Logboek

Tenslotte maandag nog even deze Dark Moon Rising als volgende stap in horrorweek. Een totaal onbekende film wat dat betreft en puur meegenomen omdat ik een Blu ray uitgave vond bij de kringloop. Hoewel de stemgemiddeldes weinig goed voorspelden heb je dan toch nog de hoop iets te zien wat een ander niet ziet, toch was dit binnen vijf a tien minuten wel duidelijk.

Namen als Sid Haig en Billy Drago doen nog hopen op een cult-achtig gebeuren in dit Twilight achtige concept, is het vrouwelijk uitzicht ook lang niet verkeerd en is Max Ryan best oké als bad guy maar het zijn minime pluspuntjes in een verder treurig en mager geheel. Het is nep, het is slecht, de meeste acteurs stralend amper iets uit, de dialogen zijn om te janken, het is een dosis flink en stoere gedrag terwijl er in feite amper iets gebeurt en de hele film zit je te wachten op een explosie of happening van bloed, Gore, weerwolf gone wild of whatever maar gebeurt er gewoon geen reet. Men lijkt niet echt iets te kunnen bedenken of zelfs maar uitvoeren.

Zelfs voor een film die maar 3 miljoen gekost heeft is het buitengewoon mager zeg maar gerust slecht. Dark Moon Rising is daarmee één van de slechtste films van het jaar.

Na zaterdag horrorweek afgetrapt te hebben met een herkijk van It 2017 maandagmiddag de volgende stap gezet met deze Shadow in the Cloud. En dat deze film niet zo best scoort bleek wel te kloppen want dit was niet zo heel best.

Afijn, de kennismaking doormiddel van een tekenfilm met de term gremlin is een feit waarop de stap snel gemaakt wordt naar Maude die het bewuste toestel zoekt voor haar reis met het nodige aan geheimzinnigheid rondom haar missie en pakketje. Nou vooruit, hoewel het meteen al rammelt aan alle kanten. Er is een tekort aan bommenwerpers gedurende de oorlog maar deze wordt voor transport gebruikt, het kan maar is niet logisch. Als het toestel dan aangevlogen wordt als vervanging zal dit een skeletoncrew zijn en niet een gehele bemanning. Dan is het vrij zeldzaam dat een vrouw een piloot en mecanicien zal zijn en alles meteen weet en begrijpt zoals zij dat doet in die buik turret. Ook wel bijzonder trouwens, dat je haar daar opsluit en niet het aangewezen crewlid van de voltallige bemanning aangezien de buik erg kwetsbaar is.

Maar goed, als na al het puberale praat dan toch de boel opgang komt met vreemde verschijnselen en een vijandelijke jager kan enige duistere sfeer de film niet ontzegt worden en is de nogal moderne soundtrack ook niet verkeerd. Zou het dan toch nog iets gaan worden gedurende de paniek onder de rest van de bemanning met een ongenode gast aan boord? Nee dus, hoewel er best wel wat in had gezeten. Want wanneer duidelijk wordt waarom Maude aan boord is, inclusief de inhoud van het pakje, blijkt dat totaal niet van belang te zijn, net als de terror aan boord of de vreemde vijandelijke jager. Het zijn als het ware losse gebeurtenissen en hebben totaal niets met elkaar te maken.

Als ze vervolgens onder het toestel door gaat klimmen om haar baby te redden en door een explosie het toestel wordt ingeslingerd, en weet wat meer voor kolder, is het definitief klaar met deze film. Grace Moretz laat zien haar mannetje te staan en is een prima actrice, buiten dat druipt het overdreven feminisme er vanaf, maar de grootste pijnpunten zijn toch een onsamenhangend verhaal en veel ongeloofwaardigheden. Daarom geen voldoende wat mij betreft.

Vrijdagavond even aan de slag met deze Bigelow die bij mij altijd op goede interesse kan rekenen na toppers als The Hurt Locker en Dark Zero Thirty. En met deze A House Of Dynamite blijft ze dezelfde koers varen en blijft ze zowel actueel als ontzettend boeien.

Business as usual, iedere schakel op zijn plek en bewust van zijn taak, maar dan toch. Iets op de radar, herkomst onbekend, richting en doel ook onbekend tot het projectiel low orbit gaat en daadwerkelijk gericht is op Amerika met alsnog slechts vragen. Wie doet dit en wat is het passende antwoord op deze actie. Wat daarna volgt is toch een bijzonder gelaagd beeld van commando structuur, counter measures, overleg met experts en ieder die zijn zegje doet over de situatie. En zoals het gezegde luidt; zoveel mensen zoveel meningen, geld dat ook hier waar er voor verschillende wijzes gepleit wordt om dit te benaderen. Dit gezien vanuit meerdere belevingsmomenten met een opbouw naar the big man himself die de knoop moet doorhakken, zeg maar gerust een krankzinnige beslissing moet maken voor retaliation. Ga er maar aan staan...

En binnen dit hypothetische geval, what if, lijkt er aanvankelijk slechts ruimte voor protocollen en rekenkunde. Wat stellen we vast, hoe houden we het tegen, hoe reageren we, en worden de situatie meester. Toch is het vooral emotie die op treffende wijze overheerst, vooral als de counter measure faalt en de aanval niet af te slaan is en slechts reactie en vergelding gaat tellen. Zoals reeds gezegd, de gedachte en logica is gemakkelijk aan de hand van de logische protocollen, een strike back vanzelfsprekend, maar Bigelow slaagt er toch wonderwel in dit gegeven ondergeschikt te maken aan het mens zijn, aan menselijke emotie. Een president die een keuze moet maken die waarschijnlijk het einde der tijden in luidt, een vader die geen leven meer ziet zonder zijn dochter en zelfmoord pleegt, huilende mensen, emotionele telefoontjes, het emotionele telefoontje van Reid Baker die zijn gelukkige dochter in de waan laat, of het belletje van één van de militairen met zijn moeder. Stel je toch voor dat je gebeld wordt en je geliefde, vrouw, what ever, zegt dat je moet vluchten. Als daar je nekhaar niet van overeind gaat staan. Tevens is er de onrust tussen mensen die op hun post moeten blijven en andere mensen die naar een bunkercomplex mogen, waarom zij wel en ik niet?

Ergens doet de film dan ook wel denken aan Fail Safe uit 2000 met een crisis die niet te handhaven is met alle mogelijke gevolgen en reacties tot gevolg. En zo blijkt A House of Dynamite toch een meer dan boeiende film met een uitstekende cast, een fijne soundtrack en schetst de film toch een meer dan duidelijk beeld hoe het ons mogelijk zal vergaan of hoe het begin van het einde van de wereld er ongeveer uitziet. A House of Dynamite is dan ook een uitermate interessante film, ook al kan deze niet tippen aan de andere twee Bigelow films. Desondanks een goed cijfer in de vorm van 4 sterren.

