hoewel het wel grappige momenten heeft met alle geïnteresseerde mannen die zich praktisch verdringen rondom de 'mooie' Nina. Maar zoals bekend mag zijn door de synopsis heeft Nina daar weinig interesse voor en loopt ze op aangrijpende en oprechte wijze leeg tegenover de therapeut wat echt een ontzettend sterke en aangrijpende scène betreft. Nina treurt namelijk nog steeds om haar geliefde Jamie die plotseling overleden is, maar wanneer de verwaarloosde Nina vervolgens rockbottom lijkt te zitten gebeurt het onverwachte, Jamie keert terug als geest waarop alles weer de goede kant op lijkt te gaan.

Nu ben ik sowieso gefascineerd over wat er allemaal buiten ons blikveld en perspectief afspeelt en ik ben er van overtuigd dat de dood slechts een stap is naar het volgende hoofdstuk en dat overledenen nog altijd deels bij ons zijn. Ik als hooggevoelige heb al te veel gezien en meegemaakt om het leven af te doen als toeval en onderdeel van een mierennest dat nergens toe leidt. Opium voor het volk? De wens is de vader van de gedachte? Wellicht, net als dat de verschijning van Jamie puur imagination van Nina kan zijn, toch verandert dat idee ook vrij snel na andere verschijnselen. Desondanks blijft de connectie en communicatie tussen de twee sterk en bijzonder, en is er een ontzettende sterke chemie en kan ik me weer goed voorstellen waarom ik dit ooit als voorbeeld zag van een relatie waar mijn eigen vader en moeder totaal langs elkaar leefden en vooral bijelkaar bleven vanwege de kinderen.

Wat een verschil met deze Truly Madly Deeply die uiteindelijk nog veel dieper gaat met andere elementen en thema's. Want ja, we zijn wellicht geneigd om slechte eigenschappen snel te vergeten, tevens veranderen mensen binnen een relatie en heeft het dus niet alleen met liefde en verbondenheid te maken maar tevens met verwerking, loslaten en verder gaan. En daar onderscheidt Truly Madly Deeply zich op subtiele wijze in met een ontzettend veel gevoel en een goed acteursduo. Daarom is de film nog altijd de sterke prent die ik mij kan herinneren.

Later op de avond nog even aan de slag met deze Predator Badlands mede mogelijk gemaakt door Pathé, en hoewel ik nog massa's andere dingen te zien heb had ik hier toch wel heel erg veel zin in dus ging ik er even goed voor zitten. En hoewel het een hele andere insteek betreft dan andere Predator films voldeed dit toch meer dan.

Duidelijk is dat we dit keer een Predator als main character hebben, en dus niet het perspectief van een opgejaagd slachtoffer, en Dek wordt na het nodige trammelant uit zijn clan verstoten en is van plan met een trofee terug te keren om zijn plek op te eisen. En zo eindigt de jonge Predator op een specifieke planeet waar hij van plan is om op een zeker dier te jagen, maar deze planeet blijkt toch verre van vriendelijke te zijn waar hulp uit onverwachte hoek komt in de vorm van de halve droid Thia en er meerdere kapers op de kust zijn. Opvallend daarnaast is toch vooral de visuele krachttour die om van te kwijlen is, want het ziet er allemaal geweldig uit, van de planeet, tot de landschappen, tot de dieren, tot de actie. Tevens is de soundtrack van het goede slag.

Desondanks zijn er wel degelijk twee elementen in de film waarmee de makers met vuur gespeeld hebben, want zo is het wezen Bud gevaarlijk op het randje van flauw, kinderlijk en zelfs irritant, maar komen ze er mee weg, tevens geldt dat voor de babbelzieke Thia die net zo goed gemakkelijk verkeerd had kunnen vallen. En ik vermoed dat er vast wil kijkers zijn die problemen hebben met één of beide gevallen, iets wat ik me kan voorstellen, maar voor mij verder de film niet verpest. Want de mix van styling, actie, spektakel, karakters en belangen is voor mij dermate goed, wellicht wel allemaal wat voorspelbaar, dat ik toch een prima avond heb met een biertje in de hand en deze film mij geen moment verveelt. Lekker, in eerste instantie vier sterren.

