Logboek

Zaterdagavond na een lange dag, en een herkijk van Spielberg's 1941, nog even aan deze The Sword and the Sorcerer waar het aanbod aan horror en griezel mij niet helemaal beviel, toch werd deze film ook niet bepaald een succes.

Het verhaal, ach ja het verhaal, iets met een tot leven gewekte magiër en diens krachten waar nogal wat bloedvergieten opvolgt, en joh... je verwacht het niet, iemand die wraak wil nemen. Verhaal technisch hoeft men in deze film niet iets bijzonders te zoeken, maar was dat eens het enige minpunt waar eigenlijk alles cliché is, overdreven, zoals een zwaard dat schiet, slecht acteerwerk en karakters die geen enkel moment boeien.

Dan is het geheel ook nog eens fragmentarisch te noemen, is het allemaal van de hak op de tak, en heeft het mij eigenlijk geen moment kunnen boeien noch interesseren. Een van de weinige dingen die wel opviel was de soundtrack, verder was dit een film waar ik weinig goede punten aan kon vinden en is daarmee dan ook een film die ik weer heel snel gaat vergeten. Wellicht dat deze film beter valt als fantasy je genre is.

Wauw... to the dollar!

De vrijdag afgesloten met deze The Rip die ook kon rekenen op een goede cast en een trailer die de interesse trekt, dus ook in dit geval kom maar op.

Van meet af aan is duidelijk dat het niet lekker zit en rommelt binnen het team van Dane waar al vrij snel iemand het loodje legt en interne zaken zich met de zaak begint te bemoeien. Wanneer men daarna tijdens een operatie een kolossaal geldbedrag vind zijn de verdenkingen en vreemd gedrag niet van de lucht waar zo'n beetje plotseling iedereen verdacht gedrag vertoont waarop het geheel zich daarna ontvouwt in een behoorlijk explosief en duister sfeertje. Waar zit men? Is het daar wel veilig? Wat voor raar straatje is dat? En wie zijn nu eigenlijk vriend en vijand? Politie of kartel?

Het geheel blijkt zich daarna te ontvouwen als een behoorlijke 'tough day one the job' waar niet alles is wat het lijkt, het geheel op een goede cast kan rekenen, soundtrack ook prima is, de acteerprestaties niet minder en de ontknoping best oké. Toch is het uiteraard niet alleen de zon die schijnt waar toch ook wel eens verkeerde keuzes gemaakt worden zoals achter iemand aanzitten waar het team onbewaakt en onwetend achterblijft, men net zo goed met zijn allen in de garage staat te ruziën waar er ook weer niemand op wacht staat, en de hele set up van Dane valt wel helemaal precies zo in elkaar om verschillende mensen uit te roken, iets dat een beetje te mooi is.

Desalniettemin voldoet The Rip meer dan als een lekker grimmig geheel rond paranoia en corruptie waar het geheel ook nog eens kleurrijk, strak en gevat genoemd kan worden.

Vrijdagmiddag nog even lekker op de bank en aan de film, het is tenslotte nog vakantie, en daarbij viel de keuze op deze The Little Things die toch wel de aandacht trok al was het alleen maar vanwege de cast. Dus kom maar op...

Het verhaal ontvouwt zich redelijk eenvoudig met Deke terug op bekend terrein waar het ontvangst niet altijd even hartelijk is waarop hij langzaam in het onderzoek van de serial killer gezogen wordt. Duidelijk is de bij tijd en wijlen grimmige sfeer en settings en de vele bureaucratie, ja daar dus ook, en Malik die zoals gewoonlijk een beetje apart is. En uiteraard is Deke met zijn ervaring als oudere politieman, en ervaring met een dergelijke zaak, de missing link om verder te kunnen komen.

Prachtig is de Chevy Nova van Sparma, is Leto zoals gewoonlijk sterk en ongemakkelijk in de vorm van het net genoemde karakter, en doet het geheel een beetje aan zowel de Zodiac als Charles Manson denken waar op een gegeven moment een behoorlijk spel gespeeld wordt. Maar buiten dat kent The Little Things toch ook wel wat knelpunten waar het allemaal toch vrij cliché aanvoelt, er altijd wel het gevoel hangt dat de zaak opgelost gaat worden, ook al loopt het iets anders af wat wel lekker is, en het ook nooit super spannend wordt. Buiten dat vind ik het ook nogal ongeloofwaardig dat Baxter zomaar Deke erbij wil hebben tijdens het onderzoek terwijl hij de man amper kent behalve zijn reputatie, terwijl de meeste smerissen mij toch overkomen als eigengereid en geen concurrentie en bemoeienis van een ander dulden. Een beetje de 'don't piss in my pond' gedachte.

Desalniettemin is The Little Things best een aardige zit die niet verveeld en best oke is voor een avond. En dan zou ik nog bijna de soundtrack vergeten die best goed is.

En daar was als afsluiter dan The Human condition part 3 waar de eerste goed was en voldeed en de tweede in mijn ogen nog iets beter was als karakterstudie omtrent de Japanse militaire discipline. Eens kijken wat deel 3 in dat geval te bieden had waar dit voor mij toch uitdraaide op de taaiste van de drie.

Overigens, net als deel 2 voldoet de synopsis en het daardoor verwachte verhaal niet aan de werkelijkheid waar de overgebleven en verzamelde Japanse troepen twee uur lang door de bossen zwerven met het nodige aan problemen en de daadwerkelijke gevangename en het werkkamp toch meer dan twee uren op zich laat wachten. Niet dat dit nu perse een probleem is maar ik vind het wel opvallend, maar laat ik dan toch maar even doorzetten met de echte minpunten van dit deel waar de lengte voor de derde keer aanzienlijk is. Daarnaast is het verhaal, vooral de eerste twee uren uitermate repetitieve, ook een kwaal die we al eerder gezien hebben bij deze reeks waar het getoonde regelmatig hetzelfde is. Daarnaast heb ik regelmatig moeite, vooral dit derde deel, om gefocust te blijven en daarom kan ik wel vast zeggen dat dit derde deel minder scoort dan de andere twee.

Toch valt er gedurende deze drie uur durende treurtocht meer dan genoeg te zien, ontdekken en ontrafelen wat Japans inzicht, filosofie en geest betreft. Prachtig zijn andermaal de cinematografie en verschillende opnames in het donker met tegenlicht, zijn er ook een aantal locaties prachtig gekozen zoals een donker bos of uitgestrekte velden, is het zoals al eerder gezegd weer treurigheid troef wat ellende betreft in de vorm van ontbering, of anders de troost meisjes en anders wel de explosieve sfeer tussen de soldaten waar constant paranoia en strijd hangt om wie het meest in de melk te brokkelen heeft. En andermaal is het geheel een karakterstudie van jewelste waar niet opgegeven wordt, men taakbewust blijft, er spanningen binnen de groep zijn waar verschillende karakters strijden om het zeggenschap vanwege hun leeftijd of rang en er toch ook weer veel wreedheid heerst.

Een onvoorstelbare gedachte overigens hoe zo iemand als Kaji in gevangenschap terecht komt en eigenlijk gewoon verdwijnt, een lot dat velen in oorlog en vooral aan het Oostfront overkwam. Interessant is dan wel weer de gedachte en het gedrag rond de gevangename waar men gedwee lijkt te zijn in hun lot en het ondergaan daarvan. Het einde is verder realistisch en exemplarisch voor hoe het velen vergaan is in de oorlog. Best delen blijven wat mij betreft toch de eerste en vooral de tweede die het hoogste cijfer van de drie gekregen heeft.

Laatste film van de dag betrof deze Practical Magic waarvan ik vooraf al kon zeggen dat ik deze film een warm hart toe draag. Dus een voldoende ging dit wel krijg, alhoewel het was toch ook alweer even geleden dat ik de film zag. Zou de perceptie verandert zijn? Maar dat bleek achteraf niet het geval...

Het verhaal is wat dat betreft uitermate simpel met de twee meiden die bij hun tantes worden geplaatst die hun wegwijs maken in de hekserij. Inmiddels speelt er ook nog een vloek die slecht nieuws betekent voor iedere mannelijke geliefde van de dames waar het dan wel weer bijzonder is dat de kever aanvankelijk niet langskomt voor Jimmy terwijl dat juist een uitkomst zou zijn, want laat Jimmy nu juist het grote probleem op lange termijn zijn. Echt bijzonder is het verhaal ook niet, noch dat het echt de diepte in gaat of nog iets van boodschap of betekenis heeft.