Al meerdere keren voorbij gekomen op een filmzender en opzich is de interesse er wel in een film over een bizar karakter als Raspoetin, beter bekend als de monnik met de speciale gaven en ook nog eens niet dood te krijgen was toen men hem besloot te vermoorden, aldus de legende.

Maar fijn, Raspoetin dus en diens leven waar het toch wel even een vreemde constatering is dat de film Italiaans is en Raspoetin Italiaans spreekt. Toch iets dat ik even in de geschiedenis duik om te zien of hij dan in Italië geweest is en Italiaans kent, iets dat niet het geval is. En vreemd is dat best wel waar je toch eigenlijk gewoon verwacht dat een film over Raspoetin Russisch is, maar goed. Het moet vervolgens gezegd dat de geschiedenis toch redelijk gevolgt wordt met de eerste poging van Chionia Goeseva en haar mes. En alle verwikkelingen rond Felix Joesoepov eveneens, waar de opzet met feest tot in detail klopt net als de poging met gebak en drank en later het pistool. Dat plus de bij tijd en wijlen dik aangezete duistere sfeer lijkt de film aanvankelijk toch heel veel te bieden te hebben...

Maar helaas. Afwijzing zou één van de motieven van Joesoepov geweest zijn waar toch over het algemeen gedacht wordt dat de losbandige Raspoetin het voorzien had op Joesoepov's vrouw en dit eerder de reden was. Zo willen die sekte achtige feestjes ook niet echt bij mij met een wel erg slechte vertoning van zelfkastijding. Maar dat is niet het ergste aan de film waar toch vooral de manier van vertelling geen moment lijkt te werken met kunstzinnige en een ingewikkelde raamvertelling met picture in picture en in elkaar overvloeiende voice overs. Fancy as shit, maar mij doet het niets en zorgt voor bij mij meteen al voor veel ruis op de lijn waar men kennelijk samen met het karakter de vertelling net zo mysterieus wilde doen.

Geluk bij een ongeluk is de korte speelduur waar ik het toch amper uit kon houden met dit vage geheel, waar uiteindelijk de aap ook nog uit de mouw komt dat de bijna niet dood te krijgen mythe best wel meevalt. Naast vergif en een pistool meende ik dat er ook nog gestoken was met een mes en dat Raspoetin na het dumpen in de rivier daar nog uitgeklommen was om later uiteindelijk dood te gaan. Niet dus. Afijn, niet dat dit veel uitmaakt want de film was ondanks de mythe niet de moeite

En op woensdagavond verder met de Mad max reeks wat resulteerde in het tweede deel die ik tot mijn eigen verbazing nog nooit beoordeeld had. Dus meteen de telefoon er maar even bij voor aantekeningen bij deze film waarvan ik dacht dat slecht beoordeeld werd maar toch zowaar een 3, 5 gemiddeld lijkt te scoren, iets dat mij niet verbaasd want zo slecht is het allemaal niet.

Er wordt namelijk naadloos voortgeborduurd op het eerste deel met Gibson die er in slechts drie jaar best wel een stuk mannelijker en ouder uitziet. En al snel wordt er met veel opgefokte paardenkrachten door de Australische woestijn gejakkerd op zoek naar 'peut', zijn er gevaren te over en richt de aandacht zich op een gegeven moment vooral op een soort van raffinaderij die onder constante aanval ligt van een heerschap genaamd Humungus. Een samenloop van omstandigheden doet Max intern belanden waar men eerst achterdochtig is maar er daarna vooral plannen tot ontsnapping ontstaan waar Max een bepaalde rol in moet gaan spelen.

En eigenlijk is het meer dan vermakelijk waar vooral de eindstrijd spectaculaire is, de soundtrack goed, de verschijning van Virginia Hey interessant is, andere bijzondere karakters kleur geven zoals Wez en de Gyro-captain en de rauwe post-apocalyptische sfeer prima is met rauwe momenten. Mindere punten zijn toch al snel zo'n raar karakter als The Ferel Kid, hebben de vele karakters en ander rapalje rond Lord Humungus een belachelijk hoog sexslaaf, bondage en s&m gehalte in hun leren pakjes met blote billen of maskers die 'the gimp' uit Pulp Fiction niet zou misstaan en heeft het geheel eigenlijk amper inhoudelijk dialoog en is verder weinig subtiel. Tevens kan ik dat stomme rondjes draaien rijden en gassen moeilijk begrijpen als je juist op zoek bent naar brandstof.

Maar goed, dat laatste is de kniesoor in mij waar Mad Max 2 toch zeker een goede indruk maakt en meer dan vermaakte.

Tenslotte maandagavond nog even afsluiten met Jim Carrey in de vorm van Bruce Almighty en daarmee een film die ik destijds nog in de bios gezien heb. En zo rond 2003 is het duidelijk dat Carrey zich niet alleen richt op humor, die soms goed is maar ook wel eens slecht, zo best zijn The Cable Guy en Me, Myself and Irene namelijk niet, maar liet Carrey inmiddels ook zien serieuze rollen te kunnen doen en werd de humor toch iets subtieler met een beetje een boodschap en niet alleen gekke bekken.

Want voor wie nog gelooft in enige hogere vorm zal dergelijke geklaag als wat Bruce doet toch herkenbaar voelen. Ik wel in ieder geval, en heb heel wat meer uitgekraamd en grover dan Bruce in zijn geval doet. Het is overigens niet zo dat ik in een klassieke God manifestering geloof maar wel in voorbestemming, een soort van groter plan en hogere machten. Dus het beeld al zwelgend in zelfmedelijden komt me best bekend voor, de dwarsheid waarin Bruce toch blijf volharden zoals wanneer hij in zijn auto rijd en allemaal waarschuwingen negeert is vooral symbolisch maar niettemin wel een beetje herkenbaar. Pech, pech en nog eens pech, de wereld tegen Bruce en veel geklaag.