Zaterdagavond aan de slag met deze Barbie die ik toch vooral wilde proberen vanuit een bepaalde nieuwsgierigheid, aangezien de film bekend is, in de prijzen viel en veel discussie bracht. En laat ik vast zeggen dat dit toch wel een erg moeizame zit was met een boodschap waarvan ik zou iets heb wat moet ik ermee...

Zonder enige twijfel kan gezegd worden dat het idee/concept wellicht erg origineel is en out of the box, het kan creatief en kleurrijk genoemd worden, en sommige dingen zijn best wel leuk bedacht. Voeg daar op het oog een prima cast aan toe in zowaar een enkele grap die leuk is zoals de reactie op Barbie haar platvoeten, en dat het verder eventueel als platform gebruikt wordt om de nodige maatschappelijke dingetjes aan te kaarten wat op zich niet verkeerd is. Minpunten treft het geheel dan toch vooral in de aanwezigheid van Will Ferrell die soms maar vaker niet op iets leuks te betrappen valt, is de slapstick in het Mattel hoofdkwartier op het sneue en flauwe af, net als het meeste karikaturale gedrag. Dat schijnt dan satire te zijn, tja smaken verschillen zullen we dan maar zeggen, net als de wat braaf aanvoelende kleine dingetjes over anders zijn, buitensluiting en andere minderheden in de vorm van Allan en Weird Barbie. Het is de politieke correctheid ten top waar we dat heus wel begrijpen maar de gemiddelde in het dagelijks leven toch gewoon aan mee doet, want zo zijn mensen nu eenmaal. Iedereen doet bewust of onbewust mee aan roddelen of pesten.

Maar goed, bleef het daar eens bij, maar nee, men vind het nodig om veel verder te gaan en het nog meer op de spits te drijven omtrent de patriarchale samenleving en daarmee iets dat mij snel de neus uitkomt. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dit onderwerp voor mij nog nooit een issue geweest is, ik ben geen slachtoffer maar ik zal ook nooit een vrouw achterstellen, dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen andere mensen zijn die een bepaalde gerechtigheid willen en mogen op dat vlak. Maar waar de film dan vervolgens toch heen wil met een tweeledig beeld dat we ons meten met een verkeerde schoonheidsideal, en dat de wereld ook nog eens fout is omdat deze door mannen geregeerd wordt, is me toch snel teveel. Want wat dat schoonheidsideaal betreft, hoe zit het dan met Facebook, Insta of weet welke acteur of actrice in Hollywood? Ryan Gosling met zijn veel te mooie koppie en sixpack? Zullen wij dan allemaal als mannen ook maar gaan protesteren omdat dat een schoonheidsideaal is waar wij compleet op kapot lopen? Het is totale onzin omdat alles op een pop te schuiven, en waarom had de speech van Ruth niet meteen in het begin gekund want dan waren we van al die poespas af geweest, want zoals ze zegt het is een pop en meer niet.

Oh boohoo, de wereld is boos want de wereld is van de mannen met hun macho energie aldus het patriarchale concept. Het probleem is de mannenwereld en hoe gaan we dat oplossen? Juist, we maken er een vrouwenwereld van waar Ken een bij figuur is en er verloren bijloopt. En wat heeft Barbie dan geleerd met haar coupe? Waar houdt in dit geval de satire op en waar begint dan eindelijk de boodschap? Want dit kolderiek beeld waar hij zich maar moet schikken wat Barbie wil helpt de zaak niet verder. Om bij het laatste issue uit te komen van deze film waar Gloria tegen de CEO van Mattel uitroept waarom Barbie niet gewoon een Barbie kan zijn, een vrouw een vrouw, een vrouw een moeder, en niet alles hoeft te zijn. Uhm, zit daar nu niet juist het knelpunt? Wie legt een ander op dat ie alles moet zijn? Ik ben 47, ik heb geen kinderen, geen relatie en ik wens ook niet heel veel op dat vlak, maar er wordt mij weleens gevraagd en gezegd dat ik nu eens wat moet gaan ondernemen, er iets van moet maken, omdat het anders niet goedkomt. En dan haal ik mijn schouders op, want ik bepaal wat ik wil, en hoe, niemand bepaald waar ik aan moet voldoen. Het is niet de buitenwereld die ons wil conformeren, dat zijn wij zelf dat wij aan die roep willen voldoen, bang dat we er anders niet bij horen.

