Logboek

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Klute waar ik vorig week wel even een Eureka momentje had bij de kringloop. Want dit is toch wel een bekende titel, een film die je zelden tegen komt, vergelijkbaar met de orginele versie van Sleuth en in die zin iets wat ik graag wilde proberen. Toch werd het niet helemaal wat ik er van gehoopt had.

Aanvankelijk begint het geheel nog goed met een geheimzinnig sfeertje, muziek die dat gevoel verhoogd en een vibe die aan voyeurisme doet denken. Het verhaal dat zich daarna ontvouwt is simpel met Klute opzoek naar zijn kameraad Tom die vervolgens uitkomt bij callgirl Bree die naar verluidt last zou hebben van een stalker en een brief ontvangen zou hebben die van Tom afkomstig zou kunnen zijn. Jane Fonda is natuurlijk prachtig en zowel overtuigend als betoverend in haar rol, en Sutherland is buitengewoon degelijk en rustig. Daarnaast zijn er enkele momenten van een ontzettend subtiele opbouw waar het de spanning betreft van de telefoon die maar blijft gaan, het onveilige gevoel van Bree en bijvoorbeeld het moment dat er iemand op het dak zit waar Klute achteraan gaat.

Maar dat zijn de spaarzame momenten die de film echt meerwaarde bieden waar de psychologische inkijk van Bree haar psyche alleen maar bevestigd dat dergelijke dames niet helemaal goed zijn in de bovenkamer. Buiten dat slaat de film op bepaalde momenten zo dood als een pier en gaat de ontwikkelende band tussen John en Bree totaal aan mij voorbij en vind ik deze totaal niet interessant
Spaarzaam positief momentje is dan weer de inbraak en vernieling van Bree haar flat en spullen b in een film die verder onvoldoende uit de verf komt en wat mij betreft dan ook geen voldoende krijgt. Helaas.

Met de vele horror de laatste tijd toch ook eens wat anders en daarmee een film uit een lijstje met films die als schokkend ervaren worden. En dat betrof in dit geval dus deze Martyrs.

Het beginpunt is duidelijk met de jonge Lucie gevlucht en wel met een behoorlijke 'ordeal' reeds achter de kiezen en heel goed zijn we daar niet uitgekomen. Het geheel vervolgd zich 15 jaar later met de oudere Lucie op zoek naar antwoorden en in staat om ver te gaan wanneer ze haar daders gevonden denkt te hebben, toch komt het me verder allemaal niet echt bijzonder over met een soort revenge horror als tendens. Maar er blijkt vervolgens toch meer te zijn met een verschijning die om de haverklap opduikt en Lucie aanvalt, opzich heftig maar ook weer niet bijzonder waar het vrij voor de hand ligt dat dit iets is uit haar eigen fantasie en ze zelf de verwondingen aanricht. Oké, maar niet bijzonder...

Maar het geheel krijgt toch een behoorlijk onprettige wending wanneer vriendin Anna de kelder onder het huis ontdekt met een ander 'subject' die het hele verhaal van Lucie bevestigd. En het geklooi van Anna met de andere gemartelde is toch wel op het ongemakkelijk af dat ik me afvraag waar je aan begint. De meest logische keuze om de hulpdiensten, vooral de politie te bellen, doet ze niet en is iets dat haar heel erg dúúr zal komen te staan. Want wanneer er volk opduikt is dat natuurlijk van het verkeerde slag en verdwijnt juist Anna in de kelder om het project/experiment dat met de anderen geprobeerd werd te vervolgen. Het is de fase daarna die aanbreekt waar de film uiteindelijk om gaat en het zo bijzonder maakt.

En er valt iets van te zeggen dat dit een uniek iets is met een apart concept waar de marteling moet leiden tot een soort van verlichting, een lucide staat, een soort van overstijgend inzicht. Daarnaast is het bruut, mensonterende, gruwelijk, en heeft vooral het einde van Anna een vibe die in al zijn misselijkheid even een tijdje blijft hangen. Nu moet ik zeggen dat ik wel van films hou die even blijven hangen en die je nog even in de greep houden maar niet op deze manier, dit is toch de verkeerde afslag en voegt voor mij weinig toe. Wellicht dat je er wel dieper op in zou kunnen psychologisch gezien over de mens, het brengen van offers, sadisme en de zucht naar inzicht. Maar hier houdt het voor mij op met deze Martyrs die ik toch meer voor de liefhebbers van een dergelijke genre zie. Sadisme in horror is in die zin niet echt mijn ding. Desondanks wel een 3,5 voor het concept en de uitvoering die zeker zijn uitwerking heeft.

...what are we going? To fucking War?

Nummertje 6 en de afsluiter van de dag werd deze Man on Fire uit 1987 waar ik uiteraard erg nieuwsgierig naar was. De adaptatie van Tony Scott kennen we uiteraard allemaal en is weergaloos, daarnaast heb ik jaren terug het boek van A. J. Quinnell al eens gelezen waarop ik toch erg nieuwsgierig was of deze versie dichterbij het boek blijft. Want daar zat nogal een beetje verschil tussen...

Glen Scott dus als Creasy, uitgeblust, getraumatiseerd, klaar met het wereldje en op zoek naar iets rustigers. De Balletto's is de volgende stop, gesitueerd in Italië met als voornaamste taak de bescherming en het chauffeuren van de jonge Samantha. Eigenlijk niets dat we nog niet gezien hadden in de andere versie, zo ook de stroperige relatie die langzaamaan beter wordt, dit keer niet met zwemmen maar met hardlopen als inzet. En Scott en de jonge Jade Malle verkopen de chemie tussen het tweetal meer dan leuk. Het is wellicht iets trager, minder flashy, maar daar staat een heerlijke soundtrack tegenover met elementen die sterk doen denken aan het einde van Die Hard, ook al is er geen connectie tussen beide componisten.

De ontvoering is even plotseling als bruut waarop het wachten is tot dat Creasy de wapens pakt bijgestaan door heethoofd Joe Pesci die is zoals zo vaak en dat prima doet. En de aanloop naar de strijd is ook goed met de eerste die hij genadeloos in de val lokt en eigenlijk niet veel anders aanpakt dan Washington dat doet in de andere versie, het enige verschil is dat het hier tot op zekere hoogte uit beeld gelaten wordt. Andere tijden zullen we maar zeggen, toch is dit voor mij absoluut niet minder, het is gewoon anders. Het is vooral ouder waar Scott meer dan voldoet en het geheel mooi opbouwt naar een goede finale waar het tijdsbeeld sterk is met de duistere en morsige straatjes, en de ontknoping op het lugubere af is en even het ergste doet denken wat de film nog sterker gemaakt had vooral omdat het meisje het in het boek niet overleeft.

