Leave No Trace (2018)

Ik vond dit een erg mooie ontroerende film. Zeker de gemeenschap aan het einde: echt prachtig! Hoe komt het dat cinema in Amerika toch zo'n vertrouwen heeft in het goede van de mens: leave no traces, boyhood, nomadsland, en ga zo maar voort.

Telkens krijg je een mensbeeld voorgeschoteld dat door en door goed is. Tragedie, ja, dat is er, en pijn en leed, maar, deep down, is er iets prachtigs, bijna mystieks in de mens.

Enfin, waar ik toch een beetje moeite mee heb, is dat die vader uiteindelijk zomaar weggaat. Ik snap dat hij getraumatiseerd is enzo, maar zijn dochter heeft hem toch gewoon nodig? Soms moet je als ouder ook offers maken! Of niet dat?

Tegenvaller.

Met een 3,0* wil dat wel wat zeggen, want ik had toch wel een heel stuk meer van deze geprezen film verwacht. Ik keek de film vanwege McKenzie, die zo'n indruk op me maakte in Last Night in Soho. Alhoewel ik er zeker van was dat het me niet zo zou aanspreken als Soho had ik wel meer gehoopt dan een nipte voldoende.

Toch kan ik het acteerwerk van McKenzie weer prijzen die een goed type weet neer te zetten. Foster doet het ook zeker goed, al had ik op een vreemde manier verwacht veel meer van hem te zien. Ondanks de duidelijke focus op de personages voelt het altijd aan alsof ik ze geen moment beter leer kennen. We volgen ze wel naar hun nieuwe paden, maar ik voelde me nooit betrokken.

Bos wordt ook wat terughoudend in beeld gebracht en maar beperkt gebruikt. Regie haalt maar weinig pracht uit de mooie natuur, en dat is jammer. Hierdoor voelde ik me ook nooit echt betrokken in de film, om deze alinea maar even te linken aan de vorige alinea. Ook als de focus juist op de natuur moest liggen voelde ik dit niet. Het zijn de personages die altijd in beeld zijn, en niet de natuur.

Niettemin een aardig verhaaltje gecombineerd met wat sterke scenes. Het mag duidelijk zijn waar de film zijn status vandaan haalt, alleen vond ik het niet zo briljant als een hoop geluiden wel beweren dat het is. Leave No Trace kent zijn sterktepunten, maar het voelde gewoon niet aan alsof ik op avontuur was met Foster / McKenzie, terwijl dit gevoel wel ervaart moet worden lijkt me. Het is een lullige vorm van kritiek, maar wel de waarheid (voor mij). Jammer.

In Leave No Trace zien we een vader die keuzes maakt voor zichzelf en zijn dochter, waarbij hij duidelijk niet voor de gemakkelijkste weg kiest. Ik kreeg de indruk dat de vader zijn dochter niet kon overtuigen waarom hij bepaalde keuzes maakt. De relatie tussen de twee komt wel mooi uit de verf, maar het vluchtgedrag voor iets wat verder niet duidelijk is, blijft toch wat wringen. Toch maken de twee mooie avonturen mee en de zelfstandige ontwikkeling van de dochter is wel een bonus.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Een trage, maar toch wel mooie film. Er gebeurde niet zoveel in deze film, maar het acteerwerk was wel dik in orde.

Vond het niet mis om eens gezien te hebben.

De donkere dichtbegroeide groene bossen vormen een prachtig decor voor deze zeer ingetogen film. In zekere zin zou je dat decor zelfs als een projectie kunnen zien van het brein van de vader, die op niemand dan hemzelf kan en durft te vertrouwen, die altijd een ontsnapping voorhanden moet hebben, die alles zelf onder controle wenst te houden, en die overal gevaar ervaart. Zijn dochter is vooral bang om haar vader te verliezen. Zo leven ze van dag tot dag, verstopt in de natuur, op afstand van het drukke moderne leven.

