Logboek

Tenslotte maandag nog even aan de gang met deze Last Action Hero. Een uitermate bekende titel uit mijn jeugd, een verhaal wat verder maar al te bekend was door zijn trailer, toch zag ik de film nooit waarop ik de kans maar eens greep op Netflix.

En laten we meteen vooropstellen dat er heel veel te zeggen valt over deze film waar we dan ook meteen maar de slechte punten erbij pakken. Want het kan niet overdrevener met Schwarzenegger larger then live, cheasy overacting, bij tijd en wijlen belachelijke humor en karakters, alles over de top waar het verhaal ook niet zoveel voorstelt en het voorspelbaar is dat het wel allemaal goed gaat komen. Veel minpunten zou je kunnen zeggen, maar is dat wel terecht...?

Want als persiflage/ spot film lijkt Last Action Hero zijn tijd ver vooruit waar het films en een genre op de hak neemt die op dat moment simpelweg nog booming en normaal was. Gedurft zou je kunnen zeggen waar geen grap bespaard blijft, en geen moment ongebruikt om er iets belachelijks van te maken. En waar komedie/ humor normaal helemaal niet mijn ding is vind ik dit toch best wel gaan. Wordt deze film toch best wel met een bepaalde humor en sjeu verkocht. Is het heel goed dan? Nee, absoluut niet, maar het idee is er weldegelijk en slaagt wat mij betreft waar het concept blockbuster toch behoorlijk voor gek gezet wordt. Buiten dat moet niet vergeten worden dat het vanuit kinderlijk perspectief gemaakt is.

Voeg daar een aantal erg leuke grappen aan toe zoals de grap over Salieri en Mozart aan het adres van Abraham, hebben we een geweldige Charles Dance als bad guy, wat een geweldig acteur en rol is dat toch, en is Tom Noonen ook altijd goed, en kom ik tot de conclusie dat ik toch best een leuke maandagavond gehad heb. Laat ik duidelijk zijn dat ik dit niet in mijn collectie hoef, een tweede keer kijken zal er ook niet snel in zitten, maar zo slecht als verwacht vanwege het stem gemiddelde is dit zeker niet.

Maandagmiddag na het nodige aan huishoudelijke taken lekker lui op de bank met Netflix ervoor, en de keuze viel daarbij op deze documentaire over de Red Hot Chili Peppers. Wie kent ze niet zou ik zeggen, of qua muziek, of überhaupt als bandnaam. Under the Bridge was in 1992 mijn eerste kennismaking waarop er tegenwoordig verschillende albums in de kast staan, daarnaast was de naam Hillel Slovak mij reeds bekend, toch bleek dit een alleszins verrassende docu op dat vlak.

Want hoewel weinig mensen van Slovak gehoord zullen hebben blijkt dat zonder hem de Peppers wellicht niet bestaan hadden, zeker niet zo geklonken hadden, of anders niet of amper doorgebroken waren. Iets dat voor mij eigenlijk ook wel nieuw is buiten het feit dat ik de naam en rol wel kende, mijn collega heeft ze nog in de oude bezetting op zien treden als ik hem goed begrepen heb. Interessant is sowieso het pad dat de jongens vanaf school aflegden, de meerdere bands en verschillende bandleden en dat ze Kiedis eigenlijk niet eens voor volwaardig zanger aanzagen maar het eigenlijk bij toeval in elkaar valt en de RHCP factor in die zin geboren is. En hoewel die begin jaren muzikaal niet bepaald mijn ding zijn straalt er toch absoluut iets vanaf, iets nieuws, een soort van brutaliteit en frisheid, een aparte mix van funk en punk. Bijzonder hoe zulke dingen dan toch op zijn plek vallen...