Toch is Practical Magic een gemoedelijke en lekkere zit waar het gemakkelijk en lekker inleven is in de twee mooie dames in de vorm van Kidman en mijn puberteit favouriet Bullock, en wat ziet de laatstgenoemde er bij tijd en wijlen geweldig uit. Buiten dat is dit een fijne mix van feel good met een vleugje griezel, mysterie, drama en zelfs humor waar het de dames aan te zien valt dat ze lol hadden vooral de scène waar ze aan het pimpelen zijn en slechts de waarheid kunnen zeggen. Mocht iemand dan toch iets van een boodschap of diepere laag in Practical Magic willen zien dan is het waarschijnlijk de acceptatie van het leven, dat dingen gewoon gebeuren en liefde vreemde dingen met je kan doen. Wat mij betreft leuk maar verder niet hoogstaand en daar is het cijfer dan ook naar.

De derde film van de dag betrof Tom Selleck in deze film genaamd Lassiter, ook alweer zo'n kringloopvondst op de gok meegenomen vanwege de cast en een synopsis die niet heel verkeerd lijkt.

En ansich mag het idee er best zijn met catburglar Lassiter die in de opening al gesnapt wordt door de vrouwe des huizes waarop meteen al het idee ontstaat dat dit niet heel serieus naar worden en hij niet veel later door de Engelse politie gechanteerd wordt om een roof te plegen in de Duitse ambassade om de Duitse 'war-effort' op financiële vlak te pijnigen. En aan die klus zitten nogal wat haken en ogen. Pluspunten zijn het fraaie en sfeevolle tijdsbeeld, is Selleck cool als altijd en profileert Hoskins zich weer heerlijk als rechercheur die Lassiter als geen ander onder druk weet te zetten.

Maar dat is het dan ook al snel waar de film nog als voordeel heeft dat het niet lang is maar er ook een tijd lang niets gebeurd vanaf het verkrijgen van de opdracht tot de finale. Het is saaiheid troef waar er vooral tijd wordt gesoupeerd aan de dames, in het geval van Seymour natuurlijk prachtig, wordt het verder nooit spannend en is van meet af aan wel duidelijk dat Lassiter zowel de Duitsers als de Engelse politie toch wel te slim af gaat zijn.

Een voldoende kan dit gezapige en soms saaie geheel dan ook niet geven. Snel op naar de volgende film.

De tweede film van de dag was Memoirs of an invisible Man die ik denk wel eens gezien heb vroeger maar vooral meenam omdat het zowaar een John Carpenter film betrof. En dan is een film met deze lading toch wel wat een vreemde eend in de bijt waar ik deze kringloopvondst toch vooral meenam vanwege die naam, Carpenter dus, en niet omdat de film me zo aansprak.

Nick dus, een gesjeesde en gelikte zakenman die alles meezit an passant ook nog even zoiets moois als Darryl Hannah schaakt en altijd de wind in de zeilen heeft. Althans zo lijkt het tot het mislukte project waar hij onzichtbaar wordt. Kers op de taart een agency die het op hem gemunt heeft want een onzichtbare man kan best handig zijn in de spionagebranch. Hannah was al genoemd als pluspunt, Sam Neill is in zijn element als de shady overheidsman, en dan is er het feit dat het toch allemaal wel erg knap gemaakt is zoals wanneer hij kauwgum zit te kauwen en zit er genoeg vaart in het geheel. Grappig is ook nog wel het nonchalante moment waar hij een tasjesdief dwars zit en dat hij zijn vrienden zit te plagen en straft als ze nare opmerkingen zitten te maken.

Maar dat is het dan ook wel met deze Carpenter die vooral niets toont qua stijl of wat dan ook als zijnde een Carpenter. Chevy Chase is gewoon een miscast die onvoldoende serieus kan zijn maar in mijn beleving ook niet leuk is. Buiten dat is de film nooit echt grappig, wordt niet spannend en is daarom ook gewoon niet bijzonder te noemen en zijn er ook nog eens tal van die kleine dingetjes die in mijn ogen niet kloppen. Waarom zie je de rook in zijn longen wel maar als hij eet slechts maagzuur? Hoe weet de agency zijn naam via het gasten register? Is dat niet onzichtbaar geworden samen met het gebouw? Waarom bedenkt de agency zoiets moeilijks als een verf geweer en doen ze niet gewoon nachtkijkers op? Hij zal toch altijd een warmte signatuur hebben. Zijn ze zo in het begin ook niet naar iets of iemand opzoek? En dan is Harvey zelf ook weinig pienter in het doorhebben van de voordelen van zijn onzichtbaarheid.

Afijn, duidelijk is dat deze Carpenter op vele vlakken hopeloos te kort schiet en daarom dan ook geen voldoende krijgt.

Maandag even los met een kleine film marathon en daarmee trapte ik af met deze Guest House Paradise wat wel een must see is als je fan bent van de serie Bottom. En wat genoot ik tijdens mijn jeugd van deze serie, de stunts van Richard Richard en Eddie Hitler. En wat was ik destijds, 1999, verrukt met deze film wat in principe nieuw materiaal inhield, en wat was het een deceptie waar de film me ontzettend tegenviel. Desondanks was ik toch wel weer nieuwsgierig.

Goed, laten we vaststellen dat de serie gewoon van een uitermate goed niveau is en precies in balans is. De afleveringen zijn kort, de interactie is vooral tussen de twee, het is compact en er is geen te verliezen of tijd om een grap te lang door te voeren. Kern onderdelen die je nu juist allemaal met een film van 90 minuten te niet doet. En dan ga ik ook meteen maar door met de minpunten, waar teveel grappen net niet leuk genoeg zijn, teveel grappen net iets, of juist veel, te lang worden doorgevoerd, en de interactie met de gasten niet uit de verf komt en het geheel vaak iets ongemakkelijks heeft. Zo is het kotsfestijn op einde ook allemaal een beetje to much.

Maar met de wetenschap en acceptatie dat het simpelweg de serie niet is zie ik er tegenwoordig toch met een iets andere beleving naar en vermaakt het toch ook wel weer een beetje met het bijzondere hotel, het feit dat ze toch iedere keer weer gasten hebben en deze ook blijven en er sprake is van een behoorlijke cast en het vrouwelijke deel om van te watertanden is met Ashfield, Myles en Mahieu. Het hangt er vooralsnog om of Guest House Paradiso een voldoende krijgt maar voorruit het is vakantietijd en ik heb een goed humeur.

En verdomd nog aan toe, nog even verder met muziek en alweer iets, met deze Woodstock, waar de naam van Scorsese aan verbonden is, al is het als assistent regisseur. En hoewel ik niet zo van de drukte ben en ook niet van festivals is de magnitude van dit geheel toch bijzonder om te zien.

Woodstock dus, en dan heb je al snel de vraag en inhoud van de term groots, want wat is groot? Hoe groot is groot? Wat is de overtreffende trap? Is het groot, groter, grootst, en heb je dan een overtreffende trap die je Woodstock kan noemen omdat dit groter dan grootst is? Zeg het maar, duidelijk is dat iedere beeld van wat groot is te niet wordt gedaan door wat er in Bethel New York gebeurde. En dan zijn er mensen die zeggen dat ze dit mee hadden willen maken, dit hadden ze willen beleven, een gedachte die ik niet deel overigens. Bijzonder is, en blijft, wat er gebeurt, het zogenaamde motto van 3 days of peace and music, de enorme toestroom en het feit dat de drie gevallen doden louter toeval, ongeluk of iets medisch was.

Desalniettemin heb ik wel wat moeite met al dat volk dat de hekken vernield en zich niet laat tegenhouden, net zo goed als verschillende mensen van de plaatselijke bevolking die hun beklag doen over de voorzieningen, vernielingen, totale invasie en wat zij zien als een totale verlies van morele waarden met slapen in de velden, weet wat daar gebeurt, en een buitensporig gebruik van alcohol en vooral drugs. En ik vind dat best wel begrijpelijk, als inwoner van één van 'de elf steden', De Elfstedentocht dus, waar in het verleden ook een complete massahysterie plaats vond, toestroom uit alle richtingen, totaal onvoorbereide mensen, gebrek aan sanitaire voorzieningen, waar de mensen stonden te verkleumen, de tuin van mijn oma plattrapten, niettemin bij haar op deur stonden te bonzen dat ze koffie wilden omdat ze het koud hadden en naar de wc wilden waarop ze het maar in de steeg deden of tegen gevels. Top dus, echt van die dingen waar je op zit te wachten.