Maar zoals reeds gezegd is deze versie verre van slecht, vind ik de film toch erg ondergewaardeerd met dit cijfer gemiddelde, en kan de film wat mij betreft op een goed cijfer rekenen want dit was allerminst en tegenvaller.

Reality is not what it used to be.

Filmpje nummer 5 van de dag, en daarbij viel de keuze op deze John Carpenter. En een Carpenter valt altijd wel lekker, ook al zijn het niet altijd de beste films, elementen als soundtrack en sfeersetting zijn altijd sterk in zijn films. Dus kom maar op met deze In The Mouth of Madness.

En de stemming zit er meteen goed in temidden van een inrichting, met slecht weer en een binnen gebrachte patiënt waar tevens de naam Sutter Kane erg snel valt, en er is iets met die naam maar ik kan die naam niet plaatsen. Zou ik de film dan al eens eerder hebben gezien? Maar goed, terug naar de film waar het niet bepaald goed lijkt te gaan met John Trent waarvan de oorzaak al snel naar voren komt en dat is een onderzoek naar de verdwijning van de schrijver Sutter Kane. En het is me nogal wat, met zijn boeken die ongeregeldheid en rellen veroorzaken, mensen tot krankzinnigheid drijven, en als een dolle verkopen, maar het grootste probleem wellicht voor de uitgeverij is dat hij spoorloos is. Trent wordt op de zaak gezet en die vindt al snel een spoor, maar ondervindt ook al vrij snel de eerste symptomen van Sutter Kane Fever.

De sfeerschepping is zoals zo vaak bij een Carpenter goed te noemen waar het soms moeilijk inschatten is waar Trent zich bevind tussen nachtmerrie of een bevreemdende werkelijkheid. De trip naar het plekje genaamd Hobb's End is op het hallucinante af waar het vanzelfsprekend ook bepaald niet pluis is in het dorpje met vreemde snuiters op fietsen, monsterkinderen, een oud vrouwtje met tentakels, het houdt niet op en het is niet bepaald gezond in het dorpje. Zoals gezegd, de sfeer is bij tijd en wijlen geweldig, de zoals gewoonlijk door Carpenter zelf geschreven soundtrack is ook weer eens erg fijn, Sam Neill is altijd goed en Jullie Carmen is erg leuk voor het oog.

De vraag blijft wat het idee nu eigenlijk is achter deze film wat tot de laatste minuut in de weegschaal hangt. De meest logische uitleg is toch dat alles wat we zien fictie is, zo ook het karakter Trent en wat hem overkomt, maar ondertussen wel een vorm van zelfbewustheid over zich heeft. Het beste van John Carpenter is dit niet maar het is wel absoluut weer een acceptabel product van hem en daarmee een lekkere film om te kijken.

De volgende film betrof deze Metal Lords mede mogelijk gemaakt door Netflix, en metal en hardrock valt altijd goed waar wellicht een concept als school of Rock voorbij zou komen in de vorm van een x-aantal buitenbeentjes die elkaar gaan vinden. Maar deze Metal Lords bleek toch uit iets anders hout gesneden te zijn.

Skullfucker it is met vooral Hunter als drijvende kracht die Kevin in die zin meezuigt wat vooral in het begin van de film vrijwel nergens toe leid buiten een prekende Hunter over wat metal is en Kevin die er nog weinig kaas van gegeten heeft. En vooral in die 'limbo' blijven we een tijdje hangen waar Skullfucker wel plotseling erg optimistisch aangemeld wordt voor een 'Battle of the Bands' waar we nog niet eens een complete bezetting hebben en Hunter regelmatig erg vervelend is waar hij ook nog de nodige ruzie moet zoeken met het populaire volk op school. Zoals gezegd lijkt de film vooralsnog veel te gaan rondom de karakters en hun issues, buiten dat is het aardig maar niet bijzonder.

Maar geleidelijk slaat de film toch om en wordt het een stuk leuker waar nog steeds gezocht wordt naar een extra bandlid, maar vooral het werk dat Kevin verzet achter zijn drumkit erg fijn is om te zien en te horen waar ik altijd erg geïnteresseerd ben in drumwerk. Grappige momentjes zijn het nieuwe kapsel van Hunter die wel degelijk veel van Jason Newsted heeft, maar ook dat Kevin bij de andere band invalt en serieus aan die facebookreels doet denken van een over qualified drummer op een kinderfeestje, of anders wel de verandering van bakvis Emily naar Gothqueen. Ook nog wel leuk het verschijnen van een viertal bekende artiesten in de vorm van Scott Ian, Kirk Hammett en Tom Morello waar ik de vierde man niet echt ken als een soort van moraal kompas.

Ondanks Hunter en zijn vervelende gepreek bouwt de film vervolgens toch op naar een meer dan leuk einde waar men helemaal los gaat op het podium als één of andere Goth/Metalband waarbij de toko bijna afgebroken wordt die daarna niet helemaal afloopt zoals gehoopt maar wel een leuke revanche in zit. Een hoogvlieger was Metal Lords niet bepaald maar smakelijk voor een keer absoluut wel.

De derde film van deze dag betrof Shakespeare In Love. Had ik daar zin in? Geen moment, want het is mijn ding niet want het spreekt me niet aan, een droog kostuum drama enzovoort. Waarom ga ik het dan toch kijken? Omdat de film in het jaar 1999 de Oscar won voor beste film terwijl ook Saving Private Ryan en mijn favoriet The Thin Red Line meedongen voor die titel. Tja, dan moet ik toch zien waarom...en zoals te verwachten is dat beeld achteraf dubbel.

De opening is best nog wel humoristisch te noemen met Henslowe in het nauw en wat meteen opvalt is toch de gigantische cast voor deze film, want buiten de kennis van de spelers die nog niet in beeld geweest zijn hebben we hier ook alweer twee redelijke zwaargewichten in de vorm van Wilkinson en Rush en daarmee niet de slechtste acteurs. Afijn, er vormt zich iets van een afspraak rond een toneelstuk wat opgevoerd gaat worden, met een behoorlijke recette in het vooruitzicht, het enige probleem wat daarna al snel opdoemt is dat het toneelstuk nog schreven moet worden en de beoogd schrijver in de vorm van Shakespeare op zwart zaad zit en een Muze nodig heeft, tja... Niet bepaald een verhaal waar mijn hart sneller van gaat kloppen, maar het moet gezegd dat er redelijk wat humor voorbij komt, ook goed geacteerd wordt, de soundtrack toch echt wel sterk is en het tijdsbeeld echt wel prachtig is. Zo is het einde van de film met ontknoping van Romeo en Julia en de schok die dat te weegbrengt bij het publiek ook erg mooi gevangen.

