Logboek

'How come you're always running your car over my zinnias? I've been trying to get those things to come up for two weeks.'
'Don't plant 'em where I park.'

Zondag klassiekeravond aan de slag met deze Hud die ik bij de kringloop tegenkwam, en een Paul Newman laat ik in die zin niet liggen, en hoewel niet alles met Newman top zal zijn betaalde het zich in dit geval wel uit.

Want binnen minuten is het eigenlijk al raak waar junior door het dorpje dwaalt en bij een willekeurige huis stopt met een bekende auto die slordig geparkeerd is en het karakter Hud naar buiten weet te lokken. En wat een performance van Newman die de grofgebekte, directe, vrouwenjagerendd vechtjas meteen in alle glorie neerzet waar ook nog meteen een bepaald gewicht aan zijn karakter gehangen wordt want zijn aanwezigheid wordt verwacht op de ranch. Dit boeit vrijwel meteen waar Newman zijn karakter perfect op het randje neerzet van brutaal maar ook interessant. Normaliter zou zo'n karakter heel erg snel tegenstaan maar in dit geval niet. Eenmaal terug op de ranch blijkt een sterfgeval in de kudde het grote punt en daarmee het onderwerp bij uitstek die de temperatuur binnen de familie binnen de kortste keren omhoog gaat jagen.

Duidelijk is dat het sowieso niet echt botert tussen senior en Hud waar wees-neefje Lonnie er een beetje tussen in zweeft en zowel selfmade man Hud adoreert als de redenaties van senior begrijpt. Is dat alles? Een moeizame relatie tussen pa en zoon rond het wel en wee van de ranch waar vooral de verkoop van het vee een heet hangijzer is? Ja, en wat kan zoiets boeiend vertelt worden en goed geacteerd worden met Melvyn Douglas als de bedachtzame en principiële Senior en Paul Newman in een glansrol als de heetgebakerde, ruchtsichlose en egoïstische Hud die vooral alles vanuit 'the law according to Hud' ziet. En wat wordt dit is toch meer dan goed neergezet, een buitengewoon interessant botsing waar de temperatuur per minuut stijgt en ontzettend goed geacteerd wordt.

En zo blijkt Hud dus een klassieker van goede kwaliteit die mij geen moment verveelde, met een bepaalde flair en kwaliteit wordt neergezet, en ja, Newman hé, met dat karakter Hud. Normaliter zou ik kotsen van een dergelijk zelfingenomen en dwars karakter, maar Newman weet dat om te zetten naar meerz heel veel meer. Hulde!

Tenslotte zaterdag nog even bezig met dit Aziaatje genaamd The battle; roar to victory over de Japanse bezetting van het Aziatische vasteland in de jaren '20 als aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. En dat de Jappen regelrechte monsters waren en niet onderdeden voor de Duitsers en soms zelfs erger waren blijkt maar weer.

Desalniettemin is het even aftasten waar we zitten en met wie, waar het begin een beetje fragmentarisch is met de nodige karakters. Maar na de represaille van de Japanse troepen op de boeren na de overvallen patrouille is alle twijfel weg bij het zien van zoveel simpele en gemakkelijk uitgevoerde wreedheid iets dat cinematografisch en kleurtechnisch ook nog eens prachtig in beeld wordt gebracht. Wat dat betreft maken de Japanners hun naam meer dan waar wat hun reputatie betreft met tijdens de tweede wereldoorlog de dodenmarsen, behandeling van burgers in Mantsjoereij, behandeling van gevangenen of de gruwelen als onderzoekseenheid Unit 731. Het beloofd het nodige wat de film betreft met een sterke en mogelijk voltreffelijke botsing tussen de Koreanen en Japanners.

Maar helaas ontplooit het potentieel van de film zich nooit echt. Zoals reeds gezegd doen de Jappen wat er van ze verwacht wordt maar hebben we nog een stukje Japanse cultuur en gedragingen en zo zijn evenmin aardig tegen elkaar en is er die typische schaamte en druk om mislukking op te lossen. Buiten dat hebben we zelf een beetje humor, ziet de natuur en cinematografie er fantastisch uit, en zit het geheel vol met actie. Al met al niet slecht zou je zeggen, dus waar gaat het dan toch mis? Simpel, de karakters worden niet onderbouwd en blijven vreemden, van een plot en diepgang is weinig sprake en focust de film zich vooral op de nodige losse schermutselingen die verder weinig toe leiden en lijkt het geheel vooral een vehicle om de boze Japanners in hun volle wrede glorie te tonen. En dat is toch allemaal net wat te gemakkelijk, zo voelt het geheel regelmatig ook te modern en vlot aan, in ieder geval niet passend bij 1920.

En zo valt The battle toch best wel tegen waar doorgaans Koreaanse oorlogsfilms van goed tot hoog niveau zijn. Dat gold niet voor deze die in ieder geval een 3 voor de moeite krijgt.

Zaterdagavond eerst eens afgetrapt met deze The Vanishing waar ik eigenlijk op zoek was naar de Nederlandse versie uit '84 maar de Amerikaanse versie eerst kwam. En tot mijn verbazing is deze film ook van George Sluyzer, maar dat geheel terzijde. Eerlijk gezegd verwachtte ik hier niet veel van en dat werd het ook niet echt zonder dat het echt door de ondergrens zakt

Zo roemen sommigen de cast van Bridges waar je wellicht niet aan type casting doet maar juist aan omgekeerde psychologie. Toch werken de voorbereidingen en repetities en geklungel vooral op de lachspieren met een veel te vrolijk muziekje, de toon is te klungelig en flauw ondanks men hier vast goed over nagedacht heeft. Zo is de dader in Spoorloos toch vooral apart, raar en onpeilbaar, een totaal andere benadering als je het mij vraagt. Maar goed, daarnaast hebben we de prachtige miss Bullock in een veel te klein rolletje en Sutherland die voor een keer een sympathieke rol heeft maar zich aanvankelijk als een lul gedraagt.

Het is de opmaat voor de verdwijning en alle vragen die blijven hangen, en laten we het zo zeggen dat het van Jeff een nogal getroubleerd mannetje maakt die het verleden niet kan laten rusten en zich uiteindelijk in de problemen steekt. En opzich heeft de film een redelijke fase wanneer de heethoofdige Jeff en excentrieke Barney op pad zijn en het daadwerkelijk de vraag is wat er nu eigenlijk met Diane gebeurde en wat Jeff mogelijk staat te wachten. Toch lijkt het geheel nooit op gang te raken of spannend te worden.

