The Silent Enemy (1958)

Zondag uiteraard aan de slag met een oudje en dat werd deze The Silent Enemy op Netflix en daarmee en behoorlijk onbekende oorlogsfilm. En gezien mijn interesse voor dit genre moest ik deze wel eens even proberen en bleek deze best oké te zijn.

Duidelijk is de intro met de twee aangevallen Royal Navy schepen waar de Italiaanse kikvorsmannen zo'n beetje de eerste waren die zelfmoordmissies in de Tweede Wereldoorlog uitvoerden en niet de Japanners. Een groot gevaar dus voor alles dat Engels was en voer in de Middellandse Zee waar zelfs de Rots van Gibraltar niet veilig was. En zo komt Luitenant Crabb terplaatse die zo zijn eigen ideeën heeft qua 'bomb disposal', het verhinderen ervan en andere aanpak. En zoals zo vaak wordt het een kwestie van waar de velen veel te danken hebben aan de weinigen.

Geinig is toch vooral de typisch Britse toon, met veel Engelse humor en een bepaalde droogheid, waar het hele militaire gebeuren inclusief de oorlog toch vooral als avontuur, en een beetje jongensachtig met de nodige dapperheid, wordt geschetst. Later wordt het wel iets grimmiger met het gevecht tegen de bierkaai, maar die zware toon die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen is dit zeker niet. Maar dat is verder helemaal niet erg waar Crabb een kleurrijk figuur is, goed vorm gegeven door Lawrence Harvey, Dawn Addams ook erg te pruimen is, en het geheel zich bij tijd en wijlen toch actievol en spectaculair ontvouwd en het er onder water ook mooi uitziet waar de onervaren luitenant door schade en schande wijs wordt.

Dat alles niet helemaal waar is en Crabb niet binnen 24 uur in het water lag en dit maanden op zich liet wachten zijn details, en zijn er nog wel wat van dat soort dingetjes, maar kan ik daar niet heel zwaar aantillen waar de film wat mij betreft gewoon een prima cijfer gaat krijgen.