Alternatieve titel: 2001: Een Zwerftocht in de Ruimte, 30 november 2025, 22:17 uur
(reactie op ander bericht)
Praktisch 6 jaar later eindelijk eens voor de herkijk, in dit geval samen met een kameraad die zoveel mogelijk uit de Top 250 wil zien, en uit die lijst viel dus dit keer de keuze op deze film. En dat werd wel weer eens tijd om die even op te halen voor een herziene mening.
En zoals bijna altijd, met de wetenschap wat er komen gaat, kijk je dan toch altijd met andere ogen naar zo'n film en ben je wellicht ook milder qua mening. Helaas staan enkele minpunten nog altijd wel als een paal boven water, zoals de lange speelduur in combinatie met scènes die eigenlijk gewoon veel te lang zijn, ik noem maar weer de door gehijg begeleide reparatie aan de schotel of de ruimte reis onder begeleiding van The Second Waltz. Daar staat echter tegenover dat de filosofie rond de film en uitleg ook nog altijd hetzelfde is rond evolutie, wijsheid en reïncarnatie. Eigenlijk is er niet zoveel nieuws onder de zon waar de film vooral apart is en blijft, maar maakt de film andermaal extra indruk met al de visuele pracht en praal met de gedachte In welke tijd het gemaakt is. Daarom wat mij betreft een halve ster erbij omdat het toch wel een hele bijzonder film is op dat vlak.
En daar was afgelopen woensdag de herkijk van deze Babylon samen met een kameraad. En zoals verwacht maakte de film een nog betere indruk met zijn niet aflatende en kleurrijke stroom van gebeurtenissen en karakters die in een bloedvaart voorbij komen. En het verveelt werkelijk geen moment, en hoogtepunt van de film is toch wel de poging om voor het eerst met geluid op te nemen en resulteert in een scène die ontelbaar vaak opnieuw gedraaid moet worden. En wat is dat toch een hilarisch geheel wat mij en mijn kameraad praktisch de slappe lach opleverde. Kostelijk! Halve ster erbij.
Alternatieve titel: Jeepers Creepers 2, 30 november 2025, 21:54 uur
En daar was dan eindelijk de Jeeper Creepers met de bus met jongeren, iets dat ik dus anderhalf jaar terug al verwachte in deel 1. Onnodig te zeggen bleek dat dus deze versie. Dus zoals het zaterdagavond betaamt, met eerder op de avond een herkijk van 2001 A Space Odyssey samen met visite, toch nog even aan de griezel.
En het moet gezegd dat de opening best wel strak is met de vogelverschrikkers en het geval rond de familie Taggert. En al vrij snel wordt er doorgeschakeld naar de bus met slachtvee en neemt de film daarmee een koers die vrij standaard is en binnen de gebaande paden blijft cq nogal cliché is. Is dat heel erg? Nee niet perse, want een dergelijke film binnen een dergelijke genre zie je toch vanwege andere dingen. Namelijk het nodig aan slachting, en dat krijgen we. Of een beetje leuke bad guy, en dat hebben we in het geval van de Creeper wel. Vroeg daar de aanwezigheid van de ontzettend leuke en veel te vroeg overleden Nicky Aycox aan toe en je hebt toch heel wat.
Als de film al ergens pijn aan lijdt is het enkele momenten van slechte humor zoals Creeper die ondersteboven voor het raamhangt en aan het sjansen is met verschillende slachtoffers. Iets wat dan wel weer een beetje jammer is net als de nogal overdreven ontknoping met de pick-up. Slecht is het allemaal niet, want dit deel heeft ook wel weer zijn pluspuntjes, toch komt het allemaal net een beetje te kort, beklijft het niet en wordt het ook nergens echt spannend. Daarom net als zijn voorganger geen voldoende.
Donderdag op de namiddag even aan de slag met deze Dunkirk die ik op de gok mee had genomen bij de Boekenvoordeel. En eerlijk gezegd had ik hier een veel nieuwere serie van verwacht maar bleek deze toch al 20 jaar oud te zijn. Niet dat dit nu perse een minpunt is, maar goed...
Afijn, aan de slag ermee, maar ook daar verbaasd de serie weer want in tegenstelling tot een 'full blown' miniserie met verhalen en acteurs zit ik hier toch naar één of andere hybride aan te kijken, met vrij korte scènes, origineel beeldmateriaal, en een voice over die constant alles aan elkaar praat. En ook dat allemaal is niet perse een mimpunt als wel iets anders dan verwacht. En eerlijk gezegd komt het allemaal nogal droog en oudbollig over, en zoals reeds gezegd, als je dan een vrij nieuwe serie verwacht van hooguit een jaar of twee oud en je zit opeens hier middenin is dat toch wel even wennen en bijstellen.
Maar goed, nu genoeg geklaagd. Want Dunkirk toont toch wel degelijk een minutieus en gedetailleerd beeld van de aanloop, het ontstaan van de pocket, de druk, de paniek, en en het belang van een geslaagde operatie. Dit uiteraard groots opgezet met veel karakters, de operatie en problemen gezien vanuit alle oogpunten zowel op het land, de marine, als wel de admiraliteit en de politiek, met als gewicht het voortbestaan van het land. Buiten dat is er ook nog oog voor oorlogsmisdaden, tactische fouten en blunders aan beide kanten, en zien we bijzondere staaltjes van opoffering en moed zoals de marineofficieren die aanboord van een brandend schip gaan om het vuur te bestrijden. Het is een verhaal dat draait rond daadkracht, improvisatie en onverzettelijkheid.
Dat het allemaal wel wat gedateerd overkomt, en sommige scènes erg kleinschalig zijn opgezet, nemen we dan maar voor lief en zal wellicht ook een beetje in het tijdsbeeld gezien moeten worden met wat er mogelijk was voor een serie uit 2004 met een budget van 2 miljoen dollar. Oh, en natuurlijk alleszins beter dan Nolan zijn film.
Even aan de slag met deze Mulholland Falls die ik vooral op het gokje mee nam vanwege de zinneprikkelende zwart wit scènes tussen Malkovich en Connolly. Wat zal dat een straf geweest zijn te filmen, buiten dat had ik weinig kennis van de film waar de cast op beter deed hopen en ik richting het einde toch het vermoeden had dat ik dit ooit wel eens gezien had maar dat terzijde.
De tijd en karakters lijken regelrecht uit een James Ellroy roman weggelopen te zijn met de wel bekende stijl, swung en het gebruikelijke smerige complot waar de detective's zich steeds verder insteken. Veel karakters, mensen met veel te verliezen, machtsmisbruik en de gebruikelijke chantage, zoals gebruikelijk is het niet pluis in de stad der Engelen en heeft zodoende veel overlap met The Black Dahlia en diens weergaloze broer LA Confidential. En zo halverwege lijkt er niet veel mis te zijn met de rechercheurs onder leiding van de altijd norsige Nolte.
Maar helaas valt er ook wel het nodige aan op te merken hoewel de 'van dik hout zaagt men planken' methode van Hoover best lekker is, dat ook natuurlijk geldt voor de altijd prachtige Connolly, zijn de vele wat kleinere rollen tot cameo's van Treat Williams, Kyle Chandler en William Petersen leuk, en is Madsen altijd apart. Maar buiten dat mist het geheel subtiliteit en nuance, het is net dat beetje extra stijl dat LA Confidential zo ontzettend goed maakt. Mulholland Falls lijkt vol potentie en mogelijkheden te zitten maar is voor mijn gevoel heel erg ongepolijst. En dan is er nog de ontknoping die niet half zo erg is als ik verwacht had na alle opmerkingen, toch onderstreept dat precies het zwakke punt van de film. Zoals reeds gezegd, het heeft veel maar het klopt allemaal net niet voor een goed beoordeling. Daarom een drie en niet meer.