En het einde, dat aangepast is voor de Amerikaanse markt, werkt daar niet aan mee met het voorspelbare verschijnen van Rita om de zaak te redden. Wel leuk trouwens Nancy Travis, Jeff heeft een goed oog voor vrouwen wat dat betreft. Maar helpen doet dit The Vanishing allemaal niet die ronduit saai, gezapig en voorspelbaar is. Dan toch nog maar het origineel proberen, want dit was simpelweg niet voldoende zonder dat het heel erg slecht wordt.

Vrijdagavond even gaan zitten voor deze Ciske de Rat met zijn zes afleveringen. Zien deed ik dit als kind of tiener al eens waar ik Ciske maar een raar figuur vond en zijn gedragingen eigelijk dood irritant vond. Ikzelf ben niet anders als buitenbeentje, dwarsligger en heethoofd maar bijvoorbeeld een pot inkt zo leeggieten op het hoofd van de juf...tja...dat snap ik allemaal niet zo.

De vraag was dan ook hoe ik er nu naar zou zien en opzich heb ik iets meer begrip voor de rebel en voor galg en rat opgegroeide jongen. Daarnaast valt het prima tijdsbeeld op en probeer ik vooral de kritiek op 'gedateertheid' te begrijpen die anderen benoemen. Maar ik vind dat reuze meevallen voor een serie uit 1984, want het verhaal is vlot genoeg, gebeurt er genoeg, en zou je wellicht het neersteken van moeder kunnen benoemen, maar om daar nu een hele serie op te beoordelen als gedateerd, mwoah. Buiten dat is het tijdsbeeld sterk met premier Colijn in het nieuws, armoede, onrust en rellen en het gemiddelde straatbeeld.

Daarnaast is het verhaal van het jongetje zelf best aandoenlijk waar hij toch altijd iedereen tegen zich heeft, of dat nu thuis, de kroeg, school of de bajes is, ze hebben altijd de pik op hem en hij krijgt vervolgens altijd de schuld van de nasleep. Voeg daar een uitstekende en ruime cast aan toe met heel veel bekende namen en natuurlijk het maar al te bekende nummer en vervolgens heb je heel wat. Daarom wat mij betreft een prima voldoende.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Tenslotte de film marathon afgesloten met het 5de Indiana Jones deel. En net als in het geval met The Crystal Skull waar Ford al redelijk over datum was geld dan hier ook de vraag waarom? Het beste ligt al decennia achter ons, de hoofdrolspeler is 'one step away' van een rollator, en we gaan echt niets nieuws zien. Is de macht en drang om uit te melken dan zo groot? Kennelijk. Vooraf vooroordelen zat dus, maar verdomd, The Dial of Destiny flikt het toch en is lang niet gek.

Opvallend is dat men teruggrijpt naar de Nazi's, want dat werkte in het geval van de Last Crusade en Raiders of the Lost Ark, en het moderne verhaal met vliegende schotels uit The Crystal Skull was belachelijk, dus is het beter om op een veilig paard te wedden. En ansich swingt die opening wel, andermaal de Duitsers in combinatie met duistere krachten, het nodige aan spektakel en doormiddel van een body double ziet Indy er fit uit. Het is in iedergeval beter dan de gedeepfakede koppen van Pesci en De Niro die vervolgens als een houten pop door beeld bewegen in The Irishman. Dat is gelukkig iets dat vermeden wordt in deze Indy.

En het vervolg is best oké met meerdere partijen in strijd om het Antikythera-mechanisme die ook nog daadwerkelijk bestaan heeft maar ongetwijfeld niet de krachten heeft die het hier toebedeeld wordt. Leuk is het tijdsbeeld maar vooral nog steeds de link met de Nazi's waar Mikkelsen prima is met zijn knokploeg waar vooral Boyd Holbrook altijd lekker onprettig is en het eindelijk geen moment saai is en eigenlijk gewoon best leuk. Toch ontkomen we niet aan overlap waar Wombat sterk doet denken aan de schnabelende Elsa Schneider uit The Last Crusade en de grot met de insecten regelrecht uit The Temple of Doom komt. Daarnaast is een volgende minpunt dat we letterlijk van de ene achtervolging in de volgende achtervolging vallen en er geen moment rust is wat ook wel een beetje overdreven is en dat die ouwe Ford op zijn 80ste dit nog allemaal aan kon bijbenen

Echt afbreuk doet het allemaal niet, hoewel de tijdreis allemaal wel weer net te overdreven is en net wat te ver, buiten dat is het niet allemaal even origineel en valt een bepaalde herhaling niet te vermijden. Maar toch verveelt Dail of Destiny eigenlijk niet en is voor het gevoel in ieder geval beter dan Crystal Skull zonder dat het bij de drie classics uit de jaren '80 in de buurt komt.

En ik had het zo leuk bedacht om de film Okinawa uit '52 in de reeks op te nemen mede omdat ik een boek aan het lezen ben van Robert Leckie één van de hoofdpersonen uit The Pacific die ik ook nog aan het kijken ben samen met mijn vader iedere dinsdag. Maar zo halverwege de voorbereiding van mijn comment kwam ik erachter dat de film Okinawa helemaal niet op MM staat. Desondanks toch maar even uitgekeken en nog een andere film uit het oorlog lijstje meegepakt namelijk Merril's Marauders en daarmee een maar al te bekende titel over de oorlog in de Stille Oceaan.

En de titel zal voor de gemiddelde met een beetje oorlogskennis meteen herkenning opleveren in de vorm van waar, waarom, hoe en tegen wie. En in die zin verschilt het geheel weinig van de film Objective Burma met geallieerde troepen op roof- en commandotocht in de dichte jungle van het vaste Aziatische land waar het doelen uitpikt om te overvallen en te saboteren. En zoals men in de film uitbeeld was dit een behoorlijk allegaartje en stonden deze missies aan de basis voor de ontwikkeling van de Ranger-compagnieen en specifieke missies met moeilijk te bereiken doelen. En ja, hoewel hier iets overdreven met generaal Merrill die nog steeds zijn troepen aanvoerde, de man had inderdaad op een gegeven moment hartklachten, maar vocht volgens mij daarna niet meer echt in de frontlinie.

