Leave No Trace (2018)

De eigen weg

Eén van de beste films van het jaar vind ik ook. Over een vader en zijn dochter die homeless in de natuur leven en geen behoefte lijken te hebben aan leven in een maatschappij. Al vanaf de eerste minuten greep deze situatie me naar de strot. Het gekke is dat ze eigenlijk niet echt ongelukkig zijn. Ze hebben veel tekort maar ze hebben elkaar en hebben hun manier om te leven. Op een dag worden ze opgepakt en probeert men hen te herintegreren in de maatschappij.
Veel achtergrond over hoe ze in hun precaire situatie verzeild raakten wordt niet gegeven; miste ik wel maar het maakte de film er niet slechter op. Een eerlijke en lieve film met een goede chemie tussen beide acteurs. De dochter voelt zich later in de film meer aangetrokken tot sociaal contact met andere mensen en je raadt al dat ze op het einde zal kiezen voor haar eigen weg. . Van begin tot eind een sterke film, waarbij mensen op een positieve manier getoond worden.

Vader met een trauma, die niet langer in de maatschappij kan en wil leven neemt zijn dochter mee het oerwoud in. Daar leren ze te overleven en veel samen te zijn. Dochter wordt overal in mee genomen en leert weinig om eigen beslissingen te maken. Ik vond vooral de rol van Foster erg oppervlakkig, het meisje maakt wel veel goed en je ziet haar groeien in deze film.

Aangename film met oogstrelend groene kleuren en een aantal prachtige scenes. Tempo van de vertelling is niet hoog, het acteerwerk is sterk. Wat de film wil zeggen weet ik niet precies. Durf te vertrouwen?

Zeldzaam mooie ode aan de natuur. Kippenvel.

Een oase van rust deze voortkabbelende mooie film. Goed acteerwerk en prachtige natuurshots. Ondanks het redelijk voorspelbare plot heb ik mij geen minuut verveeld.

Ik vond dat oppervlakkige van Foster juist sterk bij zijn personage passen. Mensen met een trauma die actueel is (in de vorm dat ze belemmerd worden door hun klachten) zijn emotioneel gezien vaak vlak. Vond dat hij dat sterk neerzette.

Door die oppervlakkigheid kun je er zelf een invulling aan geven dat klopt, jouw uitleg klinkt goed maar ik had graag wat meer gezien van hem in deze film.

Mooi verhaal. Een getraumatiseerde veteraan die zich niet kan vinden in de maatschappij en daardoor altijd op de vlucht is. Woont graag vrij in de bossen. Doet dit met zijn dochter waar hij alles voor over heeft. Voor ons dakloos, maar voor zijn dochter een onbekend begrip, want een tent in de bossen is voor haar een thuis en dus niet perse dakloos. Geen huis is niet noodzakelijk geen thuis... Er is ook nooit discussie of ruzie. Maar dochter heeft geen problemen en ondanks dat ze haar vader steunt, vindt ze rust in een gesettelde omgeving, zoals noodopvang of trailerpark. Ondanks haar liefde en begrip voor haar vader, wilt ze toch ergens een normaal leven. Film zeer rustig verteld. Voor mij kon de film aangrijpender zijn moest er meer soundtrack zijn. Door het ontbreken ervan is de film rauwer en realistischer, maar voor mij dan ook iets te stil en braaf. Maar dit zal wel de opzet geweest zijn. Maar op de kritieke scenes zou voor mij een goede soundtrack zekerlijk voor een traantje gezorgd hebben...

Een prachtige , Mooi in zijn eenvoud en traagheid , want het werkt .

Je leert de karakters echt kennen.En Leeft met ze mee .

En een trauma is aan de andere kant natuurlijk alles behalve eenvoudig , die weg wil je eigenlijk niet afgaan .

Een film naar mijn hart. Een verhaal dat in handen van veel andere schrijvers of regisseurs een opgeblazen drama had kunnen worden krijgt van Granik een veel mildere en oprechtere behandeling. Granik kan eigenlijk ook alles rustig voort laten kabbelen en vertrouwen op Foster en McKenzie, die allebei ongelofelijk zijn.

