Logboek

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Passenger die ik vooral niet kende noch wist wat te verwachten. De kringloop aankoop was vooral op basis van de cast en de hoop op een vergeten en onbekende klassieker. Maar dat lukte toch bepaald niet met deze The Passenger alias Beroep: Reporter.

Toch lijkt de synopsis rond de uitgebluste journalist die in een soort noodsprong een andere identiteit aanneemt nog niet zo heel interessant tot hij er achterkomt wie deze man precies was en wat vooral zijn handel was dat uitgroeit naar iets wat potentie biedt. Samen met Nicholson, die een moreel dubbele rol meer dan aan kan, en een bepaalde authenticiteit die het geheel uitademt lijkt dit toch best wat te gaan worden met natuurlijk een behoorlijke kritische blik op alle ontrust, afzettingen en oorlogen in Afrika die bewust door intriganten en handelaars in stand gehouden wordt voor de poenie, maar helaas het mag niet zo zijn met deze The Passenger...

Want er gebeurt vervolgens, als je het mij vraagt, geen sodemieter. Locke is vooral veel onderweg met 'the girl' maar er gebeurt vooral heel veel niets, er is geen enkele spanningsboog, is het traag en nietszeggend en voelt het toch plotseling erg oud aan. En dan voelen twee uren plotseling toch wel erg lang zo niet oneindig aan en was ik blij dat de film er op zat. Hulde voor de mensen die hier iets in zien en enthousiast over zijn maar mij ging dit totaal voorbij. Geen voldoende wat mij betreft.

Na de herkijk van Les Chambres des Officier samen met mijn vader, wat een topfilm is dat toch, op de zaterdag nog even aan de griezel en daar zocht ik toch niet bepaald de beste voor uit, potverdorie zeg dit was toch niet best. Dat terwijl deel 1 nu ook niet meteen een topper is maar wel een degelijk format met cast en daardoor verwachte ik hier toch iets meer van aangezien het verhaal direct doorliep.

En aanvankelijk lijkt de opening nog niet zo raar waar ik persoonlijk Kiele Sanchez beter vind om naar te kijken dan Melissa George zoals ik me haar herinner kan in de de vorige film. En in die zin lijkt de intro ook best oké net als de best wel goede soundtrack...maar dan, ja dan...mondt het geheel toch vervolgens in heel veel niets uit. Want Sanchez mag dan een leuk bekje hebben maar als het op acteren aan komt is dat ze daar toch vooral niet veel van kan zelfs nog een understatement. Uhm....mogen we Miss George toch misschien terug aub? Onnodig te zeggen blijft het daar helaas niet bij.

Zo blijven we ver uit de buurt van Alaska wat juist een weergaloze locatie is en zitten we opeens in Hollywood, duikt er opeens een vaag vampieren-jaag-groepje op die vervolgens de meest domme keuzes maken zoals ondergronds gaan, krijgen under attack en dramatisch in de shit het ook nog aan de stok met elkaar. Het verhaal kan net als de cast linea recta regelrecht armetierig genoemd worden en was dan ook met moeite uit te zitten. Duidelijk is dit één van de slechtere films die ik dit jaar gezien heb en is dit er één om snel te vergeten.

Vrijdagavond even aan de twijfel wat ik ging doen met volop keuze waarop ik toch besloot een beetje trek te hebben in griezel en dat leverde deze Frankenstein op waar ik me nog wel enkele momenten van kon herinneren uit de film magazines destijds en vermoedelijk heb ik de film wel eens gezien. Maar een succes werd dit allerminst, want de film viel behoorlijk tegen. Wel een mooie filmposter overigens.

Meestal ben ik qua boeken wel redelijk op de hoogte of men zich aan de basis houdt en dergelijke met een verfilming, toch in het geval van Mary Shelley haar verhaal niet. Geen idee of haar boek ook op de poolcirkel begint, en een vreemd intro is het in die zin wel die ook nog eens fragmentarisch aanvoelt want het ene moment staan kapitein Walton en Victor buiten onder de vorst en ijs, vervolgens zitten ze warm, kurkdroog en met het haar in de kuif in de kajuit te praten. Niet dat dit perse slecht is, het voelt alleen niet helemaal lekker. Doch wekt het gehuil van wat daar buiten nog meer huist op zijn minst als een interessant mysterie, iets dat daarna vakkundig de nek om gedraaid wordt. Want de langdradig kennismaking met de Victor voor zijn experimenten, hofhouding en aan/uit relatie met Elizabeth kon niet saaier en nietszeggender. Het is een fase waar de film behoorlijk overboord gaat.

Een kleine pleister op de wonde is vervolgens de sequence waar Victor als een dolle door zijn laboratorium vliegt om zijn monster tot leven te wekken. Hoewel daar toch weer een beetje een vibe ontstaat dat men erg graag indruk wil maken is de koortsachtige drift van Victor nog altijd beter dan het saaie gedeelte hiervoor en potdikke met het ontwaken van het monster en hoe hij even later in de kettingen hangt vallen daar toch enkele momenten van mooie sfeer, belichting en camerawerk te vinden. Helaas gaat daar dan weer die glij en glibberpartij aan vooraf die veel te lang duurt, dat is met één moment wel klaar en geeft de kwetsbaarheid van de film aan die vol zit met plusjes en minnetjes waarvan de laatsten de overhand hebben.

De vlucht en het gezin in het bos heeft dan zowaar weer zijn momenten met een beetje karakterontwikkeling en een spiegel voor de mens wat betreft een boek oordelen op zijn kaft, sowieso wordt er vanad dat moment toe gewerkt naar het idee wie nu eigenlijk het monster is. He gedrocht, de creator of de samenleving? DeNiro is verder best goed, heeft vooral de grime/make up afdeling echt zijn best gedaan, mag de soundtrack ook zeker benoemd worden en is zo'n setting als het huis met die enorme trap echt wel bijzonder. Maar de film is dat verder vooral niet, die veel te lang duurt en op momenten behoorlijk sleept waar het moment van de brandende Elisabeth dan wel weer erg beklijvend is. Maar als gehele komt deze door Branagh zelf geregisseerd Frankenstein toch echt te kort.

Tenslotte de laatste van de mini filmmarathon op maandag en dat werd deze Patria ook wel No Man's Land genoemd aangeboden door Netflix. En opzich is dit wel een film die de aandacht trekt gezien het een Nederlandse film is over de Eerste Wereldoorlog en met een ultra klein budget gemaakt. En dat levert vooral een film op met twee gezichten.

Uiteraard is het relaas van Arthur Knaap razend interessant als een koloniaal die zich aanmeldt voor het Westfront in de Eerste Wereldoorlog. Het is duidelijk een beeld van andere tijden, moraal en gevoelens wat hem drijft tot de oorlog hoewel iedere jonge knaap toch ook het geromantiseerde beeld van avontuur en heldendom denkt te betreden. Het is het zoveelste relaas wat dat betreft die bedrogen uit komt waar de oorlog natuurlijk hel is en de Eerste Wereldoorlog rauw vooral waar Arthur zat zoals aan de Somme. Buiten dat is het toch allemaal bijzonder low budget en ontzettend klein gehouden met slechts een paar meter decor of setting en slechts enkele acteurs.

Is dat erg? Nee eigenlijk niet hoewel de dialogen soms bedroevend slecht zijn en het acteerwerk van sommige mensen ook niet heel best. Tevens moet ik zeggen dat de introductie van het karakter vrij stroef is en moet het eerst half uur wel een beetje op gang komen. Daarna ontwikkelt het geheel zich toch als knap gemaakt met een prima slagveld, goede strijd, behoorlijke sfeerschepping en de chaos met explosies en dergelijke goed gemaakt. Dat de CGI er niet uit ziet laten we dan weer voor wat het is. Want het beeld van afstomping en willekeur is toch best oké en getuigt van een goede poging waar vooral ook het spooky sfeertje met het gas erg goed aanvoelt. Wat doet betreft wordt het geheel richting het einde steeds beter.

