A House of Dynamite (2025)

Een nucleaire raket vliegt naar de VS en zal miljoenen mensen doden. Talloze mensen in het Pentagon en White House zijn in de weer om voorzorgsmaatregelen te nemen en alle feiten te verzamelen voor de president die voor het helse dilemma staat om niet te reageren, hopende dat het een fout was en het hier bij zal blijven, of wel te reageren waarmee bijna iedereen op Aarde zal worden vernietigd. Alleen dat dilemma is interessant maar de film laat niet eens zien wat de president beslist: de hele film toont slechts de procedures die in zo’n geval worden gevolgd hetgeen gewoon niet interessant is voor leken zoals wij en tot overmaat krijg je drie keer hetzelfde te zien maar dan vanuit de verschillende afdelingen die dan in actie komen. Uiteraard wordt ook het persoonlijke getoond doordat men naar huis belt om te zeggen dat ze van de ander houden maar dat cliché is ook niet interessant. Dit is mogelijk de saaiste en slechtste film die ik ooit heb gezien: ik kan slechts één ster geven voor de moeite.

De film is natuurlijk gemaakt omdat het onderwerp van een dreigende kernoorlog weer actueel is. Maar waar Kubrick daar in 1964 met z’n film Dr. Strangelove iets interessants mee deed, doet deze film er niets interessants mee. Het interessante van de film is misschien dat er in zo’n situatie heel veel procedures worden gevolgd maar dat de president uiteindelijk geen procedure kan volgen om te beslissen, maar dat is niet interessant: de omgekeerde situatie dat ook de beslissing volgens procedures dus automatisch is is wel interessant en het thema van Kubricks film. Zelfs mijn recensie is interessanter dan deze film. Zei ik al dat de film volstrekt oninteressant is?

Een nucleaire raket is afgevuurd op Chicago en militaire, diplomatieke en politieke kopstukken brullen orders en kijken bezorgd voor zich uit onder een spannend muziekje. Uiteraard heeft de president [Idris Elba] het laatste woord. Een incident dat een kleine 20 minuten duurt en vanuit wisselende oogpunten wordt verteld. Na de eerste vertelling heb je het wel gezien; wat volgt voegt nauwelijks iets toe. De cast doet wat het kan. Verbleekt naast Dr. Strangelove, Fail Safe en The Day After.

Goeie film waarin een raket wordt afgevuurd op de Verenigde Staten. Een soort moderne Fail Safe. Veel personages, maar zonder dat het onsamenhangend wordt. Vanwege de opzet valt het wel in herhaling. Desondanks toch wel spannend hier en daar. Op zich een goed, maar toch ook een beetje een frustrerend einde.

Regisseuse Kathryn Bigelow weet zich wel raad met realistische omgevingen en bouwt de spanning in A House of Dynamite dan ook subtiel en efficiënt op. Zeker de eerste 45 minuten zijn werkelijk uitstekend, waarbinnen alle castleden een goede prestatie leveren om de angst en onzekerheid van een dergelijke situatie uit te beelden. Daarna kantelt de film en wordt dezelfde gebeurtenis overgedaan vanuit een ander perspectief, om het daarna zelfs nog een keer te doen. Daar raakt ook aan het licht dat sommige rollen toch wat karikaturaal zijn (Waarom moet de president altijd aan bod komen binnen dit soort projecten?) en is de keuze voor een open einde vooral frustrerend. Dikke bonuspunten voor de spanning in bepaalde opzichten, het goede acteerwerk en de minimalistische opzet, maar de frustratie, een aantal misplaatste rollen en de vervelende structuur gooien roet in het eten.

Eerste helft van de film is spannend door de actualiteit en hoe erop gereageerd wordt vanuit verschillende invalshoeken. Maar bij het behandelen van hetzelfde uitgangspunt vanuit een derde invalshoek was voor mij de nieuwigheid er wel van af. Voor mij had de de film 25 minuten korter mogen duren en hadden we de president niet in beeld hoeven zien (heeft niets met acteur te maken).

Had een hoge verwachting van deze film. Naarmate de film vordert, ben ik steeds nieuwsgieriger naar hoe het zal aflopen. Mijn hartslag en adrenaline stijgen ook naarmate het einde dichterbij komt. En dan verschijnt ineens al de aftiteling. Daar zit ik dan voor de tv. Mijn hoge hartslag en adrenaline veranderen langzaam in een gevoel van ontevredenheid en teleurstelling. Uit boosheid wilde ik eigenlijk een 1.5 geven, maar daar is de film te goed voor.

