In the Mouth of Madness (1994)

Ja, Sam Neill is idd goed. Wat een heerlijke sarcast.

De eerste helft van de film is erg goed, jammergenoeg slaat de film daarna totaal om. Het verhaal wordt dan ontzettend ridicuul en alle logica wordt overboord gegooid.

De tweede helft is echt uitermate slecht.

Ik was vandaag vrij dus kon hem mooi vannacht kijken. En ik vond hem super werkelijk, een van de betere horrorfilms die ik heb gezien. Soms wel wat horrorcliche's, maar Carpenter komt er op een bepaalde manier mee weg. Heerlijke paranoia sfeer ook. Het einde had iets meer aan de verbeelding over mogen laten Ik geef hem 4,5 sterren...

Al een tijdje benieuwd naar deze, maar Carpenter gaat (weer eens) volledig uit de bocht.

Het begin is inderdaad wel aardig, hoewel het een domper is dat in de eerste scenes al duidelijk wordt dat alles zich in een boek afspeelt. Dan kan je wel roepen dat alles erg vaag is, maar dat valt best mee toch ? Na 5 minuten wordt de verklaring al gegeven.

Anyway, met zo'n concept kan je dan erg leuke dingen gaan doen, maar In The Mouth Of Madness doet mij teveel denken aan slecht verfilmde boeken van oa Clive Barker, of James Herbert. Horrorschrijvers wiens boeken ik vroeger verslond, maar nu niet meer al te boeiend vind. Daarbij lijkt Carpenter totaal geen budget te hebben, en zijn de special effects het aanzien niet waard. Ofwel is het erg donker en zie je niks, ofwel wordt er gewerkt met vluchtige flashes van wat tanden en klauwen. Een taktiek die enkel werkt wanneer de rest van de film ook spannend is, en da's hier ook al niet het geval.

Vis nog vlees filmpje, waar bepaalde elementen helemaal niet uit de verf komen. Louwe gore, slechte monsterdesigns, slecht in beeld gebracht, slecht acteerwerk. Voor een hoop campy nonsens en ietwat melancholische herinneringen aan mijn leestijd 1.5*

Ik heb 'em in de bioscoop gezien (HorrorNight 1995) en eigenlijk komt deze daar alleen tot zijn recht gezien het einde van de film.

Als ik eerdere recensies lees, ben ik waarschijnlijk één van de weinigen die 'em echt goed vond. Ik vond het mysterieuze sfeertje zeer goed en een lekker wazig verhaal. Heerlijke film (voor de liefhebbers).

De film is sfeervol, Prochnow zoals altijd acteert goed (zoek hem ook eens op in de cultvideotheek in de legendarische Michael Mann film "The Keep", waarvan nodig een DVD-uitgave nodig is), terwijl Sam Neill, tja, die man vind ik nooit echt overtuigend, zeker niet in horrorfilms wat hij later weer eens bewees in "Event Horizon", maar de film ondanks zijn aanwezigheid is spannend en heeft een lekker pessimistisch slot zoals dat naar mijn mening toch wel hoort bij een echt horrorverhaal, maar dat is toegegeven een kwestie van smaak

Hele vage horrorfilm. Redelijk verhaal, matige tot redelijke muziek, matig tot redelijk acteerwerk, redelijke decors, redelijke kostuums; kortom een redelijke film. Maar echt niet meer dan dat. Wel blijft deze constant spannend. Toch ben ik niet écht bang gemaakt, of ben ik écht "bevredigd" door deze film. Vooral niet door het einde.

Trouwens, ik heb het nog teruggekeken, ik kan nergens vinden dat ze in het begin zeggen dat de film in een boek afspeelt. Waar zeggen ze dat dan ergens?

Goed geslaagde horror, die me erg aan de verhalen van Stephen King deed denken (dat was ook de bedoeling, ik weet het).

Het verhaal was goed, maar de visuele aspecten vielen me erg tegen.

7,0/10

3,5*

Ik ben deze film gaan kijken omdat Sam Neil hierin zit en omdat het een vrij hoge score voor een horrorfilm is.

Maar wat een gigantische tegenvaller is dit, lang geleden dat ik me zo teleurgesteld heb gevoeld.
Ten eerste vond ik het helemaal niet spannend en geen enkele scene vond ik ook maar enigszins boeiend.
Die monsters die zagen er toch ook echt niet uit.
Leek zo overduidelijk op een kerel met een masker op die je voor een knaak bij een carnavals winkel kan halen.
Vrijwel niks origineels aan deze film allemaal dingen die ik eerder wel heb gezien.

