In the Mouth of Madness (1994)

"A reality is just what we tell each other it is.”

Heerlijke Carpenter film weer zeg, dat wel maar, in mijn ogen niet bepaald horror. Denk dat ik er persoonlijk meer een Mystery/Thriller film van zou maken, of misschien wel zoals IMDb als eerste genre geeft: een drama. Ik ging er dus volledig in met de intentie een horrorfilm te kijken, dan kom je toch wat bedrogen uit. Niet héél erg wat mij betreft want, ook al is hij het niet staat deze film als een heel stevig huis, en is de film echt best leuk om te zien en te volgen. Wel maakt Carpenter veel en goed gebruik van H.P. Lovecraft en Stephen King en creëert toch nog een heerlijk sfeervol filmpje.

Direct valt op dat Sam Neill er veel zin in had, hij acteert namelijk heel erg tof en weet je als kijker heel goed vast te pakken in zijn waanzin personage die eigenlijk gewoon veel heen en weer geslingerd werd. De rest van de cast vond ik het ook prima doen, echter was er niet echt iemand die er echt direct bovenuit stak, dus Neill pakt eigenlijk gewoon de schijnwerpers, en hij mag dat!

Het verhaal is leuk. Mysterieus op veel momenten maar, over het algemeen ontzettend goed en vooral erg sfeervol waar ik heel veel mee kon. Ik was er echt wel over te spreken en heb me uitstekend weten te vermaken. De film duurt niet al te lang, waardoor het makkelijk uitzitten is. En omdat de film zo sfeervol is, kun je er eigenlijk makkelijk mee uit de voeten. Duister, grimmig maar ook erg leuk.

Voila. Nog eentje uit de Top 300 Horror afgevinkt. Een surrelistisch griezelverhaal (had ook door Stephen King kunnen geschreven zijn) met Doctor Who-achtige wezens die uit een door een schrijver gecreëerde parallel universum komen. Vond het entertainend genoeg.

3*

Al 1 x gezien en daar blijft het ook bij. Een wat simpel verhaal dat maar niet wil overtuigen. De gore te tam en er word een beetje houterig geacteerd. De sfeer muziek was daarentegen wel redelijk overtuigend. Ik had er meer van verwacht, krappe voldoende. Een 5,5 maar dat gaat hier niet, dus een 2,5. een 3 is net teveel.

Komt in oktober uit op 4k en blu ray bij Arrow.

Ik vind hem geniaal. Classic horror echt subliem uitgevoerd. Elk stukje precies goed op z'n plek. Net op Imagine gezien.

Moet hem hoognodig herzien. Carpenter heeft zekrr een meesterwerk of 8 gemaakt en nog een stuk of 10 erg vermakelijke films.

“God’s not supposed to be a hack horror writer!”

Jullie mogen de Halloweens en The Things van mij hebben, want vanaf nu is dit met voorsprong mijn favoriete Carpenter (van de films die ik heb gezien). Ik houd namelijk van surrealistische horror, liefst een beetje rommelig en met een vleugje campy fun tussen de schrikmomenten door. En In the Mouth of Madness is een knaller op al die punten. Hij draaide op IFFF omdat er een Lovecraftian horror thema is en deze film is losjes gebaseerd op Lovecrafts werk.

Sam Neill speelt de hoofdrol precies goed: lekker vet en met een twinkeling in zijn ogen, maar maar wel met intensiteit. Julie Carmen en Jürgen Prochnow zijn ook erg goed.

Er zit een beetje van de originele A Nightmare on Elm Street in deze film met het thema van de demonische droomwereld die doorbreekt naar de realiteit, maar In the Mouth of Madness heeft betere acteurs, een groter budget (dat gekkenhuis is echt schitterend) en durft nog veel vreemder te zijn. Echt een absolute aanrader.

Ik heb deze film nooit in de bioscoop gezien en volgens mij heeft hij daar ook nooit gedraaid in Nederland. Een Carpenterfilm laat in niet aan mij voorbijgaan.

Dus de 4k van Arrow bood me de ultieme ervaring. Beeld was van tastisch en bij de openingcredits viel ook de geweldige soundtrack weer op.

De Lovecraftiaanse vertelling is voor velen de laatste echt goede Carpenter, maar ik ben toch meer fan van Escape from LA en Vampires, want hoewel In the Mouth of Madness een heerlijke onorthodoxe horrorfilm is met een leuk concept vind ik het qua sfeer net wat minder dan die latere films.

Maar nog steeds een solide 4,5*

Fiction vs Reality

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision. Eindelijk kon ik mijn Duitse bluray inruilen voor deze schitterende release, beeld is prachtig en de artwork passend.

