A House of Dynamite (2025)

Had een hoge verwachting van deze film. Naarmate de film vordert, ben ik steeds nieuwsgieriger naar hoe het zal aflopen. Mijn hartslag en adrenaline stijgen ook naarmate het einde dichterbij komt. En dan verschijnt ineens al de aftiteling. Daar zit ik dan voor de tv. Mijn hoge hartslag en adrenaline veranderen langzaam in een gevoel van ontevredenheid en teleurstelling. Uit boosheid wilde ik eigenlijk een 1.5 geven, maar daar is de film te goed voor.

Na een uur verliest de film voor mij 0.5 punt per 10 minuten voor mijn eind beoordeling.

De film wordt vanuit 3 kanten belicht, niet altijd even effecient, maar wel interessant en/of duidelijk. Ik ben er geen liefhebber van, want het is mij te rommelig en te langdradig. Een duidelijk einde is er niet, want het gaat meer om het stappenplan (het proces daarvan) en de informatieve invalshoek als het gaat om een inkomend nucleair wapen. De film is wel uniek in zijn soort, want ik kan geen gelijksoortige film bedenken (wellicht de film Babel als het over diverse invalshoeken gaat.) Daarnaast ken ik het boek niet, waar naar deze film is gebasseerd. Tot slot matig acteerwerk met een paar goede acteurs, maar helaas ook veel B-acteuren.

Vreselijk saaie film. Die verschillende invalshoeken doen de film ook geen goed.

Gisteren herzien op Netflix na een eerder bezoek in de bioscoop. Als je de stijl van de vertelling al kent, is het makkelijker kijken naar de uitrol van het verhaal. Allereerst valt mij de realistische setting op. Echt op en top beelden van de omgeving, de wapens, vliegtuigen, beveiliging in Washington. Echt indrukwekkend. Het einde is voor velen blijkbaar teleurstellend, maar uiteindelijk de enige juiste keuze. Het gaat hier om het militaire proces, de uitvoering en de kwetsbaarheid van de mensen die alles moeten uitvoeren en vooral de fragiliteit van de mens in zo’n situatie. Ik blijf er daarom bij dat de film verontrustend is op alle niveaus. Als je beseft dat een President als Trump met zijn extreme club, aan deze touwtjes trekt, breekt het zweet je toch uit. Maar ik begrijp dat velen liever een Armageddon einde hadden willen zien, echter daar zijn andere films over gemaakt. Mindere films vooral. Complimenten voor de makers hier. En voor Kathryn Bigelow die na The Hurt Locker en Zero Dark Thirty alweer een sterke realistische film aflevert.

Trump/Pentagon was ook al boos dat de intercepting missiles veul betere prestaties hebben dan die 60% beweerd in de film, nee dat is echt wel 100% hoor!

Als het aan Trump ligt waarschijnlijk 120%!!! The best missile ever!

Aardige film maar waarom is die cameraman steeds dronken!!!! Ik vind het zwaar irritant!

Ik voelde het einde al aankomen ergens rond de helft, jammer. Had meer verwacht.

Had hier pak meer van verwacht, je krijgt eigenlijk constante herhalingen van dezelfde tijdspanne, maar vanuit andere invalshoek en ik maar aan het wachten op de inslag

Bijzondere film, razend knap gemaakt. Maar ik begrijp dat dit niet ieders ding is. En ik vond hem ook erg spannend. Deze spanning wordt opgebouwd door het goede acteer werk. Daarnaast is het camerawerk en de montage super strak. Bigelow weet hoe je een goede film maakt. En deze film gaat dan maar over een gebeurtenis van nog geen 30 minuten. Deze wordt dus steeds vanuit een ander perspectief getoond waarbij je bij de latere perspectieven wel de dialogen hoort. Het perspectief kantelt zeg maar. Dit wordt technisch heel mooi in beeld gebracht. Daarnaast komt er een batterij van afkortingen van organisaties, overheidsinstellingen en situaties voorbij wat bij mij ook verwarring gaf(is dit met opzet?) en daarmee ook de spanning opvoerde. Al met al een realistische setting. Verontrustend? Ja! Vermakelijk? Zeker!