Het antwoord is vrij simpel en humoristisch gebracht in de vorm van Morgan Freeman als God die besluit Bruce een lesje te leren en de rollen omdraait wat niet alleen grappig momenten oplevert zoals de soep die de Rode Zee moet voorstellen maar waar vooral morele kwesties zich opdringen. Tja, wie wenst niet een miljoen, of een villa of een fotomodel? Ga maar in de rij staan. En nee, dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Of de mensen weten wat goed voor hun is en of God dat dan wel weet, voorbestemming en dergelijke buiten discussie gelaten, zit er toch een aardige spiegel in het geheel dat we vooral onze zegeningen mogen tellen. Een les die Bruce uiteraard ook leert met de nodige grappige momenten tot gevolg waar het moment met Evan die het nieuws voorleest toch wel geniaal is. Buiten dat vind ik Catherine Bell heerlijk, zou ik altijd boven Aniston kiezen, en is dit de doorbraak van Steve Carrell.

Is het zoetsappig? Is het voorspelbaar? Is het feel good? Oh, zeker, desalniettemin vermaakt Bruce Almighty toch alleszins en is het wellicht één van de betere komedies met Jim Carrey na The Mask en Ace Ventura.

Maandagmiddag verder met deze Calamity Jane waar ik om de één of andere reden wel wat van verwachte. Waarom weet ik eigenlijk niet, waarschijnlijk vanwege de naam Calamity Jane die toch wel snel met andere grote western namen genoemd wordt, zeg maar een term in de westernwereld.

Maar toch is het eenmaal onderweg even stevig schrikken met de vreselijk drukke en aanwezige Doris Day in de hoofdrol en ook nog eens liedjes. En dat terwijl ik een serieuze western of klassieker uit het western genre verwachtte, dus dat is wel even schrikken en slikken want musical is absoluut niet mijn ding. Desondanks verkoopt Day het meer dan goed en blijkt de vrouw toch wel een geweldige performer in haar rol van de ruige tante Jane die nieuw vermaak gaat regelen en met Kate op de proppen komt.

En hoewel er vreselijk irritante momenten tussen zitten, zoals de veel te lang door gevoerde grap met het lachen rond de Indiaan en de baby waar Day iedere keer weer begint te hinniken, heeft het geheel toch wel wat. Het is duidelijk met zorg gemaakt, het heeft wel een bepaalde humor, saai is het ook niet, en als Day haar snavel dichthoudt is ze zeker het aan kijken waard waar McLerie ook zeker het aankijken waard is. En zoals DonLeone ook al stelt is het een beetje twijfelachtig of de problemen richting het einde draaien rond jaloezie of dat er lesbische gevoelens heersen. Maar fijn, uiteindelijk als geheel binnen het genre en als kleurrijke geheel best oké en daarom een voldoende.

Maandagochtend het plan aangevat om nog even wat films af te werken en de eerste werd in dit geval de Moulin Rouge versie uit 1952 waar ik mee startte onder het sporten op de crosstrainer. Wat te verwachten wist ik niet helemaal aangezien mijn kennis van de nieuwere Moulin Rouge toch vooral musical is. En dat bleek bij deze versie toch erg mee te vallen...

Toch begint het met een hoog 'murder on the dancefloor' gehalte waar veel gespring en gedartel in voorbij komt en er zelfs gezongen wordt wat het genre musical in die zin bevestigd. En kan alleszins vrolijk, kleurrijk en dynamisch genoemd wordt onder de voorwaarde dat het je ligt en vervolgs komt er ook nog een liedje voorbij. Maar gelukkig vaart Moulin Rouge vanaf daar een andere koers met de focus op tekenaar en kunstschilder Henri wiens geschiedenis en kind zijn ook nog onder de loep komt. Afkomst, ongeluk, fysiek ongemak en vervolgens zijn verlangen en talent, het komt allemaal voorbij in een soort van biopic rond een man die kennelijk een bepaalde rol speelde achter de schermen als kunstenaar voor het befaamde Moulin Rouge.

Helemaal niet verkeerd zou je zeggen, geen overdaad aan gedartel en liedjes waar ik toch al een hekel aan heb, maar zowaar een serieus verhaal. Toch wil het daarna niet echt hoewel Henri niet geheel oninteressant is maar vooral de wisselwerking met de bij tijd en wijlen onuitstaanbare en hysterische Marie mij erg opbreekt. Wat een irritant wijf is dat joh, vooral ook in dat restaurant, wellicht dat het allemaal het verschil moet duiden tussen het lager allooi, het weinig gemakkelijke leven in Montmartre tegenover de adel, vossenjacht en wereld van titels waar Henri daadwerkelijk weg komt en niet meer mee geassocieerd wil worden.

Maar buiten het feit dat acteur op zijn knieën liep om de lengte te benaderen, wat een prestatie opzich is, heb ik verrekt weinig met het geheel, wordt het nooit echt interessant, aansprekend en zit er weinig vaart in en is Marie een irritatie van begin tot einde. Daarom wat mij betreft geen voldoende voor dit product.

Vrijdagavond maar eens aan de slag met deze The man in the iron mask, en daarmee een film waar ik niet van weet of ik die al eens had gezien. Ik weet in ieder geval dat ik na Titanic wel een beetje DiCaprio moe was mede ook door de hoeveelheid die hij destijds in de media genoemd werd en vooral neergezet werd als een vervelend en verwend blaag. Inmiddels kijk ik wel anders tegen DiCaprio met verschillende top rollen achter zijn naam. Maar goed, The Man In The Iron Mask dus...

Als ik het goed begrijp is het een verhaal geschreven door Alexandre Dumas die de basis van deze film vormt, met de kanttekening dat er daadwerkelijk een gevangen met een fluwelen makser van gevangenis tot gevangenis ging zo rond 1670. Wie dit geweest is zal altijd een raadsel zijn waar de theorieën vanzelfsprekend talrijk zijn. Maar in het geval van de film weet men het wel en leidt dit tot een soort van bevrijdingsactie en staatsgreep, uiteraard met de nodige hindernissen. In principe is dat het wel een beetje qua verhaal dat verder vooral draait om loyaliteit, verraadt, keuzes en verzet tegen een tiran.

De diepte gaat het natuurlijk niet in en is het geheel opzich wel een beetje te vergelijken met The Three Musketeers en Robin Hood, toch bereikt TMITIM niet dat niveau of kwaliteit want die zijn toch mijn inziens iets beter. Slecht is het toch allerminst met een behoorlijk cast in de vorm van Byrne, Malkovich, Depardieu, een sterke Irons, een erg jonge Sarsgaard en DiCaprio in een prima dubbelrol. De locaties en decors spreken voor zich net als de aankleding en kostuums en verveeld het geheel ansich geen moment. Zoals reeds gezegd, eerder genoemde genre genoten is het niet de baas maar een voldoende krijgt het wel.