En dan tenslotte de kers op de taart van deze zondagse film-marathon, de film waar ik het meest naar uitkeek, en dat betrof dus deze The Neon Demon van regisseur Winding Refn die zoals zo vaak met Drive of Only God Forgives niet de meest gemakkelijke films maakt. Hier moet je iets mee hebben, dit moet je even zien, en dat geld net zo voor The Neon Demon.
Het verhaal mag duidelijk zijn rond model Jesse die haar entree maakt in de grote modellenwereld maar daar slechts stuit op jaloezie, haat en verbittering. Men gaat zelfs erg ver zo blijkt om een concurrent uit balans te brengen of te schakelen. Dit allen verpakt in een typisch Winding Refn jasje, waar volgens velen sprake is van 'style over substance', en het moet gezegd dat de cinematografie oogstrelend is, superstrak, met een overdaad aan kleuren zoals we dat ook zien in Drive of Only God Forgives. Want het is visueel technisch bijna hypnotiserend met een overdaad aan rood of blauw en allemaal superstrak en tot het maximale gestyled. Het is werkelijk prachtig net als de soundtrack waar Cliff Martinez andermaal is aangerukt voor een prima samenwerking.
Toch snap ik de kritiek van sommigen wel een beetje want het is apart, bijzonder, raar, ongemakkelijk en soms ronduit bevreemdend. Buiten dat heeft het geheel een ontzettend trage opbouw met karakters zoals bijvoorbeeld Hotel eigenaar Hank waar nu niet preciese duidelijk is waar zo iemand voor staat of toevoegt. En snap ik ook wel de kritiek dat Fanning lang niet zo knap als Abbey Lee, maar dat moet misschien weer symbolisch gezien worden waar Fanning voor een bepaalde onschuld staat en de vele knappere Abbey Lee de mooie buitenkant mee heeft maar daaronder vleesgeworden kwaad betreft net als de anderen. En zo komen we natuurlijk uit bij de symboliek en boodschap van deze film. En waar een ander blijft hangen in 'style over substance', of het gewoon weg saai vindt, meen ik er toch wel heel veel in te zien.
Goed, wat de precieze en werkelijke boodschap van Winding Refn is zal hij alleen weten of voor zich zien, maar veel van de onderliggende thema's zijn gemakkelijk te raden. Neem bijvoorbeeld de quote van Jesse's moeder dat ze een gevaarlijke meid is waar natuurlijk seksualiteit en uiterlijk mee bedoelt worden. Sowieso kunnen die twee dingen als wapen en pressiemiddel gebruikt worden. Voeg daar een stukje bewustwording aan toe, het maken van offers, het middelpunt zijn, de aandacht willen behouden, een stukje afwijzing op de koop toe, en dan hebben we toch een behoorlijke cocktail van waaruit het getoonde voort kan vloeien. Maar er is nog meer, want daar kunnen jaloezie, haat, honger en zelfvernietiging aan toegevoegd worden in iets dat veel heeft van Mulholland Drive, maar waar ik ook absoluut elementen in zie van The Substance en Showgirls.
En zo is The Neon Demon best wel weer een Winding Refn speciaal te noemen die zich prima schaart tussen de rest van zijn oeuvre. Saai? Gebeurt niets? Is dit horror? Het is maar hoe je er naar kijkt, want dit kan wel zeker als psychologische horror geïnterpreteerd worden over hoe ver een mens kan gaan, en anders wel de symboliek daarvan. Daarom is dit met recht een interessante film en heb ik nu bijna alweer zin in een herkijk. Vier sterren voor nu.
Na oorlog, drama en fantasy was het tijd voor een beetje actie en dat werd deze Kraven waar ik altijd wel geïnteresseerd ben in Aaron Taylor Johnson die ik na Nocturnal Animals wel een beetje ontdekt had als erg goede en interessante acteur. Ik ben benieuwd of we hem nog als James Bond gaan zien, maar dat geheel terzijde.
Een Marvel film dus, en voel ik daar alweer een beetje vermoeidheid aankomen? Iets dat ik 3 jaar geleden ook al eens zei over Thor? Dat ik wel eens een beetje zat raak van ieder karakter, interessant of oninteressant, dat dan ook meteen maar een spin-off of een filmreeks mee moet krijgen? Ik weet dat ik er zelf aan begin, maar ik kan het dan toch niet laten om te beginnen aan een Marvel In de hoop op een leuke film en dito karakter. Waar ik dan ook niet zo heel goed tegen kan, net als in het geval Venom, is dat een bad guy plotseling als good guy wordt neergezet. En warempel, beide waren zowaar tegenstander van Spider-man. Maar goed, ga ik alleen zeiken of ook nog een film kijken en daar misschien iets van maken....?
En het moet gezegd, Taylor Johnson is altijd wel goed, en toont zich prima als actieheld. Buiten dat heeft het wel een aantal leuke momenten, is het vlot, is de actie bij tijd en wijlen lekker, geeft de jacht op stropers en weet wat meer best wel voldoening, en is Ariane DeBosse best wel lekker als Calypso. Maar tegenover al deze goede punten staan net zoveel minpunten. Want het verhaal en het ontstaan van Kraven dat zal allemaal wel, overtuigt Nivola geen moment als bad guy, sterker nog hij is zelfs saai te noemen, en is het geheel niet zo zeer slecht te noemen als wel een beetje zielloos. Buiten dat duurt de film toch zeker een half uur te lang.
En dan te bedenken dat het budget tussen de 110 en 120 miljoen gelegen heeft, en wie zich afvraagt of er een trilogie in zit, ik denk het niet met een opbrengst van maar 60 miljoen. Het zegt eigenlijk alles over een film die zoals reeds gezegd niet heel slecht is maar ook gewoon niks te bieden heeft. Dus snel op naar het hoogtepunt van deze film-marathon, de kers op de taart. Want dat deze Kraven The Hunter dat niet is mag duidelijk zijn
Volgende stap deze zondagmiddag betrof Highlander die ik een tijdje terug had opgenomen. De vervolgen schijnen allemaal niet zo best te zijn, sowieso is Christopher Lambert ook niet een garantie voor kwaliteit, maar toch wilde ik de film wel weer eens even proberen. Want waar ik een uur geleden nog even in de familie fotoalbums zat is dit ook weer zo'n trip down memory lane waar dit in de jaren '80 toch een must see was met een soundtrack van Queen. Dus kom maar op...
Afijn, meestal begin ik mijn comment dan met dat de synopsis in het verhaal wel duidelijk of eenvoudig is, maar maar in dit geval is dat toch wat moeilijker met Connor The Highlander die inmiddels in tegenwoordige tijd leeft en daar regelmatig zijn krachten moet meten met andere zwaardvechters. Ondertussen krijgen we flashbacks naar de Middeleeuwen en het ontstaan van het verhaal. Bijzonder vind ik dan wel de term onsterfelijk, waar men toch wel degelijk sterfelijk is als het hoofd eraf ligt dus hoezo dan onsterfelijk? Niet dat dit veel uitmaakt, een minpunt wellicht is de eerste flashbacks die qua overgang nogal raar aanvoelen. Maar buiten dat is er niet eens zo gek veel op te merken aan deze Highlander.
Goed, alles moet natuurlijk wel door een stevige jaren '80 bril gezien worden, maar dat geldt voor heel veel films en dus net zo goed voor deze. Want Highlander blijkt absoluut een aangename mix van alles wat te zijn. Vette karakters, foute accenten, wapengekletter, een beetje humor, een snufje drama, een theelepeltje romantiek, doet de cast redelijk werk, is de samenwerking tussen Michael Kamen en Queen meer dan goed, hebben we heel wat buitenniseren karakters en gebeurtenissen, maar het absolute pluspunt van deze film is toch wel een onwijze sterke bad guy in de vorm van Clancy Brown. Wat is hij geweldig! Dan zijn de special effects ook nog best goed voor die tijd.
