Leave No Trace (2018)

Heel mooi. Thomasin McKenzie speelt geweldig als de dochter van Foster, een man met een traumatisch verleden als soldaat en iemand die zich 'gevangen' voelt in de normale wereld en daarom constant met z'n dochter door de vrije natuur trekt om daarin te leven. Prachtig geschoten beelden van de mooie bossen, treffende stiltes, ontmoetingen met goedgezinde mensen, maar ook de constante onderhuidse spanning; één stap die kan leiden tot het verliezen van de controle en het belangrijkste; een dochter die ooit haar eigen vrije keuze maakt. Want zij heeft inderdaad niet hetzelfde probleem als haar vader.

Aangrijpende vertelling over een getraumatiseerde veteraan, die zich met tienerdochter afzondert van de bewoonde wereld. In weerwil van het ontbreken van spectaculaire verwikkelingen een fascinerende film met mooie beelden van Noord-Amerikaanse bossen als decor.
Complimenten voor regisseur Debra Granik, protagonist Ben Foster en vooral de jonge Thomasin McKenzie, die een fenomenale vertolking neerzet. De scène waarin vader en dochter afscheid nemen van elkaar, hakt er nogal in. Een prachtige film.

Ingetogen drama over een veteraan die samen met zijn dochter in een natuurpark woont. Als de autoriteiten hen uit het park halen komt zijn dochter voor het eerst in lange tijd weer in een 'normale' situatie terecht. Haar vader kan echter moeilijk omgaan met de afhankelijke situatie.

Leave No Trace is behoorlijk rechttoe-rechtaan en zet dingen niet te zwaar aan. Het acteerwerk van Ben Foster en met name de jonge Thomasin McKenzie droeg de film prima.

Interessant uitgangspunt en op een degelijke manier uitgewerkt.

Mooi, integer drama, niet bedoeld voor de grote massa. Granik houd het bewust klein, menselijk en levert fraaie beelden van natuurschoon. Jammer dat het bij momenten qua verhaal, en zeker tegen het einde, voorspelbaar wordt, wat dat betreft speelt men toch te veel op safe. De kracht van Leave No Trace zit vooral in het samenspel tussen Foster en McKenzie die heel naturel een sterke vader-dochter relatie neerzetten. In die zin opmerkelijk omdat ze qua uiterlijk en leeftijdsverschil(20 jaar) nauwelijks geloofwaardig zijn in een zulke relatie, maar beide hebben zoveel acteertalent dat ze er mee wegkomen. Foster is, in een meer zwijgende rol, zoals altijd lekker intens. McKenzie wordt ongetwijfeld een grote mevrouw, binnenkort te zien in wat meer commerciële projecten als de nieuwe Top Gun bijvoorbeeld. Al met al niet de beste als independent ogende film ooit gezien, maar zeker de moeite waard om een keer te bekijken.

Subtiel, prachtig gespeeld drama over een vader en dochter die aan de rand van de maatschappij leven. Wanneer ze gedwongen worden te reïntegreren ontstaan er problemen. Ik was onder de indruk van de vorige film van regisseuse Debra Granik, Winter's Bone, maar deze is minstens zo goed. Uitstekende rollen van zowel Ben Foster (altijd goed) en vooral nieuwkomer Thomasin McKenzie. Geen slechterikken in deze film; slechts de minder bedeelden onder ons die aan de onderkant van de samenleving een waardig bestaan proberen op te bouwen.

De nieuwe film van Debra Granik begint als het fantasiebeeld van de moderne samenleving. Een vader en zijn dochter trekken door de bossen van Portland, de natuur is hun enige getuige. Maar hoe leef je zonder een spoor achter te laten? Het wachten is op een buitenwereld die de idylle doorbreekt.

Met haar vertelling over stad en natuur roept Granik tal van associaties op. Meer dan het prachtig minimalistische Winter’s Bone (2010) is Leave No Trace een film van thema’s, tegenstellingen. De door het leven getekende Will (Ben Foster) geeft zijn dochter (een doorbrekende Thomasin McKenzie) het soort bestaan dat we in recente varianten onder meer kennen uit Captain Fantastic en het veel minder geslaagde The Glass Castle. Die films zochten hun hang naar de natuur in uitgesproken ideeën. Verstedelijking is vervuiling, politieke eenheidsworst, gevangenschap. In dat verband is de dramatische aanpak van Granik een verademing. Ook hier is de stad een vreemd land, maar het hart van de film beweegt zich tussen kleine blikken en veelzeggende gebaren; sommige emoties blijven de volledige speelduur verstopt.

verder lezen (uitgebreid)

Mooie, kleine film. Heel sterk geacteerd door de twee hoofdrolspelers. Het meisje kende ik volgens mij nog niet en Ben Foster blijft één van de meest ondergewaardeerde acteurs van dit moment. Zwaar thema, soms kakt het wat in, maar al bij al een mooie film. Sterke score ook.

