Logboek

(reactie op ander bericht)



Die herkijk liet toch nog even opzich wachten zo blijkt en volgde vorige week vrijdag pas een keer. Maar wellicht was dat perfect met een film die nu voor de volle honderd procent overtuigde qua stijl, beeld en boodschap, en daarmee een extravagante, buitensporige film betreft waar geen rem op zit, waar alles mogelijk is, en je als kijker iedere keer weer voor een verrassing te wachten staat. En die drie uren vliegen letterlijk om met een mix waar de hand van Scorsese duidelijk te herkennen is, er geweldig geacteerd wordt, de soundtrack prima en er eigenlijk weinig gebeurt dat niet in een bepaalde hoedanigheid heeft plaatsgevonden. En wat had ik ooit mijn twijfels over de film, en wat is de 'rise' met de keiharde 'fall' toch lekker, en wat ben ik toch van mening dat veel, heel veel mensen, die die beeld in eerste instantie verafschuwen in zekere zin net zo zouden worden, want meer is nooit genoeg dat zie je zo vaak. Afijn, opwaardering met een beste stap wat mij betreft.

(reactie op ander bericht)



Herkijk en verder overtuigd geraakt door het goed plot, acteerwerk en climax. Halve ster erbij.

Eens even voor de herkijk van deze Law Abiding Citizen die ik al eens zag voordat ik hier weer actief werd, wat me het meeste bijgebleven is dat ik er weinig van onder de indruk was en het hoge cijfergemiddelde toch zeker niet begreep. En dat doe ik eerlijk gezegd nog steeds niet hoewel ik er nu wel met andere ogen naar kijk.

Aan het degelijke begin zal het toch zeker niet liggen waar het zaadje geplant wordt voor de hele heisa en er eigenlijk prima geacteerd wordt door onderandere Butler die ik toch vaak betrap op inhoudsloze films in combinatie met gebral en macho gedrag. En dan is dit wel wat anders waar hij een bepaalde kwetsbaarheid in zijn rol legt. Maar fijn, het idee is duidelijk rond misdaad, gevolg en een falend rechts systeem waarop het wachten is dat Clyde het recht in eigen hand neemt. En wat daarna volgt is best wel fijn met onderandere de 'ontmanteling' van Darby , met een plot en plan dat toch best wel goed doordacht en creatief is, en er behoorlijk hoog spel wordt gespeeld.

Maar zo halverwege, terwijl Clyde in de cel zit en de aanslagen door gaan, vind er toch plotseling een behoorlijke afkalving plaats. Want het wordt er allemaal niet geloofwaardiger op met alle trucs en technologie, alsof er nooit iets tegen zit of niet werkt, en überhaupt de suggestie wordt gewekt dat hij dit allemaal van tevoren al geregeld heeft, yeah right! Goed, die uitleg ligt iets simpeler met de tunnel, maar dat hangt ook weer aan elkaar van vraagtekens. Want zo'n tunnel alleen graven? En dan een aparte tunnel naar iedere isoleercel? Want hij kon niet weten in welke cel hij geplaatst zou worden. Hoe komt hij überhaupt aan die tekening? Dan is de ontknoping vervolgens wel heel snel en gemakkelijk waar eigenlijk de suggestie weer een beetje gewekt wordt dat Clyde slordig is en dit weer haaks op zijn persoonlijkheid en zijn kunde staat die hij laat zien.

Afijn, het vermaakte in ieder geval meer dan de eerste keer waar de film toch echt serieus tegenviel en met deze wetenschap keek ik er wellicht iets anders naar. Desondanks zal dit nooit een hoogvlieger worden, wil ik er verder nog het predicaat gemakkelijk opplakken en krijgt het in dit geval een voldoende voor de moeite.

Een maar al te bekende titel uit mijn jeugd zoals zoveel uit die tijd toen er nog niet veel te kiezen was en je veroordeeld was met wat er nu eenmaal op de zenders 1 en 2 voorbij kwam. En ja, dan kwam het voor dat je met het hele gezin, ik vermoedelijk een jaar of 8 a 9, naar Yentl zat te kijken. En natuurlijk was dit niets voor mij op die leeftijd, toch kan ik het dan niet nalaten zo'n titel mee te nemen bij de kringloop en te kijken hoe het nu valt. Maar helaas hebben de jaren en leeftijd daar geen verandering in gebracht.

Het verhaal is duidelijk rond Yentl die zich vermomd als man en zich op de Bijbelleer en andere studies stort, iets dat in die tijd absolutely not done is gezien het verschil tussen man en vrouw binnen de Joodse gewoonten. Opzich niet een heel oninteressant beginpunt voor een verhaal of film, daarnaast is het tijdsbeeld best oké, en hebben we de gebruiken en gewoonte binnen de Joodse geloofscultuur. Maar helaas loopt het dan toch vrij snel spaak in een sfeertje die het beste te omschrijven is als 'happy happy blij blij', het is te vrolijk en opgewekt, het is op zijn zachts gezegd zoetzappig en mierzoet en dan zijn er de zang episodes wat de film een hoog Fiddler on the roof gehalte geeft.

En ja, dat zijn toch wel veel ingrediënten die mij simpelweg niet liggen, slecht zal het ongetwijfeld niet zijn hoewel ik het moeilijk vind om mijn persoonlijke smaak hier even op 'uit' te zetten, maar iemand die de zang kwaliteiten van Barbra Streisand kan waarderen, van haar muziek houdt en van dergelijke filmgenres zal dit ongetwijfeld geweldig vinden. Kortom ik heb er niets mee waar ik overigens nog wel een merkwaardig punt van de film aan wil kaarten en dat is toch de bijzonder switch van verliefd zijn op Avigdor om vervolgens als goede daad of zo te trouwen met zijn liefje Hadass. Merkwaardig allemaal, maar het zal me ook verder. Afijn, klaar en op naar de volgende film.

Gedurende het weekend ook nog even een serie/ miniserie er door gewerkt en dat betroft deze Civil War waarvan ik de echte titel en inhoud pas soort van ontdekte toen ik een half uur tot drie kwartier onderweg was. Tegenvallen is een groot woord, maar laat ik het zo zeggen dat het niet bepaald mijn ding bleek te zijn.

Want ondanks de duidelijke woorden Civil War op de hoes en foto's op de inlay van vechtende troepen blijkt het geheel toch op een heel andere manier over de Amerikaanse burgeroorlog te gaan dan verwacht en is Oldest Living Confederate Widow Tells All een veel betere lading en komt in die zin eerder bij een drama of romantisch periode stuk in de buurt. Het burgerlijk aandoende begin in het rusthuis heeft zelfs een hoog Golden Girls gehalte. De oorlog is namelijk allang geweest en we zien via Lucy vooral de naweeën en het trauma in het geval van haar man The Captain. En zoals ik al zei over 'tegenvallen', de serie bezit wel degelijk een goed tijdsbeeld, de gebruiken en gewoontes, het verschil tussen de klasse en mindergestelden en dat het leven in die tijd zwaar is, vooral voor een vrouw.

Goed geacteerd wordt er zeker, Diane Lane is altijd leuk om naar te kijken, Sutherland speelt zijn door oorlogstrauma gekwelde karakter goed en is het karakter Castralia sterk en een goede aanvulling. Minpuntjes zijn toch bijvoorbeeld wel de make-up van Castralia op het einde of de immer repetitieve reactie van Lucy op The Captain en zijn verhalen en onverwerkt verdriet rondom zijn maatje Ned. Maar het meeste pijn lijkt het geheel toch te lijden om dat het niet interessant genoeg is voor mij en niet verder komt binnen zijn 3-urige speeltijd dan een gemiddeld melodrama. En ik kan je vertellen wel 3 uur dan best wel een lange zit is en er zelfs onvoldoende gebeurd of het moet je genre, je ding zijn. In mijn geval was dat niet zo en snel verder met de volgende wat dat betreft.

Gisteravond even snel een tussendoortje voordat het nodigen NFL geweld losbarste op RTL, en dat werd deze niet al te lange Advocaat van de Hanen en daarmee een behoorlijk onbekende film waarvan Bokma een eyecatcher is en de film bovendien in een Hollands Glorie uitgave. Maar zoals vaker het geval met de Nederlandse film stelde dit erg teleur, sterker nog ik vond dit een stom vervelende film.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond advocaat Ernst die het nodig vindt regelmatig uit de band te springen en zichzelf daarmee behoorlijk in de problemen werkt met insluiting tot gevolg. Niet dat dit zijn grootste probleem is, dat is namelijk wat hij ziet in het geval van een andere gevangene maar besluit voor zich te houden met een scala van gevolgen als nasleep waarin nogal wat aspecten voorbij komen zoals schuldgevoel, verantwoordelijkheid, druk van buitenaf om met een verklaring te komen en zelfs de ouders die een advocaat zoeken voor een zaak en notabene bij Quispel uitkomen. Veel elementen en interessant zou je zeggen, maar helaas...

Want Ernst komt als karakter toch niet veel verder dan een irritante kwal, is de film slaapverwekkend vervelend totdat Ernst in de gevangenis geraakt, stort de film in eenzelfde dal als onthuld is wat Ernst nu daadwerkelijk zag, en sukkelt de film daarna voort in een soort semi-intellectueel pedante-mensen-schuldgevoel-prietpraat en heeft het de spanningsboog van een aflevering van de Teletubbies. Afijn, duidelijk zat zou ik zeggen dat ik dit een waardeloze film vond en wat mij betreft snel voor de volgende ga.

Silent Hill stond al lang op het lijstje voor een kijkbeurt, maar de film tegenkomen bij de kringloop bleek nog geen sinecure, tot dat twee weken terug eindelijk lukte waarop het feest afgelopen zaterdagavond-griezelavond kon beginnen.

En ja...goh, echt sterk gaat het allemaal niet van start. Sterker nog, ik vind de opening echt wel bedenkelijk. Het begint abrupt zo midden in de nacht, de oorsprong van het kind is mij niet helemaal duidelijk want ik meende aan de hand van de synopsis dat dit haar natuurlijke dochter was, het vertrek naar Silent Hill is zonder enige communicatie, dit gebeurt ook nog eens midden in de nacht, en dan gaan we ook nog eens als een dolle op de vlucht voor de politie in het donker op een kronkelweg die we niet kennen. Hoeveel red flags, slechte beslissingen en rare momenten kan men in pakweg 20 minuten film stoppen? Veel! Het is een zeldzaam domme aanloop als je het mij vraagt. Zoals reeds gezegd maakt Silent Hill tot op het moment dat Rose daadwerkelijk in het dorpje rond begint te dwalen weinig tot geen indruk, maar wanneer de opwaartse lijn vervolgens wordt aangezet gebeurt dat gelukkig goed.