Jammer van die konijnen-scène. Daarentegen leggen de momenten bij de bijenkorf bloot dat vader en dochter totaal verschillend denken over de kracht, saamhorigheid en "warmte" van het collectief.

Het markante klak-geluidje is het enige sprankje hoop van de dochter aan het einde van het verhaal.

Mooi ingetogen drama dat bijna het tegengestelde verbeeldt van Captain Fantastic.

Het is bijna een (Amerikaans) genre op zich: mensen die zich niet kunnen (of willen) aanpassen en een leven zoeken buiten de maatschappij- uit idealisme of uit noodzaak. Nou lenen de VS zich ook beter voor een dergelijk bestaan buiten de gebaande paden dan Nederland met zijn postzegelnatuur, al komt het ook hier voor.

Leave no Trace is van het ingetogener soort, het deed me een beetje denken aan de films van Reichardt. McKenzie vond ik erg goed als pubermeisje die steeds meer vraagtekens zet bij hun bestaan, zeker als ze eenmaal geproefd heeft van het 'normale leven'. Foster is ook goed, in een niet zo makkelijke rol- schuw, zwijgzaam, door onverwerkt leed, PTSS wellicht, die hem beletten de juiste keuzes te maken. Het levert een rustige film op, zonder echte spanningsboog- iedereen is bereid te helpen, maar ja, wat doe je met iemand die dat afwijst. Hoe hard het ook klinkt, uiteindelijk is de dochter waarschijnlijk beter af zonder haar vader.

Gevoelige film die qua maatschappelijke thematiek zowel de linker- als rechterflank in de Amerikaanse politiek zou kunnen aanspreken. Grootste manco is de gebrekkige context van de hoofdpersonen. Gelukkig is er van karakterontwikkeling nog wel sprake, maar die komt vrij laat op gang. Op een of andere manier had ik ook het gevoel dat dit beter in serievorm uitgewerkt had kunnen worden.

Geweldige film die zelf ook een beetje 'off the beaten path' gaat. Een bijna documentaire-achtige manier van filmen zonder de gangbare dramatiek. Het is eens iets anders. Alleen vraag je jezelf op de duur wel af met deze film 'waar moet het nu eigenlijk heen?' en daar wringt het schoentje hier ook wel. Desondanks toch een mooi , beklijvend kijkstuk, dat bijna geheel gedragen wordt door de aanwezigheid (acteren?) van Thomasin McKenzie.

Context mis ik zelf niet echt, een traumatische oorlogservaring en de afwezige moeder… de rest kunnen we raden. En dat mag. Verfrissend te zien hoe er ook nog een andere wereld is dan de pulp die we doorgaans te zien krijgen.

Mooi geschoten film met een interessant thema. Goed geacteerd ook. Er gebeurt alleen net wat te weinig om hem echt de moeite waard te maken.

Mooie film maar mis soms wat context,( hoelang zijn ze bijvoorbeeld op pad). Maar verder prima film die problematiek aan snijd die ook hier in de grote steden plaatst vind, mensen die het niet kunnen vinden, rusteloos zijn.

En met Leave No Trace de vierde en laatste film van de filmdag waar wel meer gepland was maar het er gewoon niet van kwam. Maar ik zag wel degelijk uit naar deze film die mij altijd wel trok mede door de cast aangezien ik altijd wel kan genieten van Ben Foster.

Prachtig is toch wel de zwijgzame, rustige en harmonieuze samenwerking van de twee temidden van al het prachtige natuurschoon, en wat wordt dat toch allemaal waanzinnig mooi gefilmd. Het is behelpen uiteraard zo in een tentje in kou en regen, maar de gezochte idylle van rust, op je zelf zijn en geen bemoeienis moet wel heerlijk zijn. Wat ten grondslag ligt aan het terugtrekken uit de samenleving wordt nooit benoemd maar het valt niet moeilijk te raden met de opmerking dat hij in het leger zat, bepaalde nachtmerries heeft en wellicht vertrouwen in het land is verloren. Een leven of the grid in the bush it is, maar dat is niet hetgeen waar Leave No Trace zich op focust.