3.5*

Ik weet niet precies hoe Granik het doet maar de film is verpletterend en zeer ontroerend (net als haar vorige film Winter's Bone (2010) - MovieMeter.nl). De film begint nota bene op een manier die wat saaiig is en waarvan je denkt ‘ik had net zo goed naar een documentaire over daklozen kunnen kijken’ maar hij gaat onder je huid zitten waarbij je om het meisje Tom gaat geven en voor je het weet zit je in een emotionele roller coaster en te vechten tegen de tranen.

De film gaat overigens niet over daklozen maar over PTSS en weet op dat thema, net als bv. de film Brødre (2004) - MovieMeter.nl, bijzonder te imponeren. Het rottige van de onderkant van de samenleving is vaak dat de mensen het er niet alleen materieel moeilijk hebben maar ook diep eenzaam zijn (zie bv. Rabot (2017) - MovieMeter.nl). In deze film zijn de mensen die uit de samenleving zijn gevallen echter puur goed, maar soms kan goedheid en zelfs liefde een gebroken psyche niet meer helen. Sommigen moeten voor altijd blijven vluchten, voor altijd figuurlijk en letterlijk dolen.

Een van de beste films van 2018.

Will [Ben Foster] is een oorlogsveteraan met PTSD die zo slecht kan gedijen in de moderne maatschappij dat hij met zijn tienerdochter Tom [Thomasin McKenzie] woont in een park aan de rand van Portland. Wanneer de politie hun woonplek ontruimt krijgen Will en Tom hulp aangeboden. Ze komen terecht in een appartementje bij een boerderij waar Wil overdag kan werken terwijl Tom naar school gaat. Tom heeft her naar haar zin, maar wanneer haar vader het daar niet langer uithoudt moet ze wel met hem mee. Na een lange tocht komen ze terecht op een camping waar Dale [Dale Dickey] ze een stacaravan aanbiedt. Tom voelt zich hier helemaal thuis, maar wat als Will besluit dat het tijd is om verder te gaan?

Ter voorbereiding op deze film gingen Foster en McKenzie samen op survivaltocht en dat heeft absoluut bijgedragen aan de natuurlijke chemie tussen de twee, die volstrekt overtuigen als vader en dochter. De ingetogen vertolking van Foster geeft de veelgeprezen McKenzie de ruimte om te schitteren. Het is tevens prettig om een film te zien waarin iedereen, inclusief de hulpverleners, begrip tonen en werkelijk alles doen om Will en Tom te helpen.

Niet heel erg mijn ding, geloof ik.

Narratief weinig verrassend en wellicht wat te braaf tussen de lijntjes, en ik merkte zelfs dat ik wat moeite had om er bij te blijven. Maar het verhaal is ook niet echt het sterke punt van de film, dat is eerder McKenzie, die precies goed understated speelt tegenover de nogal stille en ingetogen Foster. En ik vond de beelden ook bijzonder fraai.

Toch vond ik de film als geheel nogal leeg, en ik kwam er ook niet uit met het gevoel dat ik iets gezien had.

Een klein meesterwerkje dat je onuitgesproken de gevoelens van de vader en en zijn dochter laat meebeleven. Herzie bijvoorbeeld de slotscène waarin de dochter slechts tweemaal iets zegt ("Daddy" en 1 zin) en hij duurt zeker vier minuten. Kom hier maar eens om in een Amerikaanse film (en menig andere)...

Regisseur Debra Granik schreef mee aan het scenario en slaagt erin een complex verhaal (vader en dochter groeien uit elkaar in ongewone omstandigheden) met zuinigheid te vertellen. Alleen door het hoogst nodige te laten zien kunnen we als kijker het nodige afleiden. En daarbij weet zij elke voor de hand liggende valkuil (waarin menig Amerikaanse film valt) subtiel te vermijden. Ik noem slechts: girl meets boy, natuurmens tegenover cultuurmens, incest, paranoïde oorlogsveteraan, harteloze sociale dienst, gewelddadige buitenwereld, en zo voort.