En zo heeft Patria een wisselend beeld met verschillende slechte maar ook een aantal erg goed punt in ogenschouw genomen dat de film met een ultra klein budget gemaakt is door een land dat geen draagvlak heeft voor 'Den Groten Oorlog'. En daarvoor alleen maar hulde.

Tweede hoofdstuk van de kleine filmmarathon werd deze Priest die ik een tijdje terug al opgenomen had en waar ik net als Labyrinth iets had van dat ik zoiets als dit met Paul Bethany al eens gezien had maar dat bleek dus Legion te zijn waar de beste man ook iets geestelijks speelt, ik meen zelfs een engel, en een horde moet tegenhouden.

Maar goed, Priest dus, waar je bij voorbaat al geen Oscarwinnaar verwacht vanwege het verhaal of script. Maar simpel slachtwerk in een apocalyptische setting, en daar slaagt Priest toch wel redelijk in hoewel de mix wel vreemd is met een Mad Max achtige setting, western invloeden maar wel hightech speeltjes qua wapens en motoren. Hmmm....oke dan, het is net als Rivella, een beetje apart maar opzich best lekker.

Het is grauw en duister qua sfeer en setting, Bethany sober en afgemeten als altijd in een dergelijke rol, mag het vrouwelijk schoon er zeer zeker zijn met Collins en vooral Amick en Maggie Q, ziet het er regelmatig erg goed uit, zoals de eerste nederzetting waar de Priest en Hicks polshoogte gaan nemen en is vooral de scène in Jericho erg sterk waar het vuur en dood op de achtergrond regent terwijl Black Hat dirigerend door de straat loopt, net als de botsing daarna tussen hem en drie andere Priests. Dit is toch echt niet slecht.

Poging om er toch iets inhoudelijks in te brengen zoals de dialoog tussen Priest en Priestess die duiden op iets van liefde/relatie is totaal overbodig en voelt niet op zijn plek. Want deze film is slechts goed voor actie, geweld en een goede setting en sfeer, en meer hoeft Priest niet te leveren. Om tenslotte de mooie stripachtige intro nog even aan te halen. Dit smaakte eigenlijk prima en beviel beter dan andere vampierfilms de afgelopen tijd en het verbaast me dat er nog geen deel 2 is.

Even een mini filmmarathon zo op de late maandagmiddag na de gebruikelijke drukte van de maandag met sport, tuin en ander huishoudelijk gedoe. En de eerste keuze was deze kringloopvondst Labyrinth waar er aanvankelijk wat twijfel was of ik deze al niet gezien had, maar na me verzekerd te hebben dat dit toch vooral Pan's Labyrinth betrof eens goed voor deze film gaan zitten waar het me toch wel wat bekend voor kwam en de film waarschijnlijk wel ooit gezien heb in mijn jeugd.

En onder het motto van 'be careful what you wish for' gaan we van start met de jonge Connelly die zich, op zoek naar haar broertje, al snel in een sprookjeswereld a la Legend en Willow terugvindt. Punt van kritiek is van meet af aan David Bowie die ik eigenlijk op weinig bijzonders kan betrappen tot hij met zijn clan goblins een musical-achtig nummer begint op te voeren. Niet alleen is dan duidelijk waar ze Bowie voor nodige hadden tevens stijgt mijn antipathie want deze jongen houdt absoluut niet van die spring, dans en zing uitbarstingen waar musicals om bekend staan. Maar Labyrinth daar alleen op beoordelen zou de film te kort doen.

Want het wereldje ziet er met recht prachtig uit, zijn de beesten en wezens van de hand van Jim 'The Muppetshow' Henson overtuigend en valt het geheel als sprookje, met veel kolder, humor en gekke karakters, op als erg leuk. Neem bijvoorbeeld de karakters Ludo en Hoggle of Diddymus en zijn niet zo dappere hond en de op prachtige decors zoals het doolhof of her moeras. Het is dynamisch, prachtig vormgegeven en ook nog eens knap bedacht zoals de tunnel met de pratende handen. Bedenk het maar en voer het ook nog maar eens goed uit.

Een beetje jammer blijven wel de muzikale intermezzo's waar bijvoorbeeld die dansende flamingo's of wat het ook mogen zijn echt te flauw zijn en naar mijn smaak de kracht uit het geheel halen. Maar al met al blijft Labyrinth prima overeind en valt op als een mooi gemaakt product die wellicht voor de lagere leeftijden bedoeld is maar volwassenen ook prima kan vermaken.

Klassiekerzondag even aan de Hitchcock met deze The Lodger, en een Hitchcock was in die zin best lang geleden. Ik was dan ook best blij de film te vinden bij de kringloop met het cellofaan er nog om heen. Dus kom maar op waar het vermoeden dat het een stille film was mij geen moment afschrok.

En Hitchcock weet toch meteen weer een bepaalde toon neer te zetten, iets dat grijpt. Woorden zijn er niet, slechts gezichten en de muziek, en die zijn voldoende voor een beeld waar paranoia en angst goed gevangen wordt. Weer een slachtoffer, de zoveelste al, en wie doet dat toch? De avond en nacht overheerst door angst staan in schril contrast met overdag waar men de gewone dagelijkse dingen doet zo ook voor Daisy en haar moeder. En Daisy vind het toch allemaal best spannend al dan niet bewust aangemoedigd door huisvriend en detective Joe. En dan is er nog die nieuwe mysterieuze huurder...

En voor een film uit 1927 weet Hitchcock daar op zijn manier toch best weer wat interessants van te maken met meer moorden, bewijs, vermoeden en verdenking en paranoia. En Novello zet de nerveuze huurder prima neer, en zo wordt er dus goed geacteerd, regisseert Hitchcock het natuurlijk ook goed ook al is het voor de ervaren filmkijker anno nu een intikkertje dat 'de huurder' zelf opzoek is naar de moordenaar en de foto natuurlijk zijn zus betreft. Tijden veranderen wat dat betreft maar ik heb de indruk dat de gemiddelde kijker destijds, 1927, wel in de verdachtmakingen tuinde. Maar dat terzijde waar deze The Lodger toch gewoon voldoet, het geheel meer dan goed gebracht wordt en een meer dan prima film is gezien zijn leeftijd.

Zaterdagavond natuurlijk nog even aan het griezelen en dat werd deze Friday the 13th The final chapter. Met alleen deel 1 achter de knopen had ik nog niet veel gezien van de Friday 13th reeks en ik moet eerlijk zeggen dat deel 1 best een beetje tegenviel voor zo'n naam. Zo heel bijzonder vond ik het eigenlijk niet en er kon eigenlijk met moeite een drie af. Wellicht dat ik er teveel van verwachte en een herkijk meer soelaas biedt. Maar afijn, The final chapter dus waar het me ontbreekt aan de andere delen, en opzich smaakte dit best wel.

En pak de bingokaart er maar bij wat de sequels betreft, waar ook nog wel een klein beetje Leentje Buur gedaan wordt bij Halloween deel 2 met het ziekenhuis en het vozende personeel. En net als in Halloween gaat Jason op pad naar de enige plek waar hij thuis hoort. Maar wat die bingokaart verder betreft kunnen we nog meer vinkjes gezet worden met een afgelegen plek, een stel geile en sexende tieners, een bijdehand kind, het nodige aan drank en sex en de gebruikelijke do's and dont's. Het is gesneden koek, maar geen vervelende koek wat dat betreft.

Want de dames zijn allemaal best oké, is de sfeer en muziek best goed, is het bij tijd en wijlen lekker duister, slacht Jason er ondertussen lustig op los en doet dat soms erg creatief en heeft het geheel een aardige finale met flink wat Gore. En zo maakt The Final Chapter een behoorlijke indruk waar de film door verschillende leden benoemd worden als het beste deel uit de reeks. Een 3+ wat mij betreft.