Maar met alle respect is dat wat mij betreft toch te weinig voor een geslaagde film. Fijn te weten dat er voor de echte purist en Shakespeare kenner kennelijk heel veel grapjes een teksten te genieten zijn uit het echte werk en in het script verwerkt zijn, maar helaas kan het gepeupel daar niets mee die dat niet leest. Voor de vorm is dat leuk, maar in werkelijkheid kunnen weinig mensen dat begrijpen of waarderen. Wat er verder dan overblijft is dan toch een film die eigenlijk veel te lang duurt, Shakespeare heeft kennelijk snot in zijn ogen dat hij Viola niet herkent in de jongen, is het zo nu en dan een en al kolder, overacting en gedoe dat ongetwijfeld bij de tijd en het gewenste beeld hoort, niet te vergeten natuurlijk relationele besognes met kapers op de kust. Had ik al gezegd dat de film te lang duurt voor de uiteindelijke boodschap...?

Afijn, nee dit was not my cup of tea, en als dat script dan zo goed in elkaar zit met al die grappen en verwijzingen naar Shakespeare's echte leven en werk dan zal dat ongetwijfeld heel goed gemaakt zijn. Toch zal ik het altijd een schande vinden dat The Thin Red Line geen enkele van zijn Oscar-nominaties heeft weten te verzilveren te beginnen met beste film, maar dat is mijn mening. Shakespeare In Love krijgt een voldoende en daar is alles meegezegd.

De tweede stap in de filmmarathon betrof deze Splash wat een maar al te bekende titel is en ik al reeds gezien had toen de film in de jaren '90 op tv verscheen. En met wat ik er nog van wist verwachte ik er allerminst een topper van maar wel iets met een bepaald gevoel, een gunfactor, en dat kwam wel redelijk uit.

Het verhaal rond Allen is maar al te duidelijk met op jonge leeftijd een kennismaking en 20 á 30 jaar verder een heuse reddingspoging. Maar wie is toch die bijzondere en vooral mooie dame, iets dat ook de grote vraag is voor Allen die dacht nooit gelukkig te gaan worden in de liefde maar nu toch plots halsoverkop is. Het is het startpunt van een aandoenlijk en lieflijk verhaal met een prima chemie tussen Hannah en Hanks waar natuurlijk Daryll Hannah betoverend is als zeemeermin Madison.

Verder wordt het geheel een beetje opgeleukt met wat kleine humor en grapjes zoals het weg smokkelen van Madison uit het instituut, Freddie die zowel jong als oud en lel kleingeld laat vallen om onder rokjes te kunnen kijken, of alle 'aardse' dingetjes waar Madison aan went gedurende haar solo zwerftocht door de stad. Daar staat tegenover dat de onderzoeker erg irritant is maar die krijgt zat klappen ter vergelding. Top is het allemaal niet maar een aandoenlijke film met gunfactor is het wel degelijk. Leuk weer eens gezien te hebben al was het alleen maar vanwege de fantastische Daryll Hannah.

Voor de tweede keer deze vakantie aan de film marathon te beginnen met deze Enigma uit '82 die ik bij de kringloop had opgevist. En ik had er werkelijk geen idee van of het iets was buiten de meer dan behoorlijke cast. En eerlijk gezegd bleek het allemaal niet zo heel erg goed wat het stemgemiddelde al verraad.

En ansich lijkt het nog niet zo verkeerd, een onheilspellende soundtrack en de achterdocht van karakter Alex terwijl hij naar huis loopt. Maar dit neemt al snel een verkeerde richting, want hoe dom die paranoia in zijn eigen huis met dingen die hij zelf veroorzaakt heeft druppende kraan of het pak achter het douchegordijn, of dat CIA volk wat opeens uit lucht komt vallen en hem probeert te verzuipen is zijn eigen badkuip om hem vervolgens te rekruteren. Lekker logisch allemaal. Dan de bewering dat er een chip zat in de enigma van de Duitsers gedurende de Tweede Wereldoorlog, dat was volgens mij toch gewoon rotor techniek hoor. Wat zich daarna ontvouwt is een vrij standaard verhaal met verschillende partijen die elkaar te slim af willen zijn, romantische besognes met de nodige andere offers. Is het heel slecht? Dat wellicht niet eens, maar verder is het verre van onderscheidend of bijzonder.

Aardig is dan wel weer het plot dat men de chip wil stelen en dat dit moet mislukken om de Russen ervan te overtuigen dat men niet al lang meeluistert. Maar buiten een uitstekende Sam Neill piept en kraakt het aan alle kanten zoals wanneer Alex de schroeven niet terug monteert als ie de chip heeft verwisseld, domme continuïteitsfout wat dat betreft. Of de gevangenis waar hij Karen bevrijdt waarbij het lijkt of men in een inrichting zit. Wel aardig is dan weer dat Alex zich toch kennelijk overal naar binnen weet te bluffen. Maar goed, op dat moment is allang duidelijk dat deze Enigma verre van een hoogvlieger is en dan ook geen voldoende gaat krijgen.

Maandagavond even aan de slag met deze The Promised Land ook wel Bastarden genoemd. Deze had ik een tijdje terug al opgenomen, was even in de veronderstelling dat dit Riders of Justice betrof, maar een goede Mads Mikkelsen bevalt altijd wel dus kom maar op. Toch bleek dit wel een vrij zware en stroeve film te zijn

De tijd en omstandigheden zijn maar al te duidelijk eind 18e eeuw met armoede en veel ellende en het gedurfde plan van officier Kahlen om grond te ontginnen in Jutland. En dat blijkt niet het gemakkelijkste plan waar het harde tijden betreft, dingen zelden uitpakken zoals men wil, het een leven vol ontbering en kou betreft en ook nog eens veel tegenwerking ontvangt. En die tegenwerking ontvangt men vooral van een een of andere landeigenaar genaamd De Schinkel wat een erg duister en vervelend individu blijkt die ver gaat om Kahlen en zijn medewerkers/volk weg te jagen.