Perfect? Nee, dat niet. De ommekeer van de dochter is te vet aangezet en alle personages zijn wel erg aardig voor elkaar.. Maar dit is muggenziften.

Heerlijk om weer een film te zien in het filmtheater die ertoe doet en die je ontroerd verlaat.

Een bijzondere film die ertoe doet. Leave no trace portretteert een getormenteerde vader (Ben Foster) die met zijn dochter Tom (Thomasin McKenzie) bivakkeert in een groot stadspark in de stad Portland, weg van de bewoonde wereld met al zijn regels en prikkels. Gaandeweg wordt steeds meer duidelijk waarom de vader steeds vlucht en niet kan aarden op een vaste plek, omringd door anderen. Duidelijk wordt ook dat Tom in toenemende mate te lijden heeft onder het gedrag en de keuzes van haar vader.
Thomasin McKenzie is voor mij een openbaring in deze film: wat is zij naturel en wat is zij goed in staat om emoties over te brengen. De hunkering om op te groeien op een vaste plek, in een stabiele omgeving, en om ergens bij te horen, iets wat elk kind wil en nodig heeft, komt prachtig naar voren. Maar ook de liefde en loyaliteit van een kind jegens haar vader, en hoe dit kan botsen met het eerdergenoemde, komt pijnlijk treffend naar voren. Tegelijk besteedt de film aandacht aan het lot van veel Amerikaanse militairen die hun land hebben gediend en die achterblijven met, in dit geval, ernstige geestelijke problemen (posttraumatische stressstoornis), iets wat de laatste jaren langzaamaan (maar terecht) steeds meer aandacht krijgt. Ik kon daarbij niet goed inschatten of en, zo ja, in hoeverre Leave no trace ook gezien moet/kan worden als een aanklacht tegen de wijze waarop de Amerikaanse regering omgaat met zijn (ex)soldaten nadat zij het vaderland hebben gediend en gemankeerd achterblijven. De film geeft daarin geen inzicht: zo wordt bijvoorbeeld niet duidelijk wat de vader precies heeft meegemaakt en welke nazorg hem eventueel is geboden dan wel aangeboden.
Leave no trace kent een krachtig einde (alhoewel de geloofwaardigheid ervan voor mij enigszins discutabel is) en weet te ontroeren. Al met al een krachtige film, die bijblijft en door veel meer mensen gezien zou moeten worden.

Bijzondere film maar dan wel een die mij met een zeer goed gevoel achterliet. Vader en dochter die hun permanente verblijfplaats hadden in een groot stadspark, niet noodgedwongen maar geheel uit vrije keuze. Ook de mensen waarmee zij te maken kregen oogden zeer begripvol voor hun leefsituatie. Het samenspel van de vader en de dochter was in een woord geweldig. Het was overigens wel de dochter Tom uitstekend gespeeld door Thomasin McKenzie waar onmiddellijk mijn sympathie naar uit ging. Op visueel vlak ook een zeer mooie film mede ook door de mooie beelden van de woeste natuur. Een 3,5 waardering voor deze sympathieke film had ik dan vlak voor het einde al klaar liggen maar dat einde vond ik zo schitterend dat ik mij toch genoopt voelde mijn waardering voor deze prachtfilm naar boven bij te stellen.

4.0*

De eigen weg

Eén van de beste films van het jaar vind ik ook. Over een vader en zijn dochter die homeless in de natuur leven en geen behoefte lijken te hebben aan leven in een maatschappij. Al vanaf de eerste minuten greep deze situatie me naar de strot. Het gekke is dat ze eigenlijk niet echt ongelukkig zijn. Ze hebben veel tekort maar ze hebben elkaar en hebben hun manier om te leven. Op een dag worden ze opgepakt en probeert men hen te herintegreren in de maatschappij.
Veel achtergrond over hoe ze in hun precaire situatie verzeild raakten wordt niet gegeven; miste ik wel maar het maakte de film er niet slechter op. Een eerlijke en lieve film met een goede chemie tussen beide acteurs. De dochter voelt zich later in de film meer aangetrokken tot sociaal contact met andere mensen en je raadt al dat ze op het einde zal kiezen voor haar eigen weg. . Van begin tot eind een sterke film, waarbij mensen op een positieve manier getoond worden.