Maar dat terzijde schept Merril's Marauders toch een prima beeld van het samenraapsel dat zich voor deze missies aanmeldde, de opdrachten die ze kregen en vooral de vijanden die men trof buiten de Japanners. Want waar de omgeving nu niet altijd direct doet denken aan de vochtige en dichte jungle van Birma, is het idee er wel van de lange marsen, hitte, insecten, ziekten, ander lichamelijk en geestelijk falen, weet welk ellende nog meer en onderlinge irritaties waar het geheel keurig wordt afgesloten met een zelfmoord aanval van de Japanse troepen. Jammer dat de uniformen dan weer niet kloppen maar dat is wellicht voor een echte kniesoor. Voeg daar de regelmatige zware omstandigheden aan toe, een smerige uitgevochten strijd tegen de Jappen en de nodige actie die met veel dynamiek wordt gefilmd en deze jongen vindt dit toch lang niet gek.

Afijn, met Okinawa inbegrepen heb ik dan als 5de en 6de film toch een mooie dosis oorlog gehad waar deze de beste was van het tweetal en het cijfer tussen een 3,5 en 4 inhangt waar het toch uiteindelijk een 3,5 wordt.

En ook meteen maar verder met deel 2 wat de Sister Act reeks betreft. En waar de eerste al niet op een voldoende kon rekenen doet de tweede dat al helemaal niet.

Want het verhaaltje is toch wel zo cliché als het maar kan met zangeres Deloris die tot hulp wordt geroepen vanwege een probleemklas en an passant ook nog het hoofd moet bieden aan dreigende sluiting. En natuurlijk moet zuster Goldberg het nodige overwinnen rond de dwarse leerlingen. Sowieso valt ook zeker de behoorlijke cast op met alle presente zusters, Goldberg, Coburn, Jetter en Bill Duke, maar nog meer Lauryn Hill en de ontzettende jonge Jennifer Love Hewitt. Verder is de adaptatie van Ball of Confusion van The Temptations door de zusters erg aardig.

Maar verder is het zoutloos, weinig humoristisch en duurt allemaal veel te lang. Fijn is wel dat Goldberg redelijk rustig is voor haar doen, toch is dit zo mager dat je het al weinig vette plot van deel 1 bijna mist terwijl die ook verre van bijzonder was en dat geeft te denken waar het weinig spannend of interessant wordt en het uiteindelijke optreden veel te blij, vrolijk en uitgekiend is terwijl je ze nooit ergens ziet oefenen...

Afijn, voor wat feel good zal iemand wel snor zitten met dit geheel maar voor mij is het veel te mager. Snel op naar de volgende.

Als kind vond ik Prince al een vreemde snuiter dat hij vrijwel naakt de stoepborden sierde met zijn album Lovesexy, tja hoe oud was ik? Negen ofzo. Daarna had ik nooit veel met de artiest op een enkel nummer na zoals Raspberry Beret. Toch is daar de afgelopen jaren wel wat verandering in gekomen waar ik Purple Rain ook steeds beter ben gaan waarderen. Zo zag ik de gelijknamige film ook die overigens erg weinig voorstelde, en nu dus deze Sign of the Times waar ik eerlijk gezegd een verzameling clips verwachte maar zowaar in een concert, of samenstelling van de Tour, terecht kwam. En opzich was dit lang niet slecht...

En het moet andermaal gezegd dat ik Prince wel meer waardeer als artiest maar nog steeds niet bijzonder warm loop voor het hele oeuvre waar deze dvd eigenlijk vol staat met nummers die ik niet ken op twee of drie na en me ook niet aanspreken. Het is dan ook dat ik er na 45 minuten echt wel klaar mee ben maar toch maar even doorbijt waar het nog wel even interessant is om discussies op mijn werk aan te halen waar ik juist op de hand ben van Prince waar hij een icoon is wat de muziekscene van de jaren '80 en '90 betreft en hij volgens de critici een ondergewaardeerd gitarist is. Maar dat terzijde...

Mijn bezwaar staat genoteerd in die zin hoewel het er niet veel is waarop ik toch alleen maar pluspunten kan opnoemen. Want het soms wat morsige beeld daargelaten is het natuurlijk wel een show die we te zien krijgen. Prince is natuurlijk een artiest van het zuiverste water, zeg maar gerust een performer en wat een performance krijgen we, iets dat me ook al opviel aan Purple Rain waar het plot de film onnodig onderuit haalde. Daar hebben we hier geen last van waar er geen nee bestaat en alles voorbij komt aan artiesten, extra muziekanten en instrumenten. We hebben Sheena Easton en vooral de strak verpakte Sheila E die even achter het drumstel weg komt. Verder is het kleurrijk, dynamisch, swingt aan alle kanten en is voor een Prince fan waarschijnlijk een ware must, ik daarentegen als niet fan zet iets veiliger in en ga voor een 3,5.

Volgende stap was deze Sometimes they come... back for more waar ik toch vooral opzoek ben naar het eerste deel. Want laten we vooraf stellen dat dit weinig meer met Stephen King en de basis te maken heeft. En binnen minuten was eigenlijk wel duidelijk dat dit te slecht voor woorden ging worden.

Zoals reed gezegd leunt het nog deels op de naam van King en diens karakters maar heeft het daar eigenlijk niets meer mee te maken. Dit speelt zich in het poolgebied af en doet ergens denken aan The Thing met een bemanning under siege maar zakt van meet af aan al door de hoeven. Want we hebben geen aansprekende cast, het verhaal, de dialogen en acteerprestaties zijn te lamlendig voor woorden, en dan zijn er nog de typische de domme keuzes en risico's van de karakters.

Als er dan toch een pluspunt is dan zijn dat wel de verzameling mooie vrouwen die opgetrommeld is want Ford, Masterson en O'Dell zijn niet voor de poes en het aankijken zeker waard. Maar buiten dat is dit een uiterst droevige vertoning.