En zo blijkt de film veel ingrediënten te hebben, is de soundtrack van het epische soort, lijkt het een meer dan behoorlijke productie, zit het filmisch en cinematografisch ook goed in elkaar met prachtige beelden, maakt de cast er het beste van, is Mikkelsen goed als altijd en dat geld ook zeker voor Simon Bennebjerg die de sadistische De Schinkel overtuigend neerzet. En vooral in de tweede helft lijkt de temperatuur van de film te stijgen met een grimmige machtsstrijd, met moord, sterke geweldsmomenten en confrontatie met de bad guy.

Maar helaas is het toch niet alleen de zon die schijnt, want het eerste uur voltrekt zich toch vrijwel tempoloos. Er zit weinig gang in het geheel en het eerste uur sleept zich dan ook moeizaam voort dat ik vrij veel moeite moet doen om de aandacht er een beetje bij te houden. En zelfs als de verandering plaatsvindt in het tweede uur is het nog steeds zo zo. Bastarden krijg dan ook een voldoende maar dat is dan ook puur omdat het op zich kwalitatief een goede film is, ik persoonlijk vond er geen doorkomen aan.

(reactie op ander bericht)





Vrijdagavond even voor de herkijk van deze Nosferatu vooral omdat ik me weinig meer van de film kon herinneren en niet op mijn best was die avond en er zodoende ook niet veel van meekreeg. Hoewel ik op gevoel wel een redelijke inschatting gemaakt had zag ik dat alleen nog maar meer bevestigd nu ik beter mijn hoofd erbij kon houden.

Zoals we gewend zijn van Eggers is het visueel technisch om door een ringetje te halen, is de film van begin tot het eind sfeerschepping 2.0 met een fantastische soundtrack en zijn het vooral de kleine dingetjes die het doen en die me nu nog meer opvallen. Zoals bijvoorbeeld het deurtje van de koets die uit zelf open gaat en hoe Thomas de koets praktisch wordt ingezogen of de sfeerschepping in het kasteel. Tevens is er de masterclass van Lilly Rose Depp die soms op het onwerkelijke en ongemakkelijke af is. Daar staat tegenover dat de minpunten ook blijven staan in de vorm van een lichtjes tegenvallende chef engerd. Maar zoals reeds gezegd bevestigde film zich alleen nog maar verder, een cijferverbetering zit er echter niet in, nog niet....

De afsluiter van afgelopen donderdag vond ik in deze documentaire over het Dyatlovpass Incident. Sowieso is een knappe film over dit onderwerp al lastig te vinden waar één van de weinige de losse adaptatie en niet zo heel goed beoordeelde versie van Renny Harlin is. Daarom was ik erg blij deze documentaire te vinden die meer dan voldeed.

Een opzienbarend verhaal is het op zijn minst, de groep over het algemeen ervaren bergbeklimmers/hikers, later teruggevonden onder mysterieuze omstandigheden met bijzondere en soms gruwelijke verwondingen. Wat in hemelsnaam gebeurde er die nacht daar in dat bos? Één van de eerste dingen door de documentairemaker genoemd is de zogenaamde geheimzinnigheid van de KGB. Iets dat overigens niets hoeft te zeggen, want het is namelijk Rusland, en betrokkenheid of niet, dat is gebruikelijk binnen dat land. Neem bijvoorbeeld de zaak Tsjikatilo die in alle geledingen ontkent werd, want een seriemoordenaar was een westerse en decadente ziekte, zoiets gebeurde niet in het sociale paradijs genaamd Rusland. Maar buiten dat vooral terug naar de zaak zelf, de groep onderweg door de sneeuw, een kampement, vermist, gevonden, een beeld van totale verwarring en raar gedrag en vervolgens net zulke bizarre als gruwelijke ontdekkingen aan de negen gevonden lichamen.

En wanneer het onderzoek start regent het al snel geheimzinnigheden maar ook tal van theorieën waar de KGB en patholoog-anatoom maar wat graag weinig ruchtbaarheid geven aan de verminkingen en gooien het op een lawine wat natuurlijk kolder is, daarnaast is het opmerkelijk dat er al een zaak aangemaakt is voor de uiteindelijke vermissing, maar dat blijkt een administrative fout. Zo verschillen ook de meningen of de tenten nu van binnen of buiten zijn opengesneden en is de rol van het Mansie volk ook mysterieus te noemen waar ze zichzelf regelmatig tegenspreken over heilige plekken en/of voorwerpen. Maar wie denkt dat het niet gekker kan zal weldra verrast worden want het kan nog gekker zonder dat we veel wijzer worden mede door een tweetal mysterieuze foto's en radioactieve kleding.

Want niet alleen rept men van Yeti, tevens wordt een theorie over aliens aangedragen. Iets aardser maar net zo goed niet heel aannemelijk is het idee van een militair experiment waar men getuige van geweest zou zijn of slachtoffer werd van een of andere 'fallout'. Dit zou ook verklaren waarom er radioactiviteit gemeten werd, van de andere kant is eenvoudig te herleiden dat een van de doden tot de 'cleanup-crew' behoorde van een reactor ongeluk genaamd de Kyshtym disaster in '57. Hebben we het al gehad over Amerikaanse spionnen? Want ja die zijn ook overal. En dan heb je nog wat simpeler dingen zoals een moordenaar, sneeuwgekte of inderdaad een lawine en dat men opgekauwd is door een paar wolven, maar goed dat is het natuurlijk niet.

Reëler en logischer is dat de Mansie er wel degelijk mee te maken hebben, en anders wel een specifieke groep Khanty omschreven als gewelddadig en weinig sociaal die niemand op hun terrein wensen. Maar zelfs dan zijn er nog vraagtekens, de tenten waren in rustige tred verlaten, dan was dat wel haast onder dwang. Maar waarom waren er dan weer twee in de gelegenheid om de andere kant op te lopen? En waarom waren er maar een paar ernstig verwond en verminkt? Ondanks het gevonden riempje wat sterk doet denken aan Khanty betrokkenheid blijkt de zaak dan nog verder van opgelost en nog steeds mysterieus. En dat laatste zal het ook altijd wel blijven, want zoals de betere en grotere mysteriën gaan we hier ook geen passende antwoord op krijgen en zal het altijd gissen blijven. Desalniettemin was dit een uitstekende documentaire waar ik van begint tot het einde ademloos naar heb zitten kijken die ik dan ook goed ga belonen.

