Left Luggage (1998)

Geslaagde regiedebuut, en dat niet alleen, ook Krabbé speelde een opvallende rol. De film kwam goed over en ik heb me niet verveeld.

Vond het een prachtige film, en vind het een beetje vreemd dat hij hier niet echt in goede aarde valt.

Goede film. Beetje jammer van dat rare Engels bij tijd en wijle. Eén echt zwakke scène vond ik de aanvaring met de huismeester en zijn kapotte jas. Dat heeft wat mij betreft echt een ster gekost.

Pakkend drama met uitstekende vertolkingen van een bonte verzameling acteurs. Zoals hiervoor al is gesteld, is dat goed te merken aan de verschillende uitspraak van de Engelse taal.

Knap van Krabbé dat bij voor zijn debuutfilm zoveel bekende internationale sterren bij elkaar heeft kunnen krijgen, maar ik vraag mij waarom dezelfde film, die in Antwerpen speelt, niet gewoon in het Nederlands met Nederlandse en/of Belgische acteurs gemaakt had kunnen worden.

Al zou het niet meevallen het voortreffelijke acteren te overtreffen van de Schotse Laura Fraser en de Italiaanse Isabella Rosselini, die wat mij betreft overigens goed kan doorgaan voor tweelingzuster van haar moeder (Ingrid Bergman).

Never leave without saying: "I love you."

Een publieksprijs van het dagblad Der Morgenpost, de publieksprijs op het filmfestival Emden, Grolsch publieksprijs op het Nederlands Film Festival en zo kunnen we nog wel doorgaan. Het filmdebuut van Jeroen Krabbé is goed terecht gekomen bij het Nederlandse, Duitse en Belgische publiek. Het verhaal van student Chaya Silberschmidt en de band met haar oppaskind Simcha is nog steeds een goedlopend verhaal en tijdloos. De Italiaanse Rossellini speelt ingetogen haar rol als Mevr. Kalman en Adam Monty als de kleine Simcha, de Joodse Billy Kramer als je dat mag zeggen. Jammer dat Monty na deze film zijn filmcarrière niet heeft opgepakt want een waar talentje is het zeker. Alle lof voor hem.

toch best wel een aangrijpend drama.

met een niet zo'n grote maar zeer overtuigend spelende Jeroen Krabbé.

weer wat geleerd over de joodse gebruiken.

al met al best een goede film voor diegene die van dit toch wel aparte genre houdt.

en niet te vergeten de kleine Simcha voor wie dit ook zijn debuut was/is.

best wel een talent(je)

Heb een paar tranen gelaten bij deze film, zo'n mooie film.

Pure, éérlijke films zijn zo uniek.

Sterke worden door zwakkere scenes afgewisseld. Toch een goede prestatie van Krabbe.

Ik heb de film al eens lang geleden gezien. Film over een modern joods meisje dat kindermeisje wordt bij een traditioneel joods gezin en de spanningen die dat meegeeft. Het begin van de film is wel even wennen. Alles in het Engels, terwijl het zich in Antwerpen afspeelt. Notabene door een Nederlandse regisseur. Alles vanwege de commercie waarschijnlijk, maar het doet wel afbreuk. Ook zijn niet alle acteerprestaties even sterk, en dat geldt ook voor sommige scenes. Maar het verhaal bouwt wel mooi op. De relatie tussen het meisje en de jongen van vier die niet wil praten is echt mooi. Dáár zitten wel erg mooie scenes tussen. Ook het onverwerkte verleden van de joden en de gruwelheden van de tweede wereldoorlog lopen mooi als een rode draad door de film. Lijkt eerst een cliché, waarbij ik aanvankelijk dacht, moet dat nou ook nog in de film? Maar het geeft zeker uiteindelijk wel meerwaarde aan de film. Dat de film in de jaren zeventig afspeelt komt ook realistisch over. Eigenlijk was ik bij de aftiteling verbaasd dat de film uit 1998 is. Aan de andere kant ook weer niet, want Jeroen Krabbé was in de jaren zeventig en tachtig toch nog voornamelijk acteur voor zover ik weet. Het einde van de film is helaas weer toch wat te dramatisch (ook weer de commercie?) en ook het waarom het zo moet aflopen is niet duidelijk. Maar de film heeft wel indruk gemaakt en had dus nog wel wat hoger mogen eindigen.

Heel mooie film over de nasleep van de jodenvervolging in WO II maar vooral over de liefde voor een kind.
Film lijkt nochtans op een wat fantasierijk (kind dat plots spreekt) en speels (de stunt langs de regenpijp) verhaal af te stevenen, maar door de slotgebeurtenissen supergevoelig wordt[/spoiler)].
Knappe acts, vooral van Laura Fraser (haar verdriet is heel mooi vertolkt) al is Isabella Rosselini ook op haar best.

Het is leuk om de Antwerpse locaties te herkennen: de stationsbuurt, het stadspark en de Schelde. De tegenstelling tussen chassidische en vrijzinnige joden is weergegeven in de kleding en de levensstijl. Ze spreken Engels in plaats van Nederlands. Het platte accent van de conciërge is het equivalent van plat Antwerps, terwijl Laura Fraser het equivalent van A.N. spreekt.