Alhoewel, dat geren en geroep van Rose door de straten en gebouwen is ook wel weer zozo, dat ik denk wat een berenconditie heeft dat mens, en doe eens even een beetje chill want je weet nooit wat daar kan zitten aan zwervers, junks, moordenaars of verkrachters. Maar nadat het eerste alarm is gegaan en de eerste lugubere ontdekkingen gedaan worden en vreemd verschijningen de grond uitduiken is de toon definitief gezet, is de film wat dat betreft helemaal los en is het wachten op meer. En de film lost die verwachting prima in met veel bizarre momenten, bijzondere karakters, spannende momenten en vreemde figuren en verschijningen. Pluspunt uiteraard natuurlijk zowel Radha Mitchell en Laurie Holden die niet alleen garant staan voor fraai uitzicht maar ook een stel pittige dames zijn.

En ook al heeft het geheel soms een hoog game gehalte alsof je tegen een eindbaas moet vechten, of een bepaalde situatie een specifieke tijd moet overleven zoals in het geval op het toilet met de creepy crawler of Pyramide head, het heeft over het algemeen een erg sterke sfeer aangevuld met goede soundtrack. Minpunt zou kunnen zijn dat Silent Hill met zijn twee uren best aan de lange kant is toch verveelt het geen moment met zat opzienbarende momenten zoals de zusters of de congregatie in kerk die van een hoog Stephen King gehalte is. En zo bevalt Silent Hill toch meer dan en laat het de zwakke opening ver achter zich.

Gisteravond eens even aan de slag met deze The Devil's Double die ik al eens zag vlak na uitkomst maar toen om de één of andere reden tegenviel. De laatste jaren steeg de interesse om de film weer eens even te kijken toch wel weer waarop de kringloop zoals zo vaak uitkomst boodt.

Afijn, het verhaal is duidelijk zat rond Latif die weinig tot geen andere keus heeft dan in dienst te treden van de familie Hoessein als 'double'. En laten we meteen maar losbarsten rond de minpunten, want natuurlijk is het allemaal niet zo gegaan. Natuurlijk konden Uday en de double niet samen gezien worden, is het einde met de aanslag niet zo gegaan, is de rol die hier neergezet wordt van Latif tegenover Uday nogal wat meer gewicht gegeven dan dat dit waarschijnlijk ger geval was. Daar komt bij dat Uday meestal als een randdebiel uit zijn ogen kijkt, maar wie er een Google search op loslaat krijgt toch foto's te zien waar die engerd echt zo uit zijn ogen kijkt. Ook op een aantal andere vlakken lijkt het alsof er verder weinig aangelogen is met het oppikken van schoolmeisjes, de wijze hoe ze gedumpt worden, de vertrouweling van papa Saddam wat toch echt voor de ogen van gasten gebeurt is en de vlucht van Latif zelf.

Heb ik het boek van Latif als bron? Nee, en dat is in het voordeel van de film wellicht die ik daar niet op af kan rekenen. Opvallend is toch wel het verschil dat Cooper beide karakters mee weet te geven en daarmee opzich een puike prestatie neerzet. Leuk is het sowieso om Ludivine Sagnier te zien en is de aanwezigheid van Mimoun Oaissa geinig. Verder doet The Devil's Double weinig fout die zich vooral pretendeert als een film die vlot en bondig wil zijn niet de bedoeling heeft om de hele geschiedenis uit de doeken te doen of heel erg de diepte in te gaan. En ja, daar kan je wat van vinden, daar kan je de film op afrekenen en wellicht dat ik dat ook zou doen als ik het boek gelezen had.

Want The Devil's Double tekent toch best wel voor een prima beeld rond de geschifte Uday en de gijzeling waarin Latif verkeert, niettemin is er aandacht voor de grillen van de rest van het regime, moet Saddam zelf ook een gegeven moment Uday meer dan zat geweest zijn, en is er natuurlijk de dreiging van marteling met enkele nare homevideo's nog maar te zwijgen van de vele meisjes, jonge vrouwen en het walgelijke moment rond de bruid. Oké, er zal veel uit de duim gezogen zijn en gecombineerd om er een samenhangend geheel tussen Uday en Latif van te maken en daar slaagt de film wat mij betreft prima in.

City of Joy is maar een al te bekend titel en vooral poster uit de jaren'90 waar ik dan vooral de uitgave met de riskja bedoel waar Swayze alle ledematen in de lucht heeft. Interesse had ik er destijds niet voor want als 13-jarige kijk je dan toch naar andere dingen en later kwam het er eigenlijk ook nooit van want bij mijn weten is de film nooit op tv geweest en kom ik de film eigenlijk nooit bij de kringloop tegen. Toen dat vorige week wel gebeurde hoefde ik er niet lang over na te denken.

Verrassend is meteen al dat de film van Roland Joffe is die toch zeker niet de gemakkelijkste films maakt en qua naam zeker een bepaalde verwachting schept, buiten dat zijn de geschapen voorwaarden duidelijk met de jonge arts Max die de weg een beetje kwijt is en in het kader van soul searching in India belandt waar hem nog heel wat te wachten staat. Het beeld dat volgt van het drukke Calcutta met zijn straatjes, drukte, riksja's en armoede wordt prima voorgegeven, zeg maar dat het geheel een bepaalde vibe en sfeer heeft die bij het geheel past. Daarna is het vooral een beetje hinken op twee gedachten waar de strijd met de gangster van één kant een beetje teveel is, waar met alle reeds aanwezige verhaallijnen, karakters en strijd te overleven, dit net iets to much is en ook een beetje cliche. Van de andere kant is dat extra randje ook wel weer een beetje nodig aangezien meer dan twee uren een hele ruk is om interessant te houden.

Aardig zijn op zijn minst de gebruiken en tradities zoals het geval rond de trouwerij, is de cast ook prima waar Swayze op zijn Swayze's is, maar vooral Art Malik, ook bekend als de extremist in True Lies, een prima bad guy neerzet en Om Puri ook niet bepaald misselijk is als riskja. Het tijdsbeeld en de sfeer is zoals reeds gezegd goed neergezet, en zijn er tal van maatschappelijke en sociale problemen in een dergelijke setting met karakter Max die zich, zoals te verwachten is, hervindt. Kwalitatief mankeert er dan ook weinig aan de film en mag de in beeld gebrachte lepra kolonie, en hoe daarmee omgegaan wordt, best even benoemd worden als sterk. Maar daar is het dan ook mee gezegd rond een film die verre van slecht is maar wel iets extra's mist, een bepaalde factor of pinch waardoor het je nog net even extra aangrijpt. Een 3,00 gemiddeld voor deze film vind ik wel te laag dus wat mij betreft een mooi cijfer met een 3,5.

Gisteravond op de valreep nog even bezig met deze film die ik vooral meegenomen had omdat het tot de Rob Houwer collectie behoorde en daarmee iets dat mij al regelmatig teleurstelde, maar ja, je weet het natuurlijk nooit en kennen deed ik de film niet.

Men nemen een Amsterdams grachtenpand met op iedere verdieping bewoners die verschillen van elkaar, een ander milieu vertegenwoordigen, of in een andere levensfase zitten. De gang met trap zou symbool staan voor de ontmoetingen in het leven en hoe men langs elkaar leeft. Klinkt filosofisch en symbolisch zou je zo zeggen met een titel als Count your blessings, en daarmee een gelaagde, ingewikkelde en diepzinnige film. Niet te vergeten een goede cast met Romeyn, Tuinman en een goede Sternheim, en dan heb je heel wat, toch...? Nou nee, verre van zelfs.

Want Van Geluk Gesproken toont zich bij de opening meteen al als typische Nederlandse film met een pijnlijk soort absurdisme waar de oudjes onder de omgevallen kerstboom liggen, en de karakters in het vervolg van de film bij tijden waren wel erg raar, plat en oppervlakkig worden weggezet. Het zal weliswaar allemaal uit het leven gegrepen zijn, want helaas is het leven nu eenmaal zo, toch vraag ik me regelmatig af gedurende de film waar dit nu eigenlijk allemaal over gaat en heen leidt. Mijn interesse en het vermogen om de film verder te doorgronden is ver voor de helft al tot het nulpunt gedaald waarop ik slechts snak naar het einde. En gelukkig duurt de film niet heel lang. Een rode draad of logica heb ik hier niet in kunnen ontdekken en ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit een ontzettende flutfilm is.

Tussen al het NFL geweld van zaterdag en zondag door even een filmpje, en daarbij viel de keuze op deze Red Skies of Montana uit 1952. Een film die ik tot mijn grote verrassing bij de kringloop tegenkwam en vooral vanwege de leeftijd, de fraaie filmposter en het feit dat dit toch vrij zeldzaam is om tegen te komen meenam.

De film begint met een alleraardigst tijdsbeeld rond het werk en de waarschuwingssystemen die niet veel meer zijn dan uitkijktorens die continue bezet zijn om rook en eventueel vuur te signaleren. Het speelt zich af in de maar al te bekende omgeving van Missoula niet ver van Flathead reservaat en de Bitterroot wildernis waar James Lee Burke in de Billy Bob Holland reeks altijd over schrijft. Interessant is de rust en de getoonde methodes voordat de mannen en hun uitrusting gedropt worden, iets dat uiteindelijk op een drama met veel vraagtekens uitdraait. Het is het punt waar de film vooral weinig focus heeft op het werk maar eerder op drama, verlies, schuldvraag en wat er nu eigenlijk gebeurt is.