En zo verzuipend wat mij betreft deze Barbie film in teveel thema's die onvoldoende onderbouwd worden, noch uitgewerkt worden naar een goede boodschap en is de film naar mijn inzicht toch vooral zoals de wereld nu eenmaal is. Namelijk zoveel mensen en zoveel meningen, en dat bij veel zaken de waarheid dichter in het midden ligt dan we eigenlijk willen horen. Daarom wat mij betreft geen voldoende voor deze rommelige en te lange film.

De laatste loodjes in de oorlogsweken betrof deze film/serie over Oswald Mosley waar ik als oorlogskenner en enthousiast de naam uiteraard ken als aanwezigheid in de Britse politiek vlak voor de oorlog en diens visie en link met Hitler en het fascime. Toch wist ik verder weinig van dit heerschap noch de serie, dus let's try...

En het moet gezegd dat het toch erg interessant is wat er allemaal aan die Eerste Wereldoorlog is ontsproten, zo ook in het geval van Mosley die de barricade betrekt vanwege alle politieke leugens, zinloze offers, en een herziening van financiële structuren en meer rechten voor de arbeider. Het volk eerst om het zomaar te zeggen waar dat in Duitsland en Italië in eerste instantie niet veel anders was waar ik me andermaal verbaas over dat de kern van het nationaal socialisme nog niet zo verkeerd is maar vervolgens dan toch altijd finaal uit de klauwen loopt. En net als in dit geval lijkt Mosley slechts goede bedoelingen te hebben en een bepaalde visie. Maar daar ligt de focus het eerste tot anderhalf uur eigenlijk amper op waar toch vooral de aristocratie in beeld gebracht wordt, wat nog overkomelijk is, maar vooral de vrouwenjacht centraal staat. En laat ik het zo zeggen dat Mosley vaker de gulp open heeft dan dicht, en eerlijk gezegd vind ik dat totaal niet interessant of iets toevoegen.

Sterker nog, ik vind Mosley een hoogst onsympathiek figuur met hoe zijn eigen vrouw zich doodschaamt, hij maar blijft beweren dat het niets voorstelt maar dat hij wel gewoon zo is, en ik heb dan ook wel zoiets van 'burn motherfucker' wanneer hij ook Jane Bewley met jong zet en keihard laat zitten. Dan maakt hij halverwege zijn eigen vrouw ook nog eens voor on-interessant, het is toch wel het moment dat ik Mosley een onwijse kwal vind. Goed, als de man zo was zal het getoond moeten worden dus dan zal het nodig zijn, toch was ik vooral geïnteresseerd in zijn politieke wandel, botsingen en spanningen binnen het Britse parlement, wat zijn contacten en indrukken waren van Mussolini en Hitler en hoe hij in paria veranderde. En met alle respect lijkt dat bijna de helft van de serie bijzaak, maar gelukkig trekt dat de de tweede helft een beetje bij.

Toch zijn er na die verbetering weer tal van kleine dingetjes, dissonanten of onduidelijkheden. Zo lijkt deze Hitler eerder in het cabaret van Kopspijkers thuis, is het lachwekkend hoe Mosley als een onnozele ja-knikker tegenover Mussolini zit, en is het de vraag of hij nu daadwerkelijk inziet waar hij zich mee inliet bij het inzien van bepaalde wandaden op de Duitse straten. Van de andere kant wordt de omslag binnen zijn groepering goed gebracht net als de heersende onrust in England binnen het kabinet als op straat. Dit alles zorgt ervoor dat Mosley momenten heeft dat het wel iets te vertellen heeft en interessant is, maar ook vaak genoeg afdwaalt en moeizame fases kent, iets dat wellicht persoonlijk of smaakbgebonden is.

Verder met deze film/serie genaamd Hitler/ The rise of evil, iets wat ik jaren terug al eens hadgezien en toen beoordeelde als acceptabel en voldoende. Dat dit trouwens alweer uit 2003 dateert, afijn eens kijken wat het nu brengt en of het de tand des tijd heeft doorstaan. En het oordeel is tweeslachtig wat dat betreft.