Foster vind ik nog wel eens wat al te intens spelen, maar in deze rol onderdrukt hij dat precies genoeg. Will is als een gewond dier en breekt echt je hart. En McKenzie is zo goed, zo naturel, dit moet wel haar grote doorbraak zijn. Mooi ook dat lichtelijke mompelen dat ze soms doet, en in lijn met de hele film blijven onnodig grootse gebaren achterwege. Er zijn geen uitbarstingen of zelfs maar dialogen nodig om over te brengen hoe Will en Tom zich voelen.

Na Winter's Bone is dit alweer de tweede regelrechte voltreffer van Granik. En het is een totaal andere film. Eerder een halve feelgoodfilm vol met vriendelijke en goed bedoelende mensen. Had ik deze film iets eerder gezien dan was deze nog mijn top-10 over 2018 in gekomen. Nu ben ik ook erg benieuwd naar haar andere werk. En oh ja, wat een schitterende bossen zie je in de film. Het viel echt op. 4.0*.

Een erg mooie film. Het verhaal, de natuur, de sfeer, het overtuigende acteerwerk. Ik moest er even in komen, maar werd er toen in meegenomen en ik was zo blij dat ik was gegaan. Het was de laatste dag dat hij draaide. Ik twijfelde van tevoren, maar toen ik in de zaal zat en de film op prachtige wijze vorderde, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt. Een waar pareltje! 4,5*

Deed me een beetje denken aan Captain Fantastic. Ook hier wordt men gedwongen zich aan het keurslijf aan te passen. Als kind moet je eerst volkomen geprogrammeerd worden op de indoctrinatie kampen om vervolgens als volwassene je leven als slaaf van het systeem te volbrengen. Als je hier van afwijkt ben je abnormaal. Maar wie is hier nou gek? Zij die elke dag in de file staan of zij die vrij zijn?

En wie denkt dat hij vrij is moet maar eens stoppen met belasting te betalen dan zal je zien wie je baas is.

A) dat hadden ze helemaal niet nodig B) Hielp geen fluit en C) Uiteindelijk hebben ze het zelf opgelost.

Ondanks de goede bedoelingen van sommige mensen, misschien moet men wat meer zelfverantwoordelijkheid geven, maar dat vergt een geheel andere aanpak van een samenleving.

Beetje dubbel, zowel qua gevoel als qua waar de film naartoe wilt. Wel een aardige en vooral heel rustige film, die pas na een uur een beetje op gang komt. We volgen een getraumatiseerde veteraan en zijn dochter die samen een gelukkig bestaan hebben in de natuur.

Maar ik kan de bedoeling van de film niet doorgronden, even lijkt er wat maatschappijkritiek in te zitten, met mensen die vrijwillig voor afzondering van de maatschappij kiezen en gelukkig zijn. Maar het is wel een getraumatiseerde veteraan die dat doet, waardoor de boodschap toch is dat zelf je eigen weg bepalen niet echt mag en ook niet goed is, zelfs al ben je daardoor gelukkig. Je moet immers volgens het instructieboekje van de maatschappij leven, wie zich niet braaf laat beteugelen door de maatschappij en niet doet wat van hem/haar verwacht wordt heeft schijnbaar een trauma of een stoornis, wat ook nog eens onderzocht moet worden. Ik lees het ook in de reacties hier op de film, we zijn echt geïndoctrineerd om te vinden dat zoiets niet kan.

Bij deze film moest ik denken aan een Venezolaanse vrouw die ik onlangs ontmoette, gevlucht van de dictatuur kwam ze in het zo georganiseerde Europa terecht, en wat was haar verbazing? Hoe weinig vrijheid wij hier hebben, want dat had ze niet verwacht... Zoals dat we een boete krijgen als we een kilometer te hard rijden, zoiets was voor haar niet te bevatten. Dat geeft wel te denken...

3*

Uitstekende film waarin een man met zijn tienerdochter in de bossen leeft, ver van de samenleving. Een mooie film, die zonder al te grote gebaren rustig voortkabbelt. Maar in deze subtiele aanpak schuilt juist genoeg ontroering. De band tussen vader en dochter die langzaam verandert is goed uitgewerkt, echter had ik iets meer achtergrond toch wel wenselijk gevonden. Thomasin McKenzie weet zeker indruk te maken in de rol van de dochter.