Niet helemaal fit en met de wens om op korte termijn weer eens een film marathon te doen ging ik de vrije maandag op de bank liggen voor een stuk of wat films. De eerste betrof deze Sister Act en daarmee een film die ik in mijn jeugd al eens gezien had en afdeed als flauwe brave humor want een nogal gelovig en saai kerkelijk lid van de familie raadde destijds deze film aan, tja, dan kon dat nooit wat zijn. En zodoende was ik toch wel nieuwsgierig hoe ik er nu tegenaan zou kijken...

Het verhaal is simpel zat met een nachtclubzangeres die haar criminele baas en tevens vriendje een moord ziet begaan. Vlucht, politie en een schuiladres zijn logische keuzes aangezien de boef in kwestie al langer onder de aandacht ligt en men nog tijd nodig heeft om de zaak rond te krijgen, Deloris komt op haar beurt in de voor haar meest onwaarschijnlijk te bedenken plek terecht, namelijk een klooster. Het conflict dat ontstaat tussen de Spartaanse nonnen en de rebelse Deloris zou best leuk uit kunnen pakken maar echt lukken doet dat niet aangezien ik Whoopi Goldberg vreselijk vind om naar te kijken. Ze is zoals zo vaak, hier ook weer, dood irritant en heeft constant haar kwaak open, waar andere mensen Goldberg wellicht leuk vinden heb ik helemaal niets met dat mens en is juist vaak een goede reden om over te slaan.

Heel lekker gaat het dus allemaal niet door de aanwezigheid van Goldberg en lijkt de film niet bepaald met een 'remontada' bezig van de vooroordelen van welleer. Maar gelukkig slaat het halverwege toch een beetje om waar Goldberg iets vaker haar snavel houdt en de aandacht op het sterke punt van de film komt te liggen namelijk de ontwikkeling van het koor. Daarnaast vind ik de aanwezigheid van enthousiaste pretletter zuster Mary Patrick wel leuk en krijgt het geheel de nodige sjeu wanneer het koor op stoom geraakt. En zoals te verwachten weet boef Vince Deloris weer te vinden met een finale waar zowel de politie als de nonnen zich mee bemoeien. Maar zoals verwacht mag worden blijft het allemaal vrij braaf en komt het allemaal wel goed.

En zo blijkt Sister Act zich meer dan behoorlijk aan het jaren '90 komedie draaiboek te houden en blijft het allemaal erg braaf, zie ik bij de doelgroep genre omschrijving dat de film ook voor jeugd en kinderen bedoeld is en is het vooral degelijk te noemen maar wordt ik er verder nog steeds niet warm van. Wellicht is dit een hele leuke film voor iemand die van het genre houdt. Een nipte onvoldoende wat mij betreft.

Na Burden nog even los met iets dat ik als horror of in ieder geval zombies had geïdentificeerd, maar dat bleek toch niet heel erg te kloppen waarop ik me toch erg snel in een klucht van ongekende grote terugvond.

Afijn, een Nazi basis op de maan die per ongeluk gevonden wordt door een astronaut, tja waaromn niet? Mits goed uitgevoerd kan het best wat zijn toch? Maar eigenlijk is het van meet af aan te slap voor woorden. Het ziet er lelijk uit, is over de top, en ook het plot begrijp ik niet zo, want zonder Washington en zijn smartphone waren ze ook van plan geweest om te komen? Want waarom moeten die smartphone's gehaald worden, om te vliegen toch? Maar plots is er wel al een hele vloot onderweg, geen idee waar ze die allemaal verstopt hadden, en fladdert Adler ook naar gelang heen en weer. Nee, dit schiet ik binnen twintig minuten af en is te debiel voor woorden.

Een enkele grap is opzich nog wel leuk, verder zijn Julian Dietz als Nazi chick met geweten en vooral ook Peta Sergeant als de keiharde Vivianne Wagner een erg goede reden om het geheel uit te kijken waar de professor een beetje doet denken aan Einstein uit Red Alert 2. En eigenlijk is het jammer dat dit niet beter uitgewerkt wordt waar momenten zoals met de luchtsluis te slecht voor woorden zijn, maar het idee van een geheime basis op de maan best leuk is, hier had best iets mee gedaan kunnen worden en het is nu vrijwel niets.

'You gonna drive all the blacks out of Laurens?'
'I don't know.'
'Let's say they did all leave. We'd still be white trash, with no one to step on to make us feel better.'

Zaterdagavond eens even aan de slag met deze Burden die naar het schijnt deels echt gebeurd is. Verder was de film totaal onbekend qua inhoud en kwaliteit waar wel vrij snel de gedachte en link met films als American History X en Mississippi Burning zich aandient.

Anyway, het is in ieder geval snel duidelijk dat het hersenloze, white trash, volk te dom om te poepen, niet aan te slepen is in hun ode aan de KKK en de segregatie waarop me een quote uit The Thin Red Line door het hoofd spookt in de vorm van 'where does all this hatred come from?'. Iets dat ze zelf ook niet weten en in Mississippi Burning heel mooi duidelijk gemaakt wordt als zijnde gedachtegoed waar men mee opgegroeid is, iets dat er met de paplepel wordt ingegoten en gewoon zo is. Desondanks blijken het toch mensen met naastenliefde wat opzich een aandoenlijk beeld toont van de klik tussen Mike en Judy. Het is daarna vooral wachten op de uit te breken ellende die alles op de spits gaat drijven.

En eigenlijk is het best interessant met Judy die anti KKK is en Mike die het op een gegeven moment niet over zijn hart kan verkrijgen om gewelddadig in te grijpen en uiteraard valt de keuze om uit dat leven te stappen evenmin erg goed. De daarop volgende pesterijen, pech, en twijfel wordt best aardig gebracht en wat loopt de stress meer dan behoorlijk op net als wat Tom Griffin allemaal met Mike van plan is na de verkoop van het museum. De cast doet wat dat betreft erg zijn best en is Wilkinson goed als machtswellusteling en Hedlund ook meer dan prima als de simpele Mike waar Riseborough ook haar rol prima vertolkt en mag de soundtrack er ook zijn met Lynyrd Skynyrd, The Outlaws, Chris Stapelton en het nodige van Eddie Vedder.

Minpunten treft de film toch vooral in een gebrek aan spanning en tempo aangezien het maar wat voortkabbelt, tevens is de afloop vrij voorspelbaar wellicht een beetje cliché te noemen. Maar opzich vind ik de film daar niet perse slecht door ondanks dat absoluut niet met buitencategorie te maken.