De serie kan in ieder geval niet ontzegt worden dat het niet de diepte ingaat want we pikken de kleine Adolf al op in zijn jeugd waarop vooral zijn eerste stappen binnen het fascime en greep naar de macht aan bod komen. En het moet gezegd dat er weinig fouten gemaakt worden en veel historisch kloppend is om het zomaar te zeggen. Daarnaast valt het woord de heilige graal en is de lans van het lot, waar Hitler en buitengewone fascinatie voor had en dit artifact bijzondere en mystieke krachten toekende, niet ver uit beeld. Ziet de basis van alle ellende met de Eerste Wereldoorlog en de gevallen trots en ellende daarna op als katalysator van things yet to come en doet Carlyle redelijk zijn best vooral in de speeches met bepaalde poses en geschreeuw die dan ook best wel goed lijken.

Maar dat zijn dan al snel de goede punten en zijn er toch ook heel erg veel dingetjes van kritiek. Want zo heb ik tijdens de opening met de kleine Adolf eerder de indruk dat ik naar Damian van The Omen zit te kijken dan naar een inhoudelijke biopic. En die lijn wordt verder doorgezet met Hitler die onderandere een hond slaat en nog meer van dat soort dingetjes doet waar de makers kennelijk Hitler als een zo groot mogelijk monster af willen schilderen dan een reeel beeld willen creëren. Hitler was een dromer, een kunstenaar, mislukt wellicht, levend van een paar centen, hief geen hand tegen een mens nog zal hij ooit een hond geslagen hebben aangezien hij gek was op honden, dieren in het algemeen, en naar verluidt tevens de reden van zijn vegetariërs dieet betrof. Dan had Robert Carlyle, die zijn sterke momenten heeft in de rol, zich wat meer in Hitler mogen verdiepen en dan onder andere de loop en lichaamshouding van Hitler. Want op een gegeven zie je dus Carlyle lopen en dat ziet er dus niet uit met dat slungelig achtige loopje met die kromme ledematen, dat had zo niet gehoeven.

En helaas ben ik nog steeds niet klaar met de minpunten waar weliswaar een goede cast voor is bijelkaar gebracht maar men niet de minste moeite heeft gedaan om ze te laten lijken. Ernst Rohm zou gewild hebben dat hij er zo goed en slank uitzag als Peter Stormare. En for that matter lijken Goering en Hess ook totaal niet op hun karakter. Dan als laatste kritiek de verschijning van Peter O'Toole als Von Bismarck die naar het lijkt een opgevuld pak draagt. Maar waarom? Wat voor reden men ook heeft het ziet er niet uit. Het zorgt ervoor dat Hitler: the rise of evil vooral zijn naam wat dat betreft eer aan doet en het geheel te graag indruk lijkt te willen maken en het vooral ontbreekt aan subtiliteit en nuance. Heel slecht is het daarentegen niet waar er opzich voldoende vermaak is en historische correctheid maar het dus ook wel eens wat uit de bocht vliegt. Afijn, genoeg gezegd, een drie voor de moeite.

Na de dodenherdenking nog even aan iets Russisch dat ik met veel zorg had uitgezocht en vergelijkbaar was met They Fought For There Country en jaar eerder. En na een tegenvallende oorlogsmarathon zo gedurende maandag hoopte ik toch dat deze film wel ging bieden wat ik zocht ook al zag het er slecht uit met een stemgemiddelde van 2.8. Maar The Hot Snow wist alleszins te verrassen als uitermate sterke film.

Het verhaal is simpel rond Russische troepen in stelling gebracht om Operatie Winterstorm onschadelijk te maken waar de ketel van Stalingrad reeds een feit is. En eigenlijk maakt de film van meet af aan een goede indruk met decors, landschappen, vele figuranten en voertuigen en is het de film aan te zien dat het groots van opzet is. En vanaf daar bouwt de film verder aan dit fundament van kwaliteit en het maken van indruk met de troepen onderweg, het afschuwelijke winterweer en de rücksichtslos omgang met dieren en mensen. De volgende stap is het betrekken van de linies en een aantal prachtige overviews in dit geval van een bombardement en eerder reeds de beschieting van een dorpje. En wat ziet het er allemaal goed en overtuigend uit qua sfeer, actie, cinematografisch en vooral de YouTube stream, en zelfs nu ben ik nog niet klaar met mijn lofzang.