Desalniettemin krijgen we een goed beeld mee van de opleiding, waar men op traint, de uitrusting, wat er gebeurt en hoe, en borrelt het natuurlijk tussen Mason en Miller Jr. behoorlijk rond de afwikkeling van de voirge fik. En even lijkt Red Skies of Montana zich toch vooral te richten op drama, onderlinge verhoudingen, met een toefje romantiek, maar gelukkig schiet de film dan toch nog richting de eindfase los en bewerkstellig zijn titel met een behoorlijke brand die men probeert de baas te worden. En dit is toch wel een erg interessante fase, qua spanning, werkwijzes, zware omstandigheden, twijfelachtig leiderschap, onderlinge spanningen, en moeilijke en gewaagde keuzes omtrent het werk in de hoop dat iedereen het overleeft. De gedachten aan de Granitmountain Hotshots uit Only The Brave is in die fase niet ver weg. En het moet gezegd dat het regelmatig erg mooi gefilmd en gemaakt is, de mannen omgeven door duister en rook vechtend voor hun leven, zo is de scène waar men in het duister een brandgang aan het maken is van grote schoonheid

Eindoordeel is dat Red Skies of Montana dan ook een prima film is en dat er qua 'MO' weinig veranderd is als je Only the Brave kijkt, want het is nog steeds brandgangen creëren, materialen gecontroleerd af branden en keihard werken met een schep of een houweel. Waar de film op een gegeven moment een klein beetje lijkt er verzanden in te veel drama krijg je gelukkig in het tweede deel toch nog veel van het echte werk te zien. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een knappe film is voor 1952.

Stap 2 op deze vrijdagavond en daarmee oorlogsfilmavond, en dat is deze Burial waar de synopsis weinig tot de verbeelding overlaat. Ook alweer zo'n interessant onderwerp waar ik als tiener zijnde niet genoeg van kon krijgen en waar ik me een documentaire kan herinneren dat men wel nagegaan is wat er precies gebeurd is. Namelijk een Russische eenheid, waarschijnlijk een afdeling politieke officieren, die enige tijd met het stoffelijk overschot hebben rondgereden en net als in de film iedere nacht een kamp opzetten en de kist begroeven om de volgende dag weer een andere plek op te zoeken. Dit moet men enige tijd gedaan hebben tot men opdracht kreeg de kist in omgeving Maagdenburg in de grond te laten waarop de KGB de kist ergens in de jaren '70 heeft oogegraven, verbrand en in een rivier verstrooid heeft.

Afijn, een interessant genoeg uitgangspunt voor een leuke film zou je, en aanvankelijk krijgt het geheel ook een leuke sfeer mee, een beetje duister, een beetje dreiging, met de voor het oog leuke Charlotte Vega. De vrachtauto, de wapens, de uniformen, de CGI van een verwoest Berlijn, en de dreiging van iets als Werwolven die al snel de kop opsteekt. Helemaal niet slecht is het gevoel tot aan daar. Maar na de eerste problemen, en de vervelende kapitein, die met alles bezig is behalve zijn missie, stort de film toch wel heel snel in. Is het verhaal ansich vergezocht aangezien organisatie Werwolf weinig tot niets klaar gekregen heeft, dan ook nog eens hoofdzakelijk uit jongeren bestond en niet uit geuniformeerde soldaten en mannen van middelbare leeftijd die normaal in het leger gezeten hadden en of dood waren of in krijgsgevangenschap verkeerden. Is het uitermate onwaarschijnlijk dat een Russische Kapitein zich zo te woord zou laten staan door een vrouwelijke soldaat zonder rang, is het zogenaamde sterke karakter van Brana in die tijd ondenkbaar, wil je deze weg toch inslaan had dan een compleet vrouwelijke afdeling neergezet, en dan zijn er nog de talloze gevallen van een enorme puinhoop zoals de belegering van het huisje, maar nog erger het gevecht in het kerkje om het lijk weer te bemachtigen. Wat een teringzooi, wat een onzin, mensen met een ongelooflijk incasseringsvermogen, talloze keren het gevecht niet afmaken en de vijand een kans geven om weer opnieuw op te staan, zucht....waar gaat dit over!

Nog wel aardig zijn enkele pseudo griezel elementen veroorzaakt door een of ander soort gas of rook waardoor mensen dingen zien die er niet zijn. Maar buiten dat kan Burial best overgeslagen worden want dit is niet veel soeps.

Yeah yeah, I know, i'll get used to it

Vrijdagavond even een beetje ruimte maken op de harde schijf vanwege al het aankomende NFL geweld zaterdag en zondag en daarom even aan de slag met twee oorlogsfilmpjes opgenomen op Paramount en Filmbox, te beginnen met deze The War Below.
Wie een beetje bekend is met geschiedenis en de Eerste Wereldoorlog zal ongetwijfeld kennis hebben van de mijnen gevuld met explosieven die beide partijen onder elkaars linies groeven om chaos en verwarring te creëren en vijandelijke posten in te nemen of te vernietigen. Een tactiek overigens die al in de Amerikaanse burgeroorlog gebruikt werd. En het moet wat geweest zijn, totale chaos en drukte onder de grond met verschillende ploegen gravend, luisterend naar de vijand, doorbraken makend naar vijandelijke tunnels voor één op één gevechten. Te midden van blubber, grondwater, instortingsgevaar, gas, en dus een bizarre wereld op zich. En nog steeds zijn er mijnen in België die nog op scherp staan, die men maar met rust laat en niet durft te ontmantelen aldus boek Storm over Vlaanderen van Winston Groom. Zou moet er enkele jaren terug tijdens een nachtelijke onweersbui ook een mijn ontploft zijn door blikseminslag omdat er een daverende explosie door Vlaanderen te horen was. Maar goed, terug naar de film.

Een film die een goede broer heeft in Beneath Hill 60, een uitstekende film in dat geval, en laat ik vast zeggen dat The War Below dat niet bereikt. Toch is het beeld alleraardigst rond de miners afgekeurd voor frontdienst waar alsnog een beroep op gedaan wordt. Een keuring overigens die perfect aansluit bij het beeld dat in de Engelse literatuur regelmatig geschapen wordt door onder andere Blunten, Graves en Sassoon in hun oorlogsmemoires. The War Below vervolgt zichzelf daarna als een redelijk bescheiden film, waarin er niets aan het beeld ontbreekt ondanks het op het oog beperkte budget. In die zin is de film netjes en knap gemaakt met alle mogelijke hindernissen, gevaren en tegenslag denkbaar. Er wordt prima geacteerd door de verder niet heel erg bekende cast en tekent in die zin verder het beeld van de Eerste Wereldoorlog qua zinloosheid, verspilling, zware omstandigheden, alle smerigheid, gewoontes, typische Britse arrogantie in het geval van de officieren en de gebruikelijke soldatenhumor.

Heel wat dus in die zin, maar toch ook niet, want aan het einde van de film heb ik niet de indruk dat ik ook maar één karakter goed ken en mist de film toch iets aan spanningsopbouw iets wat allemaal veel beter is in het geval van de grote broer Beneath Hill 60. The War Below is dan ook op zijn minst een prima poging te noemen die verre van mislukt maar ook niet echt hoge ogen gooit. Daarom middle of the road met drie sterren voor de moeite.

Deze behoorlijk bekende titel maar eens even opgepikt bij de kringloop waar ik buiten de titel eigenlijk weinig van wist. Alhoewel, kan me nog wel vaag herinneren dat de film veel aandacht kreeg omdat Krabbe de regisseur was. Maar goed, draaien met dat ding die uiteindelijk veel gelijkenissen met Skin toont, afgelopen week gekeken, en verder te omschrijven valt als zwaar drama die net niet helemaal in het potje viel.

Duidelijk is het beeld zoals ook in het reeds eerder genoemde Skin rond families, ouders, die nog altijd zuchten onder het gewicht en leed van de Holocaust zoals duidelijk het geval is bij zowel de Kalman's en Silberschmidt's. Apart en kunstzinnig is de opening met de vergeelde beelden, ronduit bespottelijk en overdreven is dan weer het gedoe in de keuken van het restaurant rond Chaya die snel op zoek gaat naar iets anders, de fase er na is al niet veel beter met vader en moeder die continue de aandacht proberen op te eisen van dochter Chaya, daarnaast komt het constant door elkaar kakkelen hopeloos geforceerd over en vraag ik me echt af waar dit nu precies heen moet rond de jonge dame als vertegenwoordiger van de nieuwe generatie in een te strakke broek, foei, en vader en moeder die het verleden niet los kunnen laten of het proberen weg te stoppen.

Aftasten maar wel beter is de fase waarin Chaya kennismaakt met de Kalman's en een botsing met de rigide vader niet lang op zich laten wachten waarop toch zowaar een redelijk interessant fase aanbreekt waar Chaya niet op haar bekje gevallen is, voor de duivel niet bang is en dingen voor elkaar krijgt bij de kleine Simcha. Wat we zien is een botsing tussen generaties waar de littekens van de Holocaust en het vasthouden aan het geloof en haar gewoontes een zware last als troost is. Aandoenlijk is toch op zijn minst de verandering die Chaya teweegbrengt binnen het gezin Kalman en mondt het uiteraard uit in een bepaalde tragiek die het gezegde 'ieder huisje heeft zijn kruisje ' maar weer eens onderstreept met een finale hint dat het leven uiteindelijk toch gewoon doorgaat.

Niet slecht is achteraf het gevoel maar echt raken doet het me van de andere kant ook weer niet echt. Uiteraard wordt er prima geacteerd, is Laura Fraser een aangename verrassing, en heeft het absoluut het nodige voor iemand die van dergelijke familie drama's houdt. Toch was het voor mij allemaal niet voldoende voor een hoog cijfer.

Ik heb op zich nooit veel met Prince gehad, maar het moet gezegd dat daar de laatste jaren wel langzaam verandering is ingekomen en ik het nummer Purple Rain wel steeds meer waardeer. Geboren in '79 was mijn eerste kennismaking met Prince niet gemakkelijk, ik weet nog goed dat ik de poster van het album Lovesexy in een soort van stoepbord zag staan en me afvroeg wat voor aandachtszieke naakte viespeuk dat nu weer was, een rare vent op zijn minst, en zo'n eerste herinnering blijft altijd bij. Desondanks ontdekte ik door de jaren heen best leuke nummers en heb ik inmiddels compilaties in de collectie.

Maar goed, de film, die kwam ik dus tegen bij de kringloop en dat kon ik toch niet laten hoewel ik meteen al wist dat het niet bepaald hoogdravend was vanwege het lage cijfergemiddelde, maar het is zoals ze zeggen, eerst kijken dan beoordelen. En poeh....dat viel nog niet mee met Prince overigens hier nog op de rand van zijn echte doorbraak en laten we zeggen dat er met hem geen groot acteur verloren is gegaan. Buiten dat is dit toch wel een uitermate belabberde film, slechte acteerprestaties, bordkartonnen karakters, lachwekkende dialogen en ontzettend irritante personages in de vorm van Morris en Jerome. Aardig te vernoemen is nog dat Vanity 6 ook een rol zou krijgen maar de sfeer tussen de leading lady en Prince dusdanig bekoeld was dat men snel een doorstart maakte me Apollonia 6. Maar goed dat is wellicht echt interessant voor de echte kenner of Princegek.