Zaterdagavond bracht deze Barton Fink en daarmee een Coen Brothers film. En zoals we weten staan die meestal bol van de rare gebeurtenissen en vreemde karakters, en vaak slagen hun films op magistrale wijze zoals het geval is met True Grit, Fargo en The Big Lebowski maar ze slaan de plank ook wel eens mis. Dus was het de vraag wat deze Barton Fink ging doen waar nogal wat achter zat als ik de gemiddelde mening zo las. En helaas kwam dat er voor mij niet helemaal uit.

Afijn, Fink dus die als gevierd man een Hollywood contract krijgt aangeboden. Interessant de tegenstelling in de opening waar Fink beweert dicht bij de mensen te willen blijven maar vervolgens niet wil socializen en aan 'small talk' wenst te doen. En zoals het gezegde zegt over het bloed dat kruipt waar het niet gaan kan, maakt Fink toch de keuze die hem aanvankelijk niet ligt, raar hotel overigens. Het is al daar waar Fink in een soort van limbo geraakt dus werk en afleiding, tussen focus op de verkeerde dingen en afdwalen van zijn taak. En het is nogal wat in dat gekke hotel met een bijzondere buurman, behang dat zomaar van de muur flikkert en andere afleidende dingen en geluiden. Het is vervolgens het gesprek met de Hollywood baas waar toch vooral tussen de regels gelezen moet worden waarna het alleen maar gekker wordt. Buiten dat is het paranoia troef en prikkels te over voor de arme Fink.

Maar wat is de clou nu eigenlijk? Waar draait het om? Wat wordt de grote climax? Eerlijk gezegd zat ik halverwege te wachten op een Shutter Island of Fight Club achtige switch dat Fink zelf Madman Mundt is en Charlie Meadows slechts een projectie. Maar dat zou te simpel zijn en kennelijk richten de Coen's zich op diepere zaken. Namelijk je ziel aan de duivel verkopen zoals het contract dat Fink tekent en dat het kwaad zoals directeur Lipnick in vele gedaanten verschijnt. Fink heeft zichzelf aan de ketting gelegd met de Hollywood droom waarin hij niet eens kan presteren en het hotel überhaupt op een gevangenis lijkt waar zijn buurman bovendien een seriemoordenaar is. Ontegenzeggelijk loopt het geheel over van de symboliek met het brandende hotel en Meadows die Fink juist helpt, en wellicht dat de vermoorde Audrey staat voor Fink's eigen vermoorde onschuld waar zijn script ook nog eens een trap na krijgt. Men wel de Barton prikkel? Nou niet dus...

Interessant? Ja. Gebeurt er veel? Ja. Heeft het een diepere betekenis? Jazeker. Heb ik er iets mee? Nee, geen moment. Dit komt ook omdat het toch wat lastig is tussen de regels door te lezen en het teveel is om op te nemen. Op basis daarvan krijg het een voldoende maar voor een betere cijfer en echte beoordeling moet er toch nog eens een tweede kijk beurt komen. Voor nu een drie omdat ik vooral iets anders verwacht had.

Na Dead Fish op de vroege vrijdagavond niet bepaald voldaan dus nog maar even een filmpje die ik op de gok mee had genomen bij de kringloop. En dat betrof dus deze Ninja Assassin waar ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten.

En ik moet zeggen dat film toch best aardig begint met 'de legende' en de slachting onder de wannebe Yakuza. Temidden van het nodige spektakel en Gore heeft het wel wat rond de mysterieuze Ninja huurmoordenaar en lijken actie en smerigheid gegarandeerd. Maar helaas, deze lijn van gruwelijkheid en mysterie wordt niet doorgezet.

Wat we daarna krijgen is toch wel een uitermate standaard verhaaltje van één of andere Hitman opleiding zoals we al zo vaak zagen. Weliswaar is het wel een beetje anders met de jeugd waar laagje bij laagje afgepeld wordt en is de aanpak op zijn zachtst gezegd bijzonder. Niettemin is het een fase die totaal niet wil boeien en mij niet snel genoeg voorbij kan zijn waar we Raizo weer in volwassen vorm volgen maar zelfs dan wil het nog niet helemaal vlotten met deze Ninja Assassin.

De strijd met Interpol staat dan wel weer garant voor het nodige aan actie, is popster Rain uitermate rustig en koel in zijn rol en gebeurt er richting het einde genoeg. Van de andere kant is het ook weer zo dat het twee avonden geleden is dat ik de film gezien heb en gelukkig altijd aantekeningen maak, en dat is maar goed ook, want ik weet er eigenlijk geen sodemieter meer van en dat zegt alles over Ninja Assassin die niet slecht is maar verder weinig memorabels brengt. Daarom met moeite een voldoende.

Vrijdagavond afgetrapt met deze Dead Fish die mij qua titel niets zegde en op de gok meenam vanwege de cast. Thuis kwam ik er achter dat ik de film wel degelijk gezien had en dat ontdekte ik door een comment van mijn vorige account op MovieMeter waar ik niet heel erg postief terug keek op de film. Afijn, toch maar effe proberen, en dat werd niet bepaald een succes.

Het idee is duidelijk met woekeraars, huurmoordenaars, maffia bazen en een stel niet zulke slimme karakters die er tussen in raken. Daarmee is een vergelijking met het beste van Guy Ritchie in de vorm van Lock Stock en Snatch snel gemaakt, maar daar houdt de vergelijking met deze films en het genre dan ook snel mee op. Want buiten een meer dan behoorlijke cast en de prachtige Elena Anaya is het uiteindelijk toch allemaal bedroevend net als de humor die slechts een keer aardig is als Lynch met een mijnwerkershelm op een stripclub uitkamt.

Saai is het niet want er gebeurt zat, toch is het allemaal buitengewoon matig, zijn de karakters niet echt leuk, de humor evenmin, wil het verhaal rond Abe niet boeien net zo min als de kalverliefde van Lynch. Het is het allemaal gewoon niet en duurt voor het gevoel ook nog eens te lang terwijl het maar een film van anderhalf uur is. Het resultaat is dat dit wellicht één van de slechtere films is dit jaar gezien.

Showgirls moest er toch ook maar weer eens van komen waar ik nog nooit een hoge pet gehad heb van deze film noch van Paul Verhoeven waar een paar films wel oké zijn maar het meeste overloopt van shock value en ongenuanceerdheid wat dan volgens anderen weer van waarde is want Verhoeven doet wat hij wil. Dat is mooi voor hem waar hij ongetwijfeld niet zal wakker liggen van mijn mening dat het regelmatig smakeloos en wanstaltig is. Dat de man wel degelijk oog heeft voor discrepantie en moralisme en een spiegel voor willen houden en er niet voor terugschrikt issues aan te snijden is een heel ander verhaal maar ondanks de interessante onderwerpen lijkt Verhoeven de finesse te missen om iets op een goede manier te brengen. Maar hè, dat is mijn mening maar...

Want net als Stone, die ook geen moeite heeft met heilige huisjes, zoekt Verhoeven het daar ook graag in en gaat vaak nog even iets verder met zijn shock value. Desalniettemin heeft Verhoeven wel weer een interessant onderwerp met dubbele moraal die overigens niet alleen geld voor Amerika maar voor heel veel mensen ter wereld. Verhoeven zegt dat de film niet bedoeld is om enkele erecties te veroorzaken maar zou dus een diepere aanklacht zijn over de dubbele morale van 'nudity'. En daar valt van te zeggen rond Amerika waar het optilt van de sekswerkers en stripclubs maar men aan de kook raakt bij teveel naakt op tv. Maar zoals het gezegd luidt knijpt men allemaal de kat in het donker. Tevens zou de relatie tussen vrouwelijke collega's en concurrenten, die snel om kan slaan naar giftig, een onderwerp zijn in deze film. Niet geheel oninteressant toch...? Nee absoluut niet. Buiten de handen gerekend van Verhoeven.