Tenslotte maandagavond nog even aan de slag met Rising Sun naar het boek van Michael Chrichton die tevens de basis schreef voor de Jurassic Park reeks, maar met dit verhaal toch uit een heel ander vaatje tapt met vooral cultuurverschil en de macht van bedrijven, overnames en mogelijk spionage als onderwerp. Destijds werd de film volgens mij gerealesed met redelijk wat aandacht en tamtam. En hoewel je het niet zou verwachten vanwege het lage cijfergemiddelde is Rising Sun zonder dat het bovengemiddeld wordt toch een degelijke en onderhoudend film te noemen.

Het verhaal is simpel rond de Japanse invasie op de Amerikaanse oostkust met hun bedrijven, handel en toenemende aanwezigheid met als kers op de taart een dode escorte tijdens een feestje. Het duo Connor en Smith worden vervolgens opgezadeld met het oplossen van de zaak maar al snel blijkt dat niet alles is wat het lijkt en er zelf vraagtekens gesteld mogen worden bij het duo en waarom juist zij met deze zaak betrokken zijn. Wat we vervolgens te zien krijgen is toch wel een interessante inkijkje in de Japanse cultuur omtrent ego's, onderdanigheid, groepsbelang, discipline en eer en schaamtegevoel. Het blijkt met recht een ondoorzichtige wereld voor een buitenstaander.

En opzich wordt dat prima weergegeven met de stugge en soms heethoofdige Japanners, waar men intern ook nog met één en ander wil afrekenen, een verscheidenheid aan karakters en motieven en het prima duo in de vorm van Snipes en Connery die er chocola van proberen te maken waar het rond hen ook niet lijkt wat het is en er lijken uit de kast komen. Het is een schimmige wereld met schimmige spelletjes waar we het vrouwelijk uitzicht ook zeker niet mogen vergeten in de vorm van Carrere, Powers en de prachtige Patitz.

Buiten dat heeft alles minpunten waar een blind paard nog kan zien dat die camerabeelden bewerkt zijn en is het voorspelbaar dat er iedere keer op het verkeerde paard gewed wordt en verschillende zaken veel te veel voor de hand ligge. Het gebrek aan spanning is het volgende issue, desondanks is Rising Sun prima te doen voor een keer en alleszins degelijk te noemen.

Maandagmiddag wel zin in iets apart, iets bijzonders, waar ik de laatste tijd weinig zag waar mijn hart echt sneller van ging kloppen en toen kwam deze Michael Mann's The Keep op mijn pad. Hoe ik precies bij deze film uitkwam kan ik niet zo goed verklaren, anyway gewoon draaien met dat ding op de laptop via een of andere stream, en laat ik vast zeggen dat de film ondanks de matige beoordelingen meer dan voldeed.

Alles heeft minpunten en deze film dus ook waar het verhaal niet bepaald overloopt van bijzonderheid of diepte, want waarom wordt de eenheid van kapitein Woerman überhaupt naar dat kasteel gestuurd terwijl ze niet weten wat het is of waar het voor dient? Vervolgens blijven ze daar gewoon zitten terwijl het daar lang niet pluis is...tja...het is in die zin een voorspelbaar misschien wel cliché recept voor ellende met een stel gready moffen die de tering over zichzelf afroepen. Daarnaast krijgt het vreemde karakter Glaeken weinig introductie noch uitleg en blijft gedurende de film een vreemde eend in de bijt. Maar daar lijdt The Keep verder weinig pijn aan...

Want van meet af aan is de hand van een regisseur te zien die gevoel heeft voor sfeer en mooie plaatjes. Bepaald cinematografie en opbouw is echt sterk te noemen inclusief de soms betoverende soundtrack van Tangerine Dream. Buiten dat zijn de settings en decors fraai en lijken de speciale effects voor die tijd helemaal niet gek en drijft dit geheel uitermate goed op styling, een sterke sfeer en is ronduit bizar en vreemd te noemen maar zeker niet minder interessant. Zeg maar gerust dat deze film een voorbeeld van sfeerschepping 2.0 is en wat mij betreft gebruikt mag worden om aankomende cineasten te onderrichten.

Duidelijk mag zijn dat dit wel beviel met een verder prima cast waar vooral Byrne er uitspringt als SS'officier en dan heb ik toch een meer dan prima film gezien en wellicht dat er opzich best nog wel een aardige boodschap in het geheel zit over de bestrijding van het kwaad waar er natuurlijk grenzen zijn en je zelf niet het kwaad moet loslaten of zelfs worden.

Zondagavond klassiekeravond aan de slag met deze Gun Fury die ik twee weken terug had gevonden bij de kringloop. En daar hoefde ik niet lang over na te denken met Rock Hudson, een titel die klinkt als een klok en een dergelijke filmposter. Dat was wel een gokje waard ondanks dat de beoordelingen niet heel erg sterk waren.

Desondanks begint het best wel herkenbaar met de typische beelden, standaard soundtrack en vibe waarmee Gun Fury niet bovengemiddeld is maar zeker ook niet slecht. Minpunten heeft de film daarna toch wel in een te lange aanloop en kennismaking met Slayton en Jess en hoe het stel Jennifer en Ben elkaar in de armen vliegt. Verschrikkelijk is hoe de huishoudster bijna staat de fladderen van enthousiasme bij het aanzien van de twee tortelduifjes. Duidelijk is dat Gun Fury zeker niet super is, zijn minpunten heeft en tevens in het vervolg weinig verrassend wordt.

Maar eenmaal onderweg, met Ben Warren voor dood achtergelaten en tweespalt in de roversbende komt het geheel toch best prettig op gang ondanks dat het niet buiten de gebaande paden treedt en met iets nieuws komt. Maar dat maakt mij niet zozeer uit waar toch zeker het nodige aan wapengekletter en gejaag voorbij komt, we een verrassend jonge Lee Marvin zien, de beleden geschoten vanaf de rijdende koets over het stel paarden erg mooi zijn, de nasleep van de burgeroorlog nog even voorbij komt en tevens de angst van de mensen om op een dergelijke bende te gaan jagen. En zo blijkt Gun Fury in mijn ogen een meer dan prima Western van de oude leest die zijn meerdere moet erkennen in titels als Rio Bravo of The Searchers om maar eens wat te noemen maar zeker niet slecht is.