In afwachting van de Formule 1 kwalificatie om 23:00 nog even aan de griezel met deze Resident Evil: Welcome To Raccoon City die ik in januari al eens had opgenomen. Tja, en dan is er de vraag waarom? En hoe kut gaat dit zijn? Want geen Jovovich, en een behoorlijk onbekende cast. Buiten dat is het me totaal onduidelijk of dit nu een reboot is of een prequel, of waar deze film eventueel in de volgorde van de Jovovic reeks thuis hoort.

Wennen is het sowieso ook dat we niet met Alice te maken hebben maar met Claire Redfield, en hoewel ik wel een beetje weg ben van Ali Larter lijkt Scodelario er wel wat van te willen maken en een behoorlijke tante te zijn. En op zich zit Welcome To Racoon City vanaf daar wel behoorlijk in de lift, want de sfeer is op zich best wel goed, het is lekker duister, en de soundtrack laat ook goede klanken horen. En zo bouwt de film toch een aantal keren mooi op in bepaalde scènes zoals het weeshuis of de garage en zitten we garant voor de nodige actie, kills, Gore en andere smerigheid. Buiten dat heeft het geheel ook nog wel een aantal mooie what the f*** momentjes zoals dat kind in het weeshuis.

Minpunten zijn er natuurlijk altijd, zo maken de leden van de speciale eenheid met Wesker zich ook weer schuldig aan de gebruikelijke do's en don'ts, eerst lijken ze goed in duo's bij mekaar te blijven maar vervolgens gaan ze toch weer apart en laten ze zich ook gemakkelijker overmeesteren. Buiten dat vind ik de nieuwe cast van Jill Valentine een absolute mispeer, een andere Alice zal onmogelijk te vinden zijn, de keuze voor de invulling van Redfield is enigszins acceptabel, maar de nieuwe invulling van Valentine is toch absoluut onder de maat want er komt natuurlijk niemand aan Siena Guilory. Buiten dat is er nog de afloop met de granaatwerper, wat natuurlijk ronduit belachelijk is in een dergelijke afgesloten ruimte als een trein, en iedereen overleeft dat terwijl ze op zijn minst stokdoof zouden moeten zijn laat staan hartstikke dood door de explosie.

Het beste wat de Resident Evil reeks te bieden heeft zal dit niet zijn toch scoort Racoon City best oké en is het sfeervol en vermakelijk te noemen en krijgt het een drie voor de moeite.

De gebruikelijke zaterdagavond twee-luik afgetrapt met deze Money Train en daarmee een film met een behoorlijke cast en een film die ik al minstens twee keer zag. Kijk ik hem dan nog een keer omdat ik hem zo goed vind? Nou nee, eerder om een cijfer te geven en beoordeling te kunnen schrijven.

Het verhaal is wat dat betreft duidelijk rond de twee stiefbroers Charlie en John al werkende bij de politie. Het zijn beste maatjes maar ze zitten elkaar ook wel eens een beetje in de weg zonder dat dit nu perse tot grote problemen leid. Maar recente setbacks voor Charlie rondom financiën, de liefde, een gokverslaving, en de hekel aan de baas van de Money Train zorgt toch voor snode plannen van Charlie's kant en is daarmee redelijk simpel en straight on te noemen. De cast is voor jaren '90 begrippen meer dan oké met Snipes, Harrelson, Chris Cooper, eyecandy Lopez en de onprettige Robert Blake.

Verder is het verre van hoogdravend of grote kwaliteit, de jaren '90 mode, en vooral die stomme barret die Charlie de hele tijd op heeft, doet je regelmatig zeer aan de ogen, maar is het toch in het jaren '90 model gezien een alleszins redelijke vlotte, luchtige en vermakelijk film waar de jacht op 'de toorts' best wel een sterk moment is, en meerdere stunts en momenten, zoals het gekibbel tussen Charlie en John, erg op Smith en Lawrence lijken in de eerste Bad Boys. Top is het allemaal niet maar heel slecht is het ook weer niet mits door een jaren '90 bril gezien waar de film zich aan een bepaalde mix en format houdt. Toch krijgt het geen voldoende en is het stemgemiddelde van 2,8 wel terecht. Eindresultaat, aardig voor een keer maar absoluut niet meer, waar ik de eerste Bad Boys ieder jaar wel een keer kan zien.

Donderdagavond tijdens het sporten aan de slag met deze Disgrace en daarmee een totaal onbekende film en verhaal vooral meegenomen vanwege de synopsis en cast. Eens kijken wat het is, de hoop op een topfilm was al een beetje weg toen ik het stemgemiddelde zag hier op MM maar wie weet. Toch bleek Disgrace vooral een lastige en aparte film...

Het begin mag duidelijk zijn rond karakter David die een klassiek voorbeeld van machtsverhouding toont die kan spelen in een situatie tussen man en vrouw of vice versa. Is het bewust, is het onbewust? David toont zich in ieder geval een karakter zonder geweten, zonder reflectie, vol lust en verder emotioneel leeg. Aan concessies en prietpraat doet hij niet getuige zijn houding tegenover de hoorzitting waar je toch af kan vragen in hoeverre de dingen kloppen in zijn hoofd. Eerlijkheid is één ding, empathieloos en sociopatisch gedrag is iets heel anders natuurlijk. Een retraite op het platteland bij dochterlief lijkt het antwoord op alles, maar things are about to change, wellicht kunnen we spreken van een soort van Karma.

Anno 2025 schijnt verkrachting in Zuid Afrika nog altijd een enorme probleem te zijn waar ik tevens een artikel lees uit 2022 waar cijfers genoemd worden van gemiddeld een ontstellend 115 keer per dag en lijkt een dergelijke traumatiserende gebeurtenis die David en Lucy overkomt eerder regelmaat dan uitzondering. Het zet de wereld op zijn kop waar David toch plotseling getuige is van de slachtoffer kant en een zucht ontwikkelt naar rechtvaardigheid en de buurman vooral beschuldigd waar Lucy juist een soort van acceptatie heeft dat dit de dagelijkse gang van zaken is. En vooral dat laatste is schrijnend te noemen waar verkrachting kennelijk onderdeel van het vrouw zijn is in Zuid Afrika, de uitbarsting van de jonge gluurder zegt zoveel als dat de wind qua onderdrukking uit een andere richting waait en dat er voor het blanke deel van de bevolking een soort van boetedoening op til is. Iets dat Lucy in die zin laat gebeuren om een soort van bescherming te genieten van buurman.