Nu valt dit niet helemaal te vergelijken en zegt een stemmetje in mijn hoofd altijd dat ik heel snel ergens anders mijn heil moet zoeken bij drukte of een oploop, maar het moet gezegd dat Woodstock toch een bijzonder iets was. Voeg daar een ontzettende schare goede artiesten aan toe met ook een bijzonder moment waar een podiumbestormer een vuurtje van de zanger krijgt, volgens mij Canned Heat, een heel veel onbaatzuchtige vrijwilligers die de boel draaiende houden. Geinig toch op zijn minst de oproepen voor een dokter voor een bevalling, de felicitaties aan iemand die net vader geworden is, het weer en de enorme modderbende, of de oproep aan iemand wiens vader voor een zware hartoperatie moet.

En zo blijkt Woodstock toch een apart document die geen partij kiest, slechts toont, meerdere meningen optekent en iconisch gebeuren toont wat technisch ook nog fraai in elkaars zit met splitscreen op meerdere bandleden en artiesten. In één woord samengevat; bijzonder.

Na de Scorsese was het tijd voor wat muziek zoals iedere zondagavond en bijzonder genoeg bleven we in de Scorsese met deze The Last Waltz, het afscheidoncert van The Band. Iedereen met een beetje muziekkennis zal ongewijfeld hun grootste hit The Weight kennen, desalniettemin wist The Band mij vorig jaar te verrassen toen ik een Greatest hits bij de kringloop vond en ontdekte dat de band veel meer inhoud dan dat. Dus hier was ik wel nieuwsgierig naar.

En het begint toch wel met een verdomd lekker nummer waar ze zich qua muzikaliteit en goede band meteen op de kaart zetten. De switch daarna is even slikken en doorzetten met verscheidene momenten achter de schermen en de bandleden aan het woord waar ik aanvankelijk toch eerst en alleen muziek wenste en verwachte. Desalniettemin blijkt ook het gesproken woord interessant met een band die in armoede leefde en een hele geschiedenis vooraf had als begeleidingsband van Bob Dylan en Ronnie Hawkins voordat ze zelfstandig verder gingen.

Toch is het de muziek die het meeste boeit waar The Band zich laat zien als topmuzikanten, technisch hoogstaand, met samenzang en waar iedereen wel een couplet of nummer heeft. Niet te vergeten de grote schare aan namen die mee komen spelen of zingen tijdens dit optreden in de vorm van Clapton, Muddy Waters, Van Morrison, Neil Young en weet wie allemaal meer. En wat wordt er lekker gespeeld, wat is er binding en chemie tussen al die mensen. Daarom kan ik The Last Waltz dan ook niet anders dan een goed cijfer geven.

Zondag aan de slag met één van Martin Scorsese's eerste films in de vorm van deze Mean Streets. En dat riep best wel verwachtingen op met deze regisseur, de bekende stijl en een behoorlijke cast. Toch slaagde het voor mij niet bepaald hoewel de film geen onvoldoende gaat krijgen.

Zoals reeds gezegd straalt het er aan alle kanten vanaf dat dit een Scorsese product is met alle mogelijke kenmerken qua stijl, karakters en muziek wat mij regelmatig doet denken aan The Departed in een Taxi Driver achtige setting. Het is ook wel duidelijk te zien dat Quentin Tarantino veel inspiratie uit dergelijke films heeft gehaald waar bepaalde stijl, karakters scenes en dialogen ook 'key' voor hem zijn. Cinematografisch en filmisch heeft het een mooie gritty stijl die een bepaalde authenticiteit uitstraalt die geheel bij de film past, wordt er net als in The Departed mooi gewerkt met popnummers en wordt er prima geacteerd door onder meer Keitel en De Niro en zijn er een aantal erg knappe lange scènes zoals bijvoorbeeld de vechtpartij in de biljart zaal die erg fraai gemaakt is.

Maar buiten het vaak erg explosieve sfeertje valt het toch ook een beetje tegen en heb ik zeker vanaf de helft heel erg veel moeite mij te concentreren op de film. Want een verhaal of plot valt er niet echt te ontdekken waar het toch vooral een aaneenschakeling van scenes betreft waar vooral Johnny Boy opvalt als Loud Mouth die zichzelf steeds verder in de nesten werkt, verder zijn het dus heel veel dialogen tussen de mannen waar ze het ene moment staan te proosten en elkaar op het schouderslaan om elkaar minuten later bijna naar de keel te vliegen, en dit dus 2 uur lang. Heel veel gezwollen ego's en haantjes gedrag waar de brand ook weer even snel geblust wordt om samen een borrel te drinken. Het is niet slecht, absoluut niet, maar tegelijkertijd doet het me ook weinig waar deze elementen wil vaker een issue voor mij zijn in het criminaliteits/misdaad genre.

Een kleine tegenvaller is Mean Streets daardoor wel waar ik toch iets meer verhaal en plot had willen zien en de film voor mij in dit geval te weinig cachet heeft en teveel op momenten, sfeer en een bepaald gevoel leunt. Onvoldoende is het niet maar het biedt mij wel te weinig, daarom wat mij betreft een magere drie sterren.

Zaterdagavond nog even los met Firestarter wat wel bijna verplichte kost is als King liefhebber. Het betreft overigens een verhaal dat ik nog nooit gelezen heb en waar ik dus geen kennis van de basis heb. Vooralsnog leek dit niet verkeerd met een meer dan behoorlijke cast en een soundtrack voorzien door Tangerine Dream.

Het verhaal lijkt interessant genoeg hoewel de film wel abrupt begint met vader en dochter op de vlucht waar pa ook meteen zijn gave toont. Duidelijk is dat het verhaal meer gaat inhouden dan een klein meisje dat alles in de fik kan zetten. Het verhaal dat zich vervolgens ontvouwt is wel redelijk des Kings met de grote boze overheid, experimenten, gewetenloze agency's en mensen op de de vlucht die slechts rust zoeken. Ansich iets dat niet verkeerd hoeft te zijn en opzich doet Firestarter ook weinig verkeerd waar de film soms bij tijd en wijlen grimmig en spectaculaire is als de kleine meid haar krachten weer eens toont en de film een kostelijk finale heeft.

Voeg daar een aantal bijzondere karakters aan toe zoals Rainbird die goed en zelfs ongemakkelijk neergezet wordt door George C. Scott, heeft het geheel een behoorlijke cast en sterke soundtrack. Maar uiteraard heeft Firestarter ook zijn knelpunten die toch in het tijdsbeeld van 1984 gezien moet worden want voor een film in de tegenwoordige tijd zou het toch allemaal veel en veel te traag zijn. Want de fase bij de oudjes op de boerderij of de fase met de experimenten duren toch wel erg lang waar ook nog eens te weinig gebeurd. Een kwestie van hollen of stilstaan dus.

Desalniettemin is de film best te pruimen ondanks dat het geen top cijfer gaat krijgen maar wel een stabiele voldoende.

Na het afwerken van Red Riding immers ook nog met deze trilogie bezig, en zaterdag was opzich wel een mooi moment om daarmee verder te gaan. En zo was ik aanbeland bij deel 2 waar de eerste best wel goed was, een 3,5, maar vooral de herhaling van het onderwerp in het film en de lengte van 3,5 uur wel eens wat tegenwerkte. Daarom was ik op zich wel erg geïnteresseerd in deel 2 die een half uur korter is en zich waarschijnlijk meer zou gaan profileren als oorlogsfilm. Toch pakte dat niet helemaal uit zoals verwacht.