En zo vermaakt de eerste Highlander meer dan goed waar ik aanvankelijk toch de vrees had dat dit wel eens tegen kon vallen. Maar Highlander blijkt met recht een fijne jaren '80 fantasy film te zijn en daarmee tot nu de beste film van de dag.
Volgende stap in de zondagse filmmarathon was deze Hours die ik jaren terug bij uitkomst al eens zag en toen beoordeelde als acceptabel maar geen top. Zoveel jaar later was ik toch wel weer eens nieuwsgierig waarop de kringloop de rest deed.
Bij voorbaat is Hours een interessant concept, een man verlaten/vergeten in een ziekenhuis met een 'newborn' tijdens het hoogtepunt van orkaan Katrina. En ansich zijn er best wat positieve dingen te noemen met Walker die er het beste van probeert te maken. Zo is de sfeer best aardig en spooky in de donkere gangen en het gevaar van vrijbuiters en criminelen en wordt de chaos best aardig gebracht. Maar daar staan helaas toch ook wel veel hiaten en twijfelachtige dingen tegenover, niet te vergeten enkele script matige dingen zoals de flashbacks.
De karakters spreken namelijk niet een moment aan, de flashbacks zijn dodelijk saai, vraag ik me af waarom Nolan niemand belt want waar is de rest van de familie die hem versterking kan bieden zelfs voor de ramp, maar buiten dat vind ik het raar dat er geen personeel achterblijft, bovendien met dat aggregaat met die slinger eraan zou de couveuse toch vervoert kunnen worden? Als er maar iemand blijft zwengelen. Buiten dat is Nolan soms ook wel een beetje een kluns en vind ik het raar dat hij de eerste keer niet het dak haalt binnen de tijd dat hij weer moet zwengelen, maar de tweede keer wel, en daar dan ook nog aanzienlijke tijd blijft hangen. Dat de arts niet meteen over zijn vrouw begint vind ik nog tot daaraantoe en kan me niet zo storen. Waarschijnlijk wil de arts eerst de focus op de baby om dan pas met het slechte nieuws te komen.
Afijn, al met al scoort Hours simpelweg niet een voldoende, want het is het allemaal net niet, en is ook nog eens nergens echt spannend te noemen. Dus, op naar de volgende film op deze koude en sneeuwbui rijke zondagmiddag.
Zondag even los met een kleine filmmarathon die ik zo rond 11:00 wist in te zetten. Eerste film betrof op Netflix deze Nine Men die bij voorbaat geen top leek maar toch alleszins redelijk uitpakte.
Het plot is simpel rond sergeant Watson die het geklaag van zijn troepen op de kazerne zat is en ze vertelt over de 'real deal'. De sergeant maakte namelijk al zijn portie mee in de Afrikaanse woestijn, Libië om precies te zijn. De sergeant en zijn peloton bevinden zich na pech en een aanval van een Duitse vliegtuig nogal in de problemen zo zonder vervoer en gebrek aan munitie en voedsel. Gelukkig vinden ze na een korte omzwerving een verlaten bunker want voor een fort is het veel te klein. Het is niet een minuut te laat met een gewonde, de troepen aan het einde van hun krachten en een zandstorm op de hielen.
Maar al snel blijkt dat de vijand ook in de omgeving is en kennelijk ook in de bunker willen, waarom is met een raadsel, want een waterbron is er niet, het kan onmogelijk een belangrijk strategisch punt zijn zo midden in de woestijn en met alleen troepen in de bunker en verder geen ondersteuning er omheen moet de tegenstander ook kunnen beseffen dat ze niets te vrezen hebben en er om heen kunnen trekken. Maar goed, de bunker wordt een 'tug of war' en ansich wordt dat leuk vormgegeven met het nodige aan schermutselingen, een antieke pantserwagen en natuurlijk de strijd met de elementen en het te kort aan dingen.
Nine Men is natuurlijk geen top, maar gezien 1943 is het toch allemaal best te doen en mag het houterige acteerwerk, de plichtmatige achtergronden en een bepaalde herhalingen in kreten, geschreeuw en termen best vergeven worden. Het is braaf, heel erg braaf, maar voldoet opzich best met een beetje goodwill.
Tenslotte zaterdag nog even griezelen waar de Hellraiser remake op het programma stond. En laten we alvast vaststellen, zonder de film gezien te hebben, dat deze remake niet perse slecht hoeft te zijn zonder niet aan de Hellraiser uit '87 te kunnen tippen. Want de door Clive Barker zelf geregisseerde versie is natuurlijk op en top cult met Doug Bradley, de special effects van destijds, en de poster om maar eens wat te noemen. Het is cult, het is een milemarker in de jaren '80 horror met genoeg gore en ranzigheid.
En dan heb je dus deze remake waar veel overgezegd wordt met termen zoals 'woke' of de weinigzeggende 'millennial basket case generatie'. Ik til daar niet zo zwaar aan en kijk en kom als snel tot de conclusie dat het gelukkig iets beter is dan de Candyman remake die toch echt behoorlijk ondermaats was. Dan probeert men deze Hellraiser, los gezien van de oude, op zijn minst nog een eigen smoel te geven met een nieuwe invulling van Pinhead en heeft men echt wat willen maken van het verhaal met Voigt en ook een kunstzinnige draai willen geven aan de Cenobites. En opzich is dat nog wel te doen, en is het zoals gezegd niet heel slecht.
Maar het echte probleem is toch gewoon dat geen enkele liefhebber deze film kan kijken zonder te vergelijken met de '87 versie wat opzich begrijpelijk is maar ook weer niet helemaal eerlijk is tegenover deze versie. Want zoals zo vaak zijn de schoenen van grote broer een maatje te groot zo niet huge. De'87 versie buiten beschouwing gelaten is deze film opzich nog wel redelijk en heeft het geheel een prima soundtrack. Tevens is het alles wat Roland Voigt best lekker als leedvermaak. Verder lijkt het alsof iedereen zijn best doet in een verder niet al te bijzonder geheel met opzich nog een paar aardige schrikmomentjes. Maar puntje bij paaltje is het toch allemaal net wat te zielloos, iets dat ook al het geval was bij Candyman en lijkt het tijdperk van de echt goede horror reeds achter ons te liggen. Toch vraag ik me stiekem af wat hoe de film ontvangen zou zijn zonder die goede voorganger.
Zaterdagavond als eerst aan de slag met deze Warfare die ik behoorlijk goedkoop had gescoord bij de Mediamarkt op Blu ray. Zou dat een voorbode zijn op de kwaliteit van de film? Voor 10 euro wilde ik best een buil vallen dus kom maar op, en dit smaaktemij gelukkig toch meer dan prima.
Met het verwachte beeld in gedachte is de opening wel even iets anders met de clip van Call on My van Eric Prydz. Eindelijk iets heel logisch, want het is simpelweg nog even alle remmen los, even ontladen, wellicht een stukje bonding, en vooral het hoofd leegmaken en daarna focus en discipline. Wat daarna vooral opvalt is alle rust waarin men handelt, het is rustig, het is overwogen, duidelijk communicatie en goed wapengebruik en tactiek met als taak overwatch en het coördineren van airsupport. Wat we vervolgens zien is hetzelfde wat Chris Kyle doet in American Sniper, namelijk als er een dreiging is voor de interventiemacht/grondtroepen die uitschakelen. En dit vaak vanaf een kilometer afstand of meer. Nu is deze overwatch eenheid meer dan behoorlijk beveiligd, zoveel had Kyle niet bij zich tijdens american Sniper en hield dat vaak met een spotter wel op, maar het is simpelweg niet de bedoeling dat een overwatch team in direct contact komt met de vijand.