Want het strand voor mij waar het begint. Berkley kreeg niet voor niets een 'razzie' voor haar prestatie en het is om te janken zo slecht, maar dat ligt niet alleen aan haar want de dialogen zijn ook waanzinnig slecht iets dat niet alleen Berkley treft maar ook Glenn Plummer die ook buitengewoon armoedig en sneu overkomt. Buiten dat komt karakter Nomi überhaupt niet verder dan regelmatig boos weg stormen, iets dat voor mijn gevoel dan weer totaal niet past bij dat naïeve blij ei uitstraling die ze regelmatig heeft inclusief dat ze regelmatig dom overkomt. Uiteraard zit hier een stukje karakter building in van de leeghoofd naar de vixen die ze wordt en niet terugdeinst om haar plekje 'by force' af te dwingen. En zoals ik al zei zit er in de kern van het verhaal best een aardig idee maar ligt het volledig aan de uitvoering.

Is het dan allemaal zo slecht...? Ja, het is wanstaltig en onsmakelijk inclusief Mama Bazoom, iets wat anderen ongetwijfeld weer geweldig zullen vinden, en dat terwijl dat de scene met de dans met James helemaal niet zo verkeerd is. Net als de zinneprikkelende lapdance. Oftewel hier had veel meer mee gedaan kunnen worden net als het idee dat pooier Robert Davy nog niet eens zo slecht voor zijn personeel is maar de grote bedrijven en hun directies, en mensen met macht wel. Want nu komt Verhoeven niet verder dan een smakeloze klucht.

Op het werk met de collega's, die veelal auto gek zijn, even deze versie van Gone in 60 seconds er door gedraaid. Zien deed ik de film al eens bij uitkomst waarop het oordeel gemakkelijk vermaak volgde en dat geldt in die zin nog steeds. Het stelt allemaal bitter weinig voor maar levert wel waar het voor bedoeld is.

En ik kan me voorstellen dat een auto gek hier wel warm van wordt, ook al weer zo'n verschil wat dat betreft want ik vind eigenlijk niets bijzonders aan die supercars. Komen ze dan eindelijk bij een Amerikaan, een klassieker, valt dat eigenlijk ook wel weer een beetje tegen want helaas heb ik een Mustang nog nooit op een mooie achterkant kunnen betrappen. Maar goed, betekent dat dan dat Gone in 60 seconds een slechte film is? Nee hoor. Want zoals gezegd levert de film waar het voor bedoeld is.

Gaat het gemakkelijk? Te gemakkelijk zelfs? Met al die auto's open te breken en te hotwiren? Uhm...ja best wel. Toevallig kunnen ook alle autodieven goed rijden en is de politie alleen bezig met een demolition derby. Dan is het gesprek tussen Castlebeck en Memphis aan de domme kant want zo beweert hij dat hij Memphis zo graag zou willen pakken en dat als hij Memphis ook maar een papiertje verkeerd weg zien gooien hij hem op gaat bergen voor het leven. Dom praat natuurlijk, hij zal zo weer vrij zijn als het een aanklacht van niets is. Zelfs een beetje auto diefstal is natuurlijk niet levenslang.

Maar buiten dat is Gone in 60 seconds toch best een redelijk ritje met een prima cast, kleurrijke karakters, een beetje humor en vooral veel spektakel en tempo. Saai is het geen moment ook al is er natuurlijk van diepte geen enkele sprake en is de uitkomst voorspelbaar. Toch is het als mix met de muziek best aangenaam en vind ik Delroy Lindo meer dan oké als de vastberaden agent. En zo heeft Gone in 60 seconds zonder dat het van hoge kwaliteit is een bepaalde swung en vermakelijkheidsfactor.

Maandag als afsluiter even aan deze Terminal Velocity waar ik eerlijk gezegd Yancy Butler verwachte met haar strakke achterwerk tot ik ontdekte dat dit Dropzone is en daarmee een andere film over parachute springen. Dan maar Natasha Kinski wat ook zeker niet vervelend is.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk en eigenlijk te simpel voor woorden met waaghals Ditch Brody onder wiens begeleiding een dode valt waarna het puzzelen kan beginnen voor zowel de politie als Brody terwijl er ook nog een stel bad guys in het geheel omroeren. Achteraf blijk ik de film toch zeker wel eens gezien te hebben want komt de cover van het turnmagazine me bekend voor net als het jetstoel achtige ding is en is het zeker niet om het verhaal dat ik me nog iets herinneren.

Want ja, het stelt allemaal bijzonder weinig voor met wat Russen en een of andere schat, het uitdenken en schrijven is eigenlijk al teveel moeite geweest voor deze film waar het geheel toch vooral draait om een stuk of wat stunts zoals het jet stoel geval, een aantal parachute sprongen of de aankomst per parachute in het begin en draait het dus vooral om spektakel en tempo. Jammer overigens van de Challenger die aan gort geschoten wordt hoewel wit toch niet echt mijn kleur is.

Maar fijn, heel erg slecht is het niet maar bijblijven gaat dit ook zeker niet doen waar Kinski natuurlijk een aardige pleister op de wonde is en heb ik de altijd mooie Brooke Langton kennelijk gemist. De vraag is dan ook of het voldoende moet hebben waar een 3 eigenlijk net teveel is, een 2,5 it is.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Time machine en daarmee een kringloopvondst dat je toch een bepaald gevoel krijgt wanneer je een dergelijke film vind want alledaags is het niet, hij is vrij zeldzaam en krijgt ook nog redelijke beoordelingen. Dus kom maar op...

Ik wist überhaupt niet eens dat er een orgineel was maar heb de 2002 versie met Guy Pearce nooit gezien en weet dus ook niet hoe die zich verhoudt tegenover deze film uit 1960 alweer. Kan je dat zien? Jazeker, laten we zeggen dat het nogal gedateerd is en het acteerwerk ook wel eens wat houterig oogt. Toch is het gevoel er zondermeer dat men met veel zorg aan de film heeft gewerkt, het beste er van gemaakt heeft binnen de mogelijkheden en het aanzicht van de Morlocks, en wat er gebeurt met de Eloi's, best wel een schok geweest zal zijn voor de mensen in de bios. Ik kan me menig gil van een dame die de handen voor de ogen slaat meer dan voorstellen.

En George en zijn apparaat beleeft het wel waar het aanvankelijk met kleine stapjes gaat maar het voortschrijdend van de tijd met de bomen in bloei en de bloemen die dor worden echt wel mooi gemaakt is waarop George grotere stappen durft te maken. Toch is het beeld niet bepaald rooskleurig met de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog, de Blitz van de Tweede en vervolgens een nog duisterder gevolg. Aardig dan wel weer de Utopische omgeving met alle blonde dames hoewel er later een behoorlijk duister randje verschijnt. De vraag is dan ook op een gegeven moment of we wel in de tijd vooruit of terug moeten kunnen met de wetenschap dingen te zien of dingen te veranderen want we kunnen wellicht beter niet weten wat ons te wachten staat.

Buiten dat is The Time Machine een meer dan prima film met een prima Rod Taylor en trekt Yvette Mimiuex op meer dan prettige wijze de aandacht, is het allemaal meer dan prima gemaakt en vermaakt het geheel goed.

May they burn in hell!!!

En hier werd ik toch wel even blij van, dit was namelijk de kringloopvondst van de vakantie en had ik hier toch zin in! Zelfs zo zeer dat ik een eerdere zitting vorig weekend afbrak omdat het te laat was en ik te moe en ik voor deze film echt even wilde gaan zitten en genieten. Want een Craven uit zijn goede tijd verdient wel wat aandacht om er gaande weg achter te komen dat ik de film vroeger toch zeker eens gezien had.