Moet trouwens zeggen dat ik de film heb stopgezet op het moment dat Sam Neil die kelder ingaat en daar een octopus oma ziet.
Toen vond ik het echt te ver gaan kon ik er echt niet meer tegen.

Misschien dat wat daarna komt de film nog had kunnen redden maar ik betwijfel het.

Sfeer was redelijk daarom een

1

Uitstekende horror.

Een spannende en sfeervolle griezelfilm, die lichtelijk onder de huid gaat zitten. Neill is sterk, evenals de rest van de cast. Veel spanning en een origineel verhaal, al had het matige einde nogal sterker gekund.

Knap van Carpenter is de rustige, maar overtuigende wijze waarop hij de kijker het ongeloofwaardige verhaal, enigszins geloofwaardig doet overkomen. Madness alom.

Zeer goed.

Gave 'mysteryhorror', zeker als je houdt van een beetje paranoïa en vooral Stephen King die aan alle kanten ervan afdruipt: een boek, een klein stadje in the middle of nowhere, vreemde personages (die fietser met klappertjes, geweldig!) en een hoofdpersoon die de grip verliest. Vooral de eerste driekwartier steken goed in elkaar.

Lekker duister zoals een 'ouderwetse' griezelfilm en een paar sterke scenes zoals de man met de bijl en de rare hoteleigenaresse. De monsters vond ik eigenlijk onnodig voor het gezette sfeertje; had ze niet gemist als er niet in zouden zitten en ze maken het een beetje corny.

Het thema van fictie versus realiteit (een 'afgesproken visie van de meerderheid') staat in ieder geval garant voor een hoop twijfels voor John Trent en het einde had wat mij betreft niet beter gekund: de film waarin hij zichzelf ziet en eigenlijk dus ook de film die je zelf zit te kijken
Geinig gedaan. Niet dat je zelf continu het spoor bijster raakt, maar dat hoeft ook niet.

Matige horror waar veel meer in had gezeten. Zoals Bottleneck voor mij al aangeeft heeft het inderdaad wel wat weg van een Stephen King verfilming. En helaas zijn die verfilmingen ook niet altijd al te best...

De cast is over het algemeen maar van een matig niveau (Sam Neill en enkele anderen uitgezonderd), de special effects lijken nergens op en het geheel komt een beetje kinderachtig uit de verf.

Echt spannend word het daardoor ook geen moment. Ik kan er niks aan doen, maar die gehele scene in dat 'vreemde' stadje deed mij denken aan die jeugdserie die Telekids altijd uitzond op zondagochtend, namelijk: Goosebumps!. Vast wel bekend bij menig member hier.

Het mysterieuze sfeertje is wel weer aangenaam, de film duurt niet al te lang en daardoor kijkt de film toch nog redelijk makkelijk weg. Zeg maar een toegankelijk filmpje voor tussendoor.

Naar het einde toe stijgt het niveau gelukkig ook weer een beetje en daarmee krabbelde de film voor mij toch nog net naar een voldoende.

Een verhaal met potentie, waar helaas veel te weinig is uitgehaald. Er valt nogal wat te 'fine-tunen' en een goede remake in de toekomst zou ik dan ook niet verkeerd vinden.

2,5* - 3,0*

Tof verhaal dat echter maar matig tot redelijk is uitgewerkt: vrij traag en andere momenten chaotisch. Visueel soms heel aardig en soms lelijk, met name het creature design dat aan een goedkope SF doet denken. 5/10*

Een verrassend leuk filmpje van Carpenter dat vooral zijn kracht in de eerste helft van de film heeft liggen. De sfeer is op z'n Carpenter's uitmuntend, het verhaal is mysterieus en de uitwerking is af en toe behoorlijk effectief. Richting het einde verliest de film een beetje de grip op het verhaal en lijkt het meer te eindigen op een massa hysterie, maar desalniettemin toch zeker niet 1 van de minsten van de horror grootmeester.

3,5*

Maar weer eens een Carpenter uit de kast gehaald. Vermakelijk, spannend en bij vlagen bijzonder creepy. Vooral de scénes met dat grijze figuur op dat fietsje zorgden voor het nodige kippenvel. Voor de rest fraai / sfeervol gemaakt, prima muziek en een paar lekkere schrikscénes. Jammergenoeg is de 2e helft van de film niet zo sterk meer als de eerste, maar ik heb me prima vermaakt. Voldoende.

Een degelijke film van Carpenter.

Vooraf hoopte ik stiekem dat deze film zich zou kunnen meteen met Carpenters beste werk, maar achteraf gezien kan ik concluderen dat dat helaas niet het geval is, hoewel het op zich zeker geen slechte film is.