Want hoewel het over de oorlog gaat, en het Japan in oorlogstijd laat zien, en ik ook weer benieuwd ben hoe dit deel ontvangen is binnen Japan wegens het weinig vleiende beeld, wil dit deel niet echt losbranden in een oorlogsfilm pur sang. Het duurt tot het laatste half uur dat er op dat vlak eindelijk iets gebeurt, iets dat ervaren zou kunnen worden als minpunt net als de andermaal aanzienlijke speelduur van maarliefst drie uren, en andermaal is wat we in die voorgaande 2,5 uur best wel weer repetitief. Een kritische noot valt er dus altijd wel te kraken, toch wordt de film, en wat men daarmee wil tonen, dan toch veel te kort gedaan. Want The Human Condition ontwikkelt zich nog meer dan deel één als een karakterstudie pur sang omtrent de Japanse visie en instelling.

Waar te beginnen rond deze film die een uitermate interessante inkijk geeft rond de Japanse gewoontes, commando structuur en daar aan gepaste discipline en gehoorzaamheid. Een simpele Google Search vat het beter samen dan ik dat kan: ....Japanse officieren waren in de Tweede Wereldoorlog wreed voor hun eigen troepen om totale gehoorzaamheid af te dwingen, de individuele geest te breken en soldaten te vormen tot onverschrokken vechtmachines die de keizer blindelings zouden volgen, passend binnen de destijds geldende militaire cultuur en tradities van het keizerrijk...dit is dus wat we zien, waar zwakte niet wordt getolereerd, er niet geklaagd wordt noch opgegeven, een opdracht ten koste van alles wordt uitgevoerd en het slaan of lijfelijk straffen van een ondergeschikte eerder een recht is die toegepast wordt wanneer gewenst dan dat daar echt reden voor hoeft te zijn.

En hoewel het dus ontbreekt aan oorlog is het getoonde beeld van kazerne, oefening, straf, wachten, pesterijen en verveling aan de orde van de dag en juist erg realistisch vooral in de regio van Mantsjoerije waar men vooral rebellen bevocht en de bevolking terroriseerde waar de echte slag pas in augustus '45, de nadagen van de oorlog, plaats vond. In die zin is het de perfecte omgeving en milieu om de basis van het Japanse militaire gedachtengoed te tonen waar niet wordt getornd aan de leidinggevende en er alleen geklaagd wordt tegen ondergeschikten. Als dit de militaire discipline tegen collega's betreft dan is het getoonde gedrag tegen buitenlanders, bewoners van bezet gebied en gevangenen zelf begrijpelijk, niettemin schandalig, maar wel begrijpelijk. Want dit is nu eenmaal de ingeperste gedachtengoed want een Japanner levert, maakt de klus af en klaagt niet. Geen water? Pech, gewoon doorlopen. Geen eten? Jammer dan maar die spoorlijn moet wel af. Is de boot vol? Helaas moet iedereen mee dus doordrukken. De instelling is hard, gevoed met minachting voor alles dat niet Japans is in combinatie met sadisme van sommige mensen...en voila daar hebben we de basis voor alle het Japanse gedrag gedurende de oorlog.

En dat is best wel interessant waar we ook nog een inkijkje krijgen in andere gedachtegoed gevoed door het nieuws van de regering die vaak een draai gaf aan dingen of zelfs dingen stil hield. Zo gaf men in de media, tot eind jaren '60 meen ik zelfs, een geheel andere draai aan de aanval op Pearl Harbour en hielden ze zelfs het verlies van alle vliegdekschepen bij Midway stil. Bijzonder is dan ook de draai die de Japanse officier gegeven wordt aan het verlies van Okinawa en alle andere verloren slagen. Want Japan is nog altijd in het voordeel beweert hij en is het allemaal onderdeel van hun tactiek, kortom er wordt niet getwijfeld.

Dat de Russen vervolgens met louter Amerikaans materiaal aanvallen in de finale is een te verwaarlozen minpunt in een film die toch vooral een bijzonder interessant document is over de Japanse instelling en logica. En nogmaals vraag ik me af hoe de film ooit ontvangen is en hoe men zelf op deze geschiedenis terugkijkt.

Vrijdag laat op de avond na een dagje weg nog even een soepel wegkijkertje met wat horrorelementen en dat werd dus deze Extinction die aanvankelijk wel oké leek met een redelijke cast. Maar vervolgens viel het toch wel tegen en was het weer het gebruikelijke potje turven met plus en minpunten...

Plotseling is het eerste woord van toepassing op de opening van de film, want we zitten wel erg plotseling bij mensen in bussen met militaire begeleiding die door zombies aangevallen worden. Wat dat betreft wordt er een weinig introductie aan het geheel vuil gemaakt en zitten we al snel met de twee heren die de dienst uit gaan maken in deze film namelijk Jack en Patrick. En op een paar aardige camera standpunten na is het begin van de film vooral weinigzeggend en biedt het vervolg in de sneeuwwereld ook niet veel hoop waar zich aanvankelijk toch wel een erg lelijke CGI en vooral neppe besneeuwde wereld ontvouwt.

Maar eenmaal in de nieuwe omgeving, 9 jaar later dus, word er toch wel een aardige situatie en sfeer geschapen rond de twee heren en het meisje die vlak naast elkaar wonen en proberen te overleven. En het moet gezegd voor een zombiefilm hebben de heren de beveiliging op zich redelijk op orde met hekken, tralies voor de ramen, verlichting om nachtelijke indringers snel te signaleren en zelfs een hond. Inzet is vervolgens wat er tussen beide heren gebeurd is en waardoor de relatie moeizaam en afstandelijk is. Een beetje een drama dus in een verder standaard zombie film, opzich weer eens iets anders, toch is dat ook weer niet heel erg reëel want in een dergelijke situatie waar je op jezelf bent aangewezen en probeert te overleven is iedere hulp juist nodig, alleen ben je kansloos. Maakt niet uit wat er gebeurd is, het is oliedom dat je elkaar niet helpt, en waarom woon je dan überhaupt naast elkaar als je elkaar zo haat? Dan kun je juist niet om elkaar heen, dus dat hele fenomeen heeft nogal wat tegenstellingen in zich.

Donavan en Fox proberen er nog het beste van te maken, is de geëvolueerde zombie wel leuk, is de setting op een gegeven moment best wel oké, maar zijn er ook tal van kritiekpunten waar men zichzelf onnodig in de nesten werkt zoals het in leven houden van die ene zombie, vertelt dat k*tkind niet even dat er een gat onder het hek zit, ga je zelf wel een bak lawaai maken te schieten maar laat je dat kind niet schieten terwijl dat potentieel haar leven kan redden, en haal ik nogmaals aan dat het dom en ongeloofwaardig is dat je niet samenwerkt wat ook deels alle problemen creëert in deze film.

En zo is dus deze zombie film ook weer een gevalletje van turven, en tellen de minpunten toch weer zwaarder dan de pluspunten dus wat mij betreft geen voldoende.

Donderdagavond na Red Riding part 3 nog even iets luchtigs waar ik een tijdje terug deze Popoz al eens had opgenomen en nog nooit gezien had. De aanwezigheid van Huub Smit leek me op zich wel een garantie voor een leuke film maar dat viel toch een beetje tegen.

Natuurlijk is het niet serieus, uiteraard is het overdreven, maar zelfs dan kan een film nog best leuk zijn wat toch in het geval van de opening niet geld voor Popoz. Want wat is het toch allemaal een beetje to much waar niets gespaard blijft en alles overdreven of onverwacht moet zijn. En als we dan toch met de slechte punten bezig zijn mag stageloper Coco ook wel even genoemd wordt want wat een irritant gedrag en lachje. Noel Deelen is van begin tot het einde één grote ergernis.

Maar het is toch niet allemaal slecht wat Popoz betreft want eenmaal in de bajes krijgt het iets meer sjeu, is Mercator wel een aardig karakter en het idee van een Siamese tweeling ook wel oke, hebben we zat mooie vrouwen, is de cameo van Terrible Bob Schreiber ook wel geinig waar Ivo van geluk mag spreken dat Bob zich laat afbluffen, kan Huub Smit weer in zijn blote reet lopen zoals praktisch in iedere film waarin hij verschijnt, en kan gezegd worden dat Popoz zich enigszins stabiliseert en op een gegeven moment wel redelijk is.

Een voldoende zit er echter niet in, want waar hele flauwe humor soms wel weer leuk wordt geld dat toch regelmatig niet voor deze film. Daarom geen voldoende wat mij betreft.

En daar was Red Riding Part 3 alweer waar ik nog steeds hoop had op een aanzienlijke kwaliteitsstijging, maar het zit er niet in hoewel de films, deel 3 ook weer, niet perse slecht zijn, maar de uitwerking mijn inziens niet helemaal slaagt en er zeker geen wauw factor is.