De opening is in ieder geval duidelijk met de treurige en armoedige boel veroorzaakt door de huurbaas waarop het plan onstaat die eens wat lichter te maken tijdens een inbraak. En laat het nu van meet af aan bal zijn met de achterdochtige bewoners die niemand binnen, of zelfs maar aan de deur willen hebben, en het is het doorzettingsvermogen van Spence en Leroy waarop het grootste probleem ontstaat namelijk het huis weer uitgeraken vooral als de bewoners weer thuis zijn en de jacht hebben geopend. Maar daar houdt het niet mee op waar de titel van de film verraadt dat er nog heel veel meer aan scheelt in dit huis.

Wat volgt is toch wel een kostelijke film die drijft op veel sfeer, duistere beelden en een beetje humor waar het huis en de bewoners toch voor verrassing op verrassing zorgen en de film een mix up betreft van The Adams Family, The Burps en The Hills Have Eyes met de kleine held Fool die zijn beste beentje voorzet. En zoals reeds gezegd is het een kostelijke film met de foute McGill op volle toeren in een bijzonder jachtkostuum, waar het geheel verder toch gewoon erg leuk en best wel een beetje spannend is. Voeg daar een jonge A.J. Langer aan toe die in de basis al een erg knappe dame is en een kostelijk schmierende moeder in de vorm van Wendy Robie met het nodige aan vermakelijke scènes tot gevolg.

En zo heb je toch heel wat met deze The People Under The Stairs. Is het dan zo goed? Dat is maar hoe je er naar kijkt, want een Oscar gaat het geheel natuurlijk niet winnen maar als sprookjesachtige en duister semi horror met vette karakters en het nodige aan humor voldoet de film wel zeker. Was het de uitstel en een weekje wachten waard? Nou en of!

Zaterdagavond met deze Guy Ritchie aan de slag waar dit qua onderwerp en stijl toch wel een behoorlijke stap buiten zijn normale metier ligt. Namelijk een dood serieuze oorlogsfilm en geen humoristische en schmierende gangsters. De film blijkt overigens een kern van waarheid te bevatten in de zin van dat het een mix is van verschillende ervaringen en belevenissen rondom tolken en leden van de Special Forces.

Om overigens meteen maar over de Special Forces te beginnen waar deze erg goed schieten en er vervolgens commentaar is dat zij altijd raak schieten en de Taliban niet. Uhm...joh, mischien dat je daarom Special Forces bent, een commando die uitblinkt in zuiver schieten en goed handelen terwijl de Taliban in die zin een opgetrommeld militie is? Ze weten hoe een wapen werkt en hebben wellicht eens geoefend en een primitief stormbaantje gelopen maar deze mensen zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. Buiten dat heb je de wapens en het wapengebruik nog, kijk naar het verschil tussen de beheerste salvo's en schoten van Kinley en de Taliban die letterlijk staat te sproeien. Niet te vergeten dat de AK een zwaar kaliber wapen is die hoogst wispelturig is tegenover het licht en preciezere kaliber van Kinley. Dus is het niet zo raar dat de Amerikanen beter schieten dan de Taliban. Tevens lees ik ook weer het gewraakte woord patriottisch. Uhm...ook daar zoiets van wat dan? Waar dan? Het is gewoon een verhaal van een Amerikaan en zijn vertaler met een behoorlijk nasleep. Dat het karakter uit Amerika komt is dan kennelijk alweer genoeg voor mensen omdat soort termen te bezigen.

Maar goed, Kinley, Achmed en het nietsontziende Afghanistan, en binnen een oogwenk zitten de Special Forces in de shit en zijn Kinley en Achmed als enige over waarop de vlucht door vijandig terrein kan beginnen waarop de film een beetje een Lone Survivor achtige vibe heeft. En zoals valt te verwachten wordt het toch nog vele malen zwaarder waar Achmed zich ontfermt over Kinley en zich al eerder behoorlijk streetwise toonde door zijn achtergrond maar in de vlucht zich andermaal onderscheidt als doorpakker. En het is heel wat dat de mannen mee maken. Maar wie denkt dat het daar op houdt komt bedrogen uit want er gebeurt nog heel wat meer in de vorm van een soort nasleep waar de PTSS van Kinley aangrijpend is net als de pogingen om op zijn beurt Achmed weer te helpen.

En in die zin is The Covenant in zowel positieve als negatieve zin een verrassende film want wie een lekkere oorlogsfilm verwacht komt toch enigszins bedrogen uit. Want eigenlijk vliegt het met The Covenant qua verhaal alle kanten uit met eerst een missie, de vlucht, thuis met de PTSS om vervolgens weer naar Afghanistan te gaan voor een soort van commando actie. Iets dat niet echt heel erg reëel aanvoelt maar daar lijkt The Covenant zich dan ook niet op te richten maar lijkt eerder te draaien op een collectief schuldgevoel rondom hulpvaardige mensen die daarna door bureaucratie aan hun lot overgelaten werden met alle mogelijke wraak en problemen tot gevolg.

En zo heeft The Covenant opzich de nodige pluspunten waar de film in overtuigd maar is er ook een ander niet helemaal definieerbaar gevoel dat de film een beetje teleurstelt en waar wellicht een tweede kijk beurt voor nodig is om over heen te raken en de film definitief in te schatten. Voorlopig een 3,5.

De vrijdagavond bracht deze American Gigolo en daarmee alwaar zo'n titel die in de jaren '80 naar het schijnt indruk maakte en gewicht in de schaal legde en was het zelfs een behoorlijk succes in bios.

De vraag was of ik de film nu al eens had gezien hoewel ik bij voorbaat kennis had van bepaalde scènes maar daar hoef je tegenwoordig een film niet voor gezien te hebben. Maar gaandeweg ontdekte ik toch wel dat ik over de gehele lengte momenten herkende en was het vooral de scene waarin Julian samen met een oude tang een andere oude tang een hak zet en zich voordoet als een Duitser en vervolgens de situatie afsluit met een of ander raar huppeltje of dansje die ik herkende en mij herinnerde dat ik mij toen ook al afvroeg wat deze man mankeerde en de film verder niet serieus kon nemen.

En eigenlijk is dat het wel, waar de noir sfeer geen moment van de grond komt, het karakter Julian ook geen moment interessant is waar Gere er natuurlijk wel de kop voor heeft, seksueel gebeurt er geen sodemieter, is het allemaal aan de slappe voorspelbare kant en snap ik ook vooral niet wat al die wijven, met name Michelle in zo'n vent ziet met de wetenschap wat zijn handel is. Maar dat zal de gemiddelde en vooral onbegrijpelijke psychologische aantrekkingskracht zijn die rondom het gemiddelde stuk tuig met losse handjes hangt, want ja een bad guy is zo lekker spannend.

Afijn, ik snapte toen en nu nog steeds de drukte niet rondom de film, had ik hier meer van verwacht? Ja eigenlijk wel, het levert dus niet en kan ook absoluut niet op een goede cijfer rekenen.

En nummer twee werd dus ook geen succes en dat werd dus deze Scoop. En ik moet zeggen dat ik wellicht teveel gewicht hang aan het Quality Movie Collection label want ik verwacht dan toch wel iets van zo'n film waar ik de afgelopen jaren wel vaker teleurgesteld ben dat ik me vooral afvraag wat hun selectiecriteria is. Want ook deze Scoop was weer niets bijzonders, zeg maar gewoon slecht, en kijkende naar het stemgemiddelde ben ik niet de enige die daar zo over denkt.