De film kan verder het best omschreven worden als een grote lege hap, een standaard uitgekauwd en voorspelbaar verhaaltje over de strijd van het doorbreken, moeizame relaties met de ouders, tegenwerking, en on the side nog een romance. Het is cliché, voorspelbaar, nul diepgang en de andere minpunten waren al benoemd. Toch is het Prince de artiest die op het podium nog enigszins de meubelen redt, want waar ik al steeds meer oog voor de man en zijn muziek begon te krijgen geld dat nu nog meer voor deze multi-instrumentalist die op zijn eerste album/plaat ieder instrument zelf inspeelde. Uiteraard wordt de man omringd door een uitstekende band met onderandere Wendy and Lisa, overigens ook een kwaliteit het aantrekken van goede bandleden, is de man natuurlijk een weergaloze artiest en showman en staat hij toch wel buiten iedere discussie als jaren '80 icoon met een geheel eigen geluid dat een tijdsbeeld opzich is.

En zo roept Purple Rain de film dus een dubbel gevoel en dubbele beoordeling op. Het film en acteer gedeelte is beneden alle peil, de muziek en optredens zijn daartegen meer dan goed. Als geheel schiet Purple Rain dan ook best wel te kort, daarom recht door het midden een 2,5 voor de moeite.

Als weekend afsluiter gisteravond nog maar even iets soepels, en dat werd deze Godzilla die ik nooit zag ondanks zijn aanzienlijke leeftijd en bekende naam. Het kwam er nooit van maar ik had ook weinig interesse in de film en regisseur wat dat betreft. Maar goed, het moest er toch maar eens van komen waarvan akte.

Godzilla dus, gebaseerd op de de Japanse mythe Gojira, een door atoomproeven uit de kluiten gewassen monster die besluit huis te gaan houden in Manhattan. En ansich koopt dat wel met de '54 versie buiten dat Amerika aangevallen wordt en waarom zou het beestje helemaal omzwemmen naar de Atlantische Oceaan en niet iets aan de westkust aanvallen zoals Seattle, San Diego of San Francisco? Ook daar genoeg water mocht dat de logica zijn, maar goed, dan ga ik nadenken over logica in een Roland Emmerich film waarbij je het doel van dom vermaak en spektakel volledig voorbij schiet. Om toch nog even kritisch te zijn, waarom krijgen we een de opening met de olietanker of vrachtschip een soort van vis fileer setup in het ruim te zien? Het is toch geen vissersboot? Dan vind ik die stofbrillen op die Amerikaanse helmen nergens op slaan en heeft dat een hoog Command and Conquer gehalte, en kan ik opzich niet zo over dat soort onnozele humor als professor Niko die midden in de voetafdruk staat en twijfelend bevestiging vraagt of er zulke grote dieren zijn....tja...

Maar goed laten we eerlijk zijn, Godzilla is natuurlijk een jaren '90 product die ook als dermate gezien moet worden. Namelijk een luchtige avonturen sci fi film die zich wellicht richt op de wat jongere kijkers met voor ieder wat wils in de vorm van actie, spektakel en humor. Natuurlijk komen de bekende nummers van P. Daddy, deze cd single heb ik nog ergens liggen, en natuurlijk Jamiroquai voorbij, hebben bepaalde zaken een hoog Jurassic Park gehalte, is de CGI niet altijd op zijn best en is de soundtrack overdreven vrolijk en avontuurlijk dat ik denk had daar iets zwaarders van gemaakt. De aangename verschijning van de voor mij volkomen onbekende Maria Pitillo maakt wel weer wat goed, alhoewel goed acteren niet echt haar ding lijkt.

Puntje bij paaltje is Godzilla dan ook een typisch jaren '90 product, een blockbuster, die het destijds goed gedaan zal hebben in de bios. Toch is het voor mij allemaal te weinig, ging mijn interesse toen al naar andere dingen uit en is dat anno 2025 niet anders. Geen voldoende wat mij betreft omdat de mix ook simpelweg onvoldoende is, iets dat Emmerich in Independence Day beter voor elkaar heeft.

Maandagmiddag nog effe aan de slag met dit Nederlandse product die ik qua naam wel eens was tegengekomen, me ook best interessant leek maar navolging aan ontbrak. Maar zoals zo vaak bracht de kringloop daar verandering in.

Centraal staat Frankie die niet in de gemakkelijkste fase van zijn leven zit als puber/jong adolescent, en ik moet zeggen dat ik op die leeftijd mijn vader ook behoorlijk hekelde. In ons geval was het vooral een bepaalde hardheid van zijn kant en andere falende gezinschemie. In het geval van Frankie's vader speelt er toch wel wat anders en is de molensteen om de mans nek tragisch te noemen. Niemand kan zo lijden als een Jood meen ik ooit ergens gelezen te hebben waarvan akte. Het gebrek aan communicatie en generatiekloof maakt het er niet beter op met de ziekte van moeder op de koop toe.

De vraag is uiteraard hoe je zo kan radicaliseren als je zelf een dergelijke achtergrond hebt, nu dan, zo dus! Een gebrek aan communicatie, inleving, een moeilijke leeftijd, veranderende leefomgeving en de pech van foute vrienden. Opvallend en kenmerkend is toch wel dat Frankie het gevoel heeft ergens bij te horen, iets waar hij voor mijn gevoel naar opzoek was. Maar centraal, en het zaadje voor dit alles, staat natuurlijk trauma, onbegrip, communicatie, niet te vergeten de gebruikelijke leeftijd voor een rebellerende tiener die zich afzet tegen zijn ouders, wat leidt tot een neerwaartse spiraal.

Geacteerd wordt er prima, is het tijdsbeeld mooi, komen er heel wat oldtimers voorbij en is het allemaal op een gepast grauwe en sobere manier geschoten. Buiten dat lijkt het overal, in praktisch iedere scènes, wel een beetje leentje buur te hebben gedaan bij A Clockwork Orange, American History X of bijvoorbeeld Romper Stomper. Maar het 'randje-van-de-bank-gevoel' roept de film nergens op, daarom toch slechts maar een 3, omdat het gevoel overheerst dat er meer van te maken geweest was.

Vrijdagavond na The Ministry of Ungentlemanly Warfare nog even aan de griezel omdat zaterdagavond laat NFL op het programma stond, en dat leefde Omen deel 2 op uit een trilogie die ik afgelopen zomer bij de kringloop scoorde en ik dacht dat wil ik wel eens proberen. Maar helaas is vlak na de opening al duidelijk dat dit zich onmogelijk meten kan met de eerste film die geweldig is.

De film opent met een of andere vage ontdekking van een grafkelder waarop we enige tijd later doorschakelen naar Damian die inmiddels wat groter is en op een soort van kostschool militaire Academie zit. En het is van meet af aan duidelijk dat dit niet gaat lukken, het zit er niet in bij deze film die een veel te lange aanloop heeft, heel veel gebrei bezit en het veel te lang duurt voordat er eindelijk wat gebeurt. Weliswaar gebeuren er enkele freak accidents, parallel met het verschijnen van een kraai of raaf, toch duurt het te lang voordat Damian op dreef geraakt.

En al zou Damian wel eerder zijn Duivels ontbonden hebben dan had dit nog weinig verschil gemaakt. Want de rest van de film hangt ook aan elkaar van de rare dingen, zoals de man onder het ijs die het wel erg lang volhoudt, of de journalist die niet onder de vrachtauto beland maar er overheen vliegt, maar hoe dan? Opzich is de dokter die in de lift aan zijn einde komt nog best geinig en zijn er nog wel een paar andere creatieve kills, maar buiten dat interesseert de film noch de jongen mij totaal niet en denk ik er niet eens meer over om deel 3 in te starten. Mijn advies is dan ook om lekker op te houden bij de eerste Omen film en er niet mee verder te gaan, het is namelijk beneden peil.

Voor vrijdagavond viel de keuze op deze Ritchie die weliswaar niet op hele hoge cijfers kan rekenen maar toch de interesse trok, dus kopen op Pathe en lekker kijken, waar het blijkt om een verhaal met een ware kern te gaan, maar iedereen ook vast wel beseft dat het in de handen van Ritchie behoorlijk vet aangezet gaat worden en zo geschiedde.

Een groepje renegades eerste klas vergelijkbaar met Inglorious Basterds en de A-Team wordt opgetrommeld voor een speciale opdracht a la The Guns of Naverone. Voegt daar nog een toefje James Bond aan toe met de ingrediënten als Ian Fleming en een dame die als Bondgirl niet zou misstaan en je bent al een heel eind met het recept waar ook nog een soundtrack bij zit die aan de betere spaghetti western doet denken. En dat is opzich een hele mix waarvan je kan afvragen of het allemaal niet een beetje to much is, en het moet dan ook onmiddellijk gezegd dat de film zich niet kan meten met de beteren van Tarantino, die zich wel het beste laat lenen voor een vergelijking. Maar maakt dat veel uit? Nope, want The Ministry of Ungentlemanly Warfare is een kostelijke film die in mijn ogen absoluut slaagt en waarschijnlijk komende zaterdag weer op het menu staat voor een leuk avondje.

Want wat een heerlijke opening vol branie en uitbarsting van bruut geweld. Het kan allemaal niet droger qua humor en cooler qua opmerkingen en dialoog, is Gus geweldig in zijn geconfisqueerde leren SS jas en pet, is die zogenaamd Deen Alan Ritchson, in werkelijkheid een Amerika, een beest en geweldig in de actie scènes als hij zijn mes hanteert maar is de Mexicaanse Gonzales niet minder vet met haar schietvoorstelling. En zo gaat het maar door met strakke oneliners, vette karakters, heerlijke schietpartijen, droge humor, wordt er heerlijk geschmierd, is het allemaal typische Engels en des Ritchies en straalt het er af dat de cast ontzettend veel lol gehad heeft tijdens het maken van de film.