Anderemaal lijkt het nog steeds niet pluis in Yorkshire met weer vermissingen, wat ook niet zo raar is aangezien de corruptie en slecht onderzoek nog steeds welig tiert onder de Engelse politie. En eenmaal ingelezen in de ware geschiedenis is de reputatie die de Britse politie had in de jaren '70 en '80 toch wel enigszins schokkend te noemen met intimidatie, mishandeling en heel veel dwang tot bekentenissen. Iets dat ook leidend is in deze reeks. In deel 3 hebben we ook weer een sterke cast, is Morrissey in combinatie met Mark Addy toch wel het interessantste duo van de reeks en is Michelle Dockory fijn voor het uitzicht.

Maar alle goede dingen tenspijt blijft het een deel uit de Red Riding reeks, zoveel te zeggen als dat we de gebruikelijke fouten en tekortkomingen weer voorbij zien komen. Andermaal een karrevracht aan namen, karakters waar ik niet altijd meteen een gezicht bij heb, weer het gevoel dat het licht chaotisch en enigszins afgeraffeld is en weer een gebrek aan feeling met de karakters. Desondanks is dit deel wel grimmiger dan ooit met de behandeling en marteling van de verdachten, iets dat explicieter in beeld komt dan in vorige delen en daarmee ook wel een verschil is. Ook interessant is de betrokkenheid van het medium waardoor het een nek aan nek race is of deel 2 of deel 3 nu de beste van de reeks is.

Dinsdagavond laat nog even aan de slag met een beetje griezel en dat werd deze King verfilming Sometimes they come back. Het boek zal ik ongetwijfeld gelezen hebben hoewel ik daar niets meer van weet, en een aantal maanden heb ik nog één van de vele vervolgen gezien die te slecht voor woorden was, dus was het hopen dat de eerste wel te pruimen was...

Nu weet ik de geschreven versie totaal niet meer dus kan ik niet zeggen of het aan de makers van de film ligt of ook aan het door King geschreven verhaal, maar het is allemaal wel godsallemachtig cliché en braaf. De goedige leraar met zijn verleden, de hometown glory achtige terugkeer waar iedereen blij is en meteen zijn draai vind en natuurlijk de groep raddraaiers die de nieuwe leraar wel even op de proef zullen stellen. Dan is er nog het trauma van leraar Jim die in flashbacks op hoogste repetitieve en vervelende wijze terugkomt...

Nee, dit is niets en gaat het ook niets worden is het gevoel, waar het verhaal er wel is maar alles er zo cheap ass uitziet, het acteren ontzettend matig, karakters ronduit irritant zijn en de meeste dingen clichématig uitgevoerd worden. Aardig is dan op een gegeven moment nog wel de opbouw wanneer de Ghouls één voor één terugkeren en zijn vooral de momenten met de Chevrolet Bel Air en het tuig die weer iemand op de korrel hebben best wel knap opgezet qua sfeer.

Maar het is natuurlijk allemaal veel te weinig en de film krijgt dan ook niet een voldoende. Dus snel op naar de volgende.

Maandagavond doorgezet met Red Riding Part 2 waar de eerste niet perse slecht was maar wel een beetje tegenviel en ik toch vooral hoopte op beterschap met het volgende deel. En hoewel beter was dit deel toch ook niet bepaald super.

Niettemin is de opening lekker met een Se7en-achtige montage met veel oude beelden wat een wonderlijk en vooral duister beeld oproept van Yorkshire. Tevens is daar de goede cast waar het grappig is dat Considine achter een seriemoordenaar aan zit waar hij dat juist zelf was in Child 44, is Sean Harris geweldig zoals hij dat kan in vooral onprettige rollen, wordt er verder goed geacteerd, is de ondervraging op het einde geleid door David Morrissey super gedaan, heeft het geheel een knappe ontknoping en hangt er gedurende film een sfeertje waarin niemand te vertrouwen lijkt en er desinteresse hangt rond de zaak. En opzich pakt dit al iets meer dan part 1 waar er met het 'stille onderzoek' meteen al veel spanning is vooral binnen de politiemacht.

Maar helaas ontsnapt deel 2 ook weer niet aan punten van kritiek die net zo voor het eerste als het tweede deel gelden. Want andermaal begint het best wel plotseling, is er weinig introductie tussen de karakters, zo bijvoorbeeld ook de geschiedenis tussen Peter en Helen, en zo begint dit deel dus ook weer erg abrupt en is het kort door de bocht waar de film niet overloopt van lengte waar vervolgens wel van alles wordt ingepropt. Daar komt bij dat het ook een beetje ondoorgrondelijk is met veel namen en personages uit de vorige film waar ik geen gezicht meer bij heb of niet meer weet wie het is.

Eindconclusie is dat dit deel ook weer niet slecht is, net als de eerste, zelfs miniem beter, maar toch ook weer niet super en vooral moeizaam genoemd kan worden. De goede punten die er wel zijn trekken de film naar een iets hoger cijfer dan part 1 maar het is allemaal met moeite.

Zondag aan de slag met deze Hoodlum en daarmee een behoorlijk onbekend film of had ik dit toch al eens gezien? Het heeft in ieder geval veel weg van soortgenoten als The Untouchables of The Cotton Club. Maar super is dit product van Billy Duke allerminst...

Leuk zijn op zijn minst de bekende namen die we uit Shaft en The Cotton Club kennen in het geval van Schultz en Bumpy, zo blijkt de film tevens redelijk waarheidsgetrouw wat ik ook altijd wel belangrijk vind, is de muziek wel oké en doet regelmatig aan The Untouchables denken, heeft het geheel een fantastisch mooi tijdsbeeld en is iets waar veel, heel veel zorg aan besteed is, is Vanessa Williams zoals gewoonlijk om op te vreten, is Tim Roth niet onverdienstelijk aan het schmieren en zitten er hier en daar best wel een paar knap opgebouwde scènes en het nodig aan actie in het geheel.

Veel ingrediënten voor een goede film dus zou je kunnen zeggen, uhm...nee niet echt. Hoodlum is heel veel, je kan er ook veel van zeggen, maar goed is het niet. En dat is best wel jammer want hier was wel meer uit te halen geweest, en dan rest de vraag had een andere regisseur dat wel voor elkaar gekregen? Want ergens voelt Hoodlum heel erg gekunsteld aan, wil het eigenlijk nooit boeien, worden de karakters nooit echt interessant, en blijkt Hoodlum het over de hele breedte gewoon allemaal net niet te zijn. Het heeft van alles een beetje maar het is allemaal net onvoldoende of niet in de goede mix.

En zoals ik al eerder zei is dit best wel jammer, want volgens mij was hier toch wel meer uit te halen geweest. Daarom wat mij betreft geen voldoende.

Zaterdagavond dan eindelijk de vakantie afgetrapt met een biertje, pizza en deze The Human Condition part One die ik gekregen had op mijn verjaardag en waar ik toch wel behoorlijk hoge verwachtingen van had. Dus kom maar op met deze zelfkritische Japanse visie van de oorlog, en poeh...dan krijg je ook wat

Het verhaal mag simpel genoemd worden met karakter Kaji, en zijn vrouw, die klerk wordt van een ertsmijn in Mantsjoerije. En laat de beste man nu niet bepaald hard zijn, een pacifist zelfs, en dat het leger geen fijne optie is dus hallelujah vrijstelling, maar wind de Japanse behandeling van gevangenen ook niet bepaald prijzen. Sterker nog, de Chinezen zijn ronduit verschrikkelijk behandeld met verschillende bloedbaden en oorlogsmisdaden tot gevolg. En dat is vervolgens wat leidend is waar de harde aanpak kenmerkend is net als de logica dat het aantal ontbrekende gevangenen niet belangrijk is maar men wel aan het quota moet en wil voldoen. Een Japanner klaagt namelijk niet, in ieder geval niet tegen hoger op de ladder, maar is eerbiedig, onderdanig en gehoorzaam is en zet de schouders er onder en geeft de gevangenen een paar klappen extra, want er mag niet gefaald worden.