Met Die Wannseekonferenz aan de vijfde film van de dag waar ik het onderwerp oorlog tijdens de marathon van donderdag nog niet gehad had en de vergadering aan de Wannsee een uitermate interessant onderwerp is met de film Conspiracy uit 2001 als meest bekend. En dat is een prima film, en dan is de vraag wat een remake, of anders gezegd, productie van Duitse makelij gaat doen en eventueel meer biedt. En dat bleek toch tegen te vallen...

Dus vort met de geit waar de aanloop niet veel anders is met personeel dat de vergadering voorbereid waar vooral Müller de genodigden ontvangt waar het in de 2001 versie toch Eichmann is die veel voor het licht treed en de credits ontvangt voor de organisatie. En er zijn meer verschillen om dat meteen maar even te benoemen met betrekking tot Eichmann en Müller waar het Müller is die naast Heydrich zit en veel aan het woord is terwijl die rol in 2001 meer voor Eichmann was weggelegd, maar dat zijn details waar het verder toch vooral wachten is op de aankomst van 'het blonde beest' en de vergadering zijn aanvang kan nemen. Interessant zijn toch zeker feitjes die vermeld worden zoals dat de treinen beide kanten op gebruikt worden met de aanvoer van dwangarbeiders en de afvoer van Joden. Bovendien zien we op ijskoude wijze de methodische planning en uitleg van de te volgen uitvoering van de Endlösing.

Maar toch heb ik het niet met deze film. Sowieso zal het moeilijk zijn om acteurs te vinden die voor Heydrich en Eichmann door kunnen, toch lijken deze twee mannen er totaal niet op. Dan leken Tucci en Branagh in de Engelse versie nog beter, Buhler, Müller en Freisler zijn dan wel weer een goede match. Maar dat is niet het grootste probleem van de film waar de film vooral traag aanvoelt, buitengewoon saai is en daarmee ontzettend droog en taai blijkt te zijn. Uiteraard zijn het Duitsers en het idee is natuurlijk hoe dit besproken en gepland wordt in alle Duitse zakelijkheid. Toch geeft het voor mijn gevoel weinig om naar te kijken waar Conspiracy juist wel een bepaalde pit en uitstraling heeft, zo hebben de acteurs en karakters ook meer charme vooral in het geval van Heydrich en Eichmann. Iets wat ik in deze Duitse versie toch wel erg mis.

Ik kan dan ook niet anders concluderen dan dat deze versie van de Wannsee best wel degelijk te noemen is maar daarnaast vooral toch een beetje teleurstelt. Een voldoende kan er nog wel af maar deze film kan zich niet meten met de Engelse versie uit 2001.

De vierde film van de dag betekende even griezelen op Netflix met deze Fright en daarmee dacht ik toch serieus een film van een bepaald niveau te hebben. Bovendien dacht ik dat de blonde kinderoppas Sharon Tate was maar dat geheel terzijde zijde, want dat maakt verder niets uit.

Het verhaal is duidelijk rond de jonge dame in kwestie die een avondje komt oppassen voor de neurotische Helen en vrij snel daarna zelf ook erg schrikachtig wordt. Aanvankelijk lijkt het nog mee te vallen wanneer het vriendlief blijkt te zijn die om het huis spookt en zoals praktisch in iedere horror film met een oppas zin heeft in een verzetje maar vervolgens een blauwtje loopt. En eerlijk gezegd is er geen klap aan die eerste fase hoewel Suzan George en natuurlijk Honor Blackman twee prachtige dames zijn om te zien.

Als al het domme en vervelende gedoe met het vriendje dan eindelijk achter de rug is en er ander gevaar dreigt lijkt de film zichzelf op te richten maar dat is van kort duur waar de film toch vooral in een enorme chaos uitmond. Aardig is op zijn minst dat de psychotische Brian Amanda aanziet voor zijn ex-vrouw Helen en is het best knap hoe hij zich naar binnen liegt als zijnde een buurman. Opvallend maar verder niet heel erg belangrijk zijn foutjes zoals de politie die in het donker zonder verlichting rijdt.

De film moddert vooral door en mond daarna uit in een ronduit chaotische finale met heel veel geschreeuw dat ik bij mezelf denk of dit ook zo snel mogelijk afgelopen kan zijn, en gelukkig duurt het daarna ook niet lang meer en snap ik best dat deze film niet heel goed gewaardeerd wordt. Eindresultaat is dan ook geen voldoende.

Derde film van de dag betrof deze Grimm van de hand van Alex van Warmerdam, en hoewel ik de film niet kende trok de naam van de regisseur dan toch een beetje aangezien ik De Noorderlingen erg goed kan waarderen. Maar zoals zo vaak bieden eerdere ervaringen geen garanties want dit was toch wel een hele rare film waar ik eigenlijk niets mee kon.

We volgen dus Jacob en Marie achtergelaten in het bos door hun vader, vanaf daar begint een overlevingstocht die hun langs een knettergekke boer een dolle boerin leidt, criminaliteit en prostitutie tot gevolg heeft, het tweetal helemaal tot in Spanje brengt waar ook nog weer het nodige gebeurd op relationeel vlak, criminaliteit en vlucht. Het verhaal is daarmee op zijn zachtst gezegd best wel bijzonder toch is het vooral de van Warmerdam uitstraling die wel herkenbaar is in de zin van kleuren, aankleding, dialoog en vooral de kenmerkende bevreemdende sfeer.

Toch blijft vooral de vraag wat nu eigenlijk de bedoeling is van deze film, want kan ik er niks mee en het kan het me niet boeien. Het concept zal denk ik een mix tussen Hans en Grietje in een modern jasje met de nodige crimi en road movie elementen voor moeten stellen. Oftewel geen broodkruimeltjes maar prostitutie en moord, het is weliswaar een stuk realistischer dan een heks met een peperkoekhuisje maar het waarom wil bij mij niet binnenkomen. Buiten dat is het moment waarop Jacob de boer en zijn vrouw uitschakelt zo kolderiek dat ik de film vanaf daar al amper meer serieus kan nemen. Dan zijn er nog tal van andere werkwaardige momenten zoals een oudere man met sambaballen wat veel te lang duurt, of dat Jacob en Marie zomaar Spaans kunnen spreken, dat hebben ze zeker op de basisschool geleerd. Zo'n beetje het enige pluspunt is Halina Reijn te noemen die er bij het was ophangen zinneprikkelende uitziet in haar ondergoed. Ik zou zeggen doe mij zo'n wasvrouw.