Het einde is voer voor discussie. Ik sta nu aan de kant van diegene die zegt dat het sterker gekund had. Maar.....zo`n abrupt einde...past die niet juist bij de hele crisis die hier geschetst wordt?

Vreemde film.
welk statement wil Bigelow nou maken?
dat we er allemaal aangaan bij een kernoorlog?
en dat een paar mensen naar een zelfvoorzienende nucleaire bunker mogen?

Sterke, vaak angstaanjagende thriller van Kathryn Bigelow, het sluitstuk van een soort thematische trilogie, na The Hurt Locker en Zero Dark Thirty. De repetitieve structuur van de film en het onbestendige einde zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kon er wel iets mee. Daarnaast steekt de film visueel zo fraai in elkaar dat ik alleen op dat vlak al ademloos zat te kijken. De prima cast maakt het helemaal af. Een spannende, intense kijkervaring.

Misschien niet eerlijk dat ik deze film een review en stemmen geef, want ik wist dat dit niet mijn ding was, maar ik kijk zoveel films dat er zeer dikwijls bij zijn waar ik vooraf mijn twijfels bij heb.

Ik begrijp dat vele kijkers hem goed vinden, want eerlijk is eerlijk, hij is wel prachtig gemaakt en het acteren is ook best zeer goed te noemen.

En de kritieken van de zogenaamde kenners waren ook goed tot zeer goed, mijn lievelingskrant gaf een dikke vijf sterren, dus het zal zoals zo dikwijls dus niet mijn ding zijn.

Toen hij stopte, had ik het zelfde idee als bij het leven..."is that all there is".

Trouwens het Pentagon was zeer kwaad op deze film, wegens geen juiste voorstelling....hallo, het is film he..

Als het begint ist afgelopen pfffgf wat een draak van een eind van een film

misschien wel het mooiste maar meest gehate einde van een film dit jaar vanaf het begin tot eind onheilspellend spannend.

Vrijdagavond even aan de slag met deze Bigelow die bij mij altijd op goede interesse kan rekenen na toppers als The Hurt Locker en Dark Zero Thirty. En met deze A House Of Dynamite blijft ze dezelfde koers varen en blijft ze zowel actueel als ontzettend boeien.

Business as usual, iedere schakel op zijn plek en bewust van zijn taak, maar dan toch. Iets op de radar, herkomst onbekend, richting en doel ook onbekend tot het projectiel low orbit gaat en daadwerkelijk gericht is op Amerika met alsnog slechts vragen. Wie doet dit en wat is het passende antwoord op deze actie. Wat daarna volgt is toch een bijzonder gelaagd beeld van commando structuur, counter measures, overleg met experts en ieder die zijn zegje doet over de situatie. En zoals het gezegde luidt; zoveel mensen zoveel meningen, geld dat ook hier waar er voor verschillende wijzes gepleit wordt om dit te benaderen. Dit gezien vanuit meerdere belevingsmomenten met een opbouw naar the big man himself die de knoop moet doorhakken, zeg maar gerust een krankzinnige beslissing moet maken voor retaliation. Ga er maar aan staan...