Bijzonder is dan dus ook het karakter Kaji die niet bepaald met de stroom meegaat en het logische idee heeft dat men met een betere behandeling meer kan delven. Kaji op de barricade dus waar zelfbehoud ondergeschikt is, maar het is tegen beter weten in waar de militairen alleen maar de harde aanpak kunnen en willen hanteren. En die aanpak is behoorlijk hard, en dat beeld wordt niet geschuwd waar rijkelijk wordt uitgedeeld en gevangenen zonder blikken of blozen worden doodgeschopt. En zo gaat het maar door met uitbuiting, slechte behandeling, verschillende pogingen tot ontsnapping, straffen en executies wantrouwen en vieze spelletjes, waar Kaji ondanks zijn goede inzet regelmatig van alle kanten onder vuur komt te liggen ook van de gevangenen. Voeg daar een bijzonder mooie stijl aan toe, altijd dol op zwart wit, die er ook nog eens haarscherp uitziet in bluray en je hebt toch heel wat met deze duistere en donkere geschiedenis in al net zo zware setting.

Toch zijn er nog wel wat minpuntjes te noemen die soms aan de film maar ook aan mezelf liggen. Want het is moeilijk inkomen met d gebruikelijke afstand tot de taal en intonatie waar ik puur op Engelse subs moet vertrouwen. Tevens helpt de kalverliefde in het begin niet zo en is Michiko regelmatig op het irritante af. En dan is er natuurlijk de aanzienlijke speelduur van 3,5 uur waar we toch eigenlijk regelmatig het zelfde zien, mijn inziens had de film dan ook wel een uur korter gekund. Goed is part One wel te noemen maar een heel dik cijfer krijgt de film vooralsnog waar ik wel optimistisch uitzie naar het vervolg.

Hoewel nog één dag te werken had vrijdagavond toch maar een klein beetje afgetrapt met de vakantielijst en dus viel de keuze op dit eerste deel van de Red Riding reeks op Netflix waar ik wel grote interesse in had. Toch was dit niet helemaal waar ik op gehoopt had.

Het verhaal is duidelijk rond journalist Eddie die achter de vermissing van een meisje aan gaat die niet veel later toegetakeld wordt ontdekt. Het is slechts een druppel op een gloeiende plaat van wat hij allemaal gaat ontdekken en bij betrokken raakt omtrent de hardhandige politiemacht, corruptie, verschillende sinistere figuren en een onzekere tijd omtrent armoede, onrust en grimmige samenleving. De sfeer mag er dan ook best zijn, is het tijdsbeeld mooi en doet de cast wat het kan met een aantal best knap opgebouwde scènes.

Maar Red Riding part 1 heeft ook best wat minpunten, zo begint het best wel abrupt en lijkt het net alsof je een introductie gemist hebt of dat dit een vervolg is. Buiten dat is het rommelig en chaotisch, lijkt het nooit echt duidelijk te worden wat er speelt en waar we naar opzoek zijn en lijkt de film nooit helemaal op toeren te komen. Buiten dat werkt de relatie en gerollenbol tussen Eddie en Paula ook niet echt, ook in het geval van Paula weer een gevalletje van wie? Waarom? Waar dient haar aanwezigheid toe? En zo moddert Part 1 een beetje aan zonder dat het heel slecht wordt maar dus ook niet bijzonder wordt en vooral het beste een gemiste kans genoemd kan worden. Hopen op beterschap met part 2 wat mij betreft.

Tenslotte het weekend dan nog maar even afsluiten met deze The Fall Guy die vooral trok vanwege de goede cast waar ik Gosling en Taylor-Johnson vaak wel interessant vind. Maar goed, voor een comedy viel het uiteindelijk best wel een beetje tegen.

Afijn, stuntman Colt dus die de wereld zo lijkt aan zijn voeten heeft, maar dingen kunnen snel keren waar de ellende behoorlijk toeslaat. Maar tegelijk kruipt het bloed ook waar het niet gaan kan en keert Colt toch terug in de industrie waar hij buiten de stunts ook nog even de detective uitgaat hangen rondt de verdwijning van de hoofdrolspeler. Tot zover het verhaal, nou ja verhaal? Het stelt eigenlijk ook geen reet voor waar komedie de boventoon moet voeren maar de film in de beginfase zelden tot niet grappig is.

En laat ik dan meteen maar verder gaan met de andere slechte punten waar de film regelmatig aan een bepaalde hysterie grenst, dat gezeik en gelul tussen Colt en Jody op de set via de megafoon super flauw is, de film ook nog eens veel te lang is, verderop weer zo'n lange dialoog en zeur scene tussen het tweetal met allemaal metaforen en verwijzingen naar films, en vooral ook de karaoke scène die echt wel lam is. Maar waar ik altijd zeg dat er geen film is zonder minpunten geldt dat ook andersom en heeft zelfs deze film ook goede punten.

Want vlot is het wel, zit de actie ook meer dan goed in elkaar, zijn er een paar kostelijke vechtscenes, zijn er toch ook wel grappen die wel slagen zoals Colt die keer op keer in de fik moet om een bepaalde scène naar tevredenheid te krijgen of anders wel het glas uit de capuchon waar maar geen einde aan lijkt te komen, zijn er ook veel verwijzingen naar bekende stunts uit andere films wat op zich best leuk is, en is de soundtrack best wel lekker met AC/DC, The Darkness en Kiss.

De film redden doet het allemaal niet, waar deze op zich niet heel erg vervelend is, ook niet bepaald saai wordt, maar het gewoon allemaal net niet is. Daarom een nipte onvoldoende wat mij betreft.

De volgende stap maandagmiddag werd deze Elephant Song die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop. En qua cast en synopsis lijkt me dit nog niet zo raar zelfs wel interessant, maar dat bleek in de praktijk toch anders.

Een gesprek dus, tussen een patiënt en psychiater met als inzet info rond een vermiste collega. En deze patiënt blijkt nogal leep. Interessant genoeg zou je zeggen. Maar vervolgens wil de flashback structuur niet werken, blijft het vuurwerk tussen de patiënt en de psychiater ook uit, en zijn er nog allemaal randzaken rond de relatie tussen de psychiater en de zuster en een verloren kindje dat ik denk; het zal...

Fraai is sowieso het tijdsbeeld met de auto's, en vier ik even op rond het spel tussen patiënt en psychiater wanneer er een klap wordt uitgedeeld na een zoveelste gemene opmerking over de zuster, maar dat is het dan ook waar de diepere laag en betekenis ervoor mij niet uitkomt of het moet puur draaien om de afleiding, het rookgordijn wat Michael creëert om vervolgens zelfmoord te kunnen plegen met de chocolade.

Maar zoals reeds gezegd voldoet het mij allemaal weinig tot niet, voelt de film hopeloos lang en traag aan, en dat terwijl de speelduur helemaal niet zo lang is, en heb ik niet indruk dat de film ook maar een minuut uit de verf komt. Daarom geen voldoende...

Maandagmiddag nog even languit op de bank om te relaxen met een aantal films en de eerste die voorbij kwam was deze Les Triplettes de Belleville. Anisch ben ik niet zo van de animatie, val ik vaak in die zin over de verpakking zoals in het geval van top 250'ers als Mononoke-Hime, Tonari no Totoro of Sen to Chihiro no Kamikakushi waar dit ook nog wel eens tot discussie leidde over de inhoud. Tja, ik heb daar gewoon niets mee, maar er zijn wel degelijk uitzonderingen zoals Grave of the Firefly's, en zo bleek deze film toch ook wel een verhaal apart.

Bijzonder en absurd begint het geheel met een optreden dat later een tv-uitzending blijkt te zijn, het is vooral de kennismaking met de Triplettes die op dat moment belangrijk is waar we al snel doorschakelen naar oma en Champion waar ook al snel het fietsen aan bod komt en de training begint met things yet to come met de ontvoering en reddingspoging van oma. Dat is in het kort het verhaal, ach verhaal...? Eigenlijk stelt dat ook niet eens zoveel voor, het is vrij simpel wat dat betreft waar het ook nog eigenlijk 'stom' is waar vooral de hond het meeste te zeggen heeft.

Maar daar draait Les Triplettes eigenlijk niet zozeer om waar de animatie temidden van grove gezichten, absurde lichaamsdelen, clowneske situaties, expressieve decors, en andere bijzondere dingen zoals de massage vanChampion of anders wel het wielrichten van oma, toch best wel de aandacht beet houdt en een aparte prikkel mee draagt waar absurdisme en toch een vorm van nostalgie de boventoon voeren.

