Left Luggage (1998)

Left Luggage is een mooie, sobere film.

Het verhaal is ontroerend en bij tijden indrukwekkend. Na afloop was het muisstil in de bioscoop.

En niet geheel onbelangrijk: Laura Fraser is een knappe meid!

Op enkele cruciale momenten redt Krabbé het niet. Enkele dramatisch geladen scenes weet hij zo volledig teniet te doen.

Je voelt als kijker ook de hele film door dat het allemaal niet 'strak' is, het lijkt een beetje rommelig.

Sommige acteurs speelden te overdeven, kan overigens ook aan de regie liggen. Vooral in het eerste kwartier heb ik me hieraan zitten ergeren. Verder was het allemaal wat simpel en erg cliché. De wat rumoerige personages vind ik ook niet echt bij deze film passen. Het had allemaal iets minder gemogen.

Het jongetje Simcha is erg vertederend. Vond de scene waar hij op Chaja af komt rennen in het park onder begeleiding van de prachtige muziek van Henny Vrienten dan ook een van de hoogtepunten. Er zijn nog een paar mooie scenes die, zoals eerder gezegd, helaas worden afgewisseld door zeer matige.

Aardig regiedebuut van Krabbé, die er meer van had kúnnen maken.

Ik denk overigens niet dat het de acteurs aan te rekenen is dat ze soms onnatuurlijk overkomen, lijkt me eerder aan Krabbé te liggen.

Zwak drama, wel goed geacteerd, maar de regie en het scenario schieten te kort om het aangrijpend te maken. 2,5*

Pakkend drama met uitstekende vertolkingen van een bonte verzameling acteurs. Zoals hiervoor al is gesteld, is dat goed te merken aan de verschillende uitspraak van de Engelse taal.

Knap van Krabbé dat bij voor zijn debuutfilm zoveel bekende internationale sterren bij elkaar heeft kunnen krijgen, maar ik vraag mij waarom dezelfde film, die in Antwerpen speelt, niet gewoon in het Nederlands met Nederlandse en/of Belgische acteurs gemaakt had kunnen worden.

Al zou het niet meevallen het voortreffelijke acteren te overtreffen van de Schotse Laura Fraser en de Italiaanse Isabella Rosselini, die wat mij betreft overigens goed kan doorgaan voor tweelingzuster van haar moeder (Ingrid Bergman).

Heel mooie film over de nasleep van de jodenvervolging in WO II maar vooral over de liefde voor een kind.
Film lijkt nochtans op een wat fantasierijk (kind dat plots spreekt) en speels (de stunt langs de regenpijp) verhaal af te stevenen, maar door de slotgebeurtenissen supergevoelig wordt[/spoiler)].
Knappe acts, vooral van Laura Fraser (haar verdriet is heel mooi vertolkt) al is Isabella Rosselini ook op haar best.

Het is leuk om de Antwerpse locaties te herkennen: de stationsbuurt, het stadspark en de Schelde. De tegenstelling tussen chassidische en vrijzinnige joden is weergegeven in de kleding en de levensstijl. Ze spreken Engels in plaats van Nederlands. Het platte accent van de conciërge is het equivalent van plat Antwerps, terwijl Laura Fraser het equivalent van A.N. spreekt.

Er komen ook een paar Hebreeuwse woorden in voor. Seider is een de eerste avond van Pesach, waarop een kind vier vragen reciteert. Gomer was de promiscuë vrouw van de profeet Hosea. Wanneer Chaja te horen krijgt dat ze volgens de regels geen broek mag dragen, schakelt ze over op een minirok, waarna de pater familias haar een gomer noemt, vergelijkbaar met "slet".

De titel kan op twee manieren geïnterpreteerd worden. Chaja's vader is letterlijk naar twee koffers die hij tijdens de Tweede Wereldoorlog begraven heeft. Symbolisch gaat het om de baggage van de Holocaust, waar vrijzinnigen en orthodoxen verschillend mee omgaan.