Goeie film. Maar goed dat hij z'n dochter d'r eigen beslissing liet nemen, want kan me voorstellen dat zo'n tiener meisje andere verlangens heeft dan Rambo spelen. Trouwens heel goed geacteerd door dat meisje.

Toppertje!

Best een prima film om te volgen voor zolang het duurt, maar voor mij persoonlijk had het toch net wat te weinig impact en vond ik het gebrek aan context jammer. Het is natuurlijk deels wel in te vullen wat er precies aan de hand was, maar ik had dat liever explicieter gezien met wat meer achtergrond.

Het is ook net wat te veel van hetzelfde allemaal, juist die stukken dat ze moeten adapten in het echte leven vond ik interessant en ik had de film ook liever zo zien eindigen denk ik.

Vooral Thomasin McKenzie acteert uitstekend en heeft een heel natuurlijk charisma op beeld. Zij draagt echt de film wel. Haar vader had voor mij wel wat sterker naar voren mogen komen, het is duidelijk dat hij kampt met issues, maar wat meer dialoog of een emotionele uitbarsting van het een of ander had zijn personage wat meer kracht bij gezet denk ik.

Maar toch niet slecht, krijg meteen zin in tiny living en een noodpakket aanleggen voor thuis en kamperen en zulks.

3,5*

“I know you would stay if you could.”

Sterke film van Debra Granik. Leave No Trace is een verhaal over een vader en dochter die in natuurparken leven, afgesloten van de bewoonde wereld en andere mensen. Totdat ze worden opgepakt door de politie en vooral dochter Tom gaat twijfelen aan haar afgesloten en kleine wereldje.

Erg sterk geacteerd door de jonge McKenzie, en je ziet Tom steeds meer voor zichzelf opkomen en uiteindelijk de beslissing nemen om voor zichzelf te kiezen. Ben Foster is ook sterk als vader met een oorlogstrauma, hoewel zijn personage misschien iets beter uitgewerkt had kunnen worden. Er blijven wel heel veel vragen openstaan, en Granik kiest er duidelijk voor om niet te laten zien hoe het nu verder gaat met zowel Tom als de vader. Maar Tom kiest uiteindelijk voor zichzelf want zoals ze op het laatst zegt, ‘The same thing that's wrong with you isn't wrong with me.’.

Prachtige trage film met geloofwaardige acteurs.

Topper.

Heerlijke rustige film over een vader en dochter die lang op een lijn blijven...

3.5 ***

Prima in elkaar gezet drama dat lekker wegkijkt.

Eigenlijk komen we het "waarom" en "sinds wanneer" over de houding van de vader nooit exact te weten.
Het deed me lang het gevoelsmatig contact met de film verliezen. Pas wanneer het meisje gaat twijfelen om haar vader te volgen of andere mogelijkheden die het leven kan bieden te grijpen kon de film meer boeien met Thomasin Harcourt Mc Kenzie, perfect in haar rol van tienermeisje. Over de ganse lengte van de film trouwens.

Een sterk verhaal, al kon de uitwerking wel beter.

Vooral op visueel vlak stelt de film teleur. De ene toplocatie na de andere passeert de revue en Granik doet er nauwelijks iets mee. Het is nogal een droge bedoening. Het excuus zal wel zijn dat men wil focussen op het verhaal, of dat men voor een authentieke, ongelikte aanpak gaat. Yada yada, het blijft gewoon sneu.

Voorts werden enkele boeiende plotlijnen abrupt afgebroken om over te gaan naar een compleet nieuw hoofdstuk. Sure, het houdt het tempo erin, maar je raakt helaas ook nooit voor de volle 100% betrokken bij het verhaal.

Gelukkig overstijgt ‘Leave no Trace’ wel het niveau van een doordeweekse tv-film. Vooral dankzij Ben Foster, die opnieuw een erg sterke acteerprestatie neerzet. De rol van getroebleerde veteraan is hem op het lijf geschreven. Ook Thomasin McKenzie, dochterlief, acteerde heel erg volwassen.