Voor David is het de wereld op zijn kop die iets totaal anders ziet dan hij gewend is, beschermd en sophisticated, van leidende rol naar slachtoffer, niet in gevecht gaande maar de andere wang toekerend. En zowaar groeit David qua karakter en in daad maar begrijpt hij niet dat hij een andere wereld heeft betreden. En in die zin heeft de film Disgrace heel wat te bieden maar wil het op de één of andere manier ook niet helemaal. Want het geheel is toch wel stug en is er aanvankelijk moeilijk sympathie op te brengen voor David en zit er weinig vaart in het geheel. Een ander zal deze gecompliceerde film wellicht beter op waarde schatten ik had er toch net te weinig mee en krijgt daarom van mij slechts drie sterren.

Maandagavond als afsluiter deze Paul Verhoeven even afgewerkt puur omdat hij op tv was, dat ik met het meeste van Verhoeven niets heb mag inmiddels duidelijk zijn. Maar met de gedachte dat hij zelf ook doodongelukkig was met deze film vanwege bemoeienis van de producent was ik toch wel een beetje nieuwsgierig. Maar het bood geen soelaas want ondanks dat het hier en daar nog wel een beetje vermakelijk en spannend is heeft het geheel veel matige tot slechte punten.

Om dan meteen maar met de matige punten te beginnen waar meteen al de luchtige omgang met gevaarlijke dieren opvalt als dom en flauw. Het lijkt eerder spel en uitdaging dat een gorilla van 150 kilo is ontsnapt dan een gevaarlijke situatie. Iets dat net zo voelbaar is in de algemene sfeer binnen het team, het testen, de dieren of zelfs maar de aanloop rond de test op Caine zelf en foute grapje over Superman en Wonder Woman, dat zegt namelijk alles. Het gegiebel, gegil en gelach is niet van de lucht, net alsod je op highschool in het scheikunde lokaal zit inplaats van een schroeiend duur laboratorium, potentiëel gevaarlijke testen met neveneffecten, en dan ook nog eens één van de leden zelf die zich opoffert. Het heeft geen enkele schijn van professionalisme of serieusheid, het zijn een stel cowboys en nog dom ook. Caine krijgt praktisch een hartaanval op de tafel maar het team komt niet verder dan een beetje dom lachen als het toch goed afloopt. En dan vallen er nog kritische noten te kraken over waarom er niet meteen afspraken gemaakt worden dat Caine altijd wat draagt want hij is van meet af aan niet te vertrouwen vooral niet bij de vrouwen, is de jacht op Caine in de eindfase ook vrij onnozel waar ze constant die bril niet op hebben en had hij al vier keer dood moeten zijn in die eindfase. Bizar, bijzonder en ongeloofwaardig wat die man allemaal overleeft. En als ze in dat systeem met die deur codes kunnen komen waarom wissen ze die van hem niet als ze zo bang zijn dat hij ontsnapt?

Maar goed, je kunt je ook afvragen hoe serieus het natuurlijk bedoeld is. Verder is het voor die tijd mooi gemaakt met het onzichtbaar en weer zichtbaar worden, ook hoe de vloeistof door de aderen loopt, wordt het mannelijk oog goed bedeeld met Mitra, Shue en Dickens, is de soundtrack wel oké vooral met Power Struggle van Sunna en natuurlijk Skunk Anansie met één van hun bruutste nummers, en is Bacon helemaal op zijn plek als fouterik. Toch is het belangrijkste en meest interessante deel van de film het morele vraagstuk wat je zou doen met de macht die het onzichtbaar zijn biedt. Nu raakt Caine wel heel snel op het verkeerde pad Sarah te betasten en al wat daar nog op gaat volgen, toch is dat niet ondenkbaar in de handen van een gewetenloos iemand. Het draait in die zin om zelfbeheersing en het houden aan afspraken, iets waar de rest van het team erg luchtig mee omgaat maar verder qua gedachten ook niet uitgewerkt wordt. Want waarom slaat Caine zo snel om? Bijwerking van het experiment?

Afijn, al met al heeft Hollow Man best nog wel leuke momenten en is best vermakelijk te noemen als soort van eind jaren '90 pulp die noch de diepte ingaat, nog van hoge kwaliteit is. Daarom geen voldoende voor dit geheel, maar er zijn ergere Verhoeven films

Maandagmiddag na Two Lovers verder met de volgende film en dat werd deze School of Rock met alvast de kanttekening dat ik nooit zo kapot ben van Jack Black. Hij heeft soms zo zijn momenten maar te vaak verliest hij zichzelf soort van en vind ik het gewoon flauw en nietszeggend, niet leuk en zeker niet humoristisch. Maar School of Rock krijgt toch redelijk cijfers dus let try...

En ansich is de opening lekker met No Vacancy waar het probleem ook meteen duidelijk is aangezien Dewey nogal aanwezig is met het logische gevolg dat hij uit de band geflikkerd wordt. Meanwhile wil het op andere vlakken ook niet zo, blut dat hij is slapende op een matrasje op de vloer bij een kameraad. En wat doe je dan? Je doet je voor als een ander en wordt gedurende een aantal weken inval leraar op een basisschool. Klinkt dat logisch? Absoluut niet! Is het tot daar leuk? Nee, ook niet echt. Maar wanneer hij getuige is van de muziekles ontstaat het idee en de voorwaarde waar de film om gaat draaien, dat hij de kinderen rockmuziek bij gaat brengen. En van mij zou het een vaste les mogen worden want er is nog nooit geen mens slechter geworden van Cream, Led Zeppelin en AC/DC om maar eens een paar te noemen, maar dat geheel terzijde.

Vervolgens komt de film dan toch echt op gang als hij bezig is de band samen te stellen en weet wat voor rifjes allemaal speelt met de jeugd en er een aardige sfeer ontstaat. Het idee komt daarna tot uitvoering met voor iedereen een rol of dat nu bandlid, technici of groupie is, en verkoopt het beeld van artiest en band in opstand tegen het gezag best leuk. Net als dat men naar het optreden is en op creatieve wijze het schoolhoofd voor de gek houdt. Het zijn momentjes die niet zo zeer heel erg humoristisch zijn alswel leuk als feelgood. Minpunten daar tegenover zijn van die momentjes dat Black zichzelf regelmatig verliest en het de Black show dreigt te worden en dan gewoon niet grappig is.

Desondanks is School of Rock alleszins een leuke film te noemen, die vermaakt en waar de kinderen een leuke rol spelen. Best te doen voor een keer.

