In the Mouth of Madness (1994)

Op en top Lovecraft. De film speelt met de dunne schil van de realiteit en het einde van de wereld is nabij. Een aards mysterie verwordt heel geleidelijk tot iets dat alle wetten van de werkelijke waarneming tart. Tot iets dat alle wetten van de logica tart. De ontstane bizarre situatie creëert chaos, maakt mensen gek en gaat verder dan de arme personages in deze film kunnen beredeneren. En dat alles wordt bewerkstelligd door een schrijver en zijn boek.

Razend spannende film. Het mysterie van een verdwenen schrijver en de zoektocht naar zijn verblijfplaats is een nagelbijtende ervaring. Sam Neill speelt de man die de schrijver moet opsporen. Prachtpersonage. Een einzelgänger, een anti-lezer, een cynicus, maar niet vervelend. Alles met een ironische ondertoon. Trachtend om onder alle omstandigheden zijn logische denktrant en zijn koelte te bewaren is Neill een prettig baken in het helse pandemonium van de film en een prima hoofdpersoon.

Lekkere opbouw. In de aanloop naar het mysterie is de film een doodgewone thriller. Geen zweem van het bovennatuurlijke is aanwezig. Langzaamaan sluipen er opeens wat kleine surrealistische gebeurtenisjes in. Mensen reageren wat vreemd. Er wordt een beetje vreemd gedroomd. Je kent het wel. Het sfeertje verandert geleidelijk van mysterieus spannend naar duister spannend. En als dan uiteindelijk de logica niet meer in staat is om de antwoorden te verschaffen, is het einde zoek en de hel nabij.

De film glijdt mee en wordt op een bepaald moment meer en meer een feest van de sfx. Hoe leuk ook en hoe vermakelijk ook, de uitbundige effecten gaan wel ietsjes ten koste van de suspense en van de fijne ironische ondertoon. Van mij had het slotfeestje iets gematigder gevierd mogen worden.

Lovecraft zei het zelf nog: "From even the greatest of horrors, irony is seldom absent".

Lovecraft-achtige horror waarin waanzin, gekte en realiteit zich met elkaar mengen. Het verhaal "On The Mountains of Madness" van H.P. Lovecraft's moet hebben gediend als inspiratiebron voor deze film van regisseur John Carpenter. En net zoals Lovecraft maakt ook hij gebruik van een mix van horror elementen. Surrealistische scènes en scènes met monsters wisselen elkaar af. Tel daarbij op het vreemde gedrag van de mensen in Hobb’s End en je hebt een geweldige horror-film!

Die wezens lijken daarnaast zo uit een verhaal van Lovecraft te zijn gekropen. Gelukkig zijn ze wel spaarzaam geweest met het duidelijk in beeld brengen van deze monsterlijke wezens. Vaker wordt het aan de suggestie overgelaten hoe de wezens eruit zien dat dan ze frontaal in beeld komen, wat zeker een meerwaarde was! De mooiste scène in de film was die met de fietser op de snelweg en geeft een fantastisch beeld van het soort limbo waar John en Linda in terecht zijn gekomen. De film eindigt natuurlijk in een echte Lovecraftiaanse climax.

John Trent wordt op een prima manier vertolkt door Sam Neill, als ietwat arrogante verzekeringsagent komt hij zeer overtuigend over, en als hij aan het doordraaien is weet hij ook op goede wijze de krankzinnigheid weer te geven. Linda Styles wordt vertolkt door Julie Carmen en haar prestatie is helaas nogal aan de vlakke kant. Een van de weinige minpuntjes van dit pareltje uit de jaren '90.

Haha heel leuk!

Ik weet ook niet helemaal wat ik hiervan moet denken, behalve dat ik dit eigenlijk behoorlijk leuk vind. Ik hou wel van knotsgekke taferelen in een film, vooral als het over the top gaat. En dat gebeurd hier dus ook eigenlijk volop.