Granik maakt er verder een bijzonder sereen gebeuren van. De film kabbelt rustig voort, conflictsituaties worden niet op de spits gedreven. Je kan er gif op innemen dat andere cineasten hier een simpel goed-vs-slecht-verhaaltje van zouden maken. In die val trapt Granik gelukkig niet.

3*

Leave no trace is een film die wat weg heeft van Captain Fantastic (2016) al vond ik deze toch iets minder, minder gevat, minder plot, minder sterk in zijn geheel. Zeker geen slechte film en hoewel ik niet op alles een (pasklaar) antwoord hoef, bleef ik hier toch wat op mijn honger zitten over het hoe, waarom en wanneer van het hele plot. Will is bvb een oorlogsveteraan en zal omwille van onverwerkte trauma's de anonimiteit van de natuur opgezocht hebben. Zo disfunctioneel zag hij er toch niet uit. Integendeel, los van zijn keuze, kwam hij vrij redelijk en rationeel over (zoals bij hun ontdekking door de politie alsook toen vader en dochter elk hun eigen weg opgingen).

Ik vond beide acteurs trouwens erg sterke naturelle personages neerzetten. Misschien binnen het plot net té gelikt. Ze zagen er niet uit alsof ze al jaren in het woud kampeerden. Ook voor Tom overigens die opgevoed in het woud zeer sociaal "normaal" overkwam. Wat wel interessant is, is de vraag in hoeverre de maatschappij personen kan dwingen mee te bewegen binnen de kudde van de gemeenschap en samenleving. Wat als iemand bewust de eenzaamheid en rust wil opzoeken van de natuur ver weg van de regels en normen die de maatschappij ons oplegt? En één volwassen individu is één iets; onvolwassen kinderen onder ouderlijk gezag is dan weer iets anders misschien?

Sowieso wel een fijne film. En die eindeloze mooie bossen: een pracht om naar te kijken! Goed zonder meer!

Uitstekend onthaastfilmpje.

Indrukwekkend ontroerend verhaal. Ik heb nog even stil voor me uit zitten staren na de film. Hulde aan de acteurs ook. Vooral het meisje.

Indrukwekkende film. Het verhaal doet wat denken aan Captain Fantastic, maar dan zonder de humor. Terwijl in die film de focus ligt op de kinderen die zogezegd wereldvreemd zijn en de materialistische wereld, is het hier een drama verhaal. Vader en dochter leven in het woud. Het lijkt ook goed te gaan, ze hebben wat ze nodig hebben en zijn voorbereid op dat leven. Vader heeft de touwtjes in handen en het ziet er niet naar uit dat de dochter een slecht leven heeft. Maar zoiets kan niet blijven duren. We komen te weten waarom ze in het woud leven en niet in een gewoon huis. De dochter is ondertussen al wat ouder en ze ziet dat de wereld daarbuiten toch niet zo slecht is. Je ziet haar groeien en neemt stilaan de overhand in hun leven. Vader daartegen lijkt alsmaar op de vlucht te zijn en is het spoor kwijt. Hij keert meer in zichzelf.

Leave no trace is een mooie trage menselijke film. Mooi om te zien hoe de twee hoofdpersonages zachtjes veranderen en samen op elkaar ingespeeld zijn. Een film als dit kan snel verzanden in clichés, maar dat doet het niet. Het is een heerlijke film geworden.

Kalm en kabbelend, maar best mooi familiedrama over Will en zijn dochtertje Tom. Zij leven in de natuur, zorgen voor zichzelf, en zijn daar best tevreden mee, maar in de huidige samenleving wordt dat niet geaccepteerd (en in het geval van Tom, ook wel met goede reden). Dat Will niet kan aarden in de moderne samenleving is duidelijk, maar hun terugkeer naar de wildernis is ook niet je van het. Sterk geacteerd door beide hoofdrolspelers, mooie beelden van de Amerikaanse natuur (mijn gevoel zegt Oregon of Washington of zo, maar dat weet ik eigenlijk niet). Het meandert wat traag en zonder heel veel plot, toch boeit het meer dan voldoende en voel je op een gegeven moment echt mee met Tom en Will, en de complicaties van hun situatie. Mooi.