Het afgelopen weekend niet heel veel tijd gehad voor films en dus maandag er nog even voor gaan zitten en er drie door gejaagd om de vrije dag te beginnen met deze Two Lovers. En daarmee een onbekende film die ik alleen op basis van de cast mee nam en thuis aan het stemgemiddelde zag op MM dat de hoop op een onbekende topper wel een beetje vervlogen was. Maar Two Lovers wist uiteindelijk toch wel te verrassen...

Phoenix geeft andermaal een master class acteren en slaat de spijker op de kant met de extraverte Leonard die in gezelschap van mensen de leukste thuis is maar zodra de deur dicht gaat, en hij alleen is, de muren op hem afkomen. Wat er eerst was, de break up of dat Leonard wellicht altijd al een zwaar gemoed had, wordt niet echt duidelijk maar doet er ook niet echt toe. De focus komt daarna vooral te liggen op de twee dames die hij leert kennen in de vorm van de lieve Sandra en de mysterieuze Michelle en hoe Leonard daarmee omgaat. En aanvankelijk lijkt het allemaal niet zo heel bijzonder en kabbelt het geheel wat door, lijkt het speerpunt van de film 'de neiging tot de verkeerde keuze' te zijn en de wisselwerking met beide dames. En ik lees dat bepaalde gebruikers reageren met de termen 'saai' en 'gebeurt niets' en blijft men logischerwijs nogal hangen in hekel aan Leonard's verkeerde keus wat allemaal maar al te begrijpelijk is.

Toch wordt er dan heel veel gemist qua interessante psychologie, reacties en acties van mensen, en vooral de bizarre aanstoot en aantrekkingskracht tussen karakters. En wellicht helpt het als je iets soortgelijks meegemaakt hebt dat een referentiekader vormt wat in mijn geval zo is. Want in mijn geval was er ook met spiegelwerking, dezelfde ervaringen, een soort van elkaar begrijpen, een band hebben, maar uiteindelijk niet verder komen dan fail safe en klankbord zijn. De keuze zou op voorhand logisch zijn met de warme, lieve en betrokken Sandra versus de afstandelijke houding van Michelle die tijdens dat korte moment in de flat van Leonard's familie louter domme dingen zegt. Maar laat daar nu net de crux zitten rond het mooie oppervlak dat Michelle heet en de akelige leegte die er achter schuil gaat. Het is louter spiegelwerking dat we we zien, met een aangewakkerde hunkering door wat niet kan en waar geen mogelijkheid is, plus het zogenaamde fenomeen dat we dikwijls andersom zien dat vrouwen juist gaan voor de bad guy want ze begrijpen hem immers en willen hem 'genezen' zoals wel eens gezegd wordt. En in het geval van Michelle is dat niet anders die in eerste instantie juist degene wil die niet beschikbaar is en degene die haar aanbidt links laat liggen.

En helaas is Michelle voor Leonard een karakter omgeven door 'red flags', damaged beyond repair, aan elkaar hangende van slechte keuzes en is er opvallend genoeg geen chemie als je het mij vraagt met Michelle. Iets dat er overduidelijk wel is met Sandra wat dan weer die grote vraag opwerpt die ik dikwijls gezien heb bij vrienden en collega's, of dat het me dus zelf overkomen is. Want waarom lopen we toch juist weg voor dat zekerheidje om achter een 'red flagg' aan te gaan? Waarom moeten we juist diegene hebben omgeven door problemen, issues en überhaupt niet beschikbaar is? Waarom kiest een mens altijd voor de moeilijke weg en heartbreak? Gelukkig komt het allemaal goed en moet er niet te hard geoordeeld worden over de keuzes van Leonard, het is puur menselijk dat we zien, herkenbaar. En ongetwijfeld zal hij 'what if' gedachten hebben maar ook weten, als hij diep in zijn hart kijkt, dat hij niet beter van haar ging worden. Daarom wat mij betreft een goede voldoende voor deze film.

Vrijdagavond zin in iets leuks en dus gekozen voor deze trip down memory lane over één van mijn favo voetbalclub The Red Devils. En vooral nu ten tijden van het gepruts met Ruben Amorim, waar ik totaal geen vertrouwen in heb, moet je wel in het verleden duiken om nog een beetje van de club te genieten. Dus bij deze met The United Way.

En ik volg de club als sinds 1999 en heb de CL-finale in Camp Nou, met de bizarre wending in drie minuten blessuretijd, live op tv gezien. Ik weet nog dat ik zo blij was met Sheringham's gelijkmaker dat ik dacht naar de herhaling te kijken van diezelfde 1-1 toen men in werkelijkheid elkaar om de hals hing vanwege Solskjaer's 2-1. Het was allemaal maar moeilijk te bevatten wat er zo snel gebeuren en zal altijd te boek staan als één van de meest dramatische ontknoping van een finale ooit. En eigenlijk past dat precies bij de deze club waar normaal nooit echt normaal is, altijd bijzondere dingen gebeuren, pieken en dalen elkaar afwisselen om nog maar te zwijgen over de vliegramp en de Feniks die uit de as verrijst. En in die zin is er heel wat gebeurt met een club die eind 1800 werd opgericht door spoorwegarbeiders als Newton Heath in de kleuren groen en geel.

Prachtig zijn de nostalgische beelden rond de Busby jaren die zelf ook nog een balletje trapt, het ontstaan van The Holy Trinity, aan elkaar gepraat door Cantona, fall and rise, Alex Ferguson en alles wat daarna kwam, en nee, het succes kwam Ferguson die eerste jaren ook niet bepaald aanwaaien. Eric Cantona vormt zich later als interessante katalysator te midden van de The Class of '92 met het nodige aan succes. En wauw....wat staat de club in die jaren toch aan de vooravond van een geweldige succesvolle periode. Wat zou ik dat graag nog eens mee maken met al die prachtige cl-wedstrijden tegen onderandere Barça in de poule en Juventus in de knock out. En in die zin richt The United Way zich vooral op het 'United-gevoel' en is een redelijke docu met oog voor een aantal key-moments.

Maar dat is het dan ook wel een beetje waar de docu toch net te kort is, te fragmentarisch en niet echt de diepte gezocht wordt rond hoe men behulp van andere clubs een ploeg bij elkaar sprokkelden voor de eerste wedstrijd na de vliegramp, maar tevens de werkwijze van Ferguson hoe hij korte metten maakte met 'het kroegelftal' waar de mannen de gewoonte hadden met een stoet supporters een hele kroegentocht te houden en Ferguson thuis te bellen om te zeggen waar ze zaten. Vooral Paul McGrath werd het hardste geslachtoffert om een einde te maken aan deze weinig proffesionele levenstijl. Erg gebeurde dus heel wat meer waar eigenlijk aan voorbij gegaan wordt net als Ferguson zijn betrokkenheid tot zijn spelers waar hij regelmatig jongens in huis nam die extra begeleiding nodig hadden.