Maar goed, een of andere journaliste in spe ziet een overleden top verslaggever die haar vervolgens op het spoor zet van wat een grote zaak zou kunnen zijn. Dit is in de kern het verhaal waar het hoofdkarakter op duikt aangekleed met een prima cast in de vorm van onder andere Johansson en Jackman. En opzich had dit best wel de basis kunnen zijn van een aardig mysterie of redelijke komedie. Toch wordt er vervolgens vooral niets mee gedaan of iets van gebakken.

Het echte hoogtepunt is toch wel Johansson in haar rode bakpak en gaat de film buiten dat vooral nergens over waar de gortdroge en grijze muis Woody Allen himself toch wel het dieptepunt vormt waar iedere weldenkende vrouw spontaan van opdroogt. Want wat een vervelende, irritante, vermoeiende en vooral uitstralingsloze man is dat toch. En waar ik zo mijn twijfel had bij de vorige film over de financiële verspilling van het maken en kopen en wat de mensheid daar wijzer of rijker van geworden is, betreft dat met Woody Allen en zijn projecten net zo waar ik me afvraag hoe hij al die zoutloze, saaie weinig zeggende, en matig beoordeelde films van betaalt. Ik moet zeggen dat Vicky Christina Barcelona nog tot daar aan toe was, toch liet deze Scoop me weer even ervaren hoe lang anderhalf uur kan duren, en dat is f*cking lang!

Buiten dat is het allemaal zo dom, het gebrek aan bewijslast rondom de moordenaar en de discussie met Charles Dance op dat vlak over wilde theorieën en insinuaties. Kunnen jullie dat zelf niet bedenken? Wie is er hier nu journalist in opleiding? Buiten dat is de afloop ook nog eens behoorlijk voorspelbaar wat er allang niet meer toe doet want de interesse voor de film was halverwege al als sneeuw voor de zon gesmolten. Kortom slecht en flauw, snel naar de volgende.

Donderdagavond effe twee filmpjes er doorgedrukt en laat ik bij voorbaat zeggen dat het met beide geen succes werd. De eerste film was deze Fool's Gold en daarmee een film die ik op basis van verhaal en uitstraling altijd zou laten liggen wegens de simpele reden dat dit niet mijn ding is. Maar een kringloop aankoop van meerdere blu rays voor een uitermate zacht prijsje voorzag mij ook van deze film, dus dan toch maar even proberen...

Het idee is maar al te duidelijk rond de relatie onder spanning tussen Jill en Finn die een laatste grote kans krijgen op een schat met nog al wat kappers op de kust en ook nieuwe handlangers. Pluspunt natuurlijk het scherpe beeldformat van de Blu ray in combinatie met de prachtige natuur, net als de prachtige Kate Hudson en mag ik absoluut ook graag McConaughey zien alleen liever niet in dit soort rollen. Aan de cast ligt het dan ook verder niet en is het ook verder absoluut niet saai. Sterker nog, het ziet er uit als een productie waar men echt wel moeite voor gedaan heeft en is de chemie tussen Hudson en McConaughey ook best oké.

Maar verder, de humor is bij tijd en wijlen tenenkrommend, het typetje Gemma lekker maar bijzonder irritant, heb ik nog nooit zo'n slecht accent gehoord als in dit geval van Ewan Bremner die voor een Oekraïner moet doorgaan en is het gewoon allemaal te slecht en flauw voor woorden. Zoals de falende apparatuur en teringzooi aan boord van het schip in de opening of even later hoe iedereen van de speedboot flikkert met een scherpe bocht of de eindfase met het watervliegtuig. Buiten dat is het ook nog eens vreselijk braaf en duurt allemaal veel te lang.

Kortom, dit is absoluut niet mijn ding en valt binnen de kaders van hersenloos vermaak. In mijn ogen een verspilling van geld op alle vlakken voor de makers en kopers, maar ja, smaken verschillen. Er zijn mensen die dit leuk vinden om vervolgens nog maar eens te herhalen dat het allemaal niets een heel slecht is en ook niet eens een heel laag cijfer gaat krijgen.

De oude Road House draag ik vanwege jeugdsentiment een heel erg warm hart toe. Is het een goede film? Nee, niet echt, want er zijn zat punten van kritiek met overdreven gedoe, slechte humor en bijvoorbeeld die monstertruck, het is erg fout dus. Toch heeft het geheel iets en is Swayze goed en Sam Elliott zelfs geweldig. Een remake in handen van de juiste regisseur, met de schrijvers, acteurs en script had hier echt wel een strakke, brute en overtuigende film van kunnen maken. En ik zeg bewust 'had'...

Het idee is er natuurlijk altijd wel, de gevallen en dollende held die ergens terecht komt en orde op zaken gaat stellen. En eigenlijk is het meteen al to much in de opening met de uitdelende Post Malone die er behoorlijk nep uitziet en vervolgens niet meer wil vechten bij het zien van Dalton. Maar vooruit, het krijgt nog even het voordeel van de twijfel. Die is overigens dan meteen weer het raam uit bij de blik op de Tiki bar en de vervelende bikers. Wat is de vuige bar met bluesband in de jaren '80 stijl van de '89 versie dan toch een heerlijk passend beeld. Net als het gedrag van Swayze in de rol van Dalton die altijd in controle is, cool as fuck, en uitermate professioneel. Iets waar Gyllenhaal mijlen ver uit de buurt blijft met zijn schaapachtige grijns waar achteraf wel blijkt dat er iets meer op de achtergrond speelt maar mijn inziens praktisch niets mee gedaan wordt.

Vervolgens scoort de film nog minder met een kingpin in de vorm van Brandt die heel stoer moet lijken maar vooral belachelijk overkomt, toch is de trofee wel voor The Notorious himself. Want waar ik al een ontzettend tering hekel heb als MMA-kijker aan deze luidruchtige asociale Tokkie die meer naam maakt buiten de ring vanwege zijn gedrag dan in de ring, bewijst hij als acteur ook nog eens uitermate lachwekkend te zijn. Wat een circusfreak is die man toch die wellicht fysiek indruk maakt en een brug te ver moet lijken als vechter voor Dalton, maar buiten dat is alles, maar dan ook echt alles, beschamend aan de man, van zijn dialoog tot zijn humor, en van zijn loopje tot zijn tongval. Buiten dat zijn er nog een viertal domme dingen aan de film zoals de trage en niet oplettende scheids van Dalton zijn match tegen zijn kameraad, is het me een absoluut raadsel wat Dalton nu wilde met die bom richting de boot van Brandt, dan dat gedoe tussen die boten en hoe Dalton van de ene op de andere belandt, tenslotte nog het einde van de finale met die houten staken/splinters op elkaar in te steken.

Juist... hebben ze hier goed over nagedacht? Mijn inziens niet want deze Road House is wel een heel krakkemikkige bouwsel van de karakters tot aan het script en op een beetje actie en vechterij na is het amper het aangluren of de interesse waard. En dat vind ik toch echt jammer want zoals ik al zei, dit 'had' heel veel beter gekund, en nog veel beter verdiend.

Donderdagavond even aan de derde Venom, niet omdat het zo goed is, het is meer dat ik het niet laten kan. Want hoewel vermakelijk is het verre van hoog niveau, en dat gold ook weer voor dit derde deel.

En de inzet van het spel wordt nogal verhoogd met meer creepy crawlers onderweg naar aarde vanwege de zoektocht naar één of andere codex. En je raadt het vast al, het is oppervlakkigheid troef, het is onder het mom van...'huh, waar gaat dit over?, het zal ook eigenlijk wel. Want waar Hardy met zijn 'innerlijke' stemmetje weer van de partij is geld dat ook voor het format die vooral rond humor draait en een non stop stroom van actie en gebeurtenissen en nergens te betrappen valt in diepte of iets inhoudelijks.