Maar ja, de muziekindustrie en drugs, het is onlosmakelijk verbonden met artiesten waar vervolgens geen land meer met te bezeilen is, de rehab in moeten, of erger. En met het uitdiepen van de karakters waar iedereen zijn eigen kenmerken heeft blijkt Hillel toch een apart iemand te zijn, poëtisch, artistiek, dromerig, een gevoelsmens, en is er snel een link gelegd met andere bekende namen als Kurt Cobain en Jim Morrison. Dat wil zeggen te open, teveel prikkels, de wereld is to much en het einde onvermijdelijk. De klap kon dan ook niet groter met Kiedis en vooral Flea die nog altijd bij de gedachten aan in tranen uitbarst. Bijzonder is dan wel weer dat vervanger Frusciante naar eigen zeggen in de geest van Hillel begint te spelen maar niettemin zelf later ook aan drugs onderuit gaat waar er beelden zijn van een andere docu waar het zo slecht met John gaat dat hij zo bleek is dat hij praktisch doorzichtig lijkt.

Afijn, een gevoel, een vibe, een emotionele prikkel, is wat de mannen teweeg brengen niet in de laatste plaats door hun muziek waar Hilllel een soort van katalysator en bindende factor was voor de beginjaren van de Red Hot Chili Peppers. Fijn deze documentaire gezien te hebben waar deze echt iets toevoegt. Maar dat zeg ik als leek op het Pepper gebied, wellicht dat een kenner er anders naar kijkt.

Zondag uiteraard aan de slag met een oudje en dat werd deze The Silent Enemy op Netflix en daarmee en behoorlijk onbekende oorlogsfilm. En gezien mijn interesse voor dit genre moest ik deze wel eens even proberen en bleek deze best oké te zijn.

Duidelijk is de intro met de twee aangevallen Royal Navy schepen waar de Italiaanse kikvorsmannen zo'n beetje de eerste waren die zelfmoordmissies in de Tweede Wereldoorlog uitvoerden en niet de Japanners. Een groot gevaar dus voor alles dat Engels was en voer in de Middellandse Zee waar zelfs de Rots van Gibraltar niet veilig was. En zo komt Luitenant Crabb terplaatse die zo zijn eigen ideeën heeft qua 'bomb disposal', het verhinderen ervan en andere aanpak. En zoals zo vaak wordt het een kwestie van waar de velen veel te danken hebben aan de weinigen.

Geinig is toch vooral de typisch Britse toon, met veel Engelse humor en een bepaalde droogheid, waar het hele militaire gebeuren inclusief de oorlog toch vooral als avontuur, en een beetje jongensachtig met de nodige dapperheid, wordt geschetst. Later wordt het wel iets grimmiger met het gevecht tegen de bierkaai, maar die zware toon die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen is dit zeker niet. Maar dat is verder helemaal niet erg waar Crabb een kleurrijk figuur is, goed vorm gegeven door Lawrence Harvey, Dawn Addams ook erg te pruimen is, en het geheel zich bij tijd en wijlen toch actievol en spectaculair ontvouwd en het er onder water ook mooi uitziet waar de onervaren luitenant door schade en schande wijs wordt.

Dat alles niet helemaal waar is en Crabb niet binnen 24 uur in het water lag en dit maanden op zich liet wachten zijn details, en zijn er nog wel wat van dat soort dingetjes, maar kan ik daar niet heel zwaar aantillen waar de film wat mij betreft gewoon een prima cijfer gaat krijgen.

Zaterdagavond na wat voetbal en verder geen hoofdfilm toch nog maar even aan de griezel, of een poging daartoe, en daarbij viel de keuze op deze Ma die ik vooral qua titel wel eens voorbij had zien komen maar verder redelijk onbekend was met de kwaliteit. Gewoon maar even proberen dus...

En het moet gezegd dat het weinig bijzonder begint met het standaard plukje studenten/highschool gangers dat een feestje wil vieren en een beetje wil drinken. Eerste te overwinnen stap is het verkrijgen van alcohol, iets wat nog niet zo eenvoudig is, en daar is voor het eerst 'ma' in beeld die aanvankelijk weinig interesse heeft om te helpen maar dan toch een plotselinge turnaround heeft. Niet veel later wordt het jonge volk door de politie betrapt waarop het feestje wel over is. Wat een uitkomst is het vervolgens dat 'ma' haar kelder beschikbaar stelt voor het nodige aan gevoos en geslemp. Opvallend is dat 'ma' zich eerst buiten de feestjes houdt maar op een gegeven moment steeds meer in het middelpunt komt te staan.