Sam Neill vind ik geen wereldacteur, maar hier is hij perfect gecast en doet hij het voortreffelijk. Verder kent de film een redelijk sterke sfeer, ondersteunt door prima bijpassende muziek, zoals je wel aan Carpenter kunt overlaten.

De film zelf vond ik op momenten nogal rommelig en vooral qua horror valt het ietwat tegen, waardoor de film ook niet heel spannend is. Alleen die gast met zijn blauwe jas op fiets is wel redelijk creepy. De tweede helft van de film is verder wat minder interessant/boeiend dan de eerste helft.

Desondanks is het allemaal vermakelijk genoeg voor een makkelijke voldoende.

3,0*

Een roman dat zich in een film afspeelt, altijd leuk om dat soort dingen te zien! Een verzekeringsagent gaat op de speurtour nadat een populaire schrijver plots verdwenen is. Van het acteerwerk word je niet van de stoel geblazen, maar de creepy sfeer met nog meer creepy-achtige creaturen maakt veel goed. Zaten best leuke dingen tussen!

Carpenter laat zich inspireren door 's werelds meest befaamde horrorauteurs waaronder King en Lovecraft voor deze film waarin de werkelijkheid slechts fictie blijkt zoals deze beschreven staat in een boek. Een handig truckje om de personages op de rand van waanzin te laten balanceren. Ik zag deze film een vijftal jaar geleden al een keertje, maar weet hem nu meer op waarde te schatten. Carpenter pakt het anders aan dan in zijn klassiekers Halloween en The Thing waar de angst zich op een primair niveau afspeelt. In the Mouth of Madness bevat een diepere laag: angst nestelt zich diep in de vezels van het hoofdpersonage dat langzaam afdaalt in een spiraal van paranoia. Bepaalde shots ademen een apocalyptische doemsfeer uit, zoals de opening in de psychiatrische instelling en de scènes in het fictieve dorpje, andere shots lijken dan weer zo weggerukt uit een nachtmerrie. Het monsterdesign is van degelijke kwaliteit, in tegenstelling tot wat sommige mensen hier beweren. Natuurlijk, wie liever disproportionele CGI-crap ziet dan ambachtelijke effecten, heeft altijd wel reden tot klagen. Of dit nu de beste film van Carpenter is laat ik in het midden. Hij is in elk geval anders dan de rest van zijn oeuvre en alleen daarom het kijken waard.

al een tijd niet gezien,maar heeft zeker genialen momenten.

alleen heb ik een probleem,al veel gezocht maar kan hem niet vinden.

weet iemand waar ik deze film kan kopen??

mag import!

nogmaals,bizar goeie film.

Matige horror van Carpenter.

Het begint op zich wel aardig, maar naargelang het meer en meer naar naar het fictieve stadje vormt gaat het mis.
De monsters zijn erg slecht uitgewerkt, gore komt niet goed over en het belangrijkste nog wel is dat het gewoon nergens eng wordt. En daar draait het nu juist om in een horrorfilm: moet spannend en eng zijn.

Neill zet op zich wel een prima vertolking neer als John Trent. Met een meesterlijke eindscène toch wel, als hij zichzelf in de bios ziet en de waanzin er omheen.
Overigens wel grappig om We've Only Just Begun van The Carpenters te horen als hij in het gesticht zit.

1,5 Sterren.

Prima Horror/Thriller met een lekker duister sfeertje. Het begin van de film vond ik nog wat zwakjes maar als ze op weg zijn naar "Hobbs End" wordt het een boeiende en interessante film. Het verhaal zat best goed in elkaar en er zaten ook wat lekkere creepy momenten in. Ook het einde mocht er wezen. Geweldig toen hij met een grote emmer popcorn de film ging bekijken De cast deed het overigens ook best goed en dan natuurlijk vooral Sam Neill als John Trent. die perfect geknipt is voor dit soort rollen.

Strijd tussen fictie en realiteit. Spijtig dat Sam Neill niet echt kleur weet te geven aan die paranoia. Geen acteur om een film als deze aan op te hangen. Iets dat evenzeer geldt voor de openingsscène. Nog nooit iets gelezen van Lovecraft, maar deze informatie had op bewegend beeld wel wat later mogen opduiken. Qua toon ook een rare met Saperstein en The Carpenters. Toch is het daarna een gemakkelijke horror om in mee te gaan.