Dus voor iedereen die klaagt dat het eerste half uur saai is, welkom bij het leger en een dergelijke eenheid want dat kan saai zijn. Dat is de realiteit van een dergelijke eenheid die observeert, meld, communiceert en vanaf veilige afstand toeslaat. De schrik is dan ook groot als de tegenstander toch weet waar ze zitten en een granaat naar binnen vliegt en een schoten wisseling volgt. Wat daarna volgt is een minutieus beeld van protocollen, handelswijze, comtraffic en het overschakelen naar plan B met behulp van evac, luchtsteun of overleg met naburige eenheden. Aan overbodig dialoog, karakteruitdieping, verhaal of achtergrond wordt niet gedaan. Het is directheid, handelen en stilzwijgende spanning dat de klok slaat waar deze mannen ondanks hun training en voorbereiding ook maar slechts mensen zijn die fouten maken, twijfelen en gewond raken.
Zo op drie kwartier is het op fraai gefilmde wijze toch echt stront aan de knikker, en is het getoonde met de gewonden toch echt zenuwslopende en de brainfog van de explosie praktisch voelbaar, aangevuld met het zenuwachtige radio-chatter, en gekreun en gejammer waar je zelfs als kijker praktisch de zenuwen van krijgt. Het is een morele aanslag op de zenuwen van de kijker en de militairen temidden van plassen bloed, met het buddysysteem waar iedereen 1ste hulp moet kunnen bieden, waar iedereen shook up is, het afwachten is wat er komen gaat en specialisten als deze mensen, getraind voor dergelijke omstandigheden, ook gewoon een bad day at the office kunnen hebben. Er gebeurt niets lees ik dan, het is saai en zijn er tal betere oorlogsfilms, mwoah...er gebeurt genoeg hoor en wellicht mis je de relatiteit van zaken.
Want laten we even de koe bij de horens vatten waar dit overduidelijk geen heldhaftige oorlogsfilm is die overloopt van de actie en heldhaftigheid. Warfare lijkt zich namelijk vooral te richten op stress, het maken van beslissingen onder zware geestelijke druk. Het beeld van de gemiddelde oorlogsfilm waar constant geschoten wordt is wat dat betreft niet eens reëel, denk eens over de hoeveelheid munitie die er door gaat of troepen die je verliest, dat is sporadisch, maar ziet er vaak in een film veel heftiger uit. Neem bijvoorbeeld 13 Hours: Secret soldiers of Benghazi die in de nachtelijke uren maar twee echt grote aanvallen afslaan. Buiten dat is het interessant om te weten dat het gewond raken van onderandere Joe Hildebrand echt zo gegaan is, radioman Ray Mendoza mee geschreven heeft aan het script, en wist Elliot Miller niets meer van het gehele gebeuren na vier weken coma dus geld de film tevens als soort van reconstructie voor hem.
Het is een beeld van bittere realiteit wat we zien gespeend van heldendom met de vraag wie er in godsnaam nog in het leger zou willen want Warfare valt voor mij toch onder de noemer anti-oorlogsfilm, waar de exfiltratie uit het pand naar de twee Bradley's er volgens het boekje uitziet en ik niet anders kan zeggen dan dat de makers weten waar ze het overhebben. Daarom wat mij betreft een uitstekende film.
Donderdagavond na een dagje shoppen even lekker op de bank met deze Killers of the Flower Moon waar ik toch wel behoorlijke verwachtingen van had. Want de meeste Scorsese's smaken mij wel waar ik vooral The Departed en Shutter Island ronduit topfilms vind. Maar helaas kon deze film niet aan de verwachtingen voldoen.
Het verhaal is duidelijk een roept zowaar de nodige interesse op met de overledene Osage-stamleden en de politie die zich over de zaak buigt. Bepalend in de zaak, het motief, zijn de rechten van de olie binnen het gebied waar de stam woont en eigenaar van zijn in combinatie met de tegenstelling omtrent het beeld dat normaliter van indianen geschetst wordt. Want dit zijn zowaar belezen mensen, geschoold, intelligent, is de wigwam ingeruild voor een keurig ingericht huis en heeft men blank personeel. Het kan verkeren zeggen ze dan en voor deze mensen lijkt er geen wolkje aan de lucht met grote vriend William Hale aan hun zijde en zijn neef die een van de dames van de Indianenstam trouwt. Goed en meer dan behoorlijk is de cast waar DiCaprio uitstekend is als de pummelachtige en boerse Ernest, uiteraard heeft Scorsese veel oog voor het tijdsbeeld en de ware geschiedenis met echte beelden, bepaalde details en is de soundtrack geweldig.
Toch is al binnen een uur het grootste pijnpunt voelbaar en dat is simpelweg de enorme speelduur, en dat hoewel ik best wel een beetje lange film kan waarderen is me dit toch allemaal net iets te traag. Even schrik op uit mijn lethargie als er op het uur eindelijk sprake is van het politie onderzoek waar het eerste uur toch vooral introductie was. Goed, even is de interesse dus wel terug, want wie is er te vertrouwen? Wat speelt er allemaal en wie zitten er allemaal geniepig op het vinkentouw voor de olierechten? En zo halverwege kan Killers of the Flower Moon toch best wel een bijzonder verhaaltje genoemd worden met achterdocht, bedrog, gekonkel en zelfs moord en aanslagen. Buiten dat is er een bijzondere worsteling tussen blank en Indiaan voelbaar in een niet doorgaans standaard rolverdeling.
Maar zoals reeds gezegd lijdt KotFM vooral heel veel pijn aan de speelduur van drieënhalf uur die uiteindelijk niet nodig is want zo bijzonder is het verhaal nu ook weer niet. Dit in combinatie met een te trage opbouw, is het ook nog eens nergens spannend en grijpt het geheel me geen moment of krijgt me in de macht. Daarom na lang wikken en wegen een drie voor deze Scorsese, maar wie weet wat een herkijk nog eens kan doen, maar vooralsnog schiet dit geheel behoorlijk te kort.
Maandagavond even aan de slag met deze A league of their own en dat was toch wel een film waar ik blij van werd tegen te komen bij de kringloop. Want deze zag ik tijdens mijn jeugd, en hoewel het niet de lading van jeugdsentiment heeft was ik opzich toch wel erg nieuwsgierig naar wat ik mij herinner als leuke film.
Het verhaal is vrij simpel qua opbouw en dialoog met oorlogstijd, de meeste mannen overzees, en het idee een vrouwen baseball competitie op te zetten waarvan akte. Als snel zitten we in het selectieproces met scouts, try outs en de ongemanierde coryfee Jimmy Dugan die tegen wil en dank met één van de ploegen wordt opgezadeld. Buiten dat moeten de dames natuurlijk ook zelfs het nodige overwinnen zoals de harten van de mensen, sommige teammaten en niet in de laatste plaats zichzelf. En uiteraard komt dat allemaal wel goed want A league of their own is toch een heuse feel good movie waar Hanks goed voor de dag komt, Davis mooi als altijd, Petty aimabel, en Cusack en Ramsey ook erg leuk zijn voor het oog.
