A House of Dynamite (2025)

'A House Of Dynamite' Review: Kathryn Bigelow's Powder Keg Of A Film - deadline.com

Ben benieuwd wat dit wordt. Maar Idris Elba is sowieso al een pluspunt in een film, vind ik.

Scoort goed op de festivals, toch wel benieuwd naar deze. Jammer dat Netflix hem heeft gekocht, had hem liever in de bios meegepakt.

Vanaf 9 oktober in de bioscoop (WW Entertainment, limited release)

Dit wordt een klapper.

Wat het misschien interessant maakt is dat het volgens imdb een verfilming is van het boek "Nuclear War: A Scenario" van Annie Jacobsen dat staat aangeschreven als een goed onderbouwde weergave van de (mogelijke, zou je nu moeten zeggen...) realiteit in zo'n scenario. Dus behalve evt spanningsboog ook nog informatief.

Zeer hectische gebeurtenissen die de top van de Amerikaanse politiek en leger op scherp zetten. Drie verschillende invalshoeken, en dat is wel zo fijn want dan heb je even de tijd om erachter te komen wie precies welke functie heeft.

Bloedstollende film dit, en nogal verontrustend op meerdere niveaus. De structuur van de film zal sommige kijkers irriteren, maar daarin zit volgens mij juist de kracht van het verhaal. Inhoudelijk hierover praten zou alles verpesten en spoilers liggen op de loer. Dus ik beperk mezelf. Een van de betere films dit jaar. Zien en huiver!

Een nucleaire raket vliegt naar de VS en zal miljoenen mensen doden. Talloze mensen in het Pentagon en White House zijn in de weer om voorzorgsmaatregelen te nemen en alle feiten te verzamelen voor de president die voor het helse dilemma staat om niet te reageren, hopende dat het een fout was en het hier bij zal blijven, of wel te reageren waarmee bijna iedereen op Aarde zal worden vernietigd. Alleen dat dilemma is interessant maar de film laat niet eens zien wat de president beslist: de hele film toont slechts de procedures die in zo’n geval worden gevolgd hetgeen gewoon niet interessant is voor leken zoals wij en tot overmaat krijg je drie keer hetzelfde te zien maar dan vanuit de verschillende afdelingen die dan in actie komen. Uiteraard wordt ook het persoonlijke getoond doordat men naar huis belt om te zeggen dat ze van de ander houden maar dat cliché is ook niet interessant. Dit is mogelijk de saaiste en slechtste film die ik ooit heb gezien: ik kan slechts één ster geven voor de moeite.

De film is natuurlijk gemaakt omdat het onderwerp van een dreigende kernoorlog weer actueel is. Maar waar Kubrick daar in 1964 met z’n film Dr. Strangelove iets interessants mee deed, doet deze film er niets interessants mee. Het interessante van de film is misschien dat er in zo’n situatie heel veel procedures worden gevolgd maar dat de president uiteindelijk geen procedure kan volgen om te beslissen, maar dat is niet interessant: de omgekeerde situatie dat ook de beslissing volgens procedures dus automatisch is is wel interessant en het thema van Kubricks film. Zelfs mijn recensie is interessanter dan deze film. Zei ik al dat de film volstrekt oninteressant is?

Zoals jij....? Ik vind het wel interessant.

Cover Story: Kathryn Bigelow And Cast On 'A House Of Dynamite' - deadline.com

Tijdens de film dacht ik wel eens: het uitspellen van wat er precies allemaal gebeurt in het geval van een aanval is slechts interessant voor de vijand zoals de Russen en Chinezen. Ervan uitgaande dat jij geen Rus of Chinees bent zijn er blijkbaar meer mensen die dat interessant vinden. Goed, interesses verschillen blijkbaar.

Eigenlijk gebeurt er maar weinig. De film vindt vooral zichzelf spannend. De constante muziek die een spannende sfeer moet oproepen werkte bij mij averechts. Ik begon me er aan te irriteren. Wanneer voor de 3e keer het verhaal opnieuw begint weet je al wat er gaat komen en dan neemt werkelijk alle spanning weg.

Ik werd een beetje kriegelig van deze film. Iedere keer krijg je hetzelfde te zien maar vanuit een ander perspectief. Maar uiteindelijk gebeurt er niets. Ik had me er meer bij voorgesteld. Had liever niet gekeken.

Ik vond hem sterk. Het weet goed een balans te vinden tussen de droge chain of command theorie, de persoonlijke dingetjes en aftekening tegen leven van alledag, en de vraagstukken op elk niveau van de keten. Productietechnisch mooi in elkaar gesleuteld, geloofwaardig op veel vlakken. Uiteindelijk is na de 2e sectie de dikte spanning we wel een beetje af, en eindigt het...interessant. Het werpt ook subtiel wel wat vragen op, en zelfs wat kritiek wel, en blijft qua het cruciale de "antwoorden" mooi open houden. Sterk werkstuk.

Wat me ook niet helemaal duidelijk is waarom de beslissing van de president als zo'n groot dilemma wordt voorgeschoteld. Als het gaat om één raket en je niets eens weet of die een nucleaire lading heeft (waarom weten ze dat ineens zo zeker?) lijkt het me een no-brainer om niet meteen terug te slaan. Als de raket eenmaal is ingeslagen heb je nog alle tijd om proportioneel terug te slaan. Als Noord-Korea er achter zit dan bombardeer je dat land natuurlijk alsnog van de kaart maar daar kan je rustig nog 24 uur over nadenken. Je kunt dan China en Rusland ook even inlichten zodat het allemaal niet verder uit de hand loopt.