Tot slot nog zo'n onwijs droge dialoog tussen Marjorie en Mr. Herron dat de uitkomst van de oorlog, Duits of Engels, in beide gevallen een ramp voor het eten betreft om tenslotte nog maar eens aan te halen dat de soundtrack geweldig is. Afijn het mag duidelijk zijn dat dit mij wel lag, verraste de film me op fijne wijze en vermaakte net zo. Een fijne film dus en mogelijk op erg korte termijn al een cijferverbetering.

En met Leave No Trace de vierde en laatste film van de filmdag waar wel meer gepland was maar het er gewoon niet van kwam. Maar ik zag wel degelijk uit naar deze film die mij altijd wel trok mede door de cast aangezien ik altijd wel kan genieten van Ben Foster.

Prachtig is toch wel de zwijgzame, rustige en harmonieuze samenwerking van de twee temidden van al het prachtige natuurschoon, en wat wordt dat toch allemaal waanzinnig mooi gefilmd. Het is behelpen uiteraard zo in een tentje in kou en regen, maar de gezochte idylle van rust, op je zelf zijn en geen bemoeienis moet wel heerlijk zijn. Wat ten grondslag ligt aan het terugtrekken uit de samenleving wordt nooit benoemd maar het valt niet moeilijk te raden met de opmerking dat hij in het leger zat, bepaalde nachtmerries heeft en wellicht vertrouwen in het land is verloren. Een leven of the grid in the bush it is, maar dat is niet hetgeen waar Leave No Trace zich op focust.

Want al snel wordt men in de kraag gevat en verplicht in een huis te wonen, iets waar vooral Will moeite mee heeft die zich meteen weer in een keurslijf gedrukt voelt met een baan en kerkelijke verplichtingen waar het ongemak afstraalt. Toch gaat er voor dochter Tom een wereld open die openlijk begint te twijfelen aan het door haar vader gekozen pad. De film is dan ook eerder gericht op karakter ontwikkeling in de vorm van dochter Tom, de veranderende balans tussen vader en dochter en een soort van 'coming of age' waar je op een gegeven je kinderen moet loslaten en tevens moet accepteren dat mensen in andere levensfasen zitten of iets anders zoeken/nodig hebben dan jij, oftewel, loslaten.

Opmerkelijk aan dit soort films, net als Nomadland maar bijvoorbeeld ook Into the Wild, is dat er toch veel goedheid in de mensen huist en een lotgenoot snel herkent wordt en die te hulp schiet. Amerika heeft wat dat betreft een slecht imago en er zijn achtergebleven en armoedige streken, toch helpt men waar nodig is waarop je bijna zou denken dat de gemiddelde Amerikaan toch echt zo slecht niet is. Buiten dat biedt de film een sterk acteurs duo en wordt er goed geacteerd en is dit toch een meer dan prima karakterstudie te noemen. Het tempo dat net iets te traag is en een teveel aan kleine momentjes tussendoor die net te saai zijn staat vier sterren in de weg.

It's all part of the menu!

Verder met de derde film van de dag aangeboden door de tv zelf enige tijd terug en toen opgenomen. Fiennes is altijd wel goed nu nog kijken wat de film verder biedt die afgaande op de trailer iets weg heeft van de moderne Sherlock Holmes of een Christie verhaal. Afijn, let's go.

Van meet af aan is er het gevoel van een bepaalde cultus of sekte rond het eiland, personeel dat daar blijft en de selectie gasten die uitgenodigd worden, niet te missen. Uiteraard is er de vraag waar dit heen gaat, iets wat nu niet meteen heel duidelijk is rond de excentrieke chef, zijn opmerkelijk personeel die nergens van schrikken of voor terugdeinzen en het uitzonderlijke menu. Duidelijk is toch wel dat de gasten deze avond lang zullen herinneren zo niet zonder kleerscheuren zullen overleven. En de focus op het menu en het eten is toch wel interessant, waar iedere keer een bepaalde uitleg bij komt, maar waar het eten ook dichtbij de natuur staat zo niet rudimentair genoemd kan worden. Duidelijk is meteen de schifting tussen een x aantal mensen die amper van het eten genieten, dom zitten te lullen en amper benul hebben van hun bevoorrechtheid. Maar draait het daar wel om?

Want het verhaal neemt toch wel een aantal bizarre wendingen rond de voorgeleides van de chef, een zelfmoord, een verdrinking en een ongenode gast en wordt er op scherp gespeeld wanneer er taco's uitgedeeld worden met afbeeldingen die louter provocerend zijn. What the f*** is going on?! Niettemin vind ik het geweldig en zit ik rijkhalsend op de volgende verrassing te wachten binnen een verhaal dat steeds meer bizar wordt zonder een enkele logische uitleg voor handen. En daar hou ik eerlijk gezegd wel van, wat is het? Maakt men zich allemaal schuldig aan één van de zeven hoofdzonden? Is het iets persoonlijks? Is het de frustratie van de gemiddelde chef en personeel dat hun inzet amper wordt gewaardeerd? Een ding weten we zeker, niets is wat het lijkt want iedere keer gaat het roer weer om.

Hoewel er naar een geweldige apotheose met 'marshmallows' wordt toegewerkt valt de uiteindelijke clou, de reden van alles, me toch een klein beetje tegen en gaat de film een heel klein beetje uit als een nachtkaars. Eindoordeel is dan ook dat dit een uitermate vermakelijke film was die op een 3,5 kan rekenen, doch als het motief, het idee van alles en waarom me meer geraakt, had dit toch zomaar een 4.0 kunnen zijn. Helaas, maar wie weet met een herkijk.

Na Kramer versus Kramer was dit stap 2 in de tweede film marathondag van deze vakantie, en daarmee een of ander duister gebeuren die ik bij de kringloop tegenkwam en waar ik wel een gokje mee wilde wagen vooral vanwege de cast.

En het moet gezegd het is lekker duister, Het is lekker donker, de art design, ook tijdens de aftiteling, wil zich ontzettend graag scharen in dezelfde categorie als Se7en en de Bone Collector, vooral Tom Hardy vroegt meteen iets toe zodra hij in beeld is waar Skarsgaard ook niet verkeerd is maar toch wat meer op de automatische piloot leunt, en heeft het nummer Hostile van Machine Wielding Weapons een bepaalde vibe die wel bij de film past.

Maar daar is het dan toch een beetje mee gezegd binnen een film die weliswaar lekker duistere en donker is maar waar je ook de conclusie kan stellen dat dit alleen niet genoeg is, want verder valt het toch allemaal een beetje tegen. Zijn de karakters, de agenten, overdreven grof tegenelkaar en tilt het toch op van de oninteressante of stuitende karakters zoals Corelli. Geinig is dan op zijn minst nog dat het een ouderwetse wraak film betreft, en de grootste mispunt het snelste toegeeft, maar dat is het dan ook binnen een film die zwanger is van potentie maar waar de mix en plot onvoldoende zijn en enige subtiliteit ook niet verkeerd geweest was. Daarom helaas een teleurstelling en geen voldoende.

Zo'n typische film qua naam en Oscars die er ook eens van moest komen voor een kijkje en een comment. Zien deed ik de film al eens als tiener waar ik overigens niet heel veel meer van wist behalve de val uit het speeltoestel. Afijn, kom maar op zou ik zeggen.

Duidelijk is van meet af de verhouding tussen Ted en Joanna waar Ted toch voornamelijk de focus heeft op zijn werk en vooral van Joanna verwacht huisvrouw en moeder te zijn binnen het verwachtte plaatje, iets waar Joanna zat van is en daarom vrij onverwachts de benen neemt en daar Ted mee voor het blok zet om naast zijn baan ook nog de zorg van hun zoon op zich neemt. En uiteraard gaat dat met horten en stoten en doet het verhaal regelmatig denken aan Will Smith met zijn The Persuit of Happyness met de groei tussen vader en zoon centraal staat met een wankele band in het begin die steeds beter wordt. Treffend is toch wel het verschil met het moderne ouderschap van tegenwoordig maar ja wisten zij veel in 1979, en natuurlijk mondt het geheel uit in rechterlijk getouwtrek rond de jongen waar geen middel geschuwd wordt en daarmee een realistische en dramatisch beeld wordt neergezet.

Hoewel ik het als tiener een saaie film vond, en ik er niet meer zoveel meer van wist kwam wel de nare smaak in de mond terug rond het getouwtrek, zelf kom ik overigens ook niet bepaald uit een warm nest en heb ik zo mijn bedenkingen heb over de gemakelijkheid van relaties, trouw, en het aan elkaar vast zitten doormiddel van kinderen die onherroepelijk het slachtoffer worden, oftewel de film zou mij aan moeten spreken. Desondanks heb ik het er toch niet helemaal op. Ted is in het begin, hoe goed Hoffman ook speelt, toch wel een vervelende man met een afschuwelijk soort overacting met de eerste wentelteefjes. Daarnaast vind ik dat het karakter Joanna te weinig uitgelegd wordt wat nu precies haar beweegredenen zijn en waarom ze terugkomt om Billy op te eisen. Het komt onvoldoende aan om echt indruk te maken en de plotselinge scheiding is eerder een vehicle om drama te kunnen tonen dan dat ik de personages beter begrijp na die tijd.

Het moet wel gezegd worden dat er prima geacteerd wordt, zet de film hopelijk veel mensen te denken dat de kinderen het slachtoffer zijn en niet andersom, acteert het kleine ventje erg goed en is de scène met de laatste wentelteefjes uitermate aandoenlijk. Ondanks dat ik het niet zo op Ted heb en ik de karakters abstract vind krijgt het geheel toch een prima voldoende.

That happens a lot around here.

Maandagavond even iets luchtigs met The Mummy en daarmee een leuk weerzien met een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag en eigenlijk altijd een goede indruk gemaakt heeft. Het moest alleen nog eens van een herkijk komen met comment en cijfer al hier.

Het verhaal mag bekend zijn rond Imhotep, in '32 neergezet door Karlof en naar het schijnt losjes gebaseerd op een raadgever en geleerde uit de hofhouding van Farao Djoser. Tot zover de geschiedenisles en terug naar de film waar een groep fortuinzoekers per ongeluk de gestrafte priester doen ontwaken. Duidelijk, in het korte intro, is dat men niet aan milde straffen deed destijds en zijn geliefde er ook niet mals afgekomen is, waarop het toch beroerd wakker worden is voor Imhotep die gelijk aan de Tien Bijbelse Plagen een 'reign of terror' loslaat op degenen die zijn graf schonden en ieder die zich op zijn pad bevindt. Raar eigenlijk als ik er zo over nadenk dat Imhotep uitgerekend degenen die hem opgegraven hebben pakt om weer op krachten te komen, een soort van straf, terwijl je toch blij zou zijn dat ze je verlost hebben uit de eeuwigheid. Maar goed...