Na City of Lies nog even snel aan de griezel en daarbij viel de keuze op deze film die ik een tijdje terug bij de kringloop had meegenomen en dat vooral deed in de veronderstelling dat ik Matt Dillon zou krijgen, en Jody Lynn is altijd heerlijk. Maar helaas kreeg ik te maken met zijn broer en bleek de rest van de film ook allesbehalve goed.

En eigenlijk is het van meet af aan mis waar het acteerwerk van Dillon gewoon slecht is maar alles er omheen ook. De soundtrack is om van te janken, de dialogen zijn te dom voor woorden en vaak ook nog tegenstrijdig, en is de algehele uitstraling gewoon slecht. Het is cliché, nep, fake...en ga zomaar door. Wanneer Vanessa Angel en vooral O'Keefe in beeld komen is er tenminste nog wat leuks te zien maar zijn ze niet meer dan een pleister op de wonde.

Maar dan toch breekt er een korte maar aardige fase aan wanneer Hank in het verlaten schoolgebouw in een soort van softporno scène terechtkomt die qua sfeer en opbouw niet heel verkeerd is in combinatie met een stukje muziek dat veel kenmerken heeft van Massive Attack's Angel. Hank zit daar zowaar toch behoorlijk in de problemen, maar helaas stort het daarna weer heel snel in met overacting en dom gedoe en komt dat niet meer te boven. De rest is cliché en zelfs stom te noemen.

En eigenlijk is dat wel jammer want ansich lijkt dit in de basis niet verkeerd waar in combinatie met een betere hoofdrolspeler en meer kwaliteit en zorg voor het product er naar mijn idee toch iets heel anders en beters had kunnen staan.

Met toch zeker inmiddels drie documentaires over de hele East Coast West Coast problematiek met Tupac, B.I.G. en Suge Knight achter de kiezen, was Russell Poole verre van een onbekende naam en had ik ook zeer zeker interesse in deze film. Duidelijk door de documentaires was inmiddels wel dat Poole een bron van smerigheid en corruptie aangeboord had tijdens zijn onderzoek rondom de moord op B.I.G. en Poole daarzelf ook nog eens slachtoffer van werd, dus kom maar op...

De film volgt een niet chronologische volgorde wat wel eens beetje verwarrend is, desondanks begint het pad binnen dit geheel voor Poole bij het merkwaardige incident tussen agenten Lyga en Gaines waarop de connectie met Suge Knight en Death Row Records al snel ontstaat. En vanaf daar worden de wolken alleen maar duisterder rondom Poole en wat hij allemaal ontdekt met de nodige raciale incidenten, verschillende agenten op de loonlijst bij Death Row Records, namen en verdachtmaking te over net als heel veel raar volk op de 'murderscene' waar Biggie het loodje gaat leggen, om nog maar te zwijgen van het beruchte Rampart politie schandaal. En dat terwijl de stad net herstelt was van het Rodney King incident en daaropvolgende rellen. In het oog van de storm Russell Poole, zo'n beetje de enige die niet discriminerend noch met damage control bezig is maar de waarheid op tafel wil krijgen.

En zo ontvouwt zich een uitermate intrigerende beeld van corruptie, de mysterieuze moorden van zowel Biggie als Tupac, en de ontzettend moeilijke spagaat waar de LAPD zich in bevat erg mooi omschreven door Fred Miller waar de politie zelf het hardste genaaid wordt door het systeem waarop men elkaar wel moet steunen wat dan juist weer machtsmisbruik in de hand werkt. Voeg daar een prima sfeer aan toe met een minstens zo goede cast waarop we toch heel wat hebben en het licht chaotische begin snel vergeten is. En met de wetenschap hoe het af gaat lopen, want het onderzoek noch de namen heeft weinig verrassing meer voor me, kan het geheel met recht treurig genoemd worden. En zo heeft City of Lies eigenlijk weinig minpunten hoewel de opbouw van het karakter van Jack Jackson en diens clichématige reacties, vooral na het zwartmaken van Poole, niet heel sterk is. Wat mij betreft een prima film en daarom een goed cijfer.

(reactie op ander bericht)



Na 5,5 jaar eindelijk eens aan de herkijk van deze The Piano waar ik ooit erg blij was deze te vinden bij de kringloop maar de film mij toch ontzettend tegen viel. En ik was best wel nieuwsgierig wat de film zoveel jaar later en iets wijzer over de inhoud zou doen.

En The Piano maakt een heel wat betere indruk met dingen die we wel wisten maar alsnog wel even het benoemen waard zijn zoals de cast, de omgeving, de sfeer, de muziek, de kwaliteit die het geheel uitademt en niet te vergeten de twee dames in de vorm van Hunter en Paquin die dit geheel absoluut next level tillen. Lastige momenten heeft de film nog steeds wel die soms wat stroef en droog aanvoelt maar dan ook plotseling weer uit zijn slof schiet met zoiets humoristisch als de Maori die wil ingrijpen tijdens het toneelstuk. De ontegenzeggelijke conclusie deze tweede keer is toch wel dat dit op alle mogelijke manieren een bijzondere film is, zowel qua verhaal, als karakter, als gebeurtenissen. The Piano krijgt wat mij betreft dan ook een stevige opwaardering qua cijfer.

Afgelopen vrijdag eens even gaan zitten voor deze Terence Malick die met zijn The Thin Red Line op de eerste plaats staat van mijn persoonlijke lijst favoriete en beste film. Houdt dat in dat je dan ook iets met de rest van zijn oeuvre hebt? Nee niet perse, want zijn andere films zijn soms best wel goed maar vaak ook erg lastig. Deze The Tree of Life stond weliswaar op de lijst om te kijken maar was er ook vrees voor de lange speelduur en middelmatige beoordeling. Desondanks toch maar eens de kans gegrepen en het bleek een zit met twee gezichten.