Chaja ondergaat een verandering via haar ervaring met het kindje en de familie. Jeroen Krabbé speelt een personage dat helemaal niet op hemzelf lijkt, erg donker maar ook met een reden. Isabella Rosselini speelt de verzoener, iemand die het conflict uit de weg gaat en partijen bijeen probeert te brengen.

Left Luggage is een interessant drama over relaties, humanisme en tragedie. De Tweede Wereldoorlog en antisemitisme zijn daarin natuurlijk onderwerpen die daar een prima voedingsbron voor blijken te zijn. Een goed en enthousiast spelende cast maakt deze charmante en toch enigszins deprimerende film meer dan de moeite waard.

Mooie film. Kende ik helemaal niet. Nota bene de debuutfilm van Jeroen Krabbé. Gaat ook wel ergens over. Over de nasleep en de traumatische gevolgen voor de overlevenden van de Holocaust. Maar ook over de knellende banden van een strenge religie. Daar tussendoor springt Laura Fraser als de levenslustige studente Chaja, die valt voor het vierjarige jongetje van een streng orthodoxe familie in Antwerpen.

Toch zitten die verschillende thema's elkaar niet in de weg en vormen ze een harmonisch geheel. Krabbé wist wel wat hij deed. En nam ook nog eens de rol van de vader voor zijn rekening. Moet ook een heel persoonlijke film voor hem zijn geweest gezien zijn achtergrond. Zoals al eerder opgemerkt: een sterke cast en schitterende muziek van Henny Vrienten. Opvallend hoe Isabella Rossellini hier lijkt op haar moeder.

Deze behoorlijk bekende titel maar eens even opgepikt bij de kringloop waar ik buiten de titel eigenlijk weinig van wist. Alhoewel, kan me nog wel vaag herinneren dat de film veel aandacht kreeg omdat Krabbe de regisseur was. Maar goed, draaien met dat ding die uiteindelijk veel gelijkenissen met Skin toont, afgelopen week gekeken, en verder te omschrijven valt als zwaar drama die net niet helemaal in het potje viel.

Duidelijk is het beeld zoals ook in het reeds eerder genoemde Skin rond families, ouders, die nog altijd zuchten onder het gewicht en leed van de Holocaust zoals duidelijk het geval is bij zowel de Kalman's en Silberschmidt's. Apart en kunstzinnig is de opening met de vergeelde beelden, ronduit bespottelijk en overdreven is dan weer het gedoe in de keuken van het restaurant rond Chaya die snel op zoek gaat naar iets anders, de fase er na is al niet veel beter met vader en moeder die continue de aandacht proberen op te eisen van dochter Chaya, daarnaast komt het constant door elkaar kakkelen hopeloos geforceerd over en vraag ik me echt af waar dit nu precies heen moet rond de jonge dame als vertegenwoordiger van de nieuwe generatie in een te strakke broek, foei, en vader en moeder die het verleden niet los kunnen laten of het proberen weg te stoppen.

Aftasten maar wel beter is de fase waarin Chaya kennismaakt met de Kalman's en een botsing met de rigide vader niet lang op zich laten wachten waarop toch zowaar een redelijk interessant fase aanbreekt waar Chaya niet op haar bekje gevallen is, voor de duivel niet bang is en dingen voor elkaar krijgt bij de kleine Simcha. Wat we zien is een botsing tussen generaties waar de littekens van de Holocaust en het vasthouden aan het geloof en haar gewoontes een zware last als troost is. Aandoenlijk is toch op zijn minst de verandering die Chaya teweegbrengt binnen het gezin Kalman en mondt het uiteraard uit in een bepaalde tragiek die het gezegde 'ieder huisje heeft zijn kruisje ' maar weer eens onderstreept met een finale hint dat het leven uiteindelijk toch gewoon doorgaat.

Niet slecht is achteraf het gevoel maar echt raken doet het me van de andere kant ook weer niet echt. Uiteraard wordt er prima geacteerd, is Laura Fraser een aangename verrassing, en heeft het absoluut het nodige voor iemand die van dergelijke familie drama's houdt. Toch was het voor mij allemaal niet voldoende voor een hoog cijfer.