Het maakt The United Way tot een aardige docu maar geen buitencategorie. Desalniettemin leuk om weer eens te zien en een reminder dat de club zelfs ooit degradeerde maar er toch weer boven op kwam en ongetwijfeld ook weer boven de ellende van nu zal uitstijgen.

(reactie op ander bericht)



Woensdagavond gameavond afgetrapt met een herkijk van Mad Max met het doel naar Fury Road en Furiosa toe te werken. Uiteraard is de low budget classic uit 1979 dan de logische eerste instantie de rij en ik moet zeggen dat ik de film al meerdere keren gezien heb en er nooit echt een hoge pet van op had met een waardering van 3 sterren. Maar daar komt nu toch verandering in.

Mad Max blijft natuurlijk een ultra low budget concept die verhaaltechnisch weinig om het lijf heeft, zeg gerust minimalistisch, is het acteren regelmatig op het randje en is vooral de botsing met de Night Rider waar alles tegen elkaar opveegt rond de caravan eerder slapstick dan serieus. Dan heb je nog zo'n buitenissig karakter als Fifi en vind ik het dom dat je in een wereld waar altijd brandstof gebrek is wel altijd volgas gereden wordt, vervolgens lijkt het geheel dan snel door zijn hoeven te zakken.

Toch zag nu voor het eerst een andere kant waar ik toch overtuigd raakte van de knettergekke motorbende en hun leider Toecutter in deze botsing met vlees geworden Nemesis Max Rockatansky, ook al komt de dood van vrouw en kind wellicht te laat voor een echte 'rain' of terror en revenge onder de motorbende. Buiten dat, gezien de tijd van uitkomen in 1979, heeft de film toch een aantal keren een overtuigende en onplezierige kant met het stel, en met name het lot van het meisje, in de Chevrolet Bell Air en kan ik me voorstellen dat dit 45 jaar als schokkend ervaren werd. Buiten dat heeft het geheel een hoog gehalte verbrand rubber en benzine, is het spectaculaire, heeft een fijne soundtrack en veel dik aangezete karakters. En zo scoort deze minimalistische film toch opeens een stuk beter dan het voorheen deed en smaakte me deze Mad Max goed.

Maandagavond als weekendafsluitertje deze 47 Ronin die mij verder totaal onbekend was buiten de titel die ik de laatste tijd vaak tegenkomen was. En opzich is een samurai film altijd wel interessant en leek de cast ook best goed. Maar helaas was ik niet voorbereid op wat dit ging worden.

Ten eerste is de cast van zo'n Reeves al twijfelachtig waar hij er geen moment Japans uit ziet. Nu is Japan altijd al een gesloten samenleving en cultuur geweest waar geen buitenlandse invloeden gewenst waren noch toegelaten. Het idee van zo'n karakter als Kai is wellicht niet helemaal ondenkbaar met een missionaris of iets dergelijks, maar dat zo'n jongen toch soort van geaccepteerd wordt en de stappen maakt zoals in de film gebeurt zijn toch wel redelijk ondenkbaar. Een beetje kritische Jap met zwaard had, lijkt mij, allang zijn hoofd er af geslagen maar dat terzijde. Een volgende verrassing zijn toch wel een aantal wonderlijke dieren dat ik me afvraag in wat voor een S/F fantasy potpourri ik nu weer aanbeland ben waar ik toch voornamelijk een serieuze film verwacht had.

En zo moddert 47 Ronin verder waar het wel degelijk pluspunten heeft in de vormgeving, zo ziet Japan qua natuur en locaties er prachtig uit, wordt de heks ook fraai vorm gegeven, is de eindstrijd best oké, is die fase ook wel lekker duister, en is er een behoorlijke cast opgetrommeld. Maar buiten dat valt de film toch wel erg tegen als niemendalletje die bijzonder weinig om het lijf heeft qua verhaal, de actie op de eindstrijd na ook best teleurstelt in de vorm van te weinig gedurende de gehele film, wordt het nooit echt interessant noch spannend, en is het teveel een roersel, een allegaartje, van folklore, mystieke en bovennatuurlijke dingen, gemixt met wat actie en een verhaal dat niet aankomt. Puntje bij paaltje, het is het gewoon allemaal niet en mag zelfs een beetje armoedig genoemd worden voor een dergelijke grote en dure productie met een budget van een duizelingwekkende 200 miljoen euro, alsof je een emmer leeg gooit. Afijn, hoe langer ik er over na denk hoe slecht er ik het vind dus tijd om af te sluiten. Onvoldoende wat mij betreft.

Klassiekerzondag bracht deze versie van Richard 3 uit 1955 waar ik de remake in modernere tijden uit '95 al eens gezien had en niet bepaald goed vond. Eens kijken hoe deze versie ging vallen en laat ik vast zeggen dat dit een harde noot was om te kraken.

Toch maakt de film een behoorlijke indruk in de opening waar het kan rekenen op alles wat meestal een klassieker maakt met een behoorlijke cast, een bepaalde degelijkheid en grootsheid, een typische en niet bepaald slechte soundtrack, een geweldige artdesign wat decors en kostuums betreft, en kan het een uitbundig en kleurrijk geheel genoemd worden. Laurence Olivier is met zijn nepneus op volle toeren als bad guy en loopt het geheel natuurlijk over van de roddel en achterklap, snode plannen en complotten, en alles natuurlijk om macht en de troon.

En dan heb je toch heel wat zou je zeggen, toch is goed zitvlees noodzakelijk gezien de speelduur van 2 uur en 40 minuten. Maar vind de film zijn grootste uitdaging in 'de oude' toneelstuk achtige opzet met enorme monologen en eindeloze dialogen die ook nog eens doorspekt zijn met ouderwetse taalgebruik wat soms wel eens lastig te begrijpen is zonder Nederlandse ondertiteling, en dat terwijl ik naar mijn mening toch behoorlijk Engels kan zelfs Engelse boeken lees. Niet dat het onbegrijpelijk is, het is eerder een nogal stroeve pil om als geheel door te slikken. Wellicht dat de film dan ook beter aankomt bij een liefhebber van toneel en met de nodige kennis en interesse voor de tijd waar dit in afspeelt.

Wat mij betreft geen voldoende voor deze langdradige zitting die mij te weinig bracht en onvoldoende interesseerde.

