Leave No Trace (2018)

Puur egoïsme !

Ieder heeft zijn mening hierover, maar je kunt weglopen voor je verleden of gewoon niet in het gareel willen lopen. Dit noem ik niet ziekelijk, want alleen zijn overtuiging telt. Hij gaat nergens in dialoog hierover met zijn dochter. In de laatste ontmoeting met mensen die het heel goed bedoelen en ook de natuur in hun hart dragen , ook daar wil de beste man niks van weten. Koppigheid en naar zijn dochter toe puur egoïsme. Gelukkig weet de dochter op een bepaald moment wel dat het niet zo verder kan en maakt ze een hartverscheurende keuze om ook in de natuur op één of andere aannemelijke manier te kunnen leven met andere mensen. Een vader die dat geluk van zijn dochter niet ziet en geen kansen wil geven, tja...dan ontneem je haar dromen, toekomst en geluk. Thomasin McKenzie als dochter Tom speelt een sterke overtuigende rol. 6/10

Best goed.

Leave No Trace steunt op z'n hoofdrolspelers, en dat is een wijs besluit. Het scenario voorziet geen verrassingen, maar eerder logische 'kleine' gebeurtenissen, waarbij de focus vanaf minuut 1 op de getormenteerde vader met oorlogsverleden en de tienerdochter met wens naar vrijheid ligt.

Ben Foster en Thomasin McKenzie doen het beiden uitstekend. Zonder opgeklopt drama of spektakel is hun interactie broeierig en interessant genoeg. Het is ook een goede keuze ook om geen 'oplossing' te voorzien, want dat is ook iets wat m.i. niet kan in deze situatie. Het levert een mooi drama op, eentje zoals ik het graag zie.

3,5

Zondermeer een prachtige film. Niet heel snel en laat veel over aan de kijker om in te vullen. Feitelijk is het een coming of age film over een tienermeisje dat voor het eerst in haar leven zelf keuzes moet maken. Wat ik ook bijzonder vond: dit is zo'n film zonder slechteriken. Iedereen doet alles vanuit de beste intenties, maar hoe e.e.a. uitpakt is een ander verhaal. Prima acteerwerk, prachtige beelden en mooie thema's aangesneden zoals binding en ontbinding, wat is 'thuis', keuzes maken, vader-dochter relatie. Een aangrijpend einde dat ook meer mooi is. Geen deprimerende film, maar je moet er wel even voor gaan zitten. Leave no trace laat bij mij zeker wat achter. Een film die je bij blijft. Vier sterren.

Tegenvaller.

Met een 3,0* wil dat wel wat zeggen, want ik had toch wel een heel stuk meer van deze geprezen film verwacht. Ik keek de film vanwege McKenzie, die zo'n indruk op me maakte in Last Night in Soho. Alhoewel ik er zeker van was dat het me niet zo zou aanspreken als Soho had ik wel meer gehoopt dan een nipte voldoende.

Toch kan ik het acteerwerk van McKenzie weer prijzen die een goed type weet neer te zetten. Foster doet het ook zeker goed, al had ik op een vreemde manier verwacht veel meer van hem te zien. Ondanks de duidelijke focus op de personages voelt het altijd aan alsof ik ze geen moment beter leer kennen. We volgen ze wel naar hun nieuwe paden, maar ik voelde me nooit betrokken.

Bos wordt ook wat terughoudend in beeld gebracht en maar beperkt gebruikt. Regie haalt maar weinig pracht uit de mooie natuur, en dat is jammer. Hierdoor voelde ik me ook nooit echt betrokken in de film, om deze alinea maar even te linken aan de vorige alinea. Ook als de focus juist op de natuur moest liggen voelde ik dit niet. Het zijn de personages die altijd in beeld zijn, en niet de natuur.

Niettemin een aardig verhaaltje gecombineerd met wat sterke scenes. Het mag duidelijk zijn waar de film zijn status vandaan haalt, alleen vond ik het niet zo briljant als een hoop geluiden wel beweren dat het is. Leave No Trace kent zijn sterktepunten, maar het voelde gewoon niet aan alsof ik op avontuur was met Foster / McKenzie, terwijl dit gevoel wel ervaart moet worden lijkt me. Het is een lullige vorm van kritiek, maar wel de waarheid (voor mij). Jammer.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Een trage, maar toch wel mooie film. Er gebeurde niet zoveel in deze film, maar het acteerwerk was wel dik in orde.

Vond het niet mis om eens gezien te hebben.

De donkere dichtbegroeide groene bossen vormen een prachtig decor voor deze zeer ingetogen film. In zekere zin zou je dat decor zelfs als een projectie kunnen zien van het brein van de vader, die op niemand dan hemzelf kan en durft te vertrouwen, die altijd een ontsnapping voorhanden moet hebben, die alles zelf onder controle wenst te houden, en die overal gevaar ervaart. Zijn dochter is vooral bang om haar vader te verliezen. Zo leven ze van dag tot dag, verstopt in de natuur, op afstand van het drukke moderne leven.