Volop vermaak dus. Er zitten genoeg weirde en leuke dingen in de film die gewoon lekker gek, grappig en ook best creepy blijven. Het is ook allemaal lekker cheesy en gaat de boel soms flink door het lint, waarmee het nog leuker is.

Jammer dat buiten Neill het acteerwerk niet bepaald even sterk is. Carmen doet me denken aan het hoofdpersonage van Suspiria , maar voert haar rol niet echt overtuigend uit. Gelukkig gebeurd er de hele tijd wel iets dat leuk is dat de boel goedmaakt.

Heb me rotgelachen bij sommige stukken, maar ook zeker een aantal keer verrassend goed geschrokken van de vreemde dingen die hier het scherm passeren. Vooral richting het einde is de knotsgekke ontknoping lekker vreemd en ook best origineel eigenlijk.

Ik heb me goed vermaakt hiermee, ik zal graag meer van dit soort filmpjes zien. Dit soort knotsgekke dingen zie ik graag, en Carpenter staat hiermee ongetwijfeld nog een stukje hoger in mijn boekje.

Het is denk ik twintig jaar geleden dat ik deze voor het laatst had gezien. Ik weet dat ik hem erg eng vond als klein kind, waarbij enkele scenes zoals met het schilderij me altijd zijn bijgebleven. Van het verhaal en heel veel andere dingen wist ik niks meer, dus een herziening werd wel een keer tijd.

Carpenter heeft een aantal goede films op zijn naam staan, maar een echte fan ben ik niet. Deze In the Mouth of Madness is eigenlijk zijn laatste goede film, en dat is nogal teleurstellend voor zo'n grote naam. Het verhaal begint een beetje knullig maar wordt langzaamaan steeds intelligenter. Zo intelligent zelfs dat wanneer ik de credits zag rollen ik het allemaal niet honderd procent meer snapte. Toch pluspunten voor de originaliteit.

De film is erg sfeervol. Zo is er de stad waar de Cane-fans bezeten zijn van het nieuwe boek en zo is er Hobb's End waar iedereen juist erg kil is, en daardoor neemt de spanning alleen maar toe. Hier en daar zijn er zelfs jumpscares die werken. Waar Carmen acteert als een dweil, speelt Sam Neill de sterren van de hemel. Erg overtuigend hoe hij steeds verder afglijdt in een hel van waanzin.

Ook het hele fantasiegebeuren is top. Nooit geweten dat er eigenlijk zoveel creatures in deze film zitten, maar stuk voor stuk zien ze er prachtig uit. Echte pakken en animatronics zonder CGI voor de monsters, zo zie ik het graag. Maar ook de decors zoals de kerk zien er indrukwekkend uit. Eigenlijk is alles wel goed, alleen het verhaal wringt een beetje omdat niet alles op zijn plaats valt nog. Maar dat komt misschien bij een herziening, over twintig jaar.

Ik lees hier veel de naam Lovecraft terug. Ik ken die schrijver niet moet ik bekennen, misschien dat ik daarom af en toe wat moeite had met de verschillende stijlen die In the Mouth of Madness hanteert. Sam Neill vond ik wel prima, van de rest van de cast, onder wie een verdwaalde Charlton Heston, was ik minder onder de indruk. Het verhaal is best intrigerend maar de uitspattingen met monsters deden wel veel afbreuk aan de spanning- zolang het psychologisch blijft vind ik horror vaak het beste, zodra er monsters in beeld komen gaat het al snel richting camp. Dat dreigde ook hier te gebeuren met tentakelwezens en wat al niet meer maar gelukkig gaat het richting einde toch weer de goede kant op. De spinvrouw kon ik trouwens wel waarderen, als een soort ode aan The Thing.