Buiten dat was dit een vieze tegenvaller ondanks dat de film gemiddeld een voldoende scoort op MovieMeter, desondanks was het verre van my cup of tea. Snel op naar de volgende.

Tweede film van de dag betrof deze Turner and Hooch die ik in het verleden wel eens heb gezien en toen was het een vermakkelijke film. Hedentendage heeft de film op zich nog steeds zijn momenten maar ook zijn zwakke punten.

Het verhaal is in die zin aan de gemakkelijke kant met de punctuele bijna dwangmatige Turner die tegen zijn zin in opgescheept raakt met de kwijlende en ongeleide Bordeauxdog genaamd Hooch. Zijn baasje is omgelegd en de hond zou een getuige kunnen zijn terwijl het asiel de hond onhandelbaar vind waarop het merkwaardige tweetal Turner and Hooch geboren is, en uiteraard ligt het voor de hand dat vooral Turner aan het enorme beest met zijn slechte manier moet wennen.

In het vervolg van de film zien we vooral veel capriolen en stunts waarbij de hond vooral veel kapot maakt en hij Turner tot wanhoop drijft. An passant is er immers ook nog een moordzaak op te lossen wat tevens zo chaotisch verloopt met veel bemoeienis van de hond. Verder is het geheel vooral een toneel waar de jonge Tom Hanks met zijn typische driftbuien helemaal zichzelf kan zijn, de hond overal een takkezooi van kan maken maar draait het natuurlijk ook om de band die tussen het merkwaardige tweetal groeit.

Turner and Hooch is regelmatig aan de flauwe kant, desondanks heeft de film een bepaalde gunfactor vooral wanneer de twee elkaar beter aan beginnen te voelen met momenten die voor iedere dieren eigenaar herkenbaar zullen zijn en is het allemaal best vermakelijk zonder dat dit ergens top wordt.

Vandaag, donderdag dus, even tijd voor een film marathonnetje en daarmee trapte ik af met deze Angie die ik dinsdag nog tegenkwam bij de kringloop. Een maar al te bekende titel die in '94 veel aandacht kreeg in de filmbladen en filmprogramma's, maar daarmee ook een film die verder weinig op TV komt and mij verder volslagen onbekend is. Dus toch maar eens proberen, en het bleek niet geweldig maar heel slecht was het ook niet.

Het verhaal van Angie wind er in die zin geen doekjes om rond het karakter dat terugkeert van een kindertehuis waar een eerlijk en normale leven de wens en gedachte is maar ver van de realiteit blijft met een getroubleerde moeder/dochter relatie en een broer in de criminaliteit. En zoals men dan zegt; het bloed kruid waar het niet gaan kan met Angie die langzaam het criminele circuit ingezogen wordt met net zo'n opvallende incestueuze relatie met broerlief die op zich wel gewaagd is voor mid jaren 90.

Verder valt de cast op met heel veel bekende gezichten, is het ook opvallend dat dit Rottgering's enige film blijkt te zijn, ik kan namelijk verder niets van deze actrice vinden, en valt voor mij het tijdsbeeld heel erg op met de auto's, gebruiksvoorwerpen, merknamen en algehele aankleding. Zoiets is dan toch weer een katalysator om na te denken over jezelf in 94, wat je deed enzovoort, hoe het leven er toen uit zag. Verder heeft de film enkele minpunten in dat er niet altijd even goed geacteerd wordt, is het wel een beetje overdreven en cliché dat niemand te vertrouwen is of anders wel een viespeuk is, en dat het een beetje doodslaat richting het einde. En zo blijkt Angie toch vooral een redelijke film voor een keer maar komt verder totaal niet in de buurt van een bovengemiddelde waardering.

Maandagavond wel even zin in iets bijzonders en daarbij viel de keuze op deze Weapons aangeboden door Pathé. Inmiddels had ik er al iets over gelezen en waren er verscheidene artikelen dat de film goed was ontvangen, en deze film sloeg dan ook de spijker precies op de kop want dit was helemaal mijn ding.

De opening is op zijn zachtst gezegd bijzonder, en het beginpunt met de vermiste kinderen, hoe ze op de schaarse beelden verdwijnen, zijn met de gespannen voorlichtingsavond en lerares Gandy vol angst en twijfel met een paar behoorlijke schrikmomentjes meteen al van een bepaald niveau met een aparte prikkel. Wat het ook is, binnen Maybrook is het niet helemaal pluis waar de grootste vraag toch is waar die kinderen nu eigenlijk gebleven zijn. Die vraag luidt in dat zowel lerares Gandy als schoolhoofd Miller en de verontruste vader Archer op zoek gaan naar antwoorden en allemaal bij hetzelfde uitkomen, namelijk het huishouden van het enige overgebleven kind Alex Lilly. Maar wat daar aan de hand is laat zich uiteindelijk nog niet zo gemakkelijk raden.

En dit mysterie ontvouwt zich steeds verder in verschillende chapters, verder niet geheel chronologisch, en wat vind ik het een tof sfeertje met een keigave soundtrack waar steeds vreemdere dingen gebeuren en de film in die zin steeds bevreemdender wordt met rare verschijningen, een mysterie dat zich niet gemakkelijk laat raden, vreemd gedrag, behoorlijke schrikmomentjes zoals bij het tankstation en ook wel een beetje gruwel. Het lijkt er sterk op dat mensen overgenomen worden en als wapen in worden gezet met als kenmerk het vreemde loopje met de armen niet echt in de lucht maar wel los van het lichaam alsof je vliegtuigje speelt. Spil en terugkerende basis lijkt het gezin Lilly waar vervolgens een bizar verhaal ontstaat rond Gladys en het ontstaan van alle ellende.

En zo werkt Weapons naar een op zijn zachtst gezegd bijzondere uitleg en finale toe waar ik gekluistert zit aan de buis en helemaal op ga in dit bijzondere verhaal en buitengewoon sterke sfeer. Deze film heeft dan ook geen moment teleurgesteld, is zowel spannend als kostelijk en kan rekenen op een erg goed cijfer van mijn kant.

Zondagavond klassiekeravond bracht The Hustler die ik op de gok meegenomen vooral vanwege de naam Paul Newman die ik altijd wel waarderen kan. Toch is dan altijd de vraag hoe zo'n film gaat vallen en op dat vlak bracht klassiekeravond al regelmatig tegenvallers maar daar behoorde deze The Hustler zeker niet toe.