Het eerste halfuur voltrekt zich voor mij met een brok in de keel waar de hand van Malick direct merkbaar is in opbouw en scènes die tevens exemplarisch zijn voor zijn magnus opum The Thin Red Line. Het zijn losse beelden, momenten van mijmering, dialogen uitgesproken met een bepaald gevoel waar de camera onderdeel van is en op intieme manier omheen zweeft. Het heeft iets echts, authentieks, het voelt aan alsof het uit het mensenleven gegrepen is, als een herinnering beladen met emotie hoe Mrs. O'Brien met de kinderen over de straat dartelt in een vrolijke, mierzoete euforische staat zoals een herinnering kan zijn, om die plek later vol berouw en verdriet op te zoeken waarop de emotie en vraag volgt waarom het zo moest gaan, iets dat niet zozeer uitgesproken wordt maar wel ontzettend tastbaar is. Het is Malick op zijn best, grijpt mij persoonlijk ontzettend naar de keel als herkenbaar en tastbaar, en doet mij de film met grote interesse kijken. Het heeft iets euforisch, in combinatie met de muziek iets goddelijk, het is poëtisch, dichterlijk, dromerig, fijnzinnig, een gevoel, het leven wellicht...wauw!

Maar dan toch, opeens en stok tussen de spaken, met een bizarre switch naar het begin der tijden, een stap in de evolutietheorie, iets dat ten eerste al niet heel erg rijmt met het onderwerp dat het meeste bediscussieerd wordt bij deze film, namelijk God. Tevens is het tijdelijk gedaan met die prachtig emoties van de familie O'Brien, als we dan eenmaal terug zijn bij de jonge rebelse Jack is de sfeer en het gevoel gebroken en wordt die niet weer bereikt tijdens de belichte momenten van de jonge Jack en verandert de film in een fragmentarisch geheel, een aanschakeling van korte momenten en snapshots waar ik eigenlijk geen enkele connectie meer mee heb, het beeld van de moeilijke Jack en een aantal herinneringen doet me dan ook helemaal niets waarop de film toch wel heel erg lang duurt.

Uiteraard rest dan nog de vraag waar de film nu precies overgaat, God naar het schijnt en de vraag waarom hij bepaalde dingen laat gebeuren. Maar ik zie toch ook andere dingen zoals het leven zelf, hoe zich dat voltrekt in voor en tegenspoed, onderzoeken, ontdekken, ervaren, herinneringen opbouwen, twijfel, verdriet, rouw, onbegrip, verwerking en hoe de basis gelegd wordt van je vorming. Allemaal dingen overigens waar het vraagstuk rondom God ook van toepassing is toch ben ik van mening dat het veel breder getrokken kan worden. Want ik zie toch ook het leven in de notendop met van jong tot oud angst, keuzes, verandering, angst voor later en ontwikkeling van gevoel en geweten. Het is in die zin een caleidoscopisch beeld met heel veel elementen.

Maar zoals reeds gezegd slaagt het dit keer simpelweg niet ondanks vele sterke punten zoals de altijd prachtige Chastain en de typische Malick achtige stijl die cinematografisch prachtig is en die typische intieme momenten heeft vol mijmering en diepere laag. Toch helaas enkel een magere voldoende.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Maandagmiddag even aan de slag met deze Moonstruck die me opzich qua onderwerp weinig aansprak maar wel een bekende titel is uit de tijd van de filmprogramma's uit mijn jeugd. De kringloop deed de rest dat ik besloot toch gewoon maar eens te proberen.

Het verhaal is duidelijk rond Loretta die na het nodige onfortuin opzoek is naar een beetje geluk en vooral vastigheid en dat moet Johnny worden. Maar dingen zijn van plan snel te veranderen en soms kruipt het bloed waar het niet gaan kan en gebeuren er dingen uit onverwachte hoek. Zo ook met Loretta die zichzelf al vrij snel in een lastige parket bevindt tussen de twee broers Johnny en Ronny. Tevens is duidelijk dat Moonstruck niet bepaald serieus is zonder echt een comedy te worden maar eerder, voor wie daar van houdt, een soort van charmante en romantische feel good betreft.

En ach, de film heeft zo zijn momenten met de Italiaanse hysterie, drukte, passie en temperament, waar de gemiddelde Italiaan een beetje als notoire vreemdganger wordt neergezet want ze pissen allemaal naast de pot en het lijkt de normaalste zaak van de wereld, de oorzaak ligt bij de maan of anders geeft men de schuld wel aan het missende rib van Adam en Eva. Aardig is op zijn minst het etentje waar Johnny op onbeholpen wijze zijn huwelijksaanzoek doet waar zijn pak belangrijker is dan op de knieën gaan en de doofus niet eens over en ring heeft nagedacht. Het is exemplarisch voor de iet wat koddige humor die in de film voorbij komt.

Soms is het dus wel grappig, maar er mist mijn inziens ook heel erg veel, waar Ronny regelmatig als een debiel overkomt, Loretta het overspel wel erg gemakkelijk laat gebeuren cq geen enkele weerstand biedt, maar de film ansich wel weer een aardige boodschap heeft omtrent liefde, keuzes, dingen die soms gewoon gebeuren of voorbestemd zijn, en het leven opzich met bepaalde onzekerheden. Afijn, slecht is het allemaal niet, maar ik heb er ook geen snars mee.

En zaterdagavond zoals het betaamt nog even aan de griezel waar ik de Friday The 13th reeks aan het afwerken ben en concludeerde dat ik deel 4 al gezien had en dus snel doorkon naar nummertje 5.

En laat duidelijk zijn dat de neerwaartse lijn hier toch wel wordt ingezet wat de kwaliteit betreft waar de vorige delen op zich ook niet super goed waren maar ook niet slecht. En hoewel het nog geen half jaar geleden is dat ik deel 4 zag heb ik werkelijk geen idee meer hoe het Tommy verging in zijn strijd tegen Jason, het maakt allemaal niet zoveel uit waar de focus vooral bij de getraumatiseerde Tommy blijft die naar een soort van opvang met bijzondere mensen verhuist. En zoals verwacht mag worden begint het daar al vrij snel te spoken en vallen er doden en op zich zou je daar best wat van kunnen maken, maar dat doet men niet...

En de waslijst van foute momenten en slechte keuzes is eindeloos. Zo is er weinig dat aanspreekt in de cast, is John Shepherd een emotieloze vleespop die het karakter Tommy niets meegeeft, zijn karakters als junior en Joey zelfs teenkrommend irritant, is het gedrag van verschillende mensen zoals de ambulance broeder die Joey op komt halen schrijnend slecht, zijn het in principe allemaal zeer irritante karakters te noemen, en vraag ik mij regelmatig af of ik naar een comedy zit te kijken.