Aangename film met oogstrelend groene kleuren en een aantal prachtige scenes. Tempo van de vertelling is niet hoog, het acteerwerk is sterk. Wat de film wil zeggen weet ik niet precies. Durf te vertrouwen?

Mooi verhaal. Een getraumatiseerde veteraan die zich niet kan vinden in de maatschappij en daardoor altijd op de vlucht is. Woont graag vrij in de bossen. Doet dit met zijn dochter waar hij alles voor over heeft. Voor ons dakloos, maar voor zijn dochter een onbekend begrip, want een tent in de bossen is voor haar een thuis en dus niet perse dakloos. Geen huis is niet noodzakelijk geen thuis... Er is ook nooit discussie of ruzie. Maar dochter heeft geen problemen en ondanks dat ze haar vader steunt, vindt ze rust in een gesettelde omgeving, zoals noodopvang of trailerpark. Ondanks haar liefde en begrip voor haar vader, wilt ze toch ergens een normaal leven. Film zeer rustig verteld. Voor mij kon de film aangrijpender zijn moest er meer soundtrack zijn. Door het ontbreken ervan is de film rauwer en realistischer, maar voor mij dan ook iets te stil en braaf. Maar dit zal wel de opzet geweest zijn. Maar op de kritieke scenes zou voor mij een goede soundtrack zekerlijk voor een traantje gezorgd hebben...

Een erg mooie film. Het verhaal, de natuur, de sfeer, het overtuigende acteerwerk. Ik moest er even in komen, maar werd er toen in meegenomen en ik was zo blij dat ik was gegaan. Het was de laatste dag dat hij draaide. Ik twijfelde van tevoren, maar toen ik in de zaal zat en de film op prachtige wijze vorderde, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt. Een waar pareltje! 4,5*

Beetje dubbel, zowel qua gevoel als qua waar de film naartoe wilt. Wel een aardige en vooral heel rustige film, die pas na een uur een beetje op gang komt. We volgen een getraumatiseerde veteraan en zijn dochter die samen een gelukkig bestaan hebben in de natuur.

Maar ik kan de bedoeling van de film niet doorgronden, even lijkt er wat maatschappijkritiek in te zitten, met mensen die vrijwillig voor afzondering van de maatschappij kiezen en gelukkig zijn. Maar het is wel een getraumatiseerde veteraan die dat doet, waardoor de boodschap toch is dat zelf je eigen weg bepalen niet echt mag en ook niet goed is, zelfs al ben je daardoor gelukkig. Je moet immers volgens het instructieboekje van de maatschappij leven, wie zich niet braaf laat beteugelen door de maatschappij en niet doet wat van hem/haar verwacht wordt heeft schijnbaar een trauma of een stoornis, wat ook nog eens onderzocht moet worden. Ik lees het ook in de reacties hier op de film, we zijn echt geïndoctrineerd om te vinden dat zoiets niet kan.

Bij deze film moest ik denken aan een Venezolaanse vrouw die ik onlangs ontmoette, gevlucht van de dictatuur kwam ze in het zo georganiseerde Europa terecht, en wat was haar verbazing? Hoe weinig vrijheid wij hier hebben, want dat had ze niet verwacht... Zoals dat we een boete krijgen als we een kilometer te hard rijden, zoiets was voor haar niet te bevatten. Dat geeft wel te denken...

3*

Uitstekende film waarin een man met zijn tienerdochter in de bossen leeft, ver van de samenleving. Een mooie film, die zonder al te grote gebaren rustig voortkabbelt. Maar in deze subtiele aanpak schuilt juist genoeg ontroering. De band tussen vader en dochter die langzaam verandert is goed uitgewerkt, echter had ik iets meer achtergrond toch wel wenselijk gevonden. Thomasin McKenzie weet zeker indruk te maken in de rol van de dochter.

Best een prima film om te volgen voor zolang het duurt, maar voor mij persoonlijk had het toch net wat te weinig impact en vond ik het gebrek aan context jammer. Het is natuurlijk deels wel in te vullen wat er precies aan de hand was, maar ik had dat liever explicieter gezien met wat meer achtergrond.

Het is ook net wat te veel van hetzelfde allemaal, juist die stukken dat ze moeten adapten in het echte leven vond ik interessant en ik had de film ook liever zo zien eindigen denk ik.