Het verhaal is duidelijk rond Fast Eddie die gedurende de opening in de diner samen met zijn partner op briljante wijze een slaatje slaat uit de plaatselijke door zich als dronken voorbijgangers voor te doen die domme wedjes afsluit. Daarmee is de naam, de handel en werkwijze wel duidelijk wat deze mannen betreft die biljartzalen afstruinen op zoek naar gewillige slachtoffers. Toch heeft Fast Eddy ook andere plannen met een confrontatie gericht tegen Minnesota Fats, en daarmee een van de beste straight pool spelers van het land, en tevens daarmee een wedstrijd die toch niet uitpakt zoals gepland die de wereld van Fast Eddy redelijk doet schudden.

Dan is de vraag hoe interessant een film kan zijn die over pool gaat, en dat blijkt behoorlijk boeiend, vooral hoe Paul Newman speelt en zijn karakter neerzet en wordt de wedstrijd tegen Minnesota Fats op fraaiewijze neergezet. Daarnaast zijn het van die kleine dingetjes die de echte kwaliteit herbergen, de aankleding, de figuranten, bepaalde trekjes, maar vooral kleine dingetjes zoals Fast Eddy die even met zijn keu of een bal het laken test. Desondanks slaat de film wel een beetje dood in het middengedeelte waar de moeilijke relatie met Sarah net iets teveel tijd opslokt terwijl je hem toch liever gewoon in de biljartzaal ziet. Erg goed en interessant is dan weer de onvermijdelijkheid van slecht volk, slechte keuzes, en rekeningen die op pijnlijke wijze vereffend worden. Het wachten is uiteindelijk op een revanche tegen Minnesota Fats.

En zo boeit The Hustler van begin tot eind ondanks de mindere fase in het midden en is toch alleszins een meer dan prima film te noemen.

Tijdens de pauzes op het werk maar eens aan de slag met The Blues Brothers waar onder verschillende collega's veel animo was om deze eens in te starten. En voor mij was het ook alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien had, de film bij de kringloop tegenkomen was het enige wat nog nodig was voor een kijkbeurt.

Afijn, het verhaal is duidelijk met Jake die uit de gevangenis komt en opgehaald wordt door zijn broer waar hun voormalig weeshuis financieel op omvallen staat en de enige oplossing het bijelkaar brengen van de band is met het optreden van hun leven. Logisch? Mwoah. Gemakkelijk? Nee. Subtiel? Geen moment. Vermakelijk? Dat zeker. Zo is het standje dat de heren krijgen van de pinguin meer dan kostelijk, slaan de aanslagen van de mystery woman eigenlijk nergens op en zijn de vele cameo's van onderandere Ray Charles en Aretha Franklin best leuk, komen er nog wat andere gezichten voorbij zoals John Candy en Carrie Fisher en tilt het op van andere muzikanten zoals Chaka Khan, James Brown en James Lee Hooker.

Toch lijkt het belangrijkste van de film om van iedere mogelijke situatie of scene een zo groot mogelijke bende te maken, of dat nu het eerste optreden is achter het kippengaas, de aanslagen van de mystery woman met haar weinige halve maatregelen zoals het opblazen van een compleet gebouw, de achtervolging door het winkelcentrum, of de finale met het bezoek aan het belastingkantoor, alles moet kapot en naar de tering en het liefst zo idioot mogelijk. Het maakt begrijpelijk dat de film maarliefst 27 miljoen gekost heeft en met een opbrengst van het vijfdubbele een behoorlijk succes was.

Tegenwoordig zou deze kolder niet meer door de beugel kunnen en onacceptabel zijn, maar in het tijdsbeeld van toen met een hele grote gunfactor, plus dat de film van begin tot einde swingt, is dit toch een meer dan leuke film.

Zaterdagavond na een beetje visite aan de slag met deze Mortuary die ik enkele weken terug bij de kringloop had opgepikt en vooral had meegenomen vanwege de naam Tobe Hooper. En zoals andere comments al vermelden is de naam van de regisseur een mooi lokkertje, waar hij wel degelijk de regie in handen had, maar het eindresultaat is bar en boos.

Het verhaal is duidelijk rond het gezin dat komt wonen in de nabijheid van het mortuarium vanwege het werk van moeder en het is vrij snel duidelijk dat het niet helemaal pluis is onder het huis of op het kerkhof en uiteraard is het wel nieuwsgierigheid wat het is en wat er nu precies gaat gebeuren. De setting en aankleding lijken nog wel oké, zo is het huis en het mortuarium ook best goed gestyled, is de soundtrack ook best oké en hebben we in de vorm van Courtney Peldon en vooral Alexandra Adi best nog wel iets leuks om te kijken.

Maar dat is het verder wel in een film die ronduit waardeloos genoemd kan worden. Spannend wordt het geen moment, is het soms zelfs te flauw voor woorden, wordt er vaak erg slecht geacteerd, is het eerste half uur á drie kwartier veel te lang waarin er helemaal niets gebeurd, zijn er nog enkele dood irritante karakters zoals de eigenaar die het gezin staat op te wachten in de opening van de film en kan op een gegeven moment de film mij niet snel genoeg afgelopen zijn. Kortom waardeloos, tijdverspilling, snel op naar wat anders.

Vrijdagavond aan de slag met deze Solaris waar je dan toch nieuwsgierig bent hoe deze zich verhoudt tot het orgineel. Kanttekening is wel alvast dat ik na twee kijkbeurten weinig heb met het orgineel van Tarkovski waar ongetwijfeld heel veel inzit qua gelaagdheid en de film cinematografisch ook het nodig heeft maar bij mij niet aanslaat. En dat blijkt bij deze remake niet anders.

Het verhaal is bekend met de problemen op een ruimtestation waar psycholoog van dienst Kelvin heen mag terwijl hij zelf ook het nodige aan problemen meesleept. Opvallend is dat de film sowieso erg is afgeslankt dat terwijl Soderbergh niet bepaald van de korte films is. Buiten dat is Clooney prima, vind ik Ulrich Tuker altijd wel goed en is McElhone fraai voor het oog. Ander pluspunt is toch wel het visuele vlak waar de ruimte met het station en anomalie of zonnestorm er geweldig uitziet net als prachtige soundtrack van Cliff Martinez.