Eén ding levert de film wel en dat is een rits karakters die je graag afgeslacht ziet worden, en dat is vervolgens dan ook wat we krijgen met het nodigen aan creatieve en bloederige kills. En lijkt het erop dat ik met deel 5 toch wel het slechtste tot nu toe gezien heb.

(reactie op ander bericht)



Gisteravond voor de herkijk van deze Ballon die ik tot mijn groot geluk voor een prikje het weten te bemachtigen en dat moest meteen beklonken worden met een kijkbeurt waar mijn 86-jarige vader voor aansloot. En ook hij was erg onder de indruk.

Nu had ik de film 2 jaar geleden al een keer gezien dus wist ik wat met te wachten stond, alsnog grepen bepaalde momenten me best wel weer naar de keel waar Ballon op bepaalde momenten zenuwslopend genoemd mag worden. De cast, de soundtrack, het tijdsbeeld, het is allemaal van goede kwaliteit waar de film ook nog eens tragisch en emotioneel genoemd mag worden. En daarom wat mij betreft cijferverbetering waar deze film die me absoluut verder overtuigd heeft.

So tel me how does it work, all of you living in this House together?
Who told you it works?

Op de gok meegenomen bij de kringloop vooral vanwege de cast waarop ik thuis toch wel verbaasd was over de lage beoordelingen. Desalniettemin toch maar even aangeslingerd om zelf eens te kijken en dit viel mij toch lang niet tegen.

En pak de bingokaart er maar bij mij wat dergelijke films en verhalen behelst als detective, Christie en Poirot in het algemeen waar nooit veel haast of spanning aanwezig is maar wel een uitgebreid verhaal met een velerlei aan karakters en motieven die uit de doeken gedaan worden met negen van de tien keer de karakter die het minst verdacht wordt of weinig in beeld geweest is als 'onverwachte' schuldige. Het volgt daarmee een bepaald format, verrast niet echt en is in dit geval ook niet heel spannend te noemen, maar om Crooked House daar nu helemaal op af te serveren is niet terecht in mijn ogen.

Want de cast is meer dan prima te noemen met een aantal acteurs zoals Close en Sands die prima op dreef zijn. Hayward lijkt aanvankelijk als centrale spil, en prive detective, aan de lichte kant waar je een ervaren rot zou wensen, maar als nog weet het karakter en het acteren van Hayward te overtuigen als zeker, scherp en iemand die zich zeker niet uit het veld laat slaan. Dan is er het landhuis wat een pracht locatie is en is het humoristisch hoe men elkaar zwart maakt en het aantijgingen regent. Zo is het familiediner een kostelijke scene waar men elkaar constant naar de keel vliegt en de familie zich bevestigd als een lekker stel met elkaar.

Hoe het dan verder zit met minpunten? Simpel, echt spannend of verrassend wordt het niet waar ik de dader al binnen tien minuten vermoedde, en snap ik de plotselinge ruzie tussen Charles en Sophia niet zo goed omdat hij stond te praten met Brenda en plots van alles wordt beticht. Uhm...hij is toch detective? Je hebt hem zelf laten komen om uit te vinden hoe het zit, om te praten want dat is onderdeel van dat werk, en dan opeens is het mis omdat hij met Brenda stond te praten. Een beetje onnodig en gekunsteld als je het mij vraagt, maar buiten dat is Crooked House allerminst vervelend en vermaakt.

Gisteravond na het sporten even de keuze voor een niet al te lange film en daarbij viel de keuze op deze Little man Tate wat opzich een bekende titel is en geloof ik wel eens als opmerking gebruikt wordt in een film of serie voor een intelligent iemand, maar verder kende ik de film niet. En zoals al veel gebruikers reeds hebben gezegd is het zeker niet slecht maar ontbeert het ook meerwaarde.

Kleine man Tate dus, die op jonge leeftijd op een hoog IQ betrapt wordt en laat dat nu niet perse een pretje zijn om niet een normaal kind te kunnen zijn. Herkenbaar voor mij? Uhm, ja best wel omdat ik ook altijd het buitenbeentje was, gepest werd, en niet de gemakkelijkste moeder had in combinatie met een gezin waar ook nog het nodige aan mankeerde qua gebrek aan harmonie tussen gezinsleden. Het is vooral het beeld van eenzaamheid en onbegrip dat mij regelmatig beklijfd, iets dat zich vervolgd in touwtrekkerij en het invullen door volwassenen wat goed is voor de kleine jongen die zich als snel in de grote mensenwereld terugvind. Past dit qua denkniveau? Ja, maar is het goed voor de jongen? Nee.

Andermaal doet het aan mezelf denken waar ik de laatste tijd bij de gemiddelde lego bouwset of GIJOE collectie terugdenk aan mijn eigen jeugd en me er op betrapt dat ik het graag nog eens over zou doen maar dan zonder al die zorgen en problemen, dat ik zou kunnen genieten van de onbezorgdheid des levens, iets dat kleine man Tate ook nodig heeft. Want het is toch maar een raar wereldje waar hij in beland met dat maffe wijf van een Grierson die het wellicht allemaal goed bedoeld maar niet beseft dat ze het allemaal vanuit haar optiek invult. Grappig en sympathiek is daarnaast de kortstondige band van de kleine jongen met loud mouth Harry die hem uiteindelijk ook weer laat stikken. Hier of daar, dom of slim, kleine man Tate blijft eenzaam en onbegrepen.

De oplossing is al even mierzoet als cliché en vanzelfsprekend, aandoenlijk is op zijn minst hoe het ongeluk van hem afdruipt tijdens de tv optredens en hij de telefoon zit te slopen waarop moeder Dede opduikt om het enige juist te doen en dat is een poging ervoor te zorgen dat het kind weer kind kan zijn. En opzich is dat een prima boodschap, wordt er redelijk geacteerd is Foster ook eens een keer minder irritant dan anders, en is het opzich een eerlijk regiedebuut waarin het onderwerp hoogbegaafdheid in die zin wordt behandeld waar ze zo gezegd zelf ook ervaring mee heeft. Maar zoals reeds gezegd wordt het nergens bovengemiddeld of echt bijzonder, daarom een voldoende maar ook niet meer dan dat.