En ja, het is regelmatig over the top, het is regelmatig aan de flauw kant, het is met het Dancing Queen moment zelfs tenenkrommend, het is spektakel en chaos ten top net als de vorige twee delen. En het is zeker niet het beste dat de comic film wereld te bieden heeft. En zo schaart deze film zich bij de andere twee delen met net geen voldoende.

Woensdagavond bracht Inherent Vice waar ik al langere tijd zin in had. En wat viel de film vlak na uitkomst tegen waar een samenwerking tussen Paul Thomas Anderson en Phoenix toch wel verwachtingen schepte. Aanvankelijk bewees Anderson dat het wel vaker 'hit or miss' is met zijn laatste films waar ik met Inherent Vice hoopte dat ik inmiddels anders tegen de film aan zou kijken waar de titel zoveel betekent als 'ondeugd inbegrepen ' hoewel het gelijknamige boek 'Eigen Gebrek' heet.

Maar goed, Doc dus die verrast worden door zijn ex Shasta die vervolgens de bal aan het rollen brengt met haar verhaal rond Wolfman en wat daar allemaal achteraan komt of volgt in Doc's onderzoek met neo-nazi's, de politie, een vreemde tandarts, andere karakters en vooral een opmerkelijke massage salon waar het personeel het vooral erg druk heeft met elkaar. Het is soms amper te volgen, iets dat ik net zo over het boek begrijp, en het is een wonder dat Doc ondanks zijn overmatig drugsgebruik iets uitvindt, snapt of begrijpt. Het wekt regelmatig de vraag of de dingen wel waar zijn die hij ziet en of dingen wel kloppen, maar goed dan ga ik wellicht een richting uit die helemaal niet bedoeld is want Inherent Vice heeft verder niet de kenmerken van een raadsel of mysterie.

Wat het wel heeft zijn een aantal ontzettend lekkere dames, en vooral Katherine Waterston is om op te vreten. Ging dat eens even zo op mijn schoot liggen. Buiten dat is het absurdisme ten top waar de film waarschijnlijk door moet gaan voor een ode aan de kleurrijke, rijkelijk door drugs benevelde chaotische jaren '60. Buiten dat heeft het toch een paar aardige momenten van humor zoals de twee werknemers van de massagesalon die niet van elkaar af kunnen blijven of de kreet die Doc uit wanneer hij de de foto van de Harlingen baby ziet, en tilt het op van de vreemde gebeurtenissen en rare karakters. En ergens heb ik wel het idee dat dit er waarschijnlijk op papier grandioos uitzag maar het gevoel toch net niet voldoende benaderd wordt want de film is veel te lang, gebeurt er toch net iets te weinig, is het begin erg stroef met de voice over die maar namen, karakters en lijntjes spuid die vervolgens heel warrig zijn en komt het geheel simpelweg niet goed uit de verf.

En dat is jammer, want ik heb wel de indruk dat hier meer in had kunnen zitten, maar helaas. Daarom een drie voor de moeite.

You ain't getting shit out of me!

Dan eindelijk 1941 aan de beurt en zoals ik mag geloven een vreemde eend in de bijt wat het ouvre van Steven Spielberg betreft. Ik heb er toch vooral jeugdherinneringen aan verder zonder de kennis of dit nu heel goed was. Desondanks wilde ik de film graag weer eens zien waar een uitzending op tv een utopie is, een kringloopvondst te lang op zich liet wachten en marktplaats wel een optie boodt.

Afijn, toch zie ik wel vrij snel de hand van Spielberg met de vrouw aan de periscoop en de twee mannen in de keuken te jongleren en te overgooien. Het is in mijn ogen de typerende chaos die Spielberg wel vaker creërt, neem bijvoorbeeld Dreyfus die doorslaat en modder en takken zijn keuken ingooit in Encounters of the Third Kind of het gebruikelijke disfunctionele en chaotisch beeld van een gezin zoals in zoveel van zijn films. Het enige verschil is dat de andere films serieus bedoeld zijn en deze niet. Iets wat mijn inziens toch wel past bij de gebruikelijke Spielberg koddigheid. Tevens komen ook snel de minpunten van de film naar voren aangezien men niet zo goed weet wanneer op te houden met een grap, iets to much is of iets subtieler gekund had. Neem bijvoorbeeld de man met bril die tot drie keer toe eten in het gezicht krijgt in het begin. En deze fout wordt vaker gemaakt.

Toch zijn dat wel dingetjes die ik door de vingers wil zien omdat ik sommige karakters en gebeurtenissen toch best wel leuk vind zoals de doorgedraaide piloot Wild Bill, de gevangene genaamd Hollis Wood aanboord van de onderzeeër, bepaalde grappen van de tankbemanning of de droge generaal die niet gelooft in een Japanse aanval. Vooral Belushi vind ik wel goed bijvoorbeeld met het vliegen met de kaart voor zijn gezicht, ook daar zitten weer valkuilen tussen zoals dat flesje cola kapot te slaan op de rand van de cockpit en meer over zichzelf heen te gieten dan op te drinken. Buiten dat toch ook weer van die typische Spielberg karakters zoals de veel te drukke en aanwezige Maxine die verder niets toevoegd. Ook to much is de tank door de verffabriek waarop 1941 toch wel erg begint te lijken op een gevalletje 'hit or miss'.

Toch til ik daar persoonlijk niet heel zware aan omdat 1941 in al zijn slapstick humor toch best wel erg leuke kleine grapjes heeft, waar de danswedstrijd toch wel opvalt als uitermate goed geregisseerd en gechoreografeerd. Het zijn de kleine dingetjes die het doen voor deze film en deze daarmee een voldoende bezorgd. Lekker voor een keer mits de juiste stemming er is.

Maandagavond met deze October Sky aan de slag mede mogelijk gemaakt door Netflix en een paar weken terug nog aangeraden door een collega. En zowaar had deze film een keer wel goede cijfers, dus vooruit dan meer met zo'n cijfergemiddelde en behoorlijke cast.

Het verhaal is simpel zat met het dorpje gevestigd rond en afhankelijk van de steenkoolmijn waar het praktisch vanzelfsprekend is als arbeider ondergronds te gaan en dat gevoel wordt in de openingsfase goed gevangen door de turende ogen in de lift naar de oneindige hemel, en bij het turen en dromen zal het bij de meeste ook blijven. Maar niet voor Homer en zijn maten die alles op alles zetten voor een schoolproject en wie weet meer want de jongens zijn niet bepaald op hun achterhoofd gevallen en leggen zich er simpelweg niet bij neer dat ze ook ten prooi zullen vallen aan het duister, rode ogen en stoflongen. Dit met wisselende reacties tot gevolg. Eén ding rond de film, de boodschap, is vrijwel direct duidelijk, dat een leven nooit zonder drempels en obstakels is en je moet durven dromen en handelen om dingen te bereiken.

En binnen de veilige kaders van een typische feel good coming of age drama is October Sky vooral prima en vermakelijk zoals de ruimte race zelf met de paranoia richting het 'Russische ding', maar ook de band tussen de vier jongens die een beetje aan Stand By Me doet denken, maar vooral ook wanneer hun testlocatie aandacht trekt tot en met cheerleaders aan toe. Binnen dat kader wordt er prima geacteerd, is Chris Cooper stug en moeilijk als altijd, hebben we met Courtney Cole en Laura Dern ook nog wat eyecandy en is October Sky alleszins degelijk en goed te nu noemen.

Ik persoonlijk heb er niet heel erg veel mee en vind het allemaal net iets te braaf en voorspelbaar, maar ja, als het niet spannender geweest is kan je dat er nu ook niet van maken, zo simpel is het ook weer. Pluspunt zijn op het einde nog even de oude beelden van de betrokken. Een 3,5, maar verder is dit niet iets dat ik snel weer ga kijken of aan mijn collectie hoef toe te voegen.