Duidelijk is dan inmiddels wel dat 'ma' een rare vrouw is met behoorlijke issues waar langzaam wordt opgebouwd met vreemde en ongemakkelijke dingetjes. En laat ik het zo zeggen dat het opgebouwde beeld vooral tragisch is waar de jeugd en hun ouders op een gegeven moment als in een web gevangen zitten. En ansich zit er achter het geheel een meer dan behoorlijk idee en boodschap rond pesterijen, het leed wat deze veroorzaken, inclusiviteit, persoonlijke verantwoordelijkheid en zou ik met een dergelijke film als deze in gedachten ook best nog wel een appeltje te schillen hebben met verschillende mensen. Gelukkig heb ik het allemaal iets beter verteerd maar verteer ik daarentegen de film iets minder.

Want ik vind de film in bepaalde fases doodsaai waar weinig of niets gebeurd, het allemaal veel te lang duurt en we eigenlijk alleen maar opbouw, opbouw en nog eens opbouw zien, opbouw waar geen einde aankomt. De finale daarin tegen is nog best aardig met wat Saw-achtige dingetjes, echter is het te weinig om de film te redden. De film balanceert wat mij betreft dan ook gevaarlijk dicht bij een onvoldoende, maar vooruit drie sterren.

Maandag als vakantieafsluiter nog even bezig met deze The North Sea die op overwegend goede reacties kom rekenen, dus eens kijken wat dit Noorse geheel brengt.

Het verhaal is wat dat betreft simpel rond het stel en hun roots binnen de offshore waarbij de eerste klus/reddingsoperatie al bij snel naar boven komt dat er grotere problemen zijn in de Noordzee. Indringend overigens de beelden van de doden maar ook tevens de overlevende in de luchtzak waar ze niets voor kunnen doen. Toch dienen de echte problemen zich pas aan wanneer het boorplatform van manlief in de problemen raakt en als vermist achterblijft. Iets dat Sofia niet over haar kant laat gaan en een reddingsactie begint

Een kleine tegenvaller is overigens dat de oorzaak en problemen die uiteindelijk geconstateerd worden vrij aards zijn, waar ik na het lezen van de synopsis toch een soort van Underwater verwachte, iets bovennatuurlijks. Her blijft om bedrijfsrisico's te gaan en wat het plunderen/roofbouw van de planeet kan veroorzaken. En ansich is het allemaal niet verkeerd, wordt er heel wat beleeft met de ene uitdaging na de andere, ziet het er best goed uit met de naderende brand maar ook de grijze dreigende Noordzee en de detailvolle platforms.

Toch heeft de film niet echt de benodigde factor om echt aan te grijpen en iets extra's los te maken waar het stel ook niet echt wil boeien. Daarom blijft het geheel voor mij toch steken op een middelmatige drie sterren waar het geheel niet slecht is ofzo maar het me vooral onvoldoende raakt, iets dat Vertical Horizon absoluut wel heeft.

Zondagavond aan de slag met deze film opgenomen op de BBC die zondagmiddags nog wel eens een vergeten oorlogsklassieker willen draaien. Toch behoorde deze film niet bepaald tot de groep klassiekers.

Quint dus, die in de opening zijn beste vriend ziet neerstorten, zich soort van ontfermt over diens weduwe, en ondertussen weer op nieuwe missies moet met alle gevaar van dien. Heel bijzonder is het allemaal niet en in feite zagen we dergelijke verhalen al zo vaak, echt bijzonder is het dan ook niet te noemen, waar de meeste actie en beelden van vliegtuigen ook nog eens geleend zijn van grote broer 633 Squadron.

Maar met een beetje goodwill, en werk met modellen die regelmatig aan de Thunderbirds doet denken, heeft de film toch wel een bepaalde swung waar de toon toch vooral dapper en een beetje avontuurlijk is zoals de meeste oorlogsfilms uit die tijd. David McCallum maakt er dan ook het beste van maar tot een voldoende leidt het niet.