Vooral Thomasin McKenzie acteert uitstekend en heeft een heel natuurlijk charisma op beeld. Zij draagt echt de film wel. Haar vader had voor mij wel wat sterker naar voren mogen komen, het is duidelijk dat hij kampt met issues, maar wat meer dialoog of een emotionele uitbarsting van het een of ander had zijn personage wat meer kracht bij gezet denk ik.

Maar toch niet slecht, krijg meteen zin in tiny living en een noodpakket aanleggen voor thuis en kamperen en zulks.

3,5*

“I know you would stay if you could.”

Sterke film van Debra Granik. Leave No Trace is een verhaal over een vader en dochter die in natuurparken leven, afgesloten van de bewoonde wereld en andere mensen. Totdat ze worden opgepakt door de politie en vooral dochter Tom gaat twijfelen aan haar afgesloten en kleine wereldje.

Erg sterk geacteerd door de jonge McKenzie, en je ziet Tom steeds meer voor zichzelf opkomen en uiteindelijk de beslissing nemen om voor zichzelf te kiezen. Ben Foster is ook sterk als vader met een oorlogstrauma, hoewel zijn personage misschien iets beter uitgewerkt had kunnen worden. Er blijven wel heel veel vragen openstaan, en Granik kiest er duidelijk voor om niet te laten zien hoe het nu verder gaat met zowel Tom als de vader. Maar Tom kiest uiteindelijk voor zichzelf want zoals ze op het laatst zegt, ‘The same thing that's wrong with you isn't wrong with me.’.

Prachtige trage film met geloofwaardige acteurs.

Topper.

Eigenlijk komen we het "waarom" en "sinds wanneer" over de houding van de vader nooit exact te weten.
Het deed me lang het gevoelsmatig contact met de film verliezen. Pas wanneer het meisje gaat twijfelen om haar vader te volgen of andere mogelijkheden die het leven kan bieden te grijpen kon de film meer boeien met Thomasin Harcourt Mc Kenzie, perfect in haar rol van tienermeisje. Over de ganse lengte van de film trouwens.

Leave no trace is een film die wat weg heeft van Captain Fantastic (2016) al vond ik deze toch iets minder, minder gevat, minder plot, minder sterk in zijn geheel. Zeker geen slechte film en hoewel ik niet op alles een (pasklaar) antwoord hoef, bleef ik hier toch wat op mijn honger zitten over het hoe, waarom en wanneer van het hele plot. Will is bvb een oorlogsveteraan en zal omwille van onverwerkte trauma's de anonimiteit van de natuur opgezocht hebben. Zo disfunctioneel zag hij er toch niet uit. Integendeel, los van zijn keuze, kwam hij vrij redelijk en rationeel over (zoals bij hun ontdekking door de politie alsook toen vader en dochter elk hun eigen weg opgingen).

Ik vond beide acteurs trouwens erg sterke naturelle personages neerzetten. Misschien binnen het plot net té gelikt. Ze zagen er niet uit alsof ze al jaren in het woud kampeerden. Ook voor Tom overigens die opgevoed in het woud zeer sociaal "normaal" overkwam. Wat wel interessant is, is de vraag in hoeverre de maatschappij personen kan dwingen mee te bewegen binnen de kudde van de gemeenschap en samenleving. Wat als iemand bewust de eenzaamheid en rust wil opzoeken van de natuur ver weg van de regels en normen die de maatschappij ons oplegt? En één volwassen individu is één iets; onvolwassen kinderen onder ouderlijk gezag is dan weer iets anders misschien?

Sowieso wel een fijne film. En die eindeloze mooie bossen: een pracht om naar te kijken! Goed zonder meer!

Indrukwekkende film. Het verhaal doet wat denken aan Captain Fantastic, maar dan zonder de humor. Terwijl in die film de focus ligt op de kinderen die zogezegd wereldvreemd zijn en de materialistische wereld, is het hier een drama verhaal. Vader en dochter leven in het woud. Het lijkt ook goed te gaan, ze hebben wat ze nodig hebben en zijn voorbereid op dat leven. Vader heeft de touwtjes in handen en het ziet er niet naar uit dat de dochter een slecht leven heeft. Maar zoiets kan niet blijven duren. We komen te weten waarom ze in het woud leven en niet in een gewoon huis. De dochter is ondertussen al wat ouder en ze ziet dat de wereld daarbuiten toch niet zo slecht is. Je ziet haar groeien en neemt stilaan de overhand in hun leven. Vader daartegen lijkt alsmaar op de vlucht te zijn en is het spoor kwijt. Hij keert meer in zichzelf.