Maar het is niet allemaal vrolijkheid en lol wat de klok slaat hoewel de dames er het meeste van maken en de wisselwerking met Jimmy en hun oppasser bij tijd en wijlen hilarisch is net als de plas scène of hoe Marla Hooch de ramen eruit staat te kegelen. Toch spelen er ook andere zaken zoals tussen de zussen Dotie en Kit waar ik toch regelmatig met Kit te doen heb waar Dotie vaak irritant en betweterig is. Buiten dat komt ook nog het realisme van het leven en de oorlog voorbij met overlijdensberichten en wat meer. It's not all fun and games en heeft zelfs aandoenlijke momenten zoals het meisje dat niet kan lezen.
Al met al is A league of their own een ontzettend leuke en sympathieke film die weliswaar vooral op het einde naar het zoetsappige neigt met de hall of fame en hoe ze hun lied aanheffen, maar uiteindelijk is het de film meer dan gegund.
Zondag even voor de herkijk van deze Badlands die ik bij de kringloop tegenkwam en toch nog wel eens wilde proberen na een eerste niet zo hele gelukkige ontmoeting. En hoewel ik zeker al meer zie in de film, de film ook cijferverbetering gaat krijgen, is het toch niet helemaal mijn ding.
Voorbereid op wat er komen gaat kan ik toch met iets andere blik naar Kit kijken die ik in vorige comments en discussies met de filosoof toch volledig wegzetten als sociopaat, als maniak. Maar zo weglopend van zijn baantje als vuilnisman en tijdens de eerste ontmoeting met Holly zie ik toch meer een bepaalde ongrijpbaarheid, onbewustheid van dingen bij Kit die toch vooral lijkt te reageren op het moment, waar daarna toch vooral een reeds verkeerde beslissingen gemaakt worden die alleen maar van slecht tot erger gaan waar Kit zelf ook niet helemaal lijkt te begrijpen waarom hij wat doet. In het kielzog volgt Holly die je bijna zou kunnen zien als het aanhangsel in een soort van Bonnie of Clyde of het stel Starkwheater en Fugate die als echte inspiratie dienden voor Malick.
Duidelijk is, zoals de filosoof ook gezegd heeft, dat de film absoluut geen karakteronderzoek of oordeel is maar zichzelf eerder toont als een soort van roes met dromerige muziek, een bijna idyllisch beeld van het op de vlucht zijn en jezelf redden, prachtige landschappen, plaatjes en waarneming van dingen. En in dat kader kan het alleszins bijzonder genoemd worden qua stijl en ook muziek, acteert de cast meer dan prima, is er een behoorlijke chemie tussen het stel, is het hele gebeuren wat we zien symbolisch voor een bepaald gevoel en zijn er een aantal prachtige scenes zoals de onweersbui in de verte of de achtervolging door de stofwolken.
Cijferverbetering zit er zeker in, een betere mening en waardering dus ook, maar alsnog heb ik er niet zo heel veel mee en ben ik op een gegeven moment ook blij dat het er wel op zit. Snel op naar de volgende film.
Zaterdagavond even lekker met de beentjes omhoog en deze Conclave erin die ik via een actie niet al te duur bij Bol had aangeschaft en sowieso op mijn interesse kon rekenen vanwege de vele nominaties bij de Oscars. Dus kom maar op...
Het verhaal is vrij snel duidelijk rond de overleden Paus en het aanstaande conclaaf om een nieuwe Paus te kiezen. Grappig detail vooraf is dat er verschillende bizar lange conclaven geweest zijn in het verleden waarin men er niet uitkwam om een paus te kiezen en dan spreken we over meerdere jaren in één geval zelfs meer dan 3 jaar. Gelukkig duurt dat tegenwoordig niet meer zo lang en in het geval van deze film ook niet waar hoofdpersoon Lawrence, belast met de voorbereidingen, al snel de druk voelt en van hot naar her vliegt om alles te regelen. En dan zou je kunnen zeggen; puh...blegh, saai! Want wat is er nu aan een paar geestelijken te zien die vergaderen en met een verkiezing bezig zijn? True...
Maar gelukkig loopt het verhaal dan ook al snel over van de intriges. Een topkandidaat die zwart gemaakt wordt met een jeugdzonde, gekonkel rond een andere kandidaat die niet goed ligt en veel te conservatief is. Een soort van mystery guest die zieltjes aan het winnen is, een door anderen vooruitgeschoven topkandidaat die eigenlijk niet wil, en een andere kandidaat waar geruchten over zijn dat hij uit zijn Ambt gezet zou worden. Laten we het zo zeggen dat er nogal wat lijken uit de kast vallen en vieze spelletjes gespeeld worden, het moet gezegd dat het wellicht allemaal niet heel erg realistisch is en eerder lijkt op een aflevering GTST qua ontwikkelingen, maar daar wordt vervolgens de film dan toch wel een beetje mee te kort gedaan.
Want Conclave wordt wel degelijk heel erg mooi opgebouwd. Het is een hele fijne rustige film, met een geweldige cast waar er verschillende mannen in topvorm zijn, dit allemaal begeleid door een fraaie soundtrack. Buiten de dreiging van terreur die dan misschien net weer wat teveel is en en de lichtelijk zoetsappige ontknoping was dit voor mij toch een film die meer dan prima smaakte en mij van begint tot einde geboeid heeft.
Op wegens ziekte uitgevallen gameavond maar effe lui op de bank en voor de herkijk van Snyder's Army of the Dead. En dat beviel toch meer dan prima waar de film wat mij betreft op cijferverbetering kan rekenen waar het me opvalt dat het cijfer gemiddelde toch tegen valt.
Goed, heel vreemd is dat misschien ook weer niet waar de Snyder stijl je toch moet liggen. Buiten dat heeft het qua humor en bepaalde karakters wel een bepaalde flauwheid. Maar buiten dat is het toch wel een lekker vet geheel met een aantal prachtige dames, is het lekker vlot, zit er genoeg actie in, is het grof, smerig, de nodige Gore, en is het wereldje en de zombies mooi vormgegeven, dan is de strijd met de interessante Alfa's goed te noemen en is de actie in het casino opvallend sterk te noemen en is Army of the Dead gewoon deze herkijk best wel lekker te noemen. Wat mij betreft een meer dan prima film binnen het genre.
Alternatieve titel: Valley of the Dead, 14 november 2025, 08:07 uur
Tenslotte maandagavond nog even los met deze Valley of the Dead als weekendafsluitertje, en een zombiefilmpje smaakt wat dat betreft altijd prima mede mogelijk gemaakt door Netflix. En Valley of the Dead deed eigenlijk weinig verkeerd.
Men nemen de Spaanse Burgeroorlog met de beide strijdende partijen die geconfronteerd worden met uit de hand gelopen Nazi experimenten, en inderdaad de Nazi's lijken zo weggelopen uit Indiana Jones maar dat geldt wel voor meer uit deze film. Niet dat dit erg is, integendeel, want Valley of the Dead is toch best een vermakelijk geheel met vetre karakters, het nodige aan gekibbel, een beetje humor, soms wel wat flauw, en natuurlijk de nodige actie met Gore en kills.
Even slaat de film in het midden een beetje dood als men een langere tijd ergens ondergedoken zit en het veelal dialoog betreft. Maar dat is de film vergeven die zich met haar karakters uiteraard ook weer schuldig maakt aan de gebruikelijke do's and dont's wat inherent is aan het genre, heel erg realistisch is de scene niet met de gewonde die beide armen mist maar kennelijk nergens last van heeft, maar goed, het is een zombiefilm dus tja, realisme. Verder is er wel eens een detail die niet helemaal klopt zoals het machinegeweer van de Duitsers in de opening waar duidelijk te zien is dat er losse flodders in de patroonband zitten. Maar dat maakte de pret niet minder in een vlot en gestyled geheel die geen buitencategorie is maar meer dan acceptabel.
Na Grace op de maandagmiddag nog even griezelen en dat werd deze The woman in Black wat bij voorbaat geen rare film leek en zichzelf ook bevestigde in die zin.