Maar het zijn slechtst minimale minpunten in een film die ondanks de ingekorte lengte minstens zo traag en langzaam is. Jeremy Davies staat zoals gebruikelijk garant voor de irritatie die hij altijd is en wil het gewoon niet boeien vanaf het moment dat Kelvin met zijn eigen demonen geconfronteerd wordt waar het verhaal sleept en sleept en nergens een moment spannend wordt. Buiten dat lijkt de film over iets heel anders gaan wat logisch is want Solaris uit 1972 zou over de onderdrukking van het communisme gaan wat in deze setting niet van toepassing is. Dit lijkt eerder over loslaten en mischien reïncarnatie te gaan.

Niet dat dit meer veel uitmaakt want halverwege heb ik de film lang afgeschoten als saai en niet boeiend en gaat het geheel dan ook geen voldoende krijgen. Want mij nog rest is een gang naar de boekenmand waar het boek van Stanislaw Lem in ligt, driemaal is scheepsrecht zeggen ze dan...

Op nieuwjaarsdag even gaan zitten voor deze 8 Mile die ik opgenomen had van tv en waar ik toch wel eens nieuwsgierig naar was want hij wordt niet heel onverdienstelijk beoordeeld. Toch bleek het niet aan de verwachtingen te voldoen en was ik er weinig van onder de indruk.

Het verhaal is maar al te eenvoudig met white boy Bunnie Rabbit die het in zich zou hebben om het als rapper te maken, en net als de gemiddelde ouders van een tiener in een Talent Show zijn de kameraden het meest overtuigd van Rabbit zijn kwaliteiten. Want als hij zich vervolgens moet tonen tijdens een eerste rap-battle laat hij het af weten. Tot daar op zich niet oninteressant maar dat wordt het daarna wel al heel snel met een veel te cliché beeld van de achterbuurten van Detroit, het groepje vrienden met stereotype gedrag of anders wel de moeilijke relatie met zijn moeder, haar vriendje, en zijn dochtertje. In feite is het zo uitgekauwd dat er amper smaak aan zit, en eerlijk gezegd wilde ik de film zien voor de muziek en de rap-battles. Maar in dat geval kom je toch vrij bedrogen uit...

Het is op zich wel begrijpelijk dat men dit in een soort van opbouw tot het laatste bewaard maar in feite is het ook het enige dat de film te bieden heeft. Want zoals reeds gezegd is de rest te cliché voor woorden en ervaar ik dat groepje waar Rabbit bij hoort als kinderlijk en een hoop gedoe, joh wat een flauwekul allemaal. En in dat kader is het lang wachten op die rap battles waar gelukkig Brittany Murphy nog een behoorlijk pluspunt is. Zijn dan eindelijk die rap battles aan de beurt stijgt de film subiet qua indruk en interesse want die zijn uitermate scherp en humoristisch, net als het goede nummer Lose Yourself.

8 Mile heeft ontegezegelijk enkele hele goede punten maar als eindproduct is het wel heel erg mager waar je dus juist voor bepaalde dingen kijkt die pas op het allerlaatste moment komen. Het maakt 8 Mile in de basis tot een oninteressante en nietszeggend film waar best wel iets meer in had kunnen zitten.

Nieuwjaarsdag nog even wat bankhangen met onderandere deze Hudson Hawk die ik heel lang geleden al eens zag ergens in de jaren '90. En waar klasgenoten het een hilarische film vonden snapte ik de drukte niet zo en is mijn mening wat dat betreft nog weinig veranderd en las ik zelfs dat Bruce Willis dit een van zijn zwakste films vindt.

De intro rond alle uitvindingen van Da Vinci doet nog denken dat het een film met meer inhoudt is dan het gaat zijn en kan het geheel zeker rekenen op een goede cast. Behoorlijk trouwens ook de goede grap over de lach van de Mona Lisa. En heel even krijg ik een beetje een Blues Brothers gevoel als Eddy opgehaald wordt na vrijlating door zijn partner in crime Tommy. Buiten dat lijkt men wel het plan te hebben om van dit geheel iets heel erg stylish en gelikt te maken, en is Andy McDowell leuk voor het oog.

Maar buiten dat presteert deze Hudson Hawk toch vies onder de maat waar de Mayflowers een afstotelijk en doodirritant stel zijn en vooral niet grappig, net zo dom en flauw zijn de handlangers van Kaplan met de snoepnamen, is dat terugkerende gelul over muzieknummers en de lengte daarvan slap en het zingen zelfs teenkrommend. En zijn er zelfs bij bepaalde momenten geluiden toegevoegd zoals de reddingsboei die om een antenne geworpen wordt, en dat maakt het geheel nog cringer dan het al was. Kan dat? Ja, dat kan.

Hudson Hawk kan dan ook niet anders omschreven worden als ontzettend flauw, slap en wellicht een typisch jaren '90 product wat dat betreft. Goed, snel op naar de volgende film en dit is het vergeten wel waard.

Afgelopen maandag de lijn van kerstfilms nog even doorgetrokken waarbij deze The Grinch op Netflix in beeld kwam. En deze 'kinderfilm' zag ik al eens hoewel ik daar weinig meer van wist, desalniettemin is The Grinch een uitermate vermakelijke film.

Een fantasiewereld dus, met de 'Who's' die ieder jaar een groot feest van kerst maken wat op de zenuwen van de plaatselijke outcast werkt. Opvallend van meet af aan de zorg en tijd die er in dit product gestoken is want het ziet er vanaf de eerste minuut geweldig mooi uit in de vorm van decors, aankleding, details en is vooral ook heel kleurrijk. Buiten dat zijn de karakters lekker vet aangezet met het nodige aan, wellicht brave maar wel vermakelijke, humor zoals Martha May en haar lichtjeskanon. Dat het allemaal wel wat zoetsappig is, en wellicht voorspelbaar, deert mij in dit geval niet zo.

Want Carrey overtuigd met een rol die hem op het lijf geschreven is met zijn goed gecoached hond en is Cindy gelukkig niet heel vervelend als kind in een leading rol want dat gebeurt regelmatig dat zo'n kind te druk en aanwezig is. Buiten dat is het wel een verrassing hoe Cindy, actrice Taylor Momsen, er tegenwoordig bij loopt en uitziet, daar is het brave ook wel een beetje af. Maar goed, terug naar de film waar de grot en gewoontes van The Grinch ook leuk en mooi gemaakt zijn en het geheel vooral vanuit het oogpunt van ' the who's' een aanstekelijk en vrolijk soort enthousiasme en hysterie heeft.

Voorspelbaar is natuurlijk dat Grinchy diep van binnen eenzaam is en er een switch/verandering aan zit te komen waar Cindy key in is. Maar dat maakt verder niet uit want The Grinch is één van de leukere kerstfilms de afgelopen week.