In the Mouth of Madness heeft me heel erg onder de indruk achtergelaten. Wat een ongelooflijk sterke, atmosferische en oneindig interessante film. In de eerste helft van de film zat ik de hele tijd op het puntje van mijn stoel na te denken hoe het nu allemaal zat; na een gegeven moment wordt dat wel ongeveer duidelijk, maar dat doet niets af van het feit hoe ongelooflijk sterk en waterdicht dit plot in elkaar zit. En toch blijft er nog genoeg ruimte over om zelf te fantaseren; die oeroude of kosmische wezens die Cane beïnvloeden, of in ieder geval aan de touwtjes trekken; daar kan je letterlijk je eigen ding van maken, hoe dat zit. En dat maakt het natuurlijk des te fascinerender en interessanter. Die hele dualiteit tussen werkelijkheid en fictie loopt als een rode draad door de film, en Carpenter speelt daar heel erg leuk mee, maar wat In the Mouth of Madness dat tikkeltje extra geeft, is dat die thematiek hier gekoppeld wordt aan Lovecraft-achtige thema's en sfeer. Het is ook gewoon geweldig dat op het einde de wereld simpelweg naar de verdoemenis gaat. Dat maakt het hele verhaal des te creepier en impactvoller. Tja, ik kan echt wel blijven praten over het verhaal en de thematiek; het is gewoon briljant wat mij betreft.

Visueel valt er ook heel veel te genieten. Het is natuurlijk een vrij 'recente' Carpenter (naar zijn actieve carrière gekeken dan, bedoel ik), maar het is zelfs voor z'n tijd een enorm mooi uitziende film. Ik denk dat het ook Carpenter's meest experimentele film is qua stijl? Ik vond al die hallucinante overgangen en beelden in ieder geval super sfeervol en mooi. Het enige ding dat niet zo merkwaardig is in deze film is de cast, op een geweldige Sam Neill na natuurlijk, maar dat doet niet heel erg ter zake hier. Dat is niet waar de nadruk op ligt, en op zich doet iedereen wel wat ie moet doen. Goh, het is eigenlijk dat ik niet zo snel een 5* geef na slechts één kijkbeurt, maar eigenlijk is dit nagenoeg een foutloze film voor mij. Carpenter levert hier (nogmaals) een parel mee af. Ik denk dat ik Halloween nog net dat tikkeltje beter vind, maar daarbuitenom is dit de beste film die ik tot nu toe van hem zag. Er zit in ieder geval zeker een herkijkbeurt in, en wie weet ook wel een verhoging dan. Voor nu een dikke 4.5*.

Herzien. Laatste deel van Carpenter's apocalypse-trilogie. Het is puur H.P. Lovecraft wat we hier voorgeschoteld krijgen, iets dat uitstekend past bij het morbide onderwerp en de creepy sfeer van de film. Sam Neill is prima in de sarcastische hoofdrol en is hier wat minder stijf en formeel dan we van hem gewend zijn. Leuk ook om veteranen als Charlton Heston en David Warner in sterke bijrolletjes te zien. Visueel steekt de film verder netjes in elkaar, met mooi verzorgd production design en uitstekende make-up effecten. Alles bouwt fraai op naar een perfect einde.

Hij moet zeker gezien worden door Carpenter fans maar geldt voor mij niet als klassieker, eerder als tussendoortje. Een mengelmoesje van Stephen King (de schrijver en diens bezeten lezers doen aan Misery denken) en Philip K Dick (verliezen van grip op realiteit) met wat Lovecraftiaanse monsters, maar zonder de overtuigende schetsen van een hechte gemeenschap zoals bij King of de veel verder gaande paranoia zoals bij Dick. Het blijft allemaal oppervlakkig met wat goedkoop effectbejag zonder coherentie. Dan weer een monster hier, dan weer een enge kop daar.

Het ziet er zeker goed uit maar je hebt een beetje het idee in een wagentje door het spookhuis van een pretpark te rijden. Want het plot is weinig gestructureerd en niet erg diepgaand of gericht en echt griezelig wordt het nooit.

Het mist sfeer en met een verhaal als deze (H.P. Lovecraft achtige waanzin neemt de wereld over) had er echt meer in gezeten.

Dan de casting. Prochnow en Neill doen het goed, maar Julie Carmen kon me niet bekoren.

Soundtrack is goed, lekker rockend met een prima Carpenter synth deuntje als basis.