En binnen dit hypothetische geval, what if, lijkt er aanvankelijk slechts ruimte voor protocollen en rekenkunde. Wat stellen we vast, hoe houden we het tegen, hoe reageren we, en worden de situatie meester. Toch is het vooral emotie die op treffende wijze overheerst, vooral als de counter measure faalt en de aanval niet af te slaan is en slechts reactie en vergelding gaat tellen. Zoals reeds gezegd, de gedachte en logica is gemakkelijk aan de hand van de logische protocollen, een strike back vanzelfsprekend, maar Bigelow slaagt er toch wonderwel in dit gegeven ondergeschikt te maken aan het mens zijn, aan menselijke emotie. Een president die een keuze moet maken die waarschijnlijk het einde der tijden in luidt, een vader die geen leven meer ziet zonder zijn dochter en zelfmoord pleegt, huilende mensen, emotionele telefoontjes, het emotionele telefoontje van Reid Baker die zijn gelukkige dochter in de waan laat, of het belletje van één van de militairen met zijn moeder. Stel je toch voor dat je gebeld wordt en je geliefde, vrouw, what ever, zegt dat je moet vluchten. Als daar je nekhaar niet van overeind gaat staan. Tevens is er de onrust tussen mensen die op hun post moeten blijven en andere mensen die naar een bunkercomplex mogen, waarom zij wel en ik niet?

Ergens doet de film dan ook wel denken aan Fail Safe uit 2000 met een crisis die niet te handhaven is met alle mogelijke gevolgen en reacties tot gevolg. En zo blijkt A House of Dynamite toch een meer dan boeiende film met een uitstekende cast, een fijne soundtrack en schetst de film toch een meer dan duidelijk beeld hoe het ons mogelijk zal vergaan of hoe het begin van het einde van de wereld er ongeveer uitziet. A House of Dynamite is dan ook een uitermate interessante film, ook al kan deze niet tippen aan de andere twee Bigelow films. Desondanks een goed cijfer in de vorm van 4 sterren.

Jammer. Het is duidelijk dat Bigelow weet hoe ze zo'n verhaal moet brengen, maar in dit geval is dat verhaal gewoon te slap om er een hele film rond te maken. Het is bij wijze van spreken een uitvergroting van wat er in een andere film in het eerste bedrijf zou zijn gebeurd. Dat wordt dan vanuit drie verschillende standpunten opnieuw verteld maar, en dat is waar de film op flopt: Dat. Verandert. Helemaal. Niks. Je krijgt de camera over de schouder van drie personen die in dezelfde online meeting zitten en je krijgt 0,0 ander perspectief op het verhaal, dat dus maar een verhaaltje blijkt te zijn.

Vergelijk het eens met bv Vantage Point of zelfs De Dag waar bij elke hervertelling weer een stukje van de sluier wordt opgelicht... Wat maakt het nu de f*ck uit dat de minister van Defensie tussendoor zijn dochter heeft opgebeld? Het is alsof ze door hadden dat hun verhaaltje niet langer dan 30 minuten interessant zou zijn en ze het dan maar gewoon maal 3 hebben gedaan.

Technisch misschien 2* maar -0,5* voor de vieze nasmaak

Onheilspellend lol dan zedde ni veel gewoon

Wat een tegenvaller zeg!! Het voegde niks toe om dit vanuit 3 (of was het 4?) perspectieven te zien. Ik heb gewoon 3(of 4) keer hetzelfde verhaal zitten kijken. Ik hoopte telkens dat er interessante nieuwe informatie bij kwam of onthullingen, maar dat was erg mager. De spanning was er wel af na 2 keer "hetzelfde" te hebben gezien.

Moraal van dit verhaal is niet het resultaat maar de weg er naar toe.

Hiermee bedoel ik dat je in deze film ziet wat een aanval op Amerika kan te weeg brengen op wereldvlak. Het verhaal wordt vanuit drie invalshoeken verteld, waardoor je een inzicht krijgt in het Amerikaanse systeem in dergelijke situaties en welke diensten en afdelingen er allemaal bestaan en wat hun rol is in deze.

Je ziet dus vanuit al deze diensten hoe ze te werk gaan en wat hun invloeden zijn. En er komen er heel wat aan te pas.

Op dit vlak leerrijk en interessant om te zien. Alleen wat meer verwacht rond de rol van de POTUS, los van natuurlijk het ultieme bevel dat hij moet geven…

De ganse film weet een bepaalde spanning te behouden.