Jammer van die konijnen-scène. Daarentegen leggen de momenten bij de bijenkorf bloot dat vader en dochter totaal verschillend denken over de kracht, saamhorigheid en "warmte" van het collectief.

Het markante klak-geluidje is het enige sprankje hoop van de dochter aan het einde van het verhaal.

Mooi ingetogen drama dat bijna het tegengestelde verbeeldt van Captain Fantastic.

Het is bijna een (Amerikaans) genre op zich: mensen die zich niet kunnen (of willen) aanpassen en een leven zoeken buiten de maatschappij- uit idealisme of uit noodzaak. Nou lenen de VS zich ook beter voor een dergelijk bestaan buiten de gebaande paden dan Nederland met zijn postzegelnatuur, al komt het ook hier voor.

Leave no Trace is van het ingetogener soort, het deed me een beetje denken aan de films van Reichardt. McKenzie vond ik erg goed als pubermeisje die steeds meer vraagtekens zet bij hun bestaan, zeker als ze eenmaal geproefd heeft van het 'normale leven'. Foster is ook goed, in een niet zo makkelijke rol- schuw, zwijgzaam, door onverwerkt leed, PTSS wellicht, die hem beletten de juiste keuzes te maken. Het levert een rustige film op, zonder echte spanningsboog- iedereen is bereid te helpen, maar ja, wat doe je met iemand die dat afwijst. Hoe hard het ook klinkt, uiteindelijk is de dochter waarschijnlijk beter af zonder haar vader.

Gevoelige film die qua maatschappelijke thematiek zowel de linker- als rechterflank in de Amerikaanse politiek zou kunnen aanspreken. Grootste manco is de gebrekkige context van de hoofdpersonen. Gelukkig is er van karakterontwikkeling nog wel sprake, maar die komt vrij laat op gang. Op een of andere manier had ik ook het gevoel dat dit beter in serievorm uitgewerkt had kunnen worden.

Mooie film maar mis soms wat context,( hoelang zijn ze bijvoorbeeld op pad). Maar verder prima film die problematiek aan snijd die ook hier in de grote steden plaatst vind, mensen die het niet kunnen vinden, rusteloos zijn.

En met Leave No Trace de vierde en laatste film van de filmdag waar wel meer gepland was maar het er gewoon niet van kwam. Maar ik zag wel degelijk uit naar deze film die mij altijd wel trok mede door de cast aangezien ik altijd wel kan genieten van Ben Foster.

Prachtig is toch wel de zwijgzame, rustige en harmonieuze samenwerking van de twee temidden van al het prachtige natuurschoon, en wat wordt dat toch allemaal waanzinnig mooi gefilmd. Het is behelpen uiteraard zo in een tentje in kou en regen, maar de gezochte idylle van rust, op je zelf zijn en geen bemoeienis moet wel heerlijk zijn. Wat ten grondslag ligt aan het terugtrekken uit de samenleving wordt nooit benoemd maar het valt niet moeilijk te raden met de opmerking dat hij in het leger zat, bepaalde nachtmerries heeft en wellicht vertrouwen in het land is verloren. Een leven of the grid in the bush it is, maar dat is niet hetgeen waar Leave No Trace zich op focust.

Want al snel wordt men in de kraag gevat en verplicht in een huis te wonen, iets waar vooral Will moeite mee heeft die zich meteen weer in een keurslijf gedrukt voelt met een baan en kerkelijke verplichtingen waar het ongemak afstraalt. Toch gaat er voor dochter Tom een wereld open die openlijk begint te twijfelen aan het door haar vader gekozen pad. De film is dan ook eerder gericht op karakter ontwikkeling in de vorm van dochter Tom, de veranderende balans tussen vader en dochter en een soort van 'coming of age' waar je op een gegeven je kinderen moet loslaten en tevens moet accepteren dat mensen in andere levensfasen zitten of iets anders zoeken/nodig hebben dan jij, oftewel, loslaten.

Opmerkelijk aan dit soort films, net als Nomadland maar bijvoorbeeld ook Into the Wild, is dat er toch veel goedheid in de mensen huist en een lotgenoot snel herkent wordt en die te hulp schiet. Amerika heeft wat dat betreft een slecht imago en er zijn achtergebleven en armoedige streken, toch helpt men waar nodig is waarop je bijna zou denken dat de gemiddelde Amerikaan toch echt zo slecht niet is. Buiten dat biedt de film een sterk acteurs duo en wordt er goed geacteerd en is dit toch een meer dan prima karakterstudie te noemen. Het tempo dat net iets te traag is en een teveel aan kleine momentjes tussendoor die net te saai zijn staat vier sterren in de weg.

Ietwat trage film, maar zeker boeiend om te volgen. Ik had best twijfels de eerste 5 minuten, maar heb hem met veel interesse uitgekeken. Mooi en best triest verhaal dat zeer realistisch gebracht werd door vader en dochter. Vooral Thomasin McKenzie vond ik zeer natuurlijk in haar rol. Het moet je maar overkomen, een film om even over na te denken na afloop.