Tijd dat ze de The Call of Cthulhu maar eens gaan verfilmen, een tijd terug speelde ik een behoorlijk beklemmende game die dat verhaal goed vertelde..

Een beetje Stephen King, wat H.P. Lovecraft en toch helemaal Carpenter.

Ik ben positief verrast door het grote mysterie die wordt opgebouwd. Heel de film zat ik geboeid naar het scherm te turen, verbaasd door de erg goede practical effects en de geweldige acteerprestatie van Sam Neill. Wat is die man toch fascinerend om naar te kijken als hij op dreef is. Het minpunt van de film zit hem in de rommeligheid van de laatste akte.

Desalniettemin een goede film van Carpenter, die toch maar eens bewijst dat hij een vakman is.

3,5*

Reality is not what it used to be...

Uitstekende Carpenter met een geslaagd uitgewerkt idee : hij wisselt realiteit en fictie met elkaar... Het plotmechanisme dat hij hiervoor gebruikt is de zoektocht van een verzekeringsagent naar een verdwenen schrijver van horrorverhalen. Een soort Stephen King, maar tien keer harder. De waanzin begint wanneer hij ontdekt dat het "fictieve" plaatsje Hobb's End uit zijn recentste boek wel degelijk bestaat...

De hele film is prima ineen geknutseld maar is in de eerste plaats een trick met een eigen gestoorde logica. Ik vind het nog steeds één van Sam Neills beste rollen als de rationele man die stilaan alle grip op de realiteit begint te verliezen. Carpenter zet ook vaak geniale scènes op zoals die waarin de wereld van Trent plots helemaal blauw is nadat Cane hem vertelde dat blauw zijn lievelingskleur is

Spelen met verschillende realiteiten is bestemd voor erg bekwame regisseurs, en Carpenter toont zich in deze film een meester daarin.

"A reality is just what we tell each other it is.”

Heerlijke Carpenter film weer zeg, dat wel maar, in mijn ogen niet bepaald horror. Denk dat ik er persoonlijk meer een Mystery/Thriller film van zou maken, of misschien wel zoals IMDb als eerste genre geeft: een drama. Ik ging er dus volledig in met de intentie een horrorfilm te kijken, dan kom je toch wat bedrogen uit. Niet héél erg wat mij betreft want, ook al is hij het niet staat deze film als een heel stevig huis, en is de film echt best leuk om te zien en te volgen. Wel maakt Carpenter veel en goed gebruik van H.P. Lovecraft en Stephen King en creëert toch nog een heerlijk sfeervol filmpje.

Direct valt op dat Sam Neill er veel zin in had, hij acteert namelijk heel erg tof en weet je als kijker heel goed vast te pakken in zijn waanzin personage die eigenlijk gewoon veel heen en weer geslingerd werd. De rest van de cast vond ik het ook prima doen, echter was er niet echt iemand die er echt direct bovenuit stak, dus Neill pakt eigenlijk gewoon de schijnwerpers, en hij mag dat!

Het verhaal is leuk. Mysterieus op veel momenten maar, over het algemeen ontzettend goed en vooral erg sfeervol waar ik heel veel mee kon. Ik was er echt wel over te spreken en heb me uitstekend weten te vermaken. De film duurt niet al te lang, waardoor het makkelijk uitzitten is. En omdat de film zo sfeervol is, kun je er eigenlijk makkelijk mee uit de voeten. Duister, grimmig maar ook erg leuk.

Fiction vs Reality

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision. Eindelijk kon ik mijn Duitse bluray inruilen voor deze schitterende release, beeld is prachtig en de artwork passend.

Het derde deel in wat Carpenter zelf zag als zijn Apocalypse Trilogy, waarin alle delen eindigen met de boodschap dat de realiteit zoals de mensheid die kent op het punt staat ingrijpend te veranderen.