Want als de troepen van Manstein dan eindelijk in aantocht zijn levert dat toch een duel tussen tanks en geschut op wat zijn weerga niet kent. Het is duister, intens, meedogenloos, dit is goed heel goed, waar het slagveld bij nacht ook nog even opvalt als erg fraai. Dat de Tigers niet echt zijn maar imitatie, en dat het gedoe rond Tanya eerder in een Konsalik roman thuis horen, laat ik voor lief want dit is toch wel erg goed. Want dat hier veel zorg aan besteed is en een aardige som staatsbudget gekost heeft mag duidelijk zijn. Desondanks wordt de diepere laag niet vergeten rond het kannonenvlees dat zich de Russen mag noemen. Want wat hebben die mensen wat voor de kiezen gekregen waar het maar de vraag was waar ze het eerst aan ging creperen, de Duitsers, eigen incompetentie, het barre weer, de totalitaire staat of zelfs hun eigen leider. En hedendaags is daar nog weinig in verandert.

The Hot Snow maakt dan ook een verpletterende indruk en vraag ik me af wie de drie stemmers zijn die de film een 2,8 gemiddeld toedichten want dit grenst toch wel aan een oorlogsklassieker als het dat al niet is.

En van de lucht naar het water met een film van bijna dezelfde leeftijd en dat leverde dus deze Crash Dive op. Dus kom maar op, maar helaas leed deze film aan dezelfde ziekten als The War Lover en werd het zelfs nog erger.

Aan de opening zal het niet liggen met de innemende luitenant Stewart en diens overplaatsing naar de onderzeebootdienst en ontmoeting met Jean. Vanuit het tijdsbeeld gezien braaf maar gelukkig geeft Tyrone Power het geheel de nodige kleur. Uiteraard moet de film het daarna hebben van de missies op het water met een aanvaring met een Duitse kaper en zijn de momenten onder water en onder aanval knap gemaakt met een leuke list om van de aanvaller af te komen. Tot dan lijkt het allemaal niet zo verkeerd...

Maar vervolgens wordt net als in de vorige film erg veel tijd opgesoupeerd aan de romance die qua spanning ook nog eens niets toevoegt want de conclusie dat beide mannen met dezelfde vrouw omgaan duurt veel te lang en komt pas een half uur voor het einde aan het licht. Vervolgens proef ik aanboord weinige spanning tussen de twee maar wordt de film vervolgens nog eens volledig ondermijnd en naar de tering geholpen doordat de commandant verwordt tot een waaghals, wat nog tot daar aan toe is, maar om vervolgens een commandomissie met zijn bemanning op te zetten is complete kolder. Hier zijn die mensen niet voor getraind, straks sneuvelt er een cruciaal bemanningslid, en men heeft nooit zoveel wapens en explosieven aanboord om dit te doen. Totale onzin wat dat betreft.

En dat is andermaal jammer net als in het geval van The War Lover waar ook in dit geval de focus alle kanten opwappert, het geheel in clichématigheden eindigt en als klap op de vuurpijl met iets totaal ongeloofwaardigs komt. Eindresultaat is dan ook een dikke onvoldoende wat mij betreft.

En aan de slag met de volgende oorlogsfilm waarop er maandagmiddag een mini film-marathon ontstond waarbij ik reeds The man with The Iron Heart had herbeoordeeld en de volgende stap deze Steve McQueen was met zijn The War Lover. En hoewel deze film goede elementen heeft viel het toch vooral erg tegen.

Het verhaal is simpel met de Amerikaanse bombing runs op de Duitse industrie waar de focus vooral ligt op Captain Buzz, die vol gas door het leven gaat, en zijn second in command Ed Bolland die veel behoudener en rustiger is. En aanvankelijk lijkt het een interessante film met een bepaalde uitgangspunt rondom het bombardementsvluchten en het moeilijke karakter van Buzz die graag zijn eigen plan trekt en nog wel eens orders negeert en regels overtreedt. En zoals te verwachten leeft Buzz voor dit soort van leven en zal het gewone leven na de oorlog weinig uitdaging voor hem bevatten, want ja, er zijn mensen die opbloeien onder dergelijke omstandigheden en eindelijk uitdaging en een doel in het leven vinden

Maar vervolgens wordt daar niets of nauwelijks iets mee gedaan en verschuift de focus van het verhaal naar romantische besognes waar Bolland een dame aan de haak slaat en Buzz moeite heeft zich daar niet mee te bemoeien waarop er een driehoeksverhouding ontstaat met de gebruikelijke spanningen. Iets dat ook nog eens niets toevoegt en bijzonder plichtmatig overkomt. Jammer genoeg is de film voor mij dan ook halverwege volkomen ingestort en totaal niet interessant meer. De film herstelt zich richting het einde enigszins waar de laatste missie wel erg sterk is en goed in beeld gebracht wordt, en het einde aan Memphis Belle doet denken, maar de film helaas niet meer kan redden van een onvoldoende.