Want al snel wordt men in de kraag gevat en verplicht in een huis te wonen, iets waar vooral Will moeite mee heeft die zich meteen weer in een keurslijf gedrukt voelt met een baan en kerkelijke verplichtingen waar het ongemak afstraalt. Toch gaat er voor dochter Tom een wereld open die openlijk begint te twijfelen aan het door haar vader gekozen pad. De film is dan ook eerder gericht op karakter ontwikkeling in de vorm van dochter Tom, de veranderende balans tussen vader en dochter en een soort van 'coming of age' waar je op een gegeven je kinderen moet loslaten en tevens moet accepteren dat mensen in andere levensfasen zitten of iets anders zoeken/nodig hebben dan jij, oftewel, loslaten.

Opmerkelijk aan dit soort films, net als Nomadland maar bijvoorbeeld ook Into the Wild, is dat er toch veel goedheid in de mensen huist en een lotgenoot snel herkent wordt en die te hulp schiet. Amerika heeft wat dat betreft een slecht imago en er zijn achtergebleven en armoedige streken, toch helpt men waar nodig is waarop je bijna zou denken dat de gemiddelde Amerikaan toch echt zo slecht niet is. Buiten dat biedt de film een sterk acteurs duo en wordt er goed geacteerd en is dit toch een meer dan prima karakterstudie te noemen. Het tempo dat net iets te traag is en een teveel aan kleine momentjes tussendoor die net te saai zijn staat vier sterren in de weg.

Sterk drama met een erg goede soundtrack en uitmuntend acteerwerk van Thomasin McKenzie. Ook Ben Foster zet een prima veteraan met PTSS neer in zijn rol van Will.

De contrasten tussen de ongerepte schoonheid van het park versus de aangelegde bossen vol dennenbomen, maar ook tussen het gestructureerde stadsleven versus het leven in de community vond ik erg goed verfilmd. 3,5☆

Ietwat trage film, maar zeker boeiend om te volgen. Ik had best twijfels de eerste 5 minuten, maar heb hem met veel interesse uitgekeken. Mooi en best triest verhaal dat zeer realistisch gebracht werd door vader en dochter. Vooral Thomasin McKenzie vond ik zeer natuurlijk in haar rol. Het moet je maar overkomen, een film om even over na te denken na afloop.

Goed. Een ontroerend portret van een vader/dochter relatie waarin de vader rusteloos is. Hun weg is dan ook ver van de maatschappij, ze kiezen voor een geïsoleerd leven (door een PTS van de vader ?). We zien dat de maatschappij vrij paternalistisch reageert, willen ze redden maar moeten niet gered worden. Granik zoekt opnieuw de bossen van Oregon op waarin mensen leven buiten de maatschappij, een maatschappij die hen heeft ontgoocheld of verraden. Het is vooral een registratie van een overlevingsstrijd (zowel in de natuur als op de boerderij als op de camping) van vader met zijn dochter waarin Granik duidelijk sympathie voor heeft en waarin gesuggereerd wordt dat dit helemaal niet nadelig hoeft te zijn voor de dochter. Langzamerhand komt er een drama binnen sluipen doordat uiteindelijk de dochter liever een ander levensstijl (zich settelen) prefereert boven de steeds 'on the road' behoefte van de vader. Als maatschappij kritiek zeker een voldoende maar inhoudelijk is de studie tussen vader en dochter wat oppervlakkig.

Houd je van bossen? Dan moet je deze film zien. Genoeg bos te zien hier. Ik begrijp wel waarom Will hiervoor kiest (mits een kleine hint in een krantenartikel) en heb ook wel eens zin om off-the-grid te leven zodanig dat je niet wordt geplaagd door problemen die zich tegenwoordig voordoen in onze moderne maatschappij. Maar om eerlijk te zijn, vond ik het toch maar behoorlijk saai allemaal.

2.5*