De film vervolgt zich verder in een aangenaam tempo, zeg maar gerust dat het geheel vol gas gaat met snerpend koperwerk op de achtergrond in een mix waar eigenlijk alles in zit van spektakel tot actie en humor tot romantiek, dat de CGI dan niet zo best meer oogt vind ik overkomelijk. Andere pluspunten treft de film in de cast waar Fraser overtuigd als mannetjesputter, Weisz dat ook doet als de clumsy maar enthousiaste blije geit, Voslo goed als bad guy en vooral O' Connor en ook Omid Djalili voor de komische noot zorgen. Op dit vlak is slechts John Hannah een aanwezigheid die niet veel toevoegt op een enkel moment na. Dan is de chemie tussen Rick en Evelyn nog best leuk en heeft de film me bovendien weer prima vermaakt.

Ik lees overigens nu voor het eerst dat er naast een tweede deel zelfs een derde deel is, onnodig te zeggen blijft dit allemaal ver verwijderd van het niveau van de beste avonturen films die er zijn in de vorm van Indiana Jones, de eerste drie wel te verstaan, maar de eerste Mummy is toch echt wel een erg leuke en film.

Tot mijn verrassing kwam ik deze The Creator tegen bij de kringloop die toch behoorlijk recent en dus nieuw is, en ik kon de film niet laten liggen ondanks dat het bij voorbaat mijn genre niet helemaal is. Dus ja, gewoon dan toch maar proberen. En mja, er valt veel van te zeggen zowel positief als negatief.

Opvallend zijn toch wel de oude beelden waarin de strijd met Azië en AI wordt aangekondigd en ik toch een erg hoog gehalte Vietnamoorlog meen te bespeuren, iets dat nog eens kracht wordt bijgezet door McBride en zijn gedragingen in het dorp die op haar beurt weer een hoog Platoon Sergeant Barnes gehalte heeft. Maar goed, dat terzijde in een film die toch wellicht een reëel probleem en wellicht angst toont omtrend de mogelijkheden van AI met het nodige aan morele kwesties in zijn kielzog. En ansich kleurt The Creator veilig binnen de lijntjes en heeft voor ieder wat wils, namelijk een beetje tempo, actie, humor, een toefje drama en veel CGI en sci fi shit. Uiteraard ziet het er allemaal wel mooi uit qua wereld en technologie en mag de muziek best genoemd worden met Radiohead en verschillende keren Deep Purple. En wat begint David overigens veel op Denzel te lijken die toch regelmatig dezelfde intonatie en lach heeft.

Maar buiten dat allemaal is het toch gewoon niet mijn ding. Inhoudelijk is het allemaal niet erg sterk en gaat naar mijn smaak onvoldoende de diepte in, duurt de film eigenlijk te lang en zijn er van die kleine dingetjes zoals Drew die twee keer in dat oor van die kleine kijkt en beweert dat hij deze technologie nog nooit eerder gezien heeft maar wel het meest geavanceerde ooit, tja, maar hoe weet je dat dan als je het nog nooit gezien hebt? The Creator komt puntje bij paaltje op mij over als heel veel gescheer maar te weinig wol terwijl het niet perse een slechte film is. Dit moet denk ik vooral je genre zijn. Drie sterren voor de moeite wat mij betreft.

Gisteravond laat, beter gezegd vannacht, nog even een beetje griezelen met deze film die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Wes craven die achteraf slechts als producer actief geweest is. Slim is het natuurlijk wel want zo'n film trekt toch meer aandacht als een dergelijke naam eraan verbonden is. Maar puntje bij paaltje mag een naam als Craven eigenlijk amper in verband gebracht worden met een dergelijke film als dit want zo best was het allemaal niet.

Afijn, Dracula die in het hedendaagse New Orleans huishoudt is waar het omdraait met een vrij flauw plotje hoe de kluis van Van Helsing wordt gekraakt waarna The Prince of Darkness ontsnapt. En later we eerlijk zijn dat dit aan elkaar hangt van onzin, want de bende vindt niks van waarde maar sleept wel ongemerkt, zonder dat iemand het ziet, een doodskist mee die ze niet open kunnen krijgen en waarvan ze niet weten wat er in zit. Logisch? Mwoah...niet echt hè. Dan gaat men nog even lopen schieten in een vliegtuig en moet ik zeggen dat ik nog nooit zo vreemd een vliegtuigwrak heb zien liggen nogwel vanuit een rivier tegen een helling op
Wie bedenkt zoiets?

Maar fijn, het is gelukkig niet allemaal even vreselijk of slecht. Hoewel Vitamin C een lachwekkend soort promo heeft bij haar eigen cd in de cd winkel waar ze werkt, is een van de goede punten van de film toch vooral het vrouwelijk schoon. Want na Van Helsing met Hugh Jackman heb ik toch zelden zulke aangename vampiers gezien als in dit geval in de vorm van Jerri Ryan, Jennifer Esposito en Colleen Fitzpatrick aka Vitamin C die ik in 1999 ten tijde van haar hitje Smile best wel erg leuk vond. En dan zou ik nog bijna Justine Waddell vergeten als Mary Van Helsing waar het Dracula om te doen is, iets dat ik wel snap. Verder heeft het een beetje actie een beetje humor en is Gerard Butler vooral onherkenbaar, is de soundtrack van Beltrami best oké en is de muziek van Marilyn Manson een leuke toevoeging.

Toch krijgt het geen voldoende en heb ik het überhaupt uitgekeken vanwege de dames want verder is het toch al redelijk onder de maat en niets bijzonders.

Thats it, another Christmas in the trenches.

En waar je deel 1 kijkt hoort deel 2 te volgen, het is overigens wel het punt waar ik op hou, want 3 en 4 gaan in die zin natuurlijk nergens meer over en bezitten toch zeker niet de nostalgie van de eerste twee. Niet dat ik deel 2 verder ga verheerlijken want zo geweldig is het vervolg nu ook weer niet, het is lastig om herhaling te voorkomen, iets wat ten dele lukt door de andere setting, maar helemaal ontkom je er niet aan.

De McCallisters laten zich in die zin weer van hun slechtste kant zien door Kevin uit te lachen en na een tegenreactie te veroordelen waarop herhaling al snel op de loer ligt, maar alles lijkt in die zin goed te gaan tot het vliegveld waar zoals gebruikelijk die vreselijke irritante drukte van de partij is. Blij dat ik niet onderdeel ben van zo'n familie, buiten dat is het elkaar kwijtraken zo dom mogelijk. En had ik al gezegd dat de über nare Uncle Frank er ook weer is? Maar zo mist de familie ook een lid want waar is de knappe Heather? Niet bereikbaar voor dit deel? Afijn, de familie heeft andermaal een shit vakantie, zal je zo langzamerhand ook van balen lijkt me, terwijl Kevin zich prima vermaakt in de Big Apple.

Uiteraard valt andermaal de vergevorderde gewiekstheid van het jochie op om dingen te regelen en een hotelkamer te reserveren waar het personeel een opvallende rol heeft en best geinig in de vorm van Tim Curry, Rob Schneider en Dana Ivey. Teenkrommend vind ik persoonlijk dan weer de verschijning van Trump. Wel fraai de waanzinnige speelgoedwinkel die natuurlijk echt bestaat, weliswaar onder een andere naam, en waar Tom Hanks ook zijn voetstappen heeft gezet in de film Big. Toch is het slechts allemaal opvulling, net als in de eerste, waar het toch gewoon wachten is tot Kevin de serie aan boobytraps en obstakels klaar maakt in het bouwproject. Het is dan ook een opluchting als de film zover is want net als in de eerste is dit toch waar de film om gaat.

En hoewel we inmiddels het repertoire wel wat kennen met gladde oppervlakken, brandende hoofden, vliegende verfblikken en een brandend touw is het toch allemaal wel weer amusant en kostelijk hoe Harry en Marv er weer vol in vliegen en klap na klap krijgen. Ook hier is weer een scheiding tussen de wat serieuzere dingen en ronduit kattenkwaad maar dat mag andermaal de pret niet drukken waar net als in de eerste een getroubleerde anti-held opstaat to save the day, ook daar geen verrassing dus. Vernieuwend en orgineel is het natuurlijk allang niet meer en is het praktisch onmogelijk om niet in herhaling te vallen, toch hebben we het allemaal al eens gezien daarom wat mij betreft een halve ster minder dan de eerste.

Nog even iets soepels als afsluiting van de film-marathon-dag en dat werd deze Don't Breathe op Netflix en voor mij een redelijk onbekende film, slechts Stephen Lang is een bekende. Verder had ik geen kennis van deze film dus kom maar op.

Het verhaal is maar al te simpel met het criminele trio dat het huis in een achterbuurt op het oog heeft van een blinde veteraan. Easy peasy zou je zeggen buiten het feit dat de man de boel redelijk beveiligd heeft en een niet misselijke poedel aan de lijn heeft. En ach, zo'n film als dit moet je in die zin het voordeel van de twijfel geven, want er zijn natuurlijk zat dingetjes die je als kritiek aan kan dragen. Zo vind ik het best wel bijzonder dat je tijdens het intikken van een raampje zo weet waar de sluiting zit terwijl het matglas is. Dan vind ik Rocky en Alex nu niet bepaald overtuigend in slimheid en doortastendheid van het willen overleven, nu snap ik in eerste instantie de vlucht en zit niet in iedereen cold blooded moordenaar, maar ze hadden die man toch al 100 keer uit kunnen schakelen vooral omdat ze een voordeel hebben en hun kansen daar levend weg te komen met de minuut slinkt.

Gelukkig maakt Stephen Lang, die altijd wel bad ass is, veel goed, is Jane Levy ook een welkome verrassing en zou ik die ook proberen te overtuigen om te blijven, stapelen de problemen voor het tweetal zich razendsnel op en ontstaat er toch een alleraardigst kat en muis spel. Is het allemaal realistisch? Niet bepaald lijkt me, toch is duidelijk dat de man een gedegen training gehad heeft en bepaalde zintuigen zich aangescherpt hebben en wordt er toch prima gewerkt met hoe hij ondanks zijn beperking dingen ontdekt en zelfs bijzondere hobby's in de kelder verstopt. Desondanks heeft het een bepaalde voorspelbaarheid maar vervelen doet het niet. Het cijfer is dan toch weer lastig om dat deze dichter bij de 3,3 zit dan de 3,4 maar vooruit. 3,5.