Dus, The War Lover, waar we uiteindelijk niet zo heel veel oorlog zien en dat War Lover idee ook wegvalt te midden van cliché matige dingen. En dat is jammer want hier was veel meer uit te halen geweest.

Zondag maar weer eens aan de klassieker op oorlogsvlak en dat bracht deze Is Paris Burning? op tafel die ik al bijna een jaar geleden tegenkwam en verlekkerd klaar had gelegd voor deze weken. Want de film heeft aanvankelijk alle schijn van een vergeten klassieker plus heeft het een overeenkomstige naam met een boek van Sven Hassel waarvan ik mij afvroeg of dat de basis maar dat bleek niet zo te zijn.

Maar goed, Is Paris Burning? dus die van start gaat met een breed beeld waar de bevolking gevolgd wordt maar ook het verzet en tevens de generaal die van Hitler persoonlijk het beruchte bevel kreeg. Parijs moet ten koste van alles verdedigd en zelfs vernietigd worden, en de plannen er toe met het vernietigen van de Nuts voorzieningen en bruggen om maar eens wat te noemen zijn niet mals. Indrukwekkend is daarna de aanpak van de Duitsers met de mensen die gedeporteerd worden, want de treinscène heeft een opvallende intensiteit, buiten dat zijn er een aantal zeer stylistische momenten en opnames. Voeg daar een meer dan behoorlijke en internationale cast aan toe met Duitse, Franse en Amerikaanse acteurs, soms maar voor kleine rolletjes en je hebt toch heel wat en dan zou ik nog bijna de soundtrack vergeten.

En eigenlijk stopt het geheel niet, noch valt het stil, waar op het uur de bom barst tussen alle partijen in Parijs en dit uitmondt in een fraaie montage tussen archiefbeelden van de strijd die net zo gemakkelijk voortvloeien in scènes die daarop aansluiten. Zeg gerust dat de strijd en de oorlog die ontstaat tussen de beide partijen erg aangenaam en zelfs fraai gemaakt is ook als zijn de tanks nep waar in dit geval toch gewoon de poging telt. En met alle nagespeelde beelden en spot on details mis ik eigenlijk het karakter Simone Segouin met haar afgezakte witte kousen en MP40 die met recht een behoorlijk bekend beeld is van de opstand. En eigenlijk doet Is Paris Burning! vrij weinig fout of het moet toch wel de behoorlijke lengte zijn en dat het regelmatig aan de trage kant is.

Toch weet Is Paris Burning! een meer dan goede indruk te maken waar het de tijd neemt om op te bouwen met alle karakters en strijdende partijen. Daarom wat mij betreft een prima film.

Gistermiddag ook nog even deze The Final Sacrifice meegepakt waar ik de vrees reeds had dat dit een matige film zou zijn, een beetje van het kaliber Asylum. En dat bleek wel aardig te kloppen want dit was toch wel een erg droevige vertoning.

Eerste opmerking moet ik toch wel even maken over het aantal oorlogsfilms over de strijd in Italië zoals de strijd om de Gustav Linie of anders wel Monte Casino. Want eerlijk gezegd is daar erg weinig van op het witte doek terug te zien. Dus een film met dit toneel trekt altijd de aandacht mits men er iets van maakt. De film lijkt vervolgens nog wel redelijk te openen met aardige scenering en actie, en komen alle partijen in beeld. Maar dat is het dan al snel qua goede punten.

Want vervolgens zijn verschillende soldaten veel en veel te oud voor dienstplichtigen of onderofficieren, zeg maar gerust dat ze bejaard zijn, kent het geheel geen enkele aansprekend karakter, en wordt er vervolgens ook nog een quasi grappig sfeertje geschapen met een bepaalde muziek. Zeg maar gerust dat het op een gegeven moment te flauw en te slap voor woorden is waarop het enige moment dat ik nog even op veer de soundtrack betreft die een stukje uit de game Medal of Honor laat horen. Buiten dat betreft deze film iets wat heel snel vergeten mag worden want dit is gewoon slecht.

