Ainda Estou Aqui (2024)

Onderhoudend drama, prima verhaal.

De militaire dictatuur in Brazilië van de jaren 70 stond nooit echt op mijn netvlies. Deze film Ainda Estou Aqui zet je er middenin en tonen de wreedheid vanuit een ontvoering binnen een groot gezin. De setting in de jaren zeventig is subliem in beeld gebracht en verder wordt er goed geacteerd. Veel blijft wel wat raadselachtig en heel veel over de politieke intriges kom je niet te weten. Dat zorgde er toch voor dat het wat langdradig werd. De impact werd daardoor toch wat minder, ondanks dat dit echt gebeurd is. Ainda Estou Aqui voelde ook zeker voor Braziliaanse maatstaven erg ingetogen aan. De hoge score hier kon de film zo niet helemaal waarmaken voor mij.

Vrijdagavond met alle warmte in afwachting van onweer een beetje lui op de bank met de ventilator op volle toeren en de volgende film op Prime, en dat werd deze Braziliaanse Oscarwinnaar I'm Still Here die de prijs voor beste niet Engelstalige film won. En net als The Zone of Interest moet ik dat dan toch proberen.

Het verhaal mag vooraf duidelijk zijn rond de familie Pavia waar vader wordt opgepakt en moeder later ook wordt ingerekend. Toch hebben we eerst een gelaagd beeld van enerzijds de lange schaduwen van dictatuur die niet meteen ingrijpen maar wel aanwezig zijn zoals we zien in de tunnel met een bepaald vrijheid van handelen en pesterijen, anderszijds zien we de Pavia's die het nog niet zo gek hebben, welgesteld zijn en een prima leven aan de Copacabana hebben die zelfs idyllische vormen aanneemt. Maar je hoeft niet perse een Favela bewoner te zijn om de klos te zijn want zo slaat ook de tering toe bij de Pavia's waar vader plotseling weg is en moeder ook behoorlijk aan de tand gevoeld wordt.

En zo is het leventje opeens toch niet meer zo plezierig met postende auto's voor de deur, op een gegeven moment zelfs gegijzeld in eigen huis, druk, pesterij, iedereen bedreigt en moeder Eunice, naast de vraag waar haar man is en of die ooit terugkomt, er ook nog eens alleen voorstaat. En in die zin heeft de film een aparte wisselwerking waar het zich enerzijds afspeelt aan de paradijselijke stranden maar de druk en dreiging allom aanwezig zijn en het leven verre van prettig is. Daarnaast wordt er prima geacteerd, heeft ook het spel van de kinderen iets authentieks en is de soundtrack ook prima.

Maar toch mis ik ook iets aan deze film waar het vervolgens toch iets te traag is, te langzaam, roemen anderen de ingehouden dramatische effecten waardoor het natuurlijker overkomt, maar vind ik het regelmatig een beetje aan de saaie kant, lijkt het zo nu en dan een beetje stil te vallen en heeft het moeite de aandacht vast te houden. Desondanks verdiend de film absoluut een goed cijfer wat de film dus dan ook gaat krijgen.

Graag gezien. Deze film doet me een beetje denken aan de films uit de jaren '80 die ook de militaire dictaturen van Zuid Amerika belichten zoals Salvador (Stone), Under fire (Spottiswoode) of Missing (Cosya-Gravas). Zelf een The killing fileds (Joffe) komt bij me op tijdens de film maar dan zijn we aan de andere kant van de wereld in Azie.

Maar Ainda estou aqui heeft diezelfde toon en stijl nl een authentiek gebrachte periode waarin een overheid anders gestemde zonder enige pardon uit de weg ruimden. Het creëert voor de kijker een gevoel van onrechtvaardigheid, een gevoel van woede door zoveel onrecht en machtsmisbruik. Ondanks het hier in Brazilië afspeelt blijft het plot min of meer hetzelfde nl een verdwijning, een afrekening en een speurtocht naar waarheid en verklaringen die uiterst gevaarlijk zijn in een klimaat van chaotische onstabiele politieke situatie.

Ainda estou aqui heeft als troef een prachtige prestatie van actrice Fernanda Torres, een eerste klas soundtrack (zeer goede Zuid Amerikaanse popsongs die ik niet kende maar nu in mijn playlist van Spotify staan) en een puike registratie van een Brazilie anno 1971. Regisseur Walter Salles brengt het vakkundig in beeld en neemt de POV van Torres waardoor haar strijd voor gerechtigheid ook een beetje de jouwe wordt. Slim. Gebaseerd op waargebeurde feiten (congreslid Rubens Paiva werd uit zijn woning gekidnapt door de veiligheidsdienst) en dat zorgt onvermijdelijk voor een zwart wit tegenstelling tussen goed (burgers) en slecht (overheid). Maar dat de film luidkeels schreeuwt ; Onderschat de vrijheid van de democratie niet, is een slogan dat iedereen zou moeten boven zijn bed hangen. En met iedereen bedoel ik ook de burgers van Donald Trump, van Vladimir Poetin, van Soedan en vele anderen ....