(reactie op ander bericht)



En de tweede herkijk van de avond betrof deze Taxi Driver die ik al even vaak beoordeeld en niet buitengewoon vond als dat ik dan toch weer een poging wil wagen om het toch te proberen 'te zien', of 'te snappen'. Maar helaas, en waar ik een goede film ontelbaar vaak kan zien, had ik er halverwege meer dan genoeg van. Ik zie bepaalde dingen wel, maar ik heb er gewoon niets mee.

Andermaal het beeld van de veteraan in het kleurrijk en duister New York, visueel erg sterk, regelmatig een prachtige sfeer, apart de tweedelige soundtrack, en uiteraard de aanklacht tegen alle smerigheid en misbruik waar je al een trauma van krijgt als je al niet geplaagd wordt door slaapgebrek en trauma. Het is troosteloos, smerig en treurig, noir ten top met een behoorlijk psychologische profiel van Travis. Opzich niets verkeerd aan toch kan de film ontzettend slecht mijn focus behouden en weet het over het grootste deel niet te boeien. Zoals reeds gezegd, helaas heb ik er niets mee. Ook hier geen cijferverbetering wat dat betreft.

(reactie op ander bericht)



Zondagavond klassiekeravond stond in teken van een tweetal herkijken, en de eerste betrof deze The Maltese Falcon waar ik nog wel eens voor een herkijk en definitieve mening wilde gaan zitten. Hoewel degelijk en bij tijd en wijlen kunstig viel het toch een heel klein beetje tegen in zoverre dat het een gemiddelde cijfer kreeg en geen topcijfer. En helaas veranderde daar niets aan tijdens de kijk beurt.

Desalniettemin blijft het een degelijke en goed gemaakte film met Bogart als King of Cool die zich niet een moment gek laat maken, iedereen te snel of te slim af is en geen moment paniekeerd. Hij is gehaaid tot op het bod met spitsvondig en soms erg humoristische dialogen en komen er heel wat koddige en aparte karakters voorbij met als inzet het beruchte beeldje. Maar net zo goed blijven de minpunten ook aanwezig met het kleffe gedoe rondom Brigid, buiten dat is het voorspelbaar en niet echt spannend, maar moet veel in het tijdsbeeld gezien worden. Desondanks maakt het niet iets los bij mij, daarom geen cijferverbetering.

(reactie op ander bericht)





Vrijdagavond even voor de herkijk van deze Nosferatu vooral omdat ik me weinig meer van de film kon herinneren en niet op mijn best was die avond en er zodoende ook niet veel van meekreeg. Hoewel ik op gevoel wel een redelijke inschatting gemaakt had zag ik dat alleen nog maar meer bevestigd nu ik beter mijn hoofd erbij kon houden.

Zoals we gewend zijn van Eggers is het visueel technisch om door een ringetje te halen, is de film van begin tot het eind sfeerschepping 2.0 met een fantastische soundtrack en zijn het vooral de kleine dingetjes die het doen en die me nu nog meer opvallen. Zoals bijvoorbeeld het deurtje van de koets die uit zelf open gaat en hoe Thomas de koets praktisch wordt ingezogen of de sfeerschepping in het kasteel. Tevens is er de masterclass van Lilly Rose Depp die soms op het onwerkelijke en ongemakkelijke af is. Daar staat tegenover dat de minpunten ook blijven staan in de vorm van een lichtjes tegenvallende chef engerd. Maar zoals reeds gezegd bevestigde film zich alleen nog maar verder, een cijferverbetering zit er echter niet in, nog niet....

Vrijdagavond afgesloten met een stukje griezel hoewel ik bij aanvang wel schrok van de speelduur, dat ging nachtwerk worden. Buiten dat stapte ik blind in de film waarvan ik alleen de titel kende en wist dat er veel overgeschreven was, maar wat er verder ging gebeuren was blanco dus kon ik me mooi laten verrassen.

Afijn, het onderwerp is dus Elisabeth die haar beste tijd gehad heeft als het aan de grote bons van de tv-maatschappij ligt. Tijd voor iets jongs en sexy. Het is wat dat betreft een keihard en cynisch beeld rondom de vergankelijkheid van roem waar men keihard afgedankt wordt. Weet zo niet meer welke actrice een paar jaar geleden klaagde dat ze als mid-dertiger alleen nog maar gevraagd werd voor 'oudere' rollen. Neem bijvoorbeeld de tante van Peter Parker die de ene film nog neergezet wordt door een oma-achtige vrouw en in een volgende film plotseling de zeer 'do-able' Marissa Tomei is. Zelfs de oudere rollen moeten lekkere wijven en sexy zijn waarop ik me afvraag of dat nu nodig is. Maar kennelijk is dat wat men denkt dat verkoopt kracht bijgezet door het krakkemikkige schoonheidsideaal dat via social media wordt opgedrongen met als resultaat een bepaalde treurigheid rondom vallende schoonheid, onzekerheid en vergankelijkheid waarop men rare dingen gaat doen.

Het is even de vraag waar het geheel nu eenmaal heen wil wanneer Elisabeth contact heeft gelegd met de leverancier van the substance, fraai is in ieder geval wel de gevoerde stijl die ontzettend clean en strak is net als het dialoog-gedeelte waar men geen overbodige gelul of scènes heeft. En in principe is dat ook niet nodig want na de geboorte is verder commentaar overbodig waar de regels simpel zijn maar het wachten is op de ellende die onherroepelijk gaat komen. Onverwacht en vooral bijzonder is toch het replicatie momentje wat er toch wel erg sterk uitziet, tevens is de vorm volle Qualley een verrassing waar ze in Once upon a time in Hollywood nog alle gelijkenissen vertoont met een bezemsteel. Maar met het replica uit de kast en de strikte regels duidelijk is het toch wachten op ellende in de vorm van een indirecte confrontatie. De ruzie rondom de posters en het billboard tegenover de flat zegt genoeg over hoe de vlag er bij hangt, en God allemachtig wat wordt het een zootje en wat zijn de complicaties ernstig. Want waar The Substance aanvankelijk een duistere comedy lijkt met een smerig randje mond de film richting het einde uit in een naargeestig en ellendig gebeuren.

Uiteraard is dan de vraag wat de boodschap van dit alles is, waar uiteraard de waanzin van de industrie op de hak wordt genomen met alle vrouwen die naar de botox grijpen. Laten we eerlijk zijn dat er weinig op leeftijd er meer normaal uit zien. Dan is er het accept van een nieuwe en verbeterde vorm, dit gaat hand in hand met de belangrijke woorden die Elisabeth zegt dat ze ' zichzelf haat', ze is er weliswaar niet bij zoals velen zeggen dus valt het idee van belang weg en daarmee het conflict. Toch is er natuurlijk sprake van een bepaalde vorm van ijdelheid en controle want Sue is deel van haar en natuurlijk gunt ze die tot op zekere hoogte haar moment van shine omdat dit bewustzijn of niet onderdeel van haar is, ergens kun je daar ook weer een parallel trekken met gemiddelde ster die zich laat verbouwen en botoxen. Want net als Elisabeth heb je er niets aan en worden ze er echt niet mooier van toch doen ze het. Twijfel doet rare dingen met je. Buiten dat wil Elisabeth zich wel aan de regels houden maar daar denkt Sue anders over. Echter, het idee dat het geheel een grote gordiaanse knoop is en zich uitsluitend afspeelt in het hoofd van de waarschijnlijk stervende Elisabeth vind ik ook een erg interessante gedachte. Wat dat betreft zou nog beter de mening en analyse van Harley Quinn hierboven gelezen kunnen worden want die zegt ook zeker zeer boeiende dingen. Ik ben dan ook van mening dat er heel veel meer achter deze film schuilt dan op het eerste oog lijkt en ik heb deze film zeker nog niet voor de laatste keer gezien. Een 4 sterren voor nu.