Het verhaal is in ieder geval duidelijk met advocaat Arthur die zich voor de afronding van een sterfgeval naar het platteland afreist. Eenmaal op locatie en dan met name het huis van de gestorvene blijkt het toch alleszins pluis te zijn waar Arthur veel rare dingen ziet en beleeft, en de plaatselijke bevolking niet bepaald welwillend tegenover Arthur en zijn aanwezigheid staat. De vraag is daarna vooral wat er allemaal gebeurt is in het verleden en wie de vrouw in het zwart is die Arthur regelmatig ziet.
En temidden van een prima cast valt vooral de mooie sfeer en cinematografie op die prachtig gecreëerd is en lekker duister is. Zo heeft men ook prachtige locaties uitgekozen met de moerassen en weggetjes met kenmerkende stenen muurtjes. Zo begint de film overigens als mooi mysterie die zich langzaam opbouwt naar een meer dan behoorlijke griezelfilm met behoorlijk wat sterke wtf momenten, schrikmomentjes zoals bijvoorbeeld de schommelstoel en andere sfeervolle fases in dat donkere huis. Dan mag het tijdsbeeld er absoluut zijn en doet Harry Potter het eigenlijk meer dan prima in zijn eerste andere rol na de reeks waar hij zo bekend mee werd.
Dan zou ik nog bijna de fraaie filmposter vergeten, waar het plot tevens de gebeurtenissen rondom de kinderen van de rest van de bevolking wel redelijk voorspelbaar is. Maar overal is The Woman In Black een alleszins meer dan sterke horrorfilm te noemen.
Alternatieve titel: Grace de Monaco, 13 november 2025, 08:27 uur
Effe aan de slag met deze Grace of Monaco op Blu ray die ik tegenkwam bij de kringloop dat ik dacht even proberen of anders iemand anders er blij mee maken. En het gaat toch uitdraaien op het laatste want dit was toch wel een erg matige film.
De opening is nog redelijk met Hitchcock, de beroemde weg, het uitzicht over het prinsdom, en het debacle over de terugkeer naar acteerwerk. Buiten dat lijkt Kidman opzich geen slechte cast en loop ik altijd wel warm voor Paz Vega. Maar vervolgens verzand Grace of Monaco de film toch in een erg zoutloos en saai verhaal rond een conflict met de Franse regering over het innen van belasting op Franse staatsburgers woonachtig in Monaco.
Buiten dat is het verhaal ook nog behoorlijk opgeklopt waar gerept wordt over een staatsgreep en het ingrijpen van Grace haarzelf, dat terwijl er van Grace haar rol in deze kwestie niets terug te vinden is maar vooral de hele situatie tussen Frankrijk en Monaco schromelijk overdreven word waar de sancties een financiële straf was plus een soort van handelsembargo waar de grens dichtgegooid werden met verhoogde douane controles. Oftewel, volgens het verhaal moet het heel wat lijken maar het viel kennelijk in het echt wel een beetje mee.
Dat een verhaal echt of niet is hoeft overigens niet leidend te zijn waar de film gewoon verder niet interessant is, er geen tempo in het geheel zit, het mist nuance en diepgang, en de speech op het einde is zoetsappig op het pijnlijk af. Grace of Monaco is in mijn ogen dan ook een nutteloze film op alle vlakken.
Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Everything Everywhere All At Once, want ja, een film die een Oscar wint voor beste film terwijl een film als The Whale op dat vlak niet eens genomineerd wordt doet dan toch afvragen en nieuwsgierig maken wat er zo bijzonder is aan deze film is. En waar ik al een verscheidenheid aan uiteenlopende reacties gelezen heb hier op MovieMeter is toch zeker wel duidelijk dat het een bijzondere film betreft.
Afijn, Evelyn dus, met een sjofelachtige wasserette, vervelende klanten, een falend huwelijk met haar man die bij haar weg wil, en een getroebleerde relatie met haar dochter. Om nog maar te zwijgen van de bemoeienisen van opa, het leven valt nogal tegen zou men kunnen zeggen. Al deze verwikkelingen worden met een soort tragikomische toon gebracht die een aparte vibe teweeg brengt. Maar dan blijkt manlief Waymond een bijzonder trucje te kunnen en openbaart zich een totaal andere wereld die zich in een absurd soort chaos ontvouwt waar ik toch regelmatig even zit te denken hoe het nu precies zit en waar het nu eigenlijk heen gaat.
Niettemin heeft het geheel even nodig om tot volle ontbranding te komen maar zijn we zo op het uur volledig los dat de absurditeiten je om de oren vliegen, de boel ontploft, de kungfu je om de oren vliegt en er heel wat dimensies voorbij komen. Zoals reeds gezegd is het een absurd en vermakelijk soort chaos met heel wat WTF momentjes. Bedenk het maar eens, en voer het maar eens uit. Ongeacht of je er nu veel mee hebt of niet, en laat ik vast verklappen dat ik er niet bijzonder veel mee heb, is het toch uitermate knap bedacht en goed gemaakt. Het is kleurrijk, fantasievol, humoristisch, geen moment saai en verveeld niet echt ondanks de behoorlijke speelduur en is dus alleszins vermakelijk te noemen.
Tenslotte is dan de vraag waar dit geheel nu eigenlijk over gaat en heen wil. Naastenliefde lees ik regelmatig en dat zou ik willen uitbreiden met fouten toegeven, en het tellen van je zegeningen, want hoe slecht soms het leven in je ogen ook uitgepakt is, goede momenten zijn er altijd en het leven is niet half zo duister en pechvol als we vaak geneigd zijn te denken. Daarnaast zou dingen los laten ook een thema kunnen zijn. Maar temidden van alle kolder heb ik toch een ander idee ontwikkelt waar ik verder niemand over hoor en wie weet dat er genoeg dingetjes zijn die ik gemist heb en het idee ondermijnen, dus schiet maar raak. Want vooral richting het einde krijg ik eigenlijk nergens bevestiging dat alles wat we rond Evelyn zien ook daadwerkelijk zo gebeurt en of de dingen net zo beleefd worden door anderen. Het is mogelijk alleen haar perceptie, en daarom vraag ik me dan ook af of we niet naar een immense, zeg maar gerust huge, midlife crisis zitten te kijken die zich op fantasievolle wijze in het hoofd van Evelyn afspeelt. Het haar coping mechanisme om toch iets bijzonders in haar man er zien met zijn trucje en hem voor zich te winnen met haar kungfu, wat hetzelfde telt voor het gevecht om haar dochter weer voor haar te winnen waar de sfeer behoorlijk vijandig is. Het zou allemaal symbolisch kunnen zijn...
Maar goed, buiten die theorie gelaten is Everything, Everywere, All At Once best leuk voor een keer en opzich een interessante film te noemen. Knap bedacht en gemaakt is het allemaal zeker en vervelen doet het niet. Maar ik heb er niet zoveel mee en ik vind het dan ook opvallend dat een film als dit Oscar beste film gewonnen heeft terwijl The Whale niet eens genomineerd was terwijl dat een film is die mij echt raakte. Afijn, smaken en meningen verschillen zullen we maar zeggen.
Alternatieve titel: Mad Max 3, 7 november 2025, 08:16 uur
Na het griezel uitstapje van vorige week weer terug in de normale doen met de Mad Max reeks en The Walking Dead. En in dit geval was Mad Max Beyond Thunderdome aan de beurt en daarmee naar het schijnt de slechtste film van de Mad Max reeks. En ergens heb ik de film wel een keer gezien veel wist ik daar echter niet meer van, maar het was wel vrij snel duidelijk waarom deze film niet zo heel goed beoordeeld wordt.