Vrijdagavond aan de slag met dit Finse product genaamd Tuntematon Sotilas die ik enige tijd terug gevonden had bij de kringloop. Helaas had de film geen Nederlandse ondertiteling maar voldoet de Engelse ook. En ondanks hoge verwachtingen bleek dit toch wel een lange zit met twee gezichten.

Het verhaal mag duidelijk zijn waar de 'winteroorlog' al achter ons ligt en de strijd zich voortzet in wat men de 'vervolgoorlog' noemde die van '41 tot '44 duurde met het simpele doel om aan Rusland verloren gebieden terug te veroveren iets wat ik niet heel duidelijk vind moet ik zeggen of ik heb wat gemist. Desalniettemin is meerdere keren zomer en winter wel een behoorlijke hint in dit verder nogal lange epos wat niet altijd helemaal werkt. Sterk is absoluut wel de actie, zijn er prachtige opnames en situeringen in het bos of bijvoorbeeld in de sneeuw, wordt er gewerkt met archiefbeelden en valt de soundtrack op met een aantal sterke momenten. Buiten dat toont Tuntematon Sotilas oorlog op een manier die tot dan nog niet gebruikelijk was en in Hollywood nog wel even zou duren waar deze toch vaak draaien om heroïek en oorlog gebracht wordt als een avontuur en spel. Dan is de aangeschoten bus met gewonden andere koek en worden er andere tragische dingen getoond zoals angst, sterven, verspilling en verlies.

Heel wat dus, toch heeft Tuntematon Sotilas toch ook momenten die de tand destijds niet hebben doorstaan en dat is met name de humor en hoeveelheid aan dialoog. Zo wordt er lachend gereageerd op alarm en dat men aangevallen wordt en tilt het regelmatig op van de domme en inhoudsloze dialogen begeleid door dom gehinnik. Zo is er bijvoorbeeld op 2 uur, wanneer men in een verblijf van de loopgraaf zit, rolt er andermaal zo'n eindeloze en saaie monoloog uit iemand die alleen maar nog verder de vaart uit het geheel haalt en de film daardoor ook nog eens veel langer dan noodzakelijk. En dat is gewoon een issue aan de film die over de gehele lengte regelmatig moeite heeft om de aandacht beet te houden. Desondanks is er genoeg te genieten aan deze nationale Finse klassieker en krijgt daar een prima voldoende voor, maar bovengemiddeld is het niet voor mij.

En verder met oorlog en toen kwam deze Massacre in Rome aan bod en daarmee een film die ik niet vanwege de bekendheid had meegenomen maar puur voor deze week. Hoe slecht ik had gekeken naar wat het was bleek wel toen ik begonnen was en tot mijn verbazing een leeftijd van 50 jaar constateerde en de aanwezigheid van Richard Burton waar ik dacht dat het Sebastian Koch was die op de cover stond.

Rome dus waar Mussolini inmiddels afgezet en gestenigd is en de Italianen zich tegen de Duitsers gekeerd hebben, desalniettemin laten de Duitsers hun greep op Italië niet verslappen met niet alleen de geallieerden tegen hun maar tevens de partizanen en bevolking. En opzich wordt er niet een gek beeld geschapen rond het verzet op verschillende lagen, voorbereiding en een uiteindelijke aanslag, iets wat natuurlijk weer represailles oproept. En eigenlijk doet de film verder weinig mis met een aantal keren een mooie opbouw naar actie, is Burton prima met zijn standaard kil een afstandelijke uitstraling zonder dat hij meteen evil wordt, is Delia Boccardo prachtig en heeft de soundtrack van Enio Morricone zo zijn sterke momenten.

De kritiek van de gesproken taal vind ik een onderwerp waarvan ik niet begrijpt dat mensen hier zich nog werkelijk druk om maken want als dat zo'n issue is dan kan bijna de helft van alle films afgeschoten worden. Daar komt dan nog bij dat dit onderwerp en karakters ook voorbij komt in de Scarlet and The Black en die film mij toch een stuk meer aanspreek dan deze met een leuk spel tussen de pastoor en Kapler. En ja, de pastoor in deze film is een fictief personage maar dat vind ik niet zo'n heel groot probleem want ik snap dat deze nodig is om een beetje meer dialoog en diepte te creëren. Wat de film in mijn optiek eerder tegen zich heeft is toch een gebrek aan impact en het eigenlijk te voorspelbaar is hoe het af gaat lopen. Daarom wat mij betreft wel een voldoende maar geen topcijfer.