Er komen ook een paar Hebreeuwse woorden in voor. Seider is een de eerste avond van Pesach, waarop een kind vier vragen reciteert. Gomer was de promiscuë vrouw van de profeet Hosea. Wanneer Chaja te horen krijgt dat ze volgens de regels geen broek mag dragen, schakelt ze over op een minirok, waarna de pater familias haar een gomer noemt, vergelijkbaar met "slet".

De titel kan op twee manieren geïnterpreteerd worden. Chaja's vader is letterlijk naar twee koffers die hij tijdens de Tweede Wereldoorlog begraven heeft. Symbolisch gaat het om de baggage van de Holocaust, waar vrijzinnigen en orthodoxen verschillend mee omgaan.

Chaja ondergaat een verandering via haar ervaring met het kindje en de familie. Jeroen Krabbé speelt een personage dat helemaal niet op hemzelf lijkt, erg donker maar ook met een reden. Isabella Rosselini speelt de verzoener, iemand die het conflict uit de weg gaat en partijen bijeen probeert te brengen.

Left Luggage is een interessant drama over relaties, humanisme en tragedie. De Tweede Wereldoorlog en antisemitisme zijn daarin natuurlijk onderwerpen die daar een prima voedingsbron voor blijken te zijn. Een goed en enthousiast spelende cast maakt deze charmante en toch enigszins deprimerende film meer dan de moeite waard.

Mooie film. Kende ik helemaal niet. Nota bene de debuutfilm van Jeroen Krabbé. Gaat ook wel ergens over. Over de nasleep en de traumatische gevolgen voor de overlevenden van de Holocaust. Maar ook over de knellende banden van een strenge religie. Daar tussendoor springt Laura Fraser als de levenslustige studente Chaja, die valt voor het vierjarige jongetje van een streng orthodoxe familie in Antwerpen.

Toch zitten die verschillende thema's elkaar niet in de weg en vormen ze een harmonisch geheel. Krabbé wist wel wat hij deed. En nam ook nog eens de rol van de vader voor zijn rekening. Moet ook een heel persoonlijke film voor hem zijn geweest gezien zijn achtergrond. Zoals al eerder opgemerkt: een sterke cast en schitterende muziek van Henny Vrienten. Opvallend hoe Isabella Rossellini hier lijkt op haar moeder.

Deze behoorlijk bekende titel maar eens even opgepikt bij de kringloop waar ik buiten de titel eigenlijk weinig van wist. Alhoewel, kan me nog wel vaag herinneren dat de film veel aandacht kreeg omdat Krabbe de regisseur was. Maar goed, draaien met dat ding die uiteindelijk veel gelijkenissen met Skin toont, afgelopen week gekeken, en verder te omschrijven valt als zwaar drama die net niet helemaal in het potje viel.

Duidelijk is het beeld zoals ook in het reeds eerder genoemde Skin rond families, ouders, die nog altijd zuchten onder het gewicht en leed van de Holocaust zoals duidelijk het geval is bij zowel de Kalman's en Silberschmidt's. Apart en kunstzinnig is de opening met de vergeelde beelden, ronduit bespottelijk en overdreven is dan weer het gedoe in de keuken van het restaurant rond Chaya die snel op zoek gaat naar iets anders, de fase er na is al niet veel beter met vader en moeder die continue de aandacht proberen op te eisen van dochter Chaya, daarnaast komt het constant door elkaar kakkelen hopeloos geforceerd over en vraag ik me echt af waar dit nu precies heen moet rond de jonge dame als vertegenwoordiger van de nieuwe generatie in een te strakke broek, foei, en vader en moeder die het verleden niet los kunnen laten of het proberen weg te stoppen.

Aftasten maar wel beter is de fase waarin Chaya kennismaakt met de Kalman's en een botsing met de rigide vader niet lang op zich laten wachten waarop toch zowaar een redelijk interessant fase aanbreekt waar Chaya niet op haar bekje gevallen is, voor de duivel niet bang is en dingen voor elkaar krijgt bij de kleine Simcha. Wat we zien is een botsing tussen generaties waar de littekens van de Holocaust en het vasthouden aan het geloof en haar gewoontes een zware last als troost is. Aandoenlijk is toch op zijn minst de verandering die Chaya teweegbrengt binnen het gezin Kalman en mondt het uiteraard uit in een bepaalde tragiek die het gezegde 'ieder huisje heeft zijn kruisje ' maar weer eens onderstreept met een finale hint dat het leven uiteindelijk toch gewoon doorgaat.

Niet slecht is achteraf het gevoel maar echt raken doet het me van de andere kant ook weer niet echt. Uiteraard wordt er prima geacteerd, is Laura Fraser een aangename verrassing, en heeft het absoluut het nodige voor iemand die van dergelijke familie drama's houdt. Toch was het voor mij allemaal niet voldoende voor een hoog cijfer.