Met een mysterieuze verdwijning, vreemde gebeurtenissen, creepy figuurtjes en nog wat hocus pocus om Trent in het dorpje te krijgen en te houden heb je zo een uurtje horror gevuld. Cane's boekje doet het daarmee vrij goed, zijn verschijning iets minder en het sfeertje blijft te tam en kunstmatig om de boel eens flink op stelten te zetten. Van de monsters verschiet je ook niet van kleur, maar het verhaaltje blijft verder best aardig om te volgen.

"A reality is just what we tell each other it is."

Waar Stephen King schreef over een schrijver die bezeten raakt in een ingesneeuwd hotel, of een fan wel heel geobsedeerd is door een schrijver, besluit zijn vriend John Carpenter nog net een stapje verder te gaan en een horror-schrijver (die meer verkoopt dan Stephen King) een wel heel vreemde uitwerking op zijn lezers laat hebben.

Sam Niell is hier erg goed in de hoofdrol. De verzekeringsinspecteur die maar niet wil geloven wat er allemaal om hem heen gaande is. Jürgen Prochnow is goed als de diabolische auteur. Ook leuk dat David Warner en Charlton Heston een kleine rol hebben. Dat oude vrouwtje in het hotel kwam me erg bekend voor en ik zou zweren dat ik haar veel vaker heb gezien en toen ik het op ging zoeken bleek inderdaad dat Frances Bay in meer dan 160 films speelt. Ik herkende haar uit Twin Peaks waar ze een mysterieuze oudere dame speelt. Het acteerwerk is allemaal ruim in orde.

Jammer genoeg niet erg veel van John Carpenters gebruikelijke synthesizer muziek. We beginnen de film met wat Rock muziek en daarna met The Carpenters (geen familie) en langzamerhand wat van Carpenter's muziek in de achtergrond, al was het niet heel erg bijzonder. Wel mag gezegd worden dat de geluidseffecten en tonen in de soundtrack de spanning enorm bevorderen.

De effecten van George Lucas' Industrial Light and Magic zijn weer even fantastisch als altijd. Heerlijk die kikvorsmannen en monsters, deden me even denken aan de geweldige effecten van een van John Carpenter's eerdere meesterwerken The Thing. Op een paar kleinigheden na zijn de effecten helemaal niet gedateerd en nog steeds gruwelijk realistisch. Ook de sets zijn erg mooi gemaakt, de duistere kerk ziet er heel erg gaaf uit.

De film bevat een hoop verwijzingen naar H.P. Lovecraft en zijn fascinerende werk. Met name naar zijn Cthulhumythos, waar de monsters uit deze film op gebaseerd zijn. Alle citaten uit de boeken van Sutter Cane in de film zijn in werkelijkheid aangepaste citaten uit korte verhalen van Lovecraft. Heel veel auteurs in de Horror/Sciencefictionthrillers zien Lovecraft als grote inspiratiebron, zo ook Stephen King.

In the Mouth of Madness is een van de allerbeste horrorfilms die ik ooit heb gezien. Een intrigerend verhaal met lekker lugubere elementen. Heerlijke cult-horror elementen verweven in een goede film. Carpenter's geweldige opnames. De combinatie van muziek, opnames en editing zorgen er voor dat de film echt bloedstollend is. Erg goed bedacht en totaal niet cliché of voorspelbaar, het einde had alleen wat minder open gemogen.

Een must-see.

Zo zie je maar...een boek lezen is gevaarlijk...

Weer eens herkeken na járen. In mijn herinnering vond ik hem bij de eerste kijkbeurt spannender en beter dan nu het geval is.

Ik vond hem nu eerder een komische ondertoon hebben. Maar toch nog voldoende kijkplezier gehad bij dit malle horror verhaaltje.

Voor mij was het deze middag de eerste keer en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb.
Sam Neill zet in deze film een prima rol neer als een onderzoeker die zich meer moet gaan verdiepen in de schrijver Sutter Cane (gespeeld door Jürgen Prochnow). Prochnow zet naar mijn mening ook wel een degelijke rol neer en Julie Carmen geeft nog wel een aardige aanvulling aan Neill's partner, waar het helaas niet al te best mee afloopt.
Een redelijk origineel verhaal waarin Carpenter laat blijken het niet eens te zijn met de macht van de film- en boekenindustrie. Vooral wanneer ze in het stadje zijn krijgt de film een surreële en hier en daar ronduit macabere sfeer.
Daarnaast zien de monster fx er naar mijn mening ook prima uit.
Het verhaal doet wat aan King denken, maar dan net wat anders. Want zoals men ook beaamt: Sutter Cane is the only writer who could outdo King in the ratings.