Leave no trace is een mooie trage menselijke film. Mooi om te zien hoe de twee hoofdpersonages zachtjes veranderen en samen op elkaar ingespeeld zijn. Een film als dit kan snel verzanden in clichés, maar dat doet het niet. Het is een heerlijke film geworden.

Geweldig! Wat een fijne film was dit. Oprechte productie en mede daardoor Puur, mooi geschoten en met overtuiging geacteerd. Als ik deze vergelijk met Captain Fantastic (2016) is laatstgenoemde niet meer dan aardige pulp (wat het overigens ook is )

Leave no trace. Laat geen spoor na. Loop weg uit je bestaan. Loop weg van je bestaan. Vlucht. Voor? De anderen? Nee, vooral voor jezelf. Voor herinneringen. Herinneringen die aan de oppervlakte geen spoor achterlaten, maar diep vanbinnen een puinhoop hebben gemaakt.

Leave no trace. Laat geen spoor na. Leef als een voortvluchtige, leef als een indringer in andermans grondgebied. Leef als een veteraan die zich in het epicentrum van een oorlog bevindt, leef alsof je elk moment kunt gevonden worden, en vernietigd.

Leave no trace. Laat geen spoor na. Kom terug uit een gewapend conflict, kom terug als held en bevrijder van de eigen natie, maar trek je nadien vooral terug in de kantlijn van de samenleving, verstop je in de marge van de maatschappij. Slik je pillen, zeur niet. Doe je best. Doe zoals de rest. Laat geen spoor na in het ‘hier’ van wat ‘ginder’ heeft plaatsgevonden. Alstublieft, dankuwel.

Leave no trace. Laat geen spoor na. Kerf je eigen wonden niet in de ziel van je dochter. “The same thing that's wrong with you isn't wrong with me.” Verwacht niet dat zij in jouw voetsporen treedt, ook al is zij jouw enige, jouw belangrijkste bezit. Snijd ook je laatste band met de wereld door, de navelstreng die jou aan de realiteit bindt. Wis dat laatste spoor uit. Bevrijd jezelf met de moeilijkste aller spreekwoordelijke moorden. Kill your darling, laat haar los.

Geen spektakel, geen grote gebaren, geen moraliserende vinger, geen hang naar diepzinnigheid. Wel het leven zoals het is: ingetogen vastgelegd door Debra Granik, intens vertolkt door Ben Foster en Thomasin McKenzie. Weinig om vrolijk van te worden in deze 'Leave no trace', maar de compassie spat van het scherm af. Erg aandoenlijk, en laat ons eerlijk zijn: verre van irrelevant, dit verhaal.

3,5*

Ik vind dit echt een heerlijke pure film. Weinig opsmuk en gewoon alles laten zien zoals het is. Geen melodramatische muziekjes of een plot dat een veilige kant opgeduwd wordt.

Ben Foster is wel oké, maar ik vind zijn personage zelf eigenlijk minder interessant worden richting het einde. Dat komt vooral door Thomasin Mckenzie, die deze minimalistische film met gemak weet te dragen en je eigenlijk doet vergeten dat er niet eens zo heel veel is gebeurd op het moment dat de aftiteling begint te rollen.

3,5*

Home is where the heart is.

De eindscène is een mooie samenvatting van de film. Thema's als sociaal wenselijk gedrag, vader-dochter relatie, aanpassingsproblematiek, trauma's en acceptatie passeren ingetogen de revue. Dat gecombineerd met de prachtige natuur en het natuurlijke spel van de 2 hoofdpersonen maakt dat het een mooie film is geworden.

Heerlijke uit het leven gegrepen film die de kijker puur ziet als een toeschouwer en niet als een leerling die alles uitgelegd moet krijgen.
Fijn dat dit soort filmpjes nog steeds bestaan.
Thomasin McKenzie kende ik al van het iets latere Jojo Rabbit en speelt ook hier weer puur en overtuigend. Met weinig dialoog tussen vader en dochter en met een rustig verhaal zonder poespas blijft de film zonder enige moeite boeien.

Weglopen voor je problemen en je innerlijke struggles, ik denk dat we het allemaal wel in kleine of grotere maten kunnen herkennen.

Leave no trace is puur, menselijk en heerlijk om naar te mogen kijken.

Aangename verrassing!
4,5*