Al zal niet iedereen te spreken zijn over het einde. Zonder hier spoilers te droppen, had ik einde ook liever anders gezien.

Twee uur waren wel zo voorbij. Heb me dus niet verveeld.

3,5 *

Geen publiekstrekker waarschijnlijk, deze bijna twee uur durende verfilming van een twintig minuten durende onheilspellende situatie, waarin er een nucleaire ramp dreigt. Wat te doen op een dergelijke moment is de belangrijkste vraag in deze film en die vraag wordt dan gesteld vanuit drie verschillende locaties waar de mensen zitten die er verantwoordelijk voor zijn. Er is een draaiboek, maar dat levert niet het gewenste resultaat op en stevent zelfs regelrecht op de voltrekking van het noodlot af. Het is een serieus en realistisch scenario, want wonen we niet allemaal niet in ditzelfde huis en kan dit lot ons niet evengoed treffen? De verhitte discussies erover zitten vol defensie jargon en zijn voor de gemiddelde kijker moeilijk te volgen;, hoewel het wel handig is de betekenis van DEFCON 1 even op te zoeken. De aantrekkingskracht van deze film zit dan ook vooral in het visuele aspect ervan. De cameravoering bijvoorbeeld en last but not least de lichaamstaal van de voortreffelijke acteurs { Rebecca Ferguson o.a.} van wie alleen de POTUS een uitgesproken miscast is. Tot zover zou het dan ook net zo goed een documentaire kunnen zijn. Dat het toch een film wordt, is te danken aan de ingevoegde kleine persoonlijke menselijke drama`s die een en ander onherroepelijk met zich meebrengen: de emotionele lijntjes met het thuisfront en - in een flits- de abrupte zelfmoord van Reid Baker, de minister van defensie.. Er wordt uiteraard weinig gelachen, er worden slechts een handjevol memorabele one liners rondgestrooid en het f.ck gehalte ligt ook opvallend laag voor een Amerikaans productie. Wat dat betreft beviel me 'Don`t Look Up' toch stukken beter; die eindigde ook zo onwaarschijnlijk en grappig. Hier is het wachten op het onvermijdelijke, maar dan komt de olifant met de lange snuit onze verwachtingen plotseling de grond inboren.

Inderdaad wel sterk gedaan dit, met een knappe opzet.

Snap werkelijk niet waarom mensen dit saai vinden. Die verwachten meer bommen en granaten vermoed ik.

Best spannend maar het einde verziekt de hele film...

Nou, ik zou graag wat meer willen weten wat er nou uiteindelijk gebeurd is en wie het deed en waarom.

Niet speciaal om knallende actie dus...

Dat is uiteindelijk helemaal niet relevant voor dit verhaal. Het gaat juist om de reactie en het niet weten.

Geen topfilm zoals Dr. Strangelove maar 60 jaar na dato is dit voor de huidige tijd toch wel op z'n minst een interessant scenario, en daar weet Kathryn Bigelow wel raadt mee

Sterk drama. Het verhaal is actueel en best interessant. De uitwerking is origineel door het werken met de verschillende invalshoeken. Aan de ene kant is het best geslaagd maar aan de andere kant zie je veel herhaling in de stukken. Het mooie is wel dat men wel laat zien hoe iets kan escaleren en dat niet altijd de meest voor de hand liggende personen bepalend zijn voor de uiteindelijke keuzes de gemaakt worden. Het open einde is wel frustrerend maar eigenlijk gaat het daar niet om. Het acteerwerk is overall best sterk. 4.0

Er is een personage (de generaal?) dat zegt dat dat echt wel supernoodzakelijk is "want anders is het zelfmoord". Maar dat ze in de film een personage dat laten zeggen neemt toch nog niet weg dat het er enkel is bijgesleurd om de spanning van de film op te drijven?