Goed, op een gegeven duurt het wel wat lang voordat uitkristalliseert wat oma en de drieling nu eigenlijk gaan doen maar blijft het geheel verder uitblinken als een uitermate knap gemaakt geheel wat toch een eigenaardig gevoel overbrengt.

Zondagavond klassiekeravond bracht niet zozeer echt een klassieker alswel een oudere film en dat werd dus deze High Anxiety. Ansich niet perse een film die mij trok want zo grappig vind ik Mel Brooks niet, maar proberen kan natuurlijk altijd...

Overduidelijk is de overdaad aan scènes en films waaruit geleend wordt en wat gepersifleerd wordt met heel veel Hitchcock, tevens wordt overal wel een grap van gemaakt zoals de chauffeur met de hutkoffer of wordt er lading aan dingen gegeven zoals de dreigende muziek bij een landend vliegtuig. En het is wel wat waar Dokter Richard een soort van complot probeert te ontrafelen in zijn nieuwe inrichting maar tevens zelf dringend hulp nodig heeft, de film kan op sommige vlakken dan ook wel beschouwd waren als voorloper van Airplane en Naked Gun en heeft soms toch wel aardige momenten zoals het gesprek tussen Cartwright en de twee dokters waar de ene maar wat graag Cartwright op het randje brengt

Toch is niet bepaald de zon die schijnt voor deze Brooks productie waar de beste man praktisch alles zelfgedaan heeft van hoofdrol tot regie en scenario, en zelfs de muziek zelf schreef en ook nog inzong wat ontzettend knap is. Maar het is mij toch regelmatig te flauwe voor woorden, worden grappen te lang doorgevoerd, wil het naar mijn smaak zelden echt grappig of leuk worden en is het voor mij dan ook wel redelijk onder de maat.

That happens a lot around here.

Maandagavond even iets luchtigs met The Mummy en daarmee een leuk weerzien met een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag en eigenlijk altijd een goede indruk gemaakt heeft. Het moest alleen nog eens van een herkijk komen met comment en cijfer al hier.

Het verhaal mag bekend zijn rond Imhotep, in '32 neergezet door Karlof en naar het schijnt losjes gebaseerd op een raadgever en geleerde uit de hofhouding van Farao Djoser. Tot zover de geschiedenisles en terug naar de film waar een groep fortuinzoekers per ongeluk de gestrafte priester doen ontwaken. Duidelijk, in het korte intro, is dat men niet aan milde straffen deed destijds en zijn geliefde er ook niet mals afgekomen is, waarop het toch beroerd wakker worden is voor Imhotep die gelijk aan de Tien Bijbelse Plagen een 'reign of terror' loslaat op degenen die zijn graf schonden en ieder die zich op zijn pad bevindt. Raar eigenlijk als ik er zo over nadenk dat Imhotep uitgerekend degenen die hem opgegraven hebben pakt om weer op krachten te komen, een soort van straf, terwijl je toch blij zou zijn dat ze je verlost hebben uit de eeuwigheid. Maar goed...

De film vervolgt zich verder in een aangenaam tempo, zeg maar gerust dat het geheel vol gas gaat met snerpend koperwerk op de achtergrond in een mix waar eigenlijk alles in zit van spektakel tot actie en humor tot romantiek, dat de CGI dan niet zo best meer oogt vind ik overkomelijk. Andere pluspunten treft de film in de cast waar Fraser overtuigd als mannetjesputter, Weisz dat ook doet als de clumsy maar enthousiaste blije geit, Voslo goed als bad guy en vooral O' Connor en ook Omid Djalili voor de komische noot zorgen. Op dit vlak is slechts John Hannah een aanwezigheid die niet veel toevoegt op een enkel moment na. Dan is de chemie tussen Rick en Evelyn nog best leuk en heeft de film me bovendien weer prima vermaakt.

Ik lees overigens nu voor het eerst dat er naast een tweede deel zelfs een derde deel is, onnodig te zeggen blijft dit allemaal ver verwijderd van het niveau van de beste avonturen films die er zijn in de vorm van Indiana Jones, de eerste drie wel te verstaan, maar de eerste Mummy is toch echt wel een erg leuke en film.

Zaterdagavond aan de slag met deze Moonfall waar ik aanvankelijk nog wel redelijke hoop had op een aardige sci-fi thriller vanwege de cast, Patrick Wilson vind ik altijd wel goed, en artistieke filmposter. Maar helaas bleken dit niet bepaald garanties...

Desalniettemin ziet de opening er best wel fraai uit en hebben we met een anomalie te maken zoals we vaker zagen in bijvoorbeeld X-Men. De afloop laat zich raden met een vervolg rond vreemde zaken waar ik de eerste keer het woord cliché laat vallen, want het is allemaal toch wel erg standaard en voorspelbaar waar Moonfall vooral opvalt als een bij elkaar gejat allegaartje uit de beste tijden van de over de top heroïsche ruimtevaart films a la Armageddon en Deep Impact met de nodige toefjes The Day After Tomorrow, wel te verstaan dat die films eind jaren '90 begin 2000 wellicht nog door de beugel konden maar de term blockbuster in die hoedanigheid allang niet meer bestaat en niet van deze tijd is.

Heel erg vervelend is het tot de helft nog niet, is het soms een beetje luchtig met wat humor en ziet de CGI er regelmatig best oké uit en wat ziet die Halle Berry er nog fantastisch uit. Maar dat is het dan ook wel met een film waarin zo'n beetje ieder cliché van stal gehaald wordt, waar een fossiel van een ruimtevaartuig zomaar klaar is, een astronaut uit de gratie en geen relevante training zomaar de ruimte weer in kan, nog maar te zwijgen van een figuur als Houseman die ook zomaar mee naar binnen mag bij de NASA, laat staan dat hij mee mag de ruimte in. En vanaf daar, en bij de maan gaat het alleen maar verder bergafwaarts met de rare theorie rond de maan als superstructure, hoe ze zich de anomalie van het lijf houden en de battle to survive op aarde rond de familie Harper. Juist! Iets over een geheel dat alle kanten opschiet maar verder iedere lijn of inhoud aan ontbreekt.

Het is dan ook ergens rond de helft dat ik al meer dan genoeg gezien heb en het best even volhouden en doorzetten is tot het einde. Een voldoende gaat dit product dan ook niet krijgen.

Maandagmiddag nog even een greep uit een stapeltje gekregen van een collega, en dat werd dus deze The Librarian part 3. Normaliter zou ik hier nooit aan beginnen, maar nu toch maar even gekeken en al snel de conclusie getrokken dat dit niets voor mij is. Desalnietemin kan het best een kwalitatief redelijke tot goede film zijn maar dat vond ik ook niet echt het geval.

Duidelijk is de Indiana Jones achtige rip off waar de actie avonturen film begint en mid 2000 er een behoorlijke revival bezig was met dus deze The Librarian en natuurlijk National Treasure. Ook al zo'n film die mij totaal niet trekt, maar goed, studentikoze Flynn dus die in de opening en zijn smoking ook nog een toefje Bond meekrijgt waar Noah Wyle zijn sulige ER co-assistentschap van zich af probeer te schudden maar die je net als Ross Schwimmer niet buiten Friends kan zien en dus dat werkt gewoon niet. Ook niet voor Wyle waar de toon eigenlijk ook nog gewoon te flauw is en Wyle ook nog eens te weinig inhoud heeft voor een echte leuke en goede rol, wellicht dat het met iemand met meer charisma leuker geweest was

Afijn, het verhaal... het verhaal...? Tja, één of andere zangeres die uit het niets opduikt en Flynn een relikwie toont die vampieren weer tot leven kan wekken, het zal waar de humor regelmatig te flauw voor woorden is, de bad guys uiteraard weer Russen of Oost-blokkers zijn, het veel te vrolijk is en dan nog zoiets verschrikkelijks als de kreet die zij slaakt waarop het ruit in de kerk knapt. Tja, enige goede reden wat dat betreft de prachtige Stana Katic die zoals gewoonlijk om op te vreten is. Maar verder is dit wat dat betreft een kwestie van heel snel vergeten, waar dit ongetwijfeld een lieve duit gekost heeft maar er vooral toch wel veel meer van te maken geweest was met iets betere keuzes, minder flauwe humor en een betere main character of hoofdrolspeler. Daarom een onvoldoende wat mij betreft.