Zaterdagavond nog effe wat griezel en dat werd deze Scream 6 waar ik ooit ophield te kijken na nummertje 3 en 4 en 5 er nooit van gekomen zijn. Nu moet ik zeggen dat het met 2 en vooral 3 sterk bergafwaarts ging en mij daarna de interesse ontbrak maar met deze 6 op tv wilde ik toch wel weer eens een gokje wagen. En zo bleek dit deel toch eigenlijk verre van de slechtste te zijn.

Welkome verrassing is de opening met Weaving in haar gele cocktailjurk, helaas nemen we snel afscheid en wordt de simpele weg die we inslaan snel duidelijk, namelijk Ghost face zoals we gewend zijn aan de telefoon die mensen in de val lokt en er lustig op los steekt. Het is het bekende recept en opzich niet slecht waar het al snel doden en bloed regent en de zusjes Carpenter in beeld komen die de leidende/lijdende factor gaan spelen. En opzich is dat ook allemaal weer volgens het beproefde en voldoende recept met dreiging van alle kanten, telefoontjes met de stemvervormer en het bekende advies vooral niemand te vertrouwen.

Positieve aantekening ten opzichte van deel 2 en 3 is dat de waanzinnig slechte humor achterwege gelaten wordt. Slechte punten aan dit deel zijn toch wel karakter Danny die behoorlijke irritante momenten heeft, is het incasseringsvermogen van Anika bijzonder te noemen terwijl ze praktisch opengeritst is, geldt dat net zo voor de killer wat de klappen betreft met de koekenpan en het messenblok, en kan het plot met motief van de familie Kirsch van mij de boom in net als dat de Carpenters uit de bloedlijn van Billy Loomis komen. Het zal me werkelijk. Desondanks werkt de film een aantal keren naar een geweldige scène toe zoals de stijgende spanning in de metro of het moment dat Danny Ghostface in de kamer van Quinn ziet en de anderen probeert de waarschuwen.

Ander pluspunt is het oog van de casting voor mooie dames, Weaving was al benoemd maar Melissa Barrera is ook zeker niet voor de poes. Eindresultaat is dan toch wel een meer dan vermakelijke midnight griezel snack.

Zaterdagavond bracht Arnofsky's The Whale, en daarmee een film die mij bij voorbaat erg interessant leek vanwege de goed beoordeelde acteerprestaties van Brendan Fraser die zo blijkt vanwege verschillende redenen zelf lang buiten de Hollywood kijker en wereld geweest is. Wellicht dat hij daarom de ultieme en perfecte cast voor deze getormenteerde rol was.

Maar fijn, terug naar de film zelf met het simpele beginpunt rondom karakter Charlie die verstoppertje speelt met zichzelf en de wereld. Zichzelf dood vreten lijkt het antwoord op al zijn zorgen en problemen en daarmee lijkt dit dan ook weer een typische Arnofski film waar het gewicht van de rugtas ondoenlijk zwaar is, het leven vol van schuld en innerlijk conflict maar er tevens ruimte is voor verandering en rehabilitatie. Het is nooit te laat om goed te doen en hoewel met één been reeds in het graf vanwege zijn morbide obesitas, lijkt Charlie het doel op te vatten toch nog iets doen met zijn leven en één van de weinige dingen waar hij trots op is, namelijk zijn dochter. Maar zoals alles in het leven, en vooral in het geval van Charlie, valt dit ook niet mee.

Het is een fascinerende en opmerkelijke vicieuze cirkel waar zo'n karakter als Charlie in door blijft modderen terwijl de alarmbellen afgaan maar hij op zelfdestructie af blijft steven met op de achtergrond de ware reden van alle verdriet, iets dat beetje bij beetje op zijn plek valt als zijnde duidelijk maar tevens een soort van dominosteen die andere stenen in beweging gebracht heeft met de huidige situatie tot gevolg. Zo ook het karakter Ellie met haar huidige kijk op haar vader en bezoekjes waar vooral een generatiekloof speelt maar zijn geemmer over essay's ook wel eens to much is.

In alle treurigheid en grauwheid wordt er samen met het moment dat Charlie schoon schip maakt en eerlijk is, opgebouwd naar een bijzonder emotionele finale waar alles draait om een essay, ja alweer een essay, die de kern is van de film, dochter Ellie in de spiegel kijkt en zichzelf weer wordt, en Charlie zichzelf vooral toont als 'the whale'. En dat is toch wel een wtf moment dat alles op zijn plek valt, de film zich onderscheidt als een ijzersterk drama en Fraser toch wel terecht een Oscar gewonnen heeft met deze rol. En zo kijkende naar de Oscars van 2023 is het opmerkelijk dat een film als deze niet genomineerd was voor beste film maar Top Gun Maverick wel, maar goed dat terzijde.

Maandagavond nog even iets soepels en dat werd deze 11:14 die ik vooral kende vanwege de aanwezigheid van Rachael Leigh Cook. Had ik hier verder veel verwachtingen van...? Nee, eigenlijk niet. Het is niet dat ik een b-film verwachte maar een toppertje ging het toch zeker niet worden dacht ik. Maar 11:14 wist me toch aangenaam te verrassen.

En het is in die zin meteen bal met de beschonken Jack op de freeway die an passant een lijk door zijn voorraam krijgt en de politie op zijn dak. Opvallend meteen al de grappige schertsende toon passend bij een donkere comedy en een bepaalde stunteligheid van de karakters en hun gedragingen, iets wat dat betreft helemaal bij elkaar past en de film een aangename vibe geeft. Dit samen met een aantal rewinds met wat vooraf ging en voorgeleide naar situaties die samen vallen of een zekere invloed hebben op het eerste geval creërt een soort van prismatisch effect die van alle kanten bekeken kan worden hoe alles in die zin in elkaar haakt en met elkaar in verband staat en niet echt een begin nog einde toont maar juist een kunstig bedachte samenval om het zo maar te noemen.

Voeg daar toch een aantal hilarische momenten aan toe zoals de stuntelige Buzzy, of het drietal in het busje waar Ben Foster toch meteen van meerwaarde is of de neurotische ouders van Cheri. En dan heb je toch meteen heel wat en verveelt het geen moment. Trouwens over Cheri gesproken, wat een lekker ding is die Cook toch. Buiten dat is het vooral grappig hoe alles op zijn plek lijkt te vallen en er sprake is van een soort van Karma. En dat maakt 11:14 tot een best wel leuke film met een brede cast waarvan sommigen lekker op dreef zijn terwijl anderen bijna op de automatische piloot kunnen in voor hun bekende rollen zoals Barbara Hershey. Eindresultaat betreft een leuke film.