En zo was ik bij nummer 4 van de dag aanbeland met deze Mongoolse productie in een ' De filmcollectie' uitgave waar ik ook Andrei Rublev en Werckmeister Harmoniak in heb dus. De conclusie daarvan was dat men niet alledaagse films heeft onder dat label. De vraag daarna was uiteraard of het ik iets ging vinden, maar daar later meer over.

Het verhaal is simpel en houdt niet veel meer in dan het kleine meisje dat een hond vindt en wil houden, iets waar vader optegen is omdat de hond of wolvenbloed in zich heeft of juist een spoor is voor wolven en ze al problemen hebben met deze roofdieren. Tja, het zal je maar gebeuren, dat je levensvoorziening op een dergelijke manier verwoest wordt, de zorgen zijn dus logisch waarop het verhaal zich kan ontvouwen. De vraag is dan toch wel een beetje waar het verhaal en plot ju eigenlijk heen wil, want gaat het om jonge naïviteit dat de kleine meid het gevaar van de hond nog niet in kan zien, of draait het juist om vader die met zijn 'levenservaring' een vooroordeel in die zin heeft over de hond? Of dit de boodschap van de film is blijkt iets te zijn dat niet helemaal wil uitkristalliseren.

Desalniettemin is het natuurlijk een plaat van een film waar het leven eigen onderhoud inhoud, de prachtige uitgestrekte natuur centraal staat en een cinematografisch hoogtepunt vormt. Het is prachtig in beeld gebracht en komen er nog verschillende dingen aan het licht over Mongoolse gebruiken zoals in dit geval het opsluiten van een hond in een grot als remedie voor een ziek kind, bedenk het maar eens. Toch is het niet allemaal goud dat blinkt ondanks een schat van een hond en een bijna naturelle vertelling want het is toch wel godallemachtig traag en saai. Ergens valt daar natuurlijk weer de tijdloosheid van het bestaan van die tijd en de omgeving in te beleven, toch vind ik het een hele zit die 90 minuten waar mij toch net wat te weinig gebeurt en de boodschap/filosofie te vaag blijft ook al is de circel met hond wel rond. Eindoordeel is dan ook aardig voor een keer maar echt pakken doet het mij in ieder geval niet.

En nummertje drie van de dag, tevens aangeraden op oudjaarsavond door dezelfde mensen die met The Holdovers kwamen. En waar ze gelijk hadden rond de laatstgenoemde gaat die vlieger toch al een stuk minder op voor deze Little Miss Sunshine, sterker nog ik vond het bij fase een dood irritante film.

Om meteen maar te beginnen met de slechte punten, en ja ik weet dat een hoop van die punten onderdeel is van het verhaal, het plot. Toch vind ik het maar dood irritante mensen binnen een soort van dysfunctionale family waar iedereen zijn fitty of irritante moment mag hebben. Vreselijk dat gepreek van papa de selfhelp goeroe met zijn geluk bestaat niet en dat alles draait om de wil. Maar opa is onderweg niet anders met zijn praat rond seksuele veroveringen waarop ik me regelmatig afvraag of er geen rem op deze mensen zit. Ongetwijfeld moet dit doorgaan voor humor, is er natuurlijk het beeld van de verscheidenheid qua karakters binnen een familie, en is het onderdeel van het verhaal dat natuurlijk in een soort van familie bonding uit gaat draaien. Maar het slaat bij mij alles behalve aan.

Te verwachten is de tocht met obstakels en hindernissen, pech, overlijden, schokkende conclusies, gebroken dromen, mislukte boekendeals en weet wat nog meer. Maar het is mij allemaal te cliché, een beetje flauw, humor die niet echt wil en is het een beetje te braaf. Dit de goede cast ten spijt, vind ik het nog wel even grappig om Cranston en Norris tegen te komen aangezien ik in Breaking Bad bezig ben. Maar het moet gezegd richting het einde is het toch wel leuk hoe de hele familie zich inzet om Olive op plaats van bestemming te krijgen waar de peganteshow zelf dan weer iets afgrijselijks is. Leuk is dan wel weer dat men zich halverwege afzet tegen de show onder het motto better real and different dan in de pas en fake.

Een voldoende kan er nog net af maar dit kwam voor mij toch wel een beetje te kort en is het te zoetzappig. Afijn snel op naar nummer 4 van de dag.

Possum wants to come and play.
Waking up is it?

Redelijk onbekende film waar ik een keer iets over gelezen had en sowieso de altijd interessante en goed acterende Sean Harris als pluspunt heeft. Dus kom maar op, en dus werd dit de tweede film van de dag via Dailymotion.

En wow! Van meet af aan bevat de film echt een 'narly' sfeertje met muziek die intens genoemd kan worden. Het verhaal is wat dat betreft simpel zat rond Philip die huiswaarts keert met een tas waar zijn marionet inzit, en laat dat nu letterlijk een monster van een ding zijn. Wie verder op heel veel dialoog of uitleg zit te wachten kan deze film beter overslaan, want die is er niet. Possum moet het zeker niet hebben van een teveel aan dialoog, en wat er gezegd wordt is afgemeten en vaak met een dubbele betekenis binnen een verder groezelige en sombere setting, waar men er allemaal even verlopen en smerig uitziet, en zowel stad als huis riekt naar verloedering. Maar zoals reeds gezegd, wie een kant en klaar maaltijd verwacht kan deze film beter overslaan, want net als in You Were Never Really Here met Joaquin Phoenix, laat trauma zich niet eenvoudig vangen en gebeurt dat in beide gevallen met veel sfeer, zwijgzame beelden en symboliek. Dit moet je voelen!

Want wat we tussen de regels door te zien krijgen is toch wel een erg getormenteerd karakter, op de vlucht voor zichzelf en zijn geschiedenis. De terugkeer kan dan ook niet anders betekenen dan een confrontatie met jeugd en trauma waar de pop symbool staat voor heel veel dingen waaronder zijn zelfbeeld maar ook het trauma waar hij zich niet aan kan ontworstelen. En wat worden de duistere krochten van de menselijke ziel op intense en sfeervolle wijze getoond in deze film. De constante vlucht van Philip, en het onderweg zijn, staat gelijk aan hoe het moet zijn om met een trauma te leven, het niet aflatende gewicht van iets dat op verschrikkelijke wijze je leven bepaald heeft en dat nog steeds doet. Iets dat daarnaast ook nog eens komt en gaat wanneer het wil en daarmee een bepaalde onvoorspelbaarheid brengt en daarmee opbouwt tot de ultieme confrontatie met zichzelf en wat Phillip denkt dat hij geworden is. En zoals bij de meeste psychologische klachten is het slechts een kwestie van tijd dat de emmer overloopt en de benen de vlucht niet meer kunnen dragen en het een kwestie is van doodgaan of vluchten.

Interessant is dan op zijn minst nog even de gedachten of Possum, de pop, er inderdaad uitziet zoals wij te zien krijgen. Want het is een spiegel voor Phillip die zijn zelfbeeld erin ziet, en is het Maurice die natuurlijk ziet wat zijn daden veroorzaakt hebben. Dus in principe kan je het nog symbolischer en psychologische trekken dan we al te zien krijgen. Maar goed dan ga ik wellicht iets te ver binnen een film die mij van de eerste tot de laatste minuut opgeslokt heeft en uitmuntend is in stijl en sfeer, bijna op het kunstzinnige af is en en net als de reeds genoemde You Were Never Really Here een nogal ondergewaardeerde film is. Maar goed, zoals ik al zei, dit moet je voelen.

Vandaag aan de film-marathon tijdens mijn twee weken durende vakantie en wellicht dat er nog een film-marathon-dag gaat plaatsvinden. Voor nu werd er afgetrapt met een film van de kerstlijst in dit geval Home Alone, niet omdat ik de film zo graag zie maar puur voor een cijfer en een comment. En ach, dit brok jeugdsentiment vermaakte toch wel weer.

Toch moet de film het niet echt hebben van de opening en is het drukke huishouden een bron van irritatie. Wat een vervelende en betweterige kinderen allemaal, het tilt op van het onfatsoenlijk gedrag waar de 'agent' niet eens even fatsoenlijk te woord gestaan kan worden, doet vader Peter dat eindelijk wordt hij door Buzz meegesleept om pizza te eten. Wat doe je? Je staat toch met die agent te praten? Het mondt regelmaat uit in totale chaos waar Uncle Frank ook nog eens een onuitstaanbaar karakter is. Uiteraard hoort dit allemaal bij de film, bij het verhaal, waar het immers als voorzet dient voor Kevin's grote wens. En ik snap wat er door dat kleine ventje heen gaat. Toch is het absoluut niet het sterkste moment van de film en is het wachten op Kevin alleen en wanneer hij natuurlijk het huis moet verdedigen. Is het verder ook iemand opgevallen dat het kennelijk klaarlichte dag is in december om 8:00 in Chicago?

Het is natuurlijk de fase die daarna aanbreekt waar het om gaat, Kevin alleen die zich uitermate vermaakt, bijzonder redzaam blijkt, zich op geweldige wijze langs de caissière bluft met de boodschappen maar helaas toch een beetje opvulling is naar het echte moment. Want het moet gezegd dat het best lang duurt voordat de degens gekruist worden met Marv en Harry, maar wanneer dat gebeurt voldoet de film toch wel weer heel erg goed, ook al zijn de meeste vallen eerder kattenkwaad dan echte hindernissen. Toch is iedere klap, glijpartij, pijnkreet en valstrik kostelijk te noemen. Daarnaast zijn Pesci en Stern tweede geweldig gecaste acteurs voor deze rollen.

Ik lees hierboven ergens nog een comment van iemand die spreekt over incompetente ouders, een veel te wijsneuzerig joch, en veel feel good kerstgeslijm. Het is niet dat ik het er niet mee eens ben, sterker nog het is wel spot on, maar het moet natuurlijk ook een beetje in het tijdsbeeld van de jaren '90 gezien worden, met een regisseur die grossierde in dergelijke films en natuurlijk een leeftijds kwalificatie van 6 jaar. Het is en blijft een familie/kinderfilm waar de jaren heen toch regelmatig van genoten is tijdens kerst, en laten we dat toch vooral niet vergeten. Sterker, ik hoor mijn oma nog lachen om alle klappen die Harry en Marv krijgen. Is de film nog van deze tijd? Nee, maar voor goede herinneringen en een bepaald gevoel staat de film wel. En ik denk dat dat vooral heel zwaar weegt bij deze film.