Duidelijk is te zien dat de reeks qua aandacht en naam in de lift zit aangezien het budget met de eerste film keer 12 is gegaan en de tweede film ongeveer tweeënhalf. En dat is het eerste half uur best te zien qua figuranten, een grotere setup en bijvoorbeeld de plaats Bartertown die wel wat centen en spijkers gekost heeft. Uiteraard is Gibson weer van de partij die er alweer iets ouder uitziet, en wordt de cast aangevuld met nog wat bekende gezichten zoals Tina Turner, George Spence als de piloot, komt Docter Standisch uit Flying Doctors voorbij en is Helen Buday een leuke verschijning. Dan is er nog de poging tot meer verhaal en meer dialogen dan in de andere twee delen die op dat vlak nog simpel te noemen zijn.
Maar helaas mislukt het volledig. En dan vooral vanwege bepaalde keuzes in het script want waar de vorige films juist goed zijn vanwege de rauw nihilistische sfeer met moord en verkrachting, lijkt de film zich op een breder en jonger publiek te richten vooral met de groep kinderen die Max op een gegeven onder zijn hoede neemt. En eerlijk gezegd is dat killing voor de film die op een gegeven saai is, zoetsappig en qua humor en gedoe rond die kinderen meer van een kinderfilm heeft dan dat dit nog vergelijkbaar is met de stijl en gebeurtenissen zoals we de Mad Max reeks tot op dat moment kennen. Dan voegt zo'n aanwezigheid van een Turner ook nog niets toe want acterenderwijs brengt ze in mijn ogen niets.
Waar ik vooraf verwachte dat het niveau wel mee zou vallen bewijst Beyond Thunderdome dan toch dat het de minste van de drie is. Geen voldoende wat mij betreft.
Tweede stap van de dag afgelopen maandagavond betrof Clash of the Titans op Blu Ray gevonden bij de kringloop, en eigenlijk ook alleen maar vanwege dat meegenomen. Het was een Blu ray, wellicht dat ik er een ander blij met kan maken, want mijn kostje is het zeker niet.
Maar goed, kom maar op, bekijken kunnen het altijd, meevallen kan ook altijd, en wat de cast betreft zijn er kosten noch moeite gespaard met de nodige zwaargewichten. Dan is er op vrouwelijk gebied ook weinig te klagen met Scodelario, is Arterton prachtig en wordt het er alleen maar mooier op met Alexa Davalos. Het verhaal is uiteraard geënt op Griekse mythologie met verder weinig weet van de correctheid, en met een film als Troy of serie Odysseus blijkt dat dit best wel interessante films of series af kunnen leveren vooral als het verhaal klopt en de mix goed is. Iets wat bij Clash of the Titans duidelijk niet het geval is.
Het zal ongetwijfeld een bepaalde vermakingsgraad hebben, wordt er van alles van stal gehaald met demonen, Medusa, zee- en landmonsters en weet wat meer, ziet het er ook niet onaardig uit qua CGI, en biedt het het nodige aan spektakel want stilvallen doet het niet. Maar dat is het dan ook wel in een film die verder uitermate 'leeg' is, inhoudsloos so to speak, is Worthington als leading man niet zo zeer een mispeer want als actieheld doet hij het oké maar acterender wijs heb ik wel beter van de man gezien, is het dertien in een dozijn rond een slag film waar we een tijdje met overspoelt werden, is het karaktertechnisch in sommige gevallen flets te noemen en hier en daar ook nog gewoon rommelig.
Afijn, buiten dat het geen hele goede film is ligt het mij ook nog eens niet, maar ik probeer altijd de kwaliteit van een film buiten de persoonlijke smaak om te zien. Clash of the Titans heeft daar verder niets aan en krijgt wat mij betreft een onvoldoende. En dan te bedenken dat zoiets 125 miljoen heeft gekost...
Maandagmiddag na het nodige aan sport en huishoudelijke taferelen maar even languit op de bank voor een filmpje of twee, en de eerste betrof deze Death to Smoochy wat opzich best wel een bekende titel is, waarschijnlijk omdat de titel vermoedelijk wel eens voorbij komt als grap in andere films en series. Afijn, de synopsis en de cast beloofde heel wat, toch was het helaas niet echt een homerun te noemen.
Het verhaal is duidelijk rond het ontslag van de gevallen ster Rainbow waarop men opzoek gaat naar een vervanger en die in Smoochy the Rhino vind. En dat bevalt Rainbow voor geen meter die vervolgens op alle mogelijke manier Smooch dwars zit en daarin vrij ver lijkt te gaan om toch vooral zijn eigen plekje terug te winnen. Met een corrupt goede doelen organisatie zo links, en de maffia, die hun eigen mascotte een rol toe willen bedelen in de Smoochy show, zo rechts, wordt het geheel verder aangekleed met ook nog eens de nodig wrijving rond het productieteam. Hoewel het verhaal uiteindelijk niet zoveel voorstelt wordt het toch best aardige aangekleed met buitenissige karakters en kleine momentjes.
En het moet gezegd dat het regelmatig leuke momenten heeft. Zo is Williams als de doorgeslagen Rainbow echt goed, oogt Norton daarentegen wel eens wat flets maar dat is inherent aan zijn rol, is Keener hier ook nog erg lekker, is De Vito ook scherp en goed in zijn rol, en ontwikkelt de film zich vooral steeds verder met meer verwikkelingen en wordt de inzet verhoogd, waar juist de opening rond Smoochy de Rhino toch vooral gezapig was met veel grapjes die gewoon net niet leuk zijn. Sterk daartegen is dan juist de neo-nazi'l valstrik en de wraak van de Cotter-gang en zal de uitdrukking 'squeaky-clean' mij toch altijd aan Max Payne 2 doen denken en heb ik opslag zin daar weer eens mee aan de gang te gaan.
Puntje bij paaltje is Death to Smoochy best wel leuk, verveeld het niet echt, had men echt een goed idee, maar slagen verschillende grappen toch gewoon niet wat wellicht de bedoeling is om de karakters irritant te maken, toch had dit in mijn beleving wel anders gekund. Zo is het schaatsfestijn op het einde mij ook eigenlijk to much. Afijn, leuk dus, een voldoende, maar niet boven gemiddeld en zeker niet top.
Een tip van een kameraad bracht deze zondagavond klassiekeravond The Thomas Crown Affair, en dan natuurlijk de versie uit 1968. En het moet meteen gezegd dat ik de remake uit '99 zonder de kennis van de oude al nooit iets vond. De remake was een soort van Ocean, het is een film, tot op zekere hoogte brengt of kan het vermaak brengen, maar eigenlijk zit er amper reuk of smaak aan. Maar de gehoopte kwaliteit bleek ook zeker niet in het orgineel uit '68 te zitten.
Duidelijk is het verhaal rond miljardair Thomas Crown die alles wat gevaarlijk is aanpakt of dat nu racen of zweefvliegen betreft, eigenlijk zoals het McQueen zelf betreft, maar uit pure verveling deze kraak in elkaar flanst en dat ook nog op voortreffelijke wijze bedenkt. Maar dan had hij gerekend buiten speciaal agent Vicky Anderson die zich als een bloedhond op de zaak stort en al snel Thomas Crown in de smiezen heeft. Bijzonder dat je dan zo diep inlaat met een karakter die je niet vertrouwd en er bij willen lappen. Wat romantisch trouwens zo doorelkaar geschud worden in zo'n buggy op het strand, ongetwijfeld de droom van iedere vrouw. Maar goed, dat is in principe eigenlijk waar de film op neer komt.