Verzekeringsagent Neill wordt ingehuurd wanneer een horror auteur, inclusief zijn laatste roman, spoorloos verdwijnt. Zelf denkt Neill dat het om een publiciteitsstunt gaat en hij hecht dan ook geen geloof aan het gerucht dat het boek de kracht heeft om lezers waanzinnig te maken. De zoektocht leidt hem naar het geïsoleerde (bijna sprookjesachtige) dorpje Hobb's End in de staat New England. Daar begint voor Neill een ware nachtmerrie.

Regisseur Carpenter laat zich inspireren door 's werelds meest befaamde horror auteurs waaronder King en Lovecraft voor deze film waarin de werkelijkheid slechts fictie blijkt zoals deze beschreven staat in een boek. Suggestieve regie, goed getimede shockeffecten en knappe, passende fotografie van Gary B. Kibbe, met als hoogtepunt de duistere kerk. Met grotendeels ambachtelijke creature effecten wat altijd zijn voorkeur had.

Uitstekende hoofdrol vertolkt door Sam Neill als cynische kettingroker die de grip op de realiteit verliest en langzaam afdaalt in een spiraal van paranoia. Hij wordt bijgestaan door Julie Carmen in hun zoektocht naar de diabolische auteur Sutter Cane, gespeeld door de Duitse acteur Jürgen Prochnow (Das Boot). Verder wat bijrollen van oudgedienden Charlton Heston en David Warner, en voor de oplettende kijker kan je een 13 jarige Hayden Christensen spotten als krantenjongen in Hobb’s End die Neill de weg wijst in zijn filmdebuut.

Geweldige surrealistische horrorfilm van Carpenter met een ingenieus script die na ruim zeven jaar hiermee een sterke comeback maakte.

Reality is not what it used to be.

Filmpje nummer 5 van de dag, en daarbij viel de keuze op deze John Carpenter. En een Carpenter valt altijd wel lekker, ook al zijn het niet altijd de beste films, elementen als soundtrack en sfeersetting zijn altijd sterk in zijn films. Dus kom maar op met deze In The Mouth of Madness.

En de stemming zit er meteen goed in temidden van een inrichting, met slecht weer en een binnen gebrachte patiënt waar tevens de naam Sutter Kane erg snel valt, en er is iets met die naam maar ik kan die naam niet plaatsen. Zou ik de film dan al eens eerder hebben gezien? Maar goed, terug naar de film waar het niet bepaald goed lijkt te gaan met John Trent waarvan de oorzaak al snel naar voren komt en dat is een onderzoek naar de verdwijning van de schrijver Sutter Kane. En het is me nogal wat, met zijn boeken die ongeregeldheid en rellen veroorzaken, mensen tot krankzinnigheid drijven, en als een dolle verkopen, maar het grootste probleem wellicht voor de uitgeverij is dat hij spoorloos is. Trent wordt op de zaak gezet en die vindt al snel een spoor, maar ondervindt ook al vrij snel de eerste symptomen van Sutter Kane Fever.

De sfeerschepping is zoals zo vaak bij een Carpenter goed te noemen waar het soms moeilijk inschatten is waar Trent zich bevind tussen nachtmerrie of een bevreemdende werkelijkheid. De trip naar het plekje genaamd Hobb's End is op het hallucinante af waar het vanzelfsprekend ook bepaald niet pluis is in het dorpje met vreemde snuiters op fietsen, monsterkinderen, een oud vrouwtje met tentakels, het houdt niet op en het is niet bepaald gezond in het dorpje. Zoals gezegd, de sfeer is bij tijd en wijlen geweldig, de zoals gewoonlijk door Carpenter zelf geschreven soundtrack is ook weer eens erg fijn, Sam Neill is altijd goed en Jullie Carmen is erg leuk voor het oog.

De vraag blijft wat het idee nu eigenlijk is achter deze film wat tot de laatste minuut in de weegschaal hangt. De meest logische uitleg is toch dat alles wat we zien fictie is, zo ook het karakter Trent en wat hem overkomt, maar ondertussen wel een vorm van zelfbewustheid over zich heeft. Het beste van John Carpenter is dit niet maar het is wel absoluut weer een acceptabel product van hem en daarmee een lekkere film om te kijken.