Komt op mij nogal over als een B-film. Bij tijd en wijle best aangenaam, maar dan met name door de aanhoudende spannende sfeer. Het verhaal boeide me vrij weinig, was weinig interessant en nogal weird, en de acteurs konden me ook niet grof verwennen. Net niet.

Goeie film waarin een verzekeringsagent de opdracht krijgt om een vermiste schrijver op te sporen. Niet alleen zou dit redelijk originele verhaal uit de pen van Stephen King kunnen komen, één van de personages zou hem zelf kunnen zijn. Een prima opbouw en een mysterieuze sfeer. Ook prima make-up en een leuk einde.

Voor subtiliteit, suspense en geloofwaardigheid ben je bij John Carpenter aan het verkeerde adres. Zijn komische hommage op de Cthulhu-mythos barst namelijk uit z'n voegen van de krankzinnige ideeën. Het uitgangspunt dat het oeuvre van een horrorauteur a la H.P. Lovecraft/Stephen King tot leven komt, geeft de mogelijkheid om te putten uit verschillende horrorstijlen. Het heeft paranoia complotdenken.Het heeft een moordende oma en kinderen met bloeddoorlopen ogen en scherpe voorwerpen in hun handen.Het heeft occulte, apocalyptische thema's. Het heeft zelfs schitterend ontworpen jaren tachtig creatures Toch kleeft er aan die ideeënrijkdom een groot nadeel, want lang niet alles wordt even bevredigend uitgewerkt. Gelukkig blijft Sam Neill onverminderd vermakelijk als de rotzak die steeds meer getergd raakt als hij dieper wegzakt in het moeras van zijn wankele geestesgesteldheid.

Erg sterke horror thriller die met elke kijkbeurt in kracht toeneemt. Aanrader!

Even een Carpenter tussendoor kijken. Hoewel het lekker begint met een heerlijke muzikale intro, gaat het al snel mis. Het begin is nog goed maar eenmaal dat we in Hobb's End belanden hebben we het beste wel gezien.
Begrijp me niet verkeerd, er zitten absoluut een paar schitterende scènes in zoals die agent van Sutter Cane die met een bijl op een raam komt afgestrompeld om Sam Neill aan te vallen. Of die gozer op zijn fietsje in het donker. Of het uitknippen van de boekcover om er een kaart van te maken.
Dat was het zowat.
Steeds meer neemt fantasie het over van realiteit en hoe vager het allemaal wordt, hoe minder het me ging boeien. Het is ook niet direct de meest sfeervolle horrorfilm. Buiten een uitstekende Sam Neill is deze film te plotgedreven en te overambitieus. Het lijkt allemaal intelligent maar door de slechte uitwerking komt het eerder rommelig over dan dat het daadwerkelijk een sublieme plot is. 2.5* door het verhaal dat ik wel origineel vond.

Een verzekeringsinspecteur wordt ingeschakeld om de verdwijning van een immens populaire horrorschrijver te onderzoeken, waarvan het lezen van diens laatste boek geleidelijk aan tot een massahysterie is gaan leiden. Als kind van de jaren ’90 (en dan bedoel ik op leeftijd komen) denk ik wel eens dat ik vanaf ’94 zo’n beetje alle films die de moeite waard zijn wel heb gezien, maar dat blijkt nog steeds niet het geval. In the Mouth of Madness was een van die titels die toen echt onder de radar is doorgeglipt, en die al jaren stof lag te vergaren op de watchlist. Het is mijn achtste John Carpenter film, doorgaans een regisseur die ik wel kan waarderen, en ook deze horror/thriller weet wel te fascineren, al ontbreekt het soms aan een echt degelijke uitwerking, zoals Donkerwoud en Alathir opmerken in hun review. Zonde, maar er valt alsnog genoeg te halen.

Carpenter heeft Sam Neill, Julie Carmen, Jürgen Prochnow en Charlton Heston opgetrommeld, en eventjes komt een piepjonge Anakin langs. Maar het is het twisted verhaal dat hier de show steelt. De paralellen met Carpenters vriend Stephen King (en aspecten van zijn boeken) zijn niet afwezig, maar In the Mouth of Madness voelt nergens alsof het daar makkelijk mee probeert te scoren. Toch glijdt de film naar mijn smaak iets te snel (en te gemakkelijk) af naar een fantasy component, die je wel een beetje moet liggen. Voor mij vloog het daar toch wat uit de bocht. Ironisch genoeg zouden sommige scènes tevens beter werken in boekvorm, gepend door een schrijver als Sutter Cane of Stephen King. Los daarvan maakt Carpenter het creepy genoeg om je aandacht vast te houden, en is er wederom een spannende score die deels van zijn eigen hand is.

3,3*