Zondag klassiekeravond bracht deze The Devil at 4 O Clock die vooraf een redelijk verhaal leek te hebben en op een behoorlijke cast kon rekenen. Desondanks was het wel even schrikken dat de film cijfer technisch krap aan een voldoende scoort. Toch gewoon maar even proberen is dan de gedachten want wie weet...

En ansich heeft de film best de nodige goede punten met Tracey en Sinatra, is er natuurlijk het idee van een rampenfilm, waarschijnlijk één van de eersten in dit genre en meen ik toch regelmatig dingetjes uit Dante's Peak te herkennen, zijn de locaties en decors prachtig, net als de uitbarsting die letterlijk fenomenale momenten kent. Zo wordt het begin van de ramp ook prachtig opgebouwd met de scheur midden door de hoofdstraat en de instortende panden en anders wel de reddingsactie en het ontlopen van de lavastromen, want nogmaals is het bij tijd en wijlen fenomenaal mooi gemaakt.

Maar ja, zoals we weten, geen film zonder slechte punten, want godsammekrakke wat sleept dat eerste uur waar iedere karakter uit de doeken wordt gedaan maar de film net zo goed als slaapliedje gebruikt kan worden. Het is bijna hopen op die ramp, op die vulkaanuitbarsting, dat er eindelijk wat gebeurt. Praktisch onnodig te zeggen duurt de film dan ook nog eens veel te lang met 2 uur en een kwartier waar het tempo traag, trager, traagst te noemen is en heb ik eerlijk gezegd ook nog eens niets met de karakters. En dat doet de film toch wel heel veel pijn, eigenlijk wel zoveel pijn dat de film geen voldoende gaat krijgen en dat is echt jammer te noemen waar de film wel beter verdiend had mits in de juiste handen

What the fuck...?

En daar was op de zaterdagavond het laatste Fear Street deel al in de vorm van Prom Queen op waar ik deze reeks er behoorlijk snel door gejast heb maar dit vooral ook kwam omdat meer dan vermakelijk was. Desondanks waren we met Prom Queen absoluut wel bij het minste deel aangekomen...

En zoals ik al bij de vorige delen constateerde had heeft de bedenker heel goed naar andere horrorfilms gekeken zoals Halloween, The Faculty en weet wat meer waar we hier toch in een soort van Carrie rip off terechtkomen, iets dat absoluut niet een minpunt is ofzo. Maar cliché is de setting natuurlijk wel met het prom feest, haar en nijd rondom verkiezing Prom Queen, the ugly duckling als inzet, en vervolgens moord en doodslag. En er vallen wel wat haren te splijten, want een afgehakt hoofd in de punch? En een reprimande is alles? Die rare Megan Rogers met haar stunt in de klas met die bijl? Leuk maar het lijkt mij dat die van school gestuurd werd daarna. De twee leading ladies staan elkaar naar het leven maar beginnen een dance battle...? Uhm...oké! En wat laat men zich iedere keer gemakkelijk verrassen door de man in het rood.

Zoals reeds gezegd, dit deel vangt de meeste kritiek van de hele reeks en heeft behoorlijk minpunten wat dat betreft. Maar andermaal slaagt men er wel in om er best iets leuks van te maken want net als de andere delen is de cast, styling en soundtrack om van te smullen. Niet te vergeten de kills zoals met de papiersnijder, heerlijk! En ach, zo vermaakt dit deel ook wel weer waar het wel overduidelijk interieur is aan de andere drie delen zonder dat het nu heel slecht wordt.

Zaterdagavond afgetrapt met deze Live From Bagdad die alle kenmerken heeft van een tv film en eerlijk gezegd nooit op mijn radar verschenen zou zijn totdat ik hem kreeg van een collega die een stapeltje films wegdeed. En toen had ik toch zoiets van heej, misschien is dit wel iets...

Dus let's try, iets dat CNN en Wiener ook dachten toen ze hun plan uitzetten om in de hoogtijdagen van de Saddam dictatuur met nog maanden te gaan tot de eerste Golfoorlog in Bagdad zelf te gaan zitten. Je moet het maar willen, je moet het maar durven. Lekker die geilheid op een scoop maar tegen welke prijs als je kop er af ligt of je juist een ander in gevaar brengt? Natuurlijk moet de wereld weten wat er gebeurt en kan men spreken van de macht en kracht van de media maar het blijft een dunne draad met een wankel evenwicht met eerzucht en ego op de loer. Het beeld is overigens verder duidelijk waar men meteen de veiligheidsdiensten in de nek heeft tijdens aankomst en de kleinste opmerking al gecorrigeerd wordt. Andermaal is er de vraag over de zin van dit alles want zoals een dictaturen betaamt wordt alles gecontroleerd en afgekapt als het kan. Maar Wiener en zijn team zijn gehaaid...

En ondanks dat ik nog maar 11 was kan ik er nog veel van herinneren zoals de beelden van onderandere Stewart Lockwood als klein jochie trillend en angstig aan de hand van Ome Saddam en anders wel de bekende beelden die door Wiener en zijn team geschoten werd vanuit het hotelraam tijdens het eerste bombardement. Beelden die de wereld overgingen en nog goed in het geheugen staan, dit plus de dreiging en foto's van martelingen uitgevoerd op slachtoffers van het regime lijkt het geheel toch heel wat te geven. Desondanks is het niet allemaal super waar de dialogen soms wel erg flink en stoer zijn, anders wel een beetje gekunsteld en de soundtrack één op één geleend van Black Hawk Down.

En daarom krijgt het geheel dan ook geen super cijfer waar het allemaal niet heel slecht is maar het ook regelmatig niet echt aanslaat en goedkoop aanvoelt, daar komt nog bij dat het best lang wachten is op die oorlog of anders het item in Koeweit waar de rest toch eigenlijk geneuzel is. Daarom een drie voor de moeite.

Vrijdagavond het weekend begonnen met deze Reptile op Netflix, en die had zeker de interesse vanwege de cast en de genre omschrijving. Dus kom maar op waar ik een groot fan ben van Del Toro.

En aanvankelijk begint Reptile op vrij normale wijze, namelijk een standaard thriller met een moord, een geschokte familie en de politie die een onderzoek begint met Del Toro als de rustige en ervaren detective Tommy die meteen al heerlijk is in zijn aanwezigheid en houding. Want wat kan die man toch mooi zwijgen en treurig overkomen maar tegelijkertijd ook bedachtzaam en scherp zijn. En waar het aanvankelijk een gemakkelijke zaak lijkt met een bandeloze ex of anders wel een losgeslagen slachtoffer van een bepaalde vastgoedzaak als mogelijke daders ontvouwt het zich toch weldra anders. Want waar de film zich rustig opbouwt en Tommy degelijk en beheerst zijn werk doet regent het toch plotseling aantijgingen richting iedereen, heeft iedereen een verborgen agenda, en klopt die hele vastgoedhandel wel van de familie Grady?

Op sublieme wijze wordt dan ook het veld breed gehouden met allemaal mogelijke daders en motieven waar het op een gegeven moment maar de vraag is wie Tom nog kan vertrouwen. Voeg daar een aantal bijzondere karakters aan toe, een uitstekende cast waar Del Toro al genoemd is maar Michael Pitt ook geweldig is, met een aantal geweldige scènes zoals de opbouw rond de arrestatie van Sam. En zo is de opbouw naar de finale ook geweldig met een heerlijke achterdochtig sfeertje zoals wanneer Tom van de weg wordt gehaald door de geüniformeerde politie, je weet net als Tom niet waar je aan toe bent en wie je vertrouwen kan. En dit blijft gehandhaafd tot het einde met de ontknoping waar ik nog aan toe wil voegen dat het hele onderzoek van Tommy, met het eindeloze spitten, maar ook de non-actief periode met wapen inleveren na de schietpartij en het bijna sluiten van de zaak reëel en detailvol aanvoelt.

Ik kan Reptile dan ook niet anders dan goed beoordelen met een goed cijfer waar ik deze mix van Insomnia, Prisoners en vooral Copland erg fijn vond en mij van begin tot einde boeide en simpelweg spannend vond. Lekker!