De goede cast is meer dan oké met de King of Cool zelve natuurlijk als vandaaldrager, is de montage met de vele picture in picture best fraai, net als de lekkere soundtrack, en smoort het geheel van de stijl. Maar zoals regisseur Norman Jewison zelf al gezegd heeft is de film vervolgens vooral stijl en bijzonder weinig inhoud. Want dat is vervolgens waar de film veel pijn aan lijdt, het is saai, er gebeurt verdomd weinig, totaal geen spanning en is qua afloop ook eens voorspelbaar. Puntje bij paaltje biedt het origineel net als de remake te weinig en kan er met moeite een voldoende af voor de stijl.
Alternatieve titel: Slachtnacht, 1 november 2025, 21:09 uur
Halloween avond werd na Don't be afraid of the dark nog verder vorm gegeven met deze Slachtnacht die ik puur voor de griezelweek even meegenomen had bij de kringloop. Maar het bleek al snel dat ik dit wel achterwege had kunnen laten want dit was toch best wel een slechte film.
En waar te beginnen eigenlijk rond dit rommelige verhaal met een overleden vader, een manuscript dat ergens weg moet komen, een rondleiding in mijn met een ouija bord. Ondertussen wordt men in de mijn opgejaagd door een of andere legende van een sieriemoordenaar en veranderen de slachtoffers in een soort van zombie. Het is alsof je allemaal goede ingrediënten neemt en die in een blender propt en er vervolgens poep van gemaakt wordt, want het schiet qua verhaal en logica alle kanten op. Dan is er nog de afschuwelijke cameravoering die waarschijnlijk met het budget te maken heeft zodat het er allemaal niet te scherp uitziet en dat men niet kan zien dat het eigenlijk allemaal wel slechte kwaliteit is, want het is bijna om zelf Parkinson van te krijgen met dat getril, geschud en gezwiep met die camera. En dan, iets wat ik ook altijd zo opvallend vindt aan dergelijke films, dat het allemaal knappe een jonge mensen zijn, er zit niet één lelijkert tussen.
Een van de weinige goede punten is dan op zijn minst nog de locatie in de vorm van een mijn museum die ik graag eens zou willen bezoeken. Verder is Koblenko niet raar voor het oog, en hebben we nog een paar bekende namen in de vorm van Rogiers, Valcke en Snoyink. Had ik al gezegd dat het meeste acteerwerk om te janken is? Voor zover ik hoop had dat dit iets ging worden was dat kort na de opening wel weg en rest er voor het meeste daarna slechts ergernis rond deze erbarmelijke film. Snel vergeten en op naar de volgende wat mij betreft.
Halloween avond zelf even aan de slag met deze Del Toro waar ik op de één of andere manier wel wat van verwachte om er halverwege achter te komen dat hij als producent betrokken was en niet als regisseur. En het moet gezegd dat na een interessant intro al snel de verveling toe slaat en deze Don't be afraid of the dark toch vooral een light versie is.
Zoals gezegd, de opening lijkt nog niet zo verkeerd met duistere en mysterieuze toestanden in de kelder. En het moet gezegd dat Nixey een behoorlijk oog heeft voor mooi plaatjes, best wel een fraaie sfeer weet te creëren en zichzelf gesteund ziet door een goede cast in de vorm van de mooie Holmes en de altijd goede Pearce. Toch is na de kennismaking met de kleine Sally, en diens ontdekkingstocht en vondsten door het huis, vrij snel duidelijk dat het eerder fantasy en een soort van kindergriezel betreft dan het serieuzere werk.
De film ontwikkelt zich daarna toch wel in een erg voorspelbaar geheel met een huis waar men natuurlijk aan vast zit, een kind dat vervolgens bewijs wil aanleveren maar weggezet wordt als fantasievol, dat alle rumoer een schreeuw om aandacht is en de legende natuurlijk een fairytale. En daar lijdt de film toch gewoon pijn onder als je het aan mij vraagt waar vooral het middenstuk saai is en de ontknoping voorspelbaar. Een onvoldoende krijgt het geheel niet, maar het is met moeite dat de film drie sterren krijgt en dan ook allemaal vanwege de locatie, CGI en best wel goede sfeer.
En natuurlijk na House of 1000 Corpses verder met The Devil 's Rejects, want als je het doet moet je het ook goed doen. En net als de eerste Rob Zombie was dit 4,5 jaar terug ook een tegenvaller waar ik niet heel erg warm van werd, zeg maar gerust dat hij eigenlijk gewoon tegenviel.
Maar ook TDR weet zich te revancheren net als HOTC dat al deed naar een beter cijfer en comment, en dat terwijl er een verschil zit van dag en nacht tussen de films. Want waar de eerste film natuurlijk een nachtmerrie achtig ritje is door het territorium van de Firefly's betreft, wordt de familie in deze film nogal ruw van hun bed gelicht en opgejaagd door een fanatieke sheriff. Niettemin is het andermaal een opzienbarend geheel met Daddy, Otis en Baby die moordend en stelend rondtrekken waar niets of niemand veilig is.
Toch gaat voor mij de meeste aandacht uit naar de schmierende William Forsyth als wraakzuchtige en roekeloze Sheriff Wydell in deze film die absoluut niet vergelijkbaar is met de horror en ranzigheid uit de eerste film, maar bijna een standalone is met een totaal andere toon als thriller met veel meer karakters en dialoog, en natuurlijk veel meer conventioneel geweld in plaats van marteling. Dan is er nog de meer dan fantastische soundtrack met heel veel southern bluesrock zoals Lynyerd Skynyrd, The Allman Brothers Band, Elvin Bishop, James Gang en Joe Walsh, en wordt het geheel nooit een moment saai met karakters neergezet door Danny Trejo en Diamond Dallas Page. En zo vermaakt deze Zombie ook weer als vette film ook al wordt er uit een heel ander vaatje getapt dan de vorige film.
Woensdag gameavond even on hold en aan de slag met het nodige griezelwerk, en zodoende introduceerde ik Rob Zombie aan een kameraad met zijn regie debuut House of 1000 Corpses en daarmee een herkijk voor mij van een film die me een aantal jaren terug toch wel wat tegen viel. Toch wilde ik dit rariteitenkabinet wel weer eens opnieuw proberen, dus lichten uit, pompoen bij de voordeur aan, popcorn op tafel, whiskey in de hand en voeten omhoog.
En verrek, dit beviel toch een stuk beter, de exploitatie en low budget, ondanks de 7 miljoen dollar, straalt er vanaf rond de vier naïve studenten die bij de familie Firefly aan tafel belanden. En waar ik de eerste kijkbeurt het geheel met de rare karakters en low budget look nogal bevreemdend vond, vooral met de mislukte overval van Captain Spaulding waar het de vraag is of het humor is of gewoon grotesk moet zijn, slaat het geheel nu beter aan. De stijl, het tempo, de neerwaartse spiraal van gekte en bizarre verschijningen en karakters slaat nu een stuk beter aan en bevalt een stuk beter temidden van de chaotische montage, zwart wit beelden en pompende muziek van Rob Zombie zelf. Het doet de voyeur en ramptoerist in de gemiddelde kijker ontwaken in de wens naar meer en de vraag wat Zombie nog meer bedacht heeft. Het hinderlijke gegichel van de ass-crack Queen zelve, in de vorm van Rob Zombie's vrouw Sheri Moon, is na tien minuten al behoorlijk hinderlijk en waarschijnlijk de grootste irritatie, maar duidelijk is dat Zombie vooral oog heeft voor haar achterwerk wat een behoorlijke pleister op de wonde is. Dus vooruit...
Afijn, duidelijk beviel dit een stuk beter en krijgen ze een plekje in mijn bescheiden horror collectie en krijgt deel 1 toch zowaar een hele ster erbij.