Gisteravond ook nog even deze The Holdovers meegepakt wat verder een behoorlijke onbekende titel was maar mij gedurende oudejaarsavond aangeraden werd te kijken als zijnde een film die wel wat voor mij was. En een film met vijf Oscar nominaties is altijd interessant ook al hoeft dit niet meteen iets te betekenen. Maar The Holdover bleek toch wel een behoorlijk sterk film.

Van meet af aan valt het tijdsbeeld op met een morsig beeld, typische kledij en kapsels, heerlijke soundtrack en de te verwachten gewoonten en regels binnen een dergelijke kostschool als Barton die leegloopt voor de kerstvakantie. Pech hebben zij die om wat voor reden dan ook niet weg kunnen en onder toezicht staan van een toegewezen leraar. In dit geval Paul Hunham die net zo min ergens naar toe kan maar buiten Barton ook weinig anders heeft, en laten we het zo zeggen dat Hunham een nogal aparte vogel is die vrij rigide is in zijn aanpak en opvattingen en de jeugd niet echt hoeft te rekenen op een gemakkelijke paar weken. En zoals men kan verwachten levert dit de nodige wrijving op tussen de leerlingen en hun oppasser met het nodige aan humor en snedige en gevatte opmerkingen.

Maar natuurlijk heeft The Holdovers wel iets meer om het lijf die vooral uitmondt in een karakterstudie van heel veel verschillende mensen met verschillende achtergronden. Geen mens is zonder schade, verdriet of vooroordeel waar ieder wel iets mee sleept aan negatieve ervaring. Zo is het natuurlijk erg sneu dat die jongens daar nog zitten waar de eenzaamheid en wanhoop afdruipt en vaak familiaire besognes aan vooraf gaan. Maar in het geval van Hunham is het niet anders die zich als een teek in de kostschool heeft ingegraven om maar aan de buitenwereld te ontsnappen, en zo heeft ieder huisje zijn kruisje waar op een gegeven moment een fraaie chemie onstaat die een beetje feel good is, een beetje cliche ook wellicht, maar wel meer dan voldoet en dingen uit het verleden onder ogen worden gezien en een nieuwe weg wordt ingeslagen.

En zo blijkt The Holdovers een meer dan fijnzinnig drama te zijn met een mooi tijdsbeeld, scherpe humor, een geweldige Paul Giamata, en dat terwijl er niet eens zo bar weinig gebeurt. Desondanks vermaakt en boeit de film. Vier sterren voor nu, maar wie weet op termijn meer.

Waar kan je nieuwjaarsdag nu beter mee beginnen dan de Sound of Music? Het is niet dat dit nu mijn genre is met alle zing en musical elementen, integendeel, toch vond ik dat ik de film weer eens moest kijken voor een comment en cijfer alhier. Zien deed ik de film natuurlijk al in mijn jeugd en buiten dat is de film natuurlijk onlosmakelijk verbonden aan een soort van feestdagen/kerst/familiefilm imago iets wat niet perse slecht hoeft te zijn.

En ja, de film tilt natuurlijk op van de goede elementen met een goede cast in de vorm van Andrews en Plummer, een mooie dynamiek en chemie tussen de twee, is het natuurlijk grappig te zien wat voor stijve aanpak de kapitein zelf heeft ten opzichte van de kinderen en hoe de kinderen ontbolsteren onder invloed van Maria. Het is natuurlijk een beetje aan de brave kant, met een Maria die steeds verder uit haar schulp kruipt, de nodige humor en luchtig kattenkwaad van de kinderen. En natuurlijk ziet iedereen dat de kapitein natuurlijk voor Maria moet kiezen en niet voor die stijve Barones.

Mooi is het tijdsbeeld met de 'anschluss', interessant ook de tegenstand van de kapitein, dat terwijl Hitler natuurlijk een Oostenrijker was en naar men zegt dat de wieg van het Nationaal socialisme in Oostenrijk staat. En het moet gezegd dat het spannende einde best indruk op mij maakte toen ik nog kind was en dat het de verder vrolijke film toch wel een extra laagje geeft met een behoorlijke spanningsopbouw en dreigende consequenties. Buiten dat is het natuurlijk feel good van de bovenste plank, zei ik reeds dat de vele liedjes mij wel eens wat te veel zijn gezien mijn hekel aan musical maar bezit de film toch zeker wel mooie muziek en heeft het nummer Sound of Music toch wel een bijzondere vibe en Climb every mountain een sterke boodschap.

Eindresultaat is dan ook een film die mij niet perse raakt of heel veel doet maar wel een geheel is waar de kwaliteit afstraalt maar wel met iets te lang duurt. Desondanks een goede voldoende wat mij betreft.

Humbug!

Op oudjaarsdag verder met het kerstfilm lijstje en dat werd deze Scrooge met als eyecatcher de naam van Albert Finney, verder wist ik er weinig van. Het verhaal is verder maar al te bekend en kan ik me een Muppet versie herinneren en meen ik ook Bill Murray te herinneren in één andere versie, maar dat geheel terzijde.

Duidelijk is het verhaal zoals ik al zei rond de knorrige Mr. Scrooge die maar weinig op heeft met kerst en al het goede van de mensen rond dit feest. Voor Scrooge telt maar één ding, zijn geldkist en wat er nog open staat qua leningen die onder heuse dreigementen en wurgcontracten worden teruggevorderd en dat doet Finney toch met alle sjeu en geklaag die de rol goed past. Daarnaast valt de film valt op als knap gemaakt met de geesten, de setting en de sfeer. Minpuntje voor mij is dan toch wel het veel zingen en de dansende mensen aangezien ik best wel een hekel heb aan musical, iets wat ik overigens niet wist aan de film aangezien die andere films ook geen musical elementen hebben zover ik nog weet.

Goed, niet dat dit nu een enorm debacle is want desondanks had ik de film willen zien en buiten het musical gebeuren vallen er nog genoeg andere dingen te genieten. Zoals reeds gezegd de sfeer, het contrast tussen alle armoede en blijheid tegenover de knorrige en rijke Scrooge, maar toch vooral het verhaal van Scrooge zelf die het licht ziet aan de hand van de tweede en derde geest en de oorzaak van zijn eigen verbittering inziet en vervolgens helemaal los gaat wat natuurlijk pure feel good is. Desalniettemin is het wel even een reminder hoe de meeste mensen het leven in de maatschappij van tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen en slechts kunnen klagen terwijl we in weelde leven en het goed genoeg hebben.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat er weinig aan op te merken valt buiten de musical elementen om scoort de film wat mij betreft een prima cijfer met een 3,5.

Tja, een film over de Vietnamoorlog kan ik niet missen, die moet ik gezien hebben ook al zijn de comments niet mals. Toch krijgt de film bij voorbaat het voordeel van de twijfel waar het verhaal nog niet zo verkeerd lijkt, maar halverwege blijkt het toch allemaal niet zo best of stort de film richting het einde op verschrikkelijke wijze in.

Zoals gezegd het idee achter de veteranen die een schat en een gesneuvelde groepsleider zoeken, waarin vooral verwerking en loslaten centraal lijkt te staan, lijkt op zich nog niet zo verkeerd. Sowieso wordt er een knap beeld en aardige sfeer geschapen rond de onrustige een roerige tijd met veel raciale en gewelddadige spanningen. Er was natuurlijk sprake van veel minderbedeelden en vooral gekleurde mensen onder de wapenen in Vietnam en daarmee een schril contrast met de Tweede Wereldoorlog waar men de mindere rollen kreeg toebedeeld en niet geschikt werd bevonden voor frontdienst. Aardig is op zijn minst de cast met veel bekenden, zijn de beelden van verschillende monumenten en het Vietnam memorial altijd goed, is er sprake van een stukje symboliek richting de zwarte samenleving en komt trauma verwerking ook nog voorbij rond nachtmerries en PTSS.

Maar dat zijn toch wel met moeite de pluspunten die ik uit de film weet te filteren die ten eerste al veel te lang is. Daarnaast is de toon van dat black lives mathers gebeuren en de continu terugkerende boodschap dat de zwarte gemeenschap het zo verschrikkelijk zwaar heeft en veel misgunt is te drammerig en verliest in kracht door de herhaling. En dat is nog slechts het idee van de film waarover ik reeds zei dat er met wat meer symboliek, subtiliteit en een beetje trauma verwerking toch veel meer van te maken geweest was. Buiten dat stapelende cringe momenten, fouten en onlogische dingen zich massaal op. De CGI is foei lelijk. Waarom heeft Jean Reno een voice-over? Waarom worden de 4 bloods niet door jongeren acteurs neergezet en is Squad Leader Norman wel jong? Dat ziet er toch niet uit dat gestrompel van Delroy Lindo onder vuur, dan de grijze koppen van die ouwe lui, dit is toch gewoon belachelijk zelfs lachwekkend? Ook al is het tijdsverloop tussen de missie en de terugkeer hier niet helemaal duidelijk, de vier veteranen zien er duidelijk te oud uit in de missie. Dan dat belachelijke bondings momentje tussen de 5 soldaten dat men saldo's af staat te vuren, ook belachelijk als je ver achter vijandelijke linies zit. Over diezelfde salvo's gesproken, die zijn tijdens de vuurgevechten veel te lang waar men toch meestal M16's op standje semi-automatisch heeft. Dan het gekibbel en ruzie tussen zoon en vader waarop de laatste er plots alleen op uitgaat. Ook zo bijzonder dat Norman helemaal vergaan is maar zijn uitrusting nog picobello is in die vochtige grond, geef je toch ook weer te denken hoeveel tijd er zit tussen de missie en de terugkeer. Ja jongens, wat een gedoe is het allemaal, wat een onzin.

Het mogen duidelijk zijn dat Da 5 Bloods richting het einde op gruwelijke wijze instort en het me verder een worst is hoe het afloopt. De film is langdradig en vooral ontzettend onevenwichtig waar Spike Lee, toch niet de minste, vast een heel goed idee gehad heeft maar het erq toch vooral niet uitkomt. Eindoordeel is dan ook dat dit toch wel een bijzonder matige film betreft.