Alternatieve titel: Ze Zijn Terug en Hebben Honger, gisteren om 22:09 uur
For me the the worst way would to die be for a whole bunch of horrible men to get around me...and start eating me alive.
En zoals betaamd ook nog even aan de horror/griezel en dat leverde deze Return of The Living Dead op en daarmee een titel in het zombie genre die mij toch wel redelijk onbekend was maar daarom niet minder voldeed.
Van de opening moet de film het in ieder geval niet hebben want zodra de ellende enigszins uitbreekt zijn Freddy en vooral Frank een irritatie pur sang, want wat kan die Frank jengelen, janken en zeiken. De opening grenst door James Karen dan ook regelmatig aan een combinatie tussen overacting en flauwe slapstick. Desalniettemin is het wel grappig hoe de tering langzaam uitbreekt en alles tot leven komt door het ontsnapte goedje, het lijkt totale chaos maar het is slechts het begin.
Aangenaam is de switch naar de groep punks waaronder Taylor uit Tour of Duty en de niet bepaald ongevormde en bang aangelegde Linnea Quigley die een aardige show weggeeft waar het op een gegeven moment toch even wachten is op things yet to come. En als het zo op 50 minuten los gaat doet dat het ook goed met een x-aantal mensen opgesloten in het mortuarium en hulpdiensten die massaal worden opgepeuzeld. En eerlijk gezegd blijft The Return of The Living Dead iets van wisselend niveau.
Want zoals te verwachten zijn er weer de voorspelbare domme keuzes, maken verschillende acteurs zich regelmatig schuldig aan afschuwelijke overacting, maar heeft het geheel soms ook fantastische momenten zoals wanneer al de wakker geworden doden onder de grond zich laten horen, of het shot van de horde zombies die zichtbaar wordt wanneer het ligt van de ambulance wordt aangedaan, of anders wel sommige zombies zoals het halve proefpersoon of de kabouterzombie die op een gegeven moment achter Ernie aanzit.
Eindoordeel is dan ook dat het geheel knap gemaakt is, vooral de gore en de zombies, het geheel meer dan vermakelijk is en vooral Trash een interessante zombie blijkt te zijn. Het beste op zombiegebied is het niet maar een goed cijfer gaat dit wel krijgen.
Met een werkdag en daarna meteen een uur hardlopen achter de kiezen zaterdagavond de bank opgezocht om te relaxen en de eerste film van de avond betrof deze The Zone of Interest en daarmee een film die twee jaar terug de Oscar voor beste buitenlandse film ophaalde. Dat moeten we zien natuurlijk...en laat ik dit vast zeggen dat het allemaal best bijzonder is.
De focus ligt zoals we weten op het gezin Höss of Hoess, de speling verschilt nog wel eens, waar aanvankelijk een idyllisch beeld wordt geschapen van een gezin en personeel, tijdens een dagje uit, later bij een prachtig huis, met in de ochtend een aandoenlijk gezinsmoment. Niets bijzonders toch? Behalve dan die hoge muur achter het huis met het prikkeldraad, niet te vergeten de onheilspellende muziek, of het constante nijvere gedreun dat doet denken aan David Lynch's Eraserhead die ook van die onrustige achtergrondgeluiden heeft. Vul daar nog de voordurende geluiden van geschreeuw, gehuil en schoten aan toe en je waant je toch zeker in het voorgeborchte, een voorportaal van de hel. Toch doemen er problemen op voor het gezin waar herplaatsing dreigt en de droom van vrouw Hedwig in duigen valt waar zij werkelijk dingen moet hebben gezegd als dat het huis het paradijs was, hun thuis, het mooiste moment van hun leven.
En laat dat nu vooral de clou van de film zijn waar het niet gaat om de overvolle barakken, rokende ovens, uitgemergeld Joden of de douches. Het draait juist om die zakelijkheid, het gewone, een gezin, hardwerkende bedienden, vader Rudolf die met enkele notabelen in een andere kamer zit te vergaderen over de functionaliteit en efficiëntie van de ovens, het leven draait door in een voor het gezin Höss normale en rustige baan. De kritiek dat het geheel weinig verhaal heeft kan ik niet delen waar het vooral draait om de simpelheid der dingen, een bepaalde alledaagsheid en saaiheid, waar we eigenlijk niet eens deel van uitmaken als kijker maar zijdelinks het een en het ander van te zien krijgen, want voor degenen die het uitvoeren is het namelijk ook niet bijzonder, dat complex, die fabriek, het is werkt dat uitgevoerd moet worden. Dit is juist de essentie van die film, dit is juist wat die film zo eng maakt, terryfing, misselijkmakend, waar we soort van stiekem in slaap gesust worden waar we de bekende beelden niet eens hoeven te zien want de geluiden doen al meer dan genoeg.
Voeg daar een aantal prima acteerprestaties aan toe, de omheilspellende en ongemakkelijk makende muziek in het begin en op het einde, en zo blijkt The Zone of Interest toch op zijn minst een bijzondere film waarvan ik wel begrijp dat hij een oscar gewonnen heeft en enigszins aan The Boy With The Striped Pyjamas doet denken in het kader van onwetendheid en desinteresse.
Alternatieve titel: Terminator Genisys 3D, afgelopen zondag om 10:23 uur
(reactie op ander bericht)
Al enige weken bezig met een Terminator reeks herkijk en dat bracht afgelopen woensdag game avond dus deze Genisys. En na het lezen van mijn vorige comment vond ik dat de film wel een kleine rectificatie verdiende.
Want bij nader inzien heeft Reese wel degelijk de broek uit op het platform en zou de kennis voor een tijdreismachine meegenomen kunnen worden uit de toekomst waar ik het nog steeds ver gezocht vind dat men dit met de materialen van de jaren '80 zou kunnen bouwen. Het effent de weg naar een iets beter cijfer waar Courtney weinig toevoegt en is het plot op zijn zachtst gezegd apart met een reeds verandert verleden die toch ook weer teert op voorbestemming. Gelukkig is de actie goed en spectaculair en ook al kan de film zich onmogelijk meten aan de eerste drie verdient het toch zeker een voldoende.