Ik snap het wel een beetje want je wilt voorkomen dat het land in staat is om nog meer raketten af te vuren. Dus dat pleit wel voor veel snelheid.

Dat wordt allemaal in de film uitgelegd...

Een nucleaire raket is afgevuurd op Chicago en militaire, diplomatieke en politieke kopstukken brullen orders en kijken bezorgd voor zich uit onder een spannend muziekje. Uiteraard heeft de president [Idris Elba] het laatste woord. Een incident dat een kleine 20 minuten duurt en vanuit wisselende oogpunten wordt verteld. Na de eerste vertelling heb je het wel gezien; wat volgt voegt nauwelijks iets toe. De cast doet wat het kan. Verbleekt naast Dr. Strangelove, Fail Safe en The Day After.

Goeie film waarin een raket wordt afgevuurd op de Verenigde Staten. Een soort moderne Fail Safe. Veel personages, maar zonder dat het onsamenhangend wordt. Vanwege de opzet valt het wel in herhaling. Desondanks toch wel spannend hier en daar. Op zich een goed, maar toch ook een beetje een frustrerend einde.

Vanaf 24 oktober 2025 beschikbaar op Netflix

Als je The Hurt Locker en Zero Dark Thirty, ook van Bigelow, vreselijk saai vond kan je deze film maar beter vermijden. Maar, net als ik, je die twee film juist heel goed vond, is deze film zeer aan te raden. Knap hoe de film hetzelfde verhaal vanuit 3 verschillende perspectieven verteld, blijft de film tot de allerlaatste minuut super spannend.

Regisseuse Kathryn Bigelow weet zich wel raad met realistische omgevingen en bouwt de spanning in A House of Dynamite dan ook subtiel en efficiënt op. Zeker de eerste 45 minuten zijn werkelijk uitstekend, waarbinnen alle castleden een goede prestatie leveren om de angst en onzekerheid van een dergelijke situatie uit te beelden. Daarna kantelt de film en wordt dezelfde gebeurtenis overgedaan vanuit een ander perspectief, om het daarna zelfs nog een keer te doen. Daar raakt ook aan het licht dat sommige rollen toch wat karikaturaal zijn (Waarom moet de president altijd aan bod komen binnen dit soort projecten?) en is de keuze voor een open einde vooral frustrerend. Dikke bonuspunten voor de spanning in bepaalde opzichten, het goede acteerwerk en de minimalistische opzet, maar de frustratie, een aantal misplaatste rollen en de vervelende structuur gooien roet in het eten.

Nee. Dit was hem niet voor mij. Tuurlijk, de drie invalshoeken zijn goed gefilmd, spannend maar teveel losse eindjes waarbij het echte einde er eigenlijk niet is. En daar gaat het toch om ? Tenminste, voor mij. Hier had, in het verhaal, zoveel meer gekund. Wel vele kanten had het op kunnen gaan maar het gaat nergens naar toe. Dus een fantasievolle film die iedereen had kunnen invullen. En deze invulling was dus ook verzonnen. Het had zo kunnen gebeuren. Zou het zo in werkelijkheid kunnen gaan ? Ja. Maar misschien ook niet. Tsja, zo kan ik zelf ook wel -tig films maken.

Rare film, raar eind. Niets voor mij, niet echt spannend.

Vooraf niks over gelezen en na het zien was het einde toch enigszins abrupt. In eerste instantie voor je gevoel misschien ook onbevredigend, maar het draait hier om de kracht van suggestie en wat de mogelijke gevolgen dus kunnen zijn. Het zet je dan ook aan het denken over dit soort scenario's. Dit leidde in mijn geval tot een aantal observaties/vragen:

- ze vertrouwen compleet op de radar en satelliet, dat is nog geen visuele bevestiging en het kan in theorie nep zijn middels een geavanceerde vorm van spoofing. Dan mislukt uiteraard het onderscheppen, er is immers niks en de raket is enkel zichtbaar op de systemen.

- ik vind ze vrij passief in het onderscheppen van de raket. Zijn er werkelijk niet meer mogelijkheden om zo'n raket uit de lucht te halen, zoals de B2's of andere gevechtsvliegtuigen? Of zijn er gewoon uitermate beperkte middelen beschikbaar vanwege de hoge snelheid van zo'n raket?

- ik vind het vooralsnog geen dilemma voor de president. Je gaat niet op voorhand een aanval uitvoeren, zolang je nog geen bevestiging hebt van de impact en de omvang. Daarnaast hebben ze geen flauw benul wie erachter zit. Er waren nog geen andere raketten in de lucht, maar zodra er meer de lucht ingaan na de eerste inslag dan heb je wel een probleem als je nog steeds niet weet wie erachter zit en kan je niet meer niks doen. Einde oefening.

Wat een vreselijk saaie film zeg, niet te geloven.

Eerste helft van de film is spannend door de actualiteit en hoe erop gereageerd wordt vanuit verschillende invalshoeken. Maar bij het behandelen van hetzelfde uitgangspunt vanuit een derde invalshoek was voor mij de nieuwigheid er wel van af. Voor mij had de de film 25 minuten korter mogen duren en hadden we de president niet in beeld hoeven zien (heeft niets met acteur te maken).