Het derde deel in wat Carpenter zelf zag als zijn Apocalypse Trilogy, waarin alle delen eindigen met de boodschap dat de realiteit zoals de mensheid die kent op het punt staat ingrijpend te veranderen.

Verzekeringsagent Neill wordt ingehuurd wanneer een horror auteur, inclusief zijn laatste roman, spoorloos verdwijnt. Zelf denkt Neill dat het om een publiciteitsstunt gaat en hij hecht dan ook geen geloof aan het gerucht dat het boek de kracht heeft om lezers waanzinnig te maken. De zoektocht leidt hem naar het geïsoleerde (bijna sprookjesachtige) dorpje Hobb's End in de staat New England. Daar begint voor Neill een ware nachtmerrie.

Regisseur Carpenter laat zich inspireren door 's werelds meest befaamde horror auteurs waaronder King en Lovecraft voor deze film waarin de werkelijkheid slechts fictie blijkt zoals deze beschreven staat in een boek. Suggestieve regie, goed getimede shockeffecten en knappe, passende fotografie van Gary B. Kibbe, met als hoogtepunt de duistere kerk. Met grotendeels ambachtelijke creature effecten wat altijd zijn voorkeur had.

Uitstekende hoofdrol vertolkt door Sam Neill als cynische kettingroker die de grip op de realiteit verliest en langzaam afdaalt in een spiraal van paranoia. Hij wordt bijgestaan door Julie Carmen in hun zoektocht naar de diabolische auteur Sutter Cane, gespeeld door de Duitse acteur Jürgen Prochnow (Das Boot). Verder wat bijrollen van oudgedienden Charlton Heston en David Warner, en voor de oplettende kijker kan je een 13 jarige Hayden Christensen spotten als krantenjongen in Hobb’s End die Neill de weg wijst in zijn filmdebuut.

Geweldige surrealistische horrorfilm van Carpenter met een ingenieus script die na ruim zeven jaar hiermee een sterke comeback maakte.

ik vond Sam Neil zeker niet goed acteren. Meer een houten klaas.

Reality is not what it used to be.

Filmpje nummer 5 van de dag, en daarbij viel de keuze op deze John Carpenter. En een Carpenter valt altijd wel lekker, ook al zijn het niet altijd de beste films, elementen als soundtrack en sfeersetting zijn altijd sterk in zijn films. Dus kom maar op met deze In The Mouth of Madness.

En de stemming zit er meteen goed in temidden van een inrichting, met slecht weer en een binnen gebrachte patiënt waar tevens de naam Sutter Kane erg snel valt, en er is iets met die naam maar ik kan die naam niet plaatsen. Zou ik de film dan al eens eerder hebben gezien? Maar goed, terug naar de film waar het niet bepaald goed lijkt te gaan met John Trent waarvan de oorzaak al snel naar voren komt en dat is een onderzoek naar de verdwijning van de schrijver Sutter Kane. En het is me nogal wat, met zijn boeken die ongeregeldheid en rellen veroorzaken, mensen tot krankzinnigheid drijven, en als een dolle verkopen, maar het grootste probleem wellicht voor de uitgeverij is dat hij spoorloos is. Trent wordt op de zaak gezet en die vindt al snel een spoor, maar ondervindt ook al vrij snel de eerste symptomen van Sutter Kane Fever.

De sfeerschepping is zoals zo vaak bij een Carpenter goed te noemen waar het soms moeilijk inschatten is waar Trent zich bevind tussen nachtmerrie of een bevreemdende werkelijkheid. De trip naar het plekje genaamd Hobb's End is op het hallucinante af waar het vanzelfsprekend ook bepaald niet pluis is in het dorpje met vreemde snuiters op fietsen, monsterkinderen, een oud vrouwtje met tentakels, het houdt niet op en het is niet bepaald gezond in het dorpje. Zoals gezegd, de sfeer is bij tijd en wijlen geweldig, de zoals gewoonlijk door Carpenter zelf geschreven soundtrack is ook weer eens erg fijn, Sam Neill is altijd goed en Jullie Carmen is erg leuk voor het oog.

De vraag blijft wat het idee nu eigenlijk is achter deze film wat tot de laatste minuut in de weegschaal hangt. De meest logische uitleg is toch dat alles wat we zien fictie is, zo ook het karakter Trent en wat hem overkomt, maar ondertussen wel een vorm van zelfbewustheid over zich heeft. Het beste van John Carpenter is dit niet maar het is wel absoluut weer een acceptabel product van hem en daarmee een lekkere film om te kijken.