Na een uur verliest de film voor mij 0.5 punt per 10 minuten voor mijn eind beoordeling.

De film wordt vanuit 3 kanten belicht, niet altijd even effecient, maar wel interessant en/of duidelijk. Ik ben er geen liefhebber van, want het is mij te rommelig en te langdradig. Een duidelijk einde is er niet, want het gaat meer om het stappenplan (het proces daarvan) en de informatieve invalshoek als het gaat om een inkomend nucleair wapen. De film is wel uniek in zijn soort, want ik kan geen gelijksoortige film bedenken (wellicht de film Babel als het over diverse invalshoeken gaat.) Daarnaast ken ik het boek niet, waar naar deze film is gebasseerd. Tot slot matig acteerwerk met een paar goede acteurs, maar helaas ook veel B-acteuren.

Sterke, vaak angstaanjagende thriller van Kathryn Bigelow, het sluitstuk van een soort thematische trilogie, na The Hurt Locker en Zero Dark Thirty. De repetitieve structuur van de film en het onbestendige einde zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kon er wel iets mee. Daarnaast steekt de film visueel zo fraai in elkaar dat ik alleen op dat vlak al ademloos zat te kijken. De prima cast maakt het helemaal af. Een spannende, intense kijkervaring.

Misschien niet eerlijk dat ik deze film een review en stemmen geef, want ik wist dat dit niet mijn ding was, maar ik kijk zoveel films dat er zeer dikwijls bij zijn waar ik vooraf mijn twijfels bij heb.

Ik begrijp dat vele kijkers hem goed vinden, want eerlijk is eerlijk, hij is wel prachtig gemaakt en het acteren is ook best zeer goed te noemen.

En de kritieken van de zogenaamde kenners waren ook goed tot zeer goed, mijn lievelingskrant gaf een dikke vijf sterren, dus het zal zoals zo dikwijls dus niet mijn ding zijn.

Toen hij stopte, had ik het zelfde idee als bij het leven..."is that all there is".

Trouwens het Pentagon was zeer kwaad op deze film, wegens geen juiste voorstelling....hallo, het is film he..

Vrijdagavond even aan de slag met deze Bigelow die bij mij altijd op goede interesse kan rekenen na toppers als The Hurt Locker en Dark Zero Thirty. En met deze A House Of Dynamite blijft ze dezelfde koers varen en blijft ze zowel actueel als ontzettend boeien.

Business as usual, iedere schakel op zijn plek en bewust van zijn taak, maar dan toch. Iets op de radar, herkomst onbekend, richting en doel ook onbekend tot het projectiel low orbit gaat en daadwerkelijk gericht is op Amerika met alsnog slechts vragen. Wie doet dit en wat is het passende antwoord op deze actie. Wat daarna volgt is toch een bijzonder gelaagd beeld van commando structuur, counter measures, overleg met experts en ieder die zijn zegje doet over de situatie. En zoals het gezegde luidt; zoveel mensen zoveel meningen, geld dat ook hier waar er voor verschillende wijzes gepleit wordt om dit te benaderen. Dit gezien vanuit meerdere belevingsmomenten met een opbouw naar the big man himself die de knoop moet doorhakken, zeg maar gerust een krankzinnige beslissing moet maken voor retaliation. Ga er maar aan staan...

En binnen dit hypothetische geval, what if, lijkt er aanvankelijk slechts ruimte voor protocollen en rekenkunde. Wat stellen we vast, hoe houden we het tegen, hoe reageren we, en worden de situatie meester. Toch is het vooral emotie die op treffende wijze overheerst, vooral als de counter measure faalt en de aanval niet af te slaan is en slechts reactie en vergelding gaat tellen. Zoals reeds gezegd, de gedachte en logica is gemakkelijk aan de hand van de logische protocollen, een strike back vanzelfsprekend, maar Bigelow slaagt er toch wonderwel in dit gegeven ondergeschikt te maken aan het mens zijn, aan menselijke emotie. Een president die een keuze moet maken die waarschijnlijk het einde der tijden in luidt, een vader die geen leven meer ziet zonder zijn dochter en zelfmoord pleegt, huilende mensen, emotionele telefoontjes, het emotionele telefoontje van Reid Baker die zijn gelukkige dochter in de waan laat, of het belletje van één van de militairen met zijn moeder. Stel je toch voor dat je gebeld wordt en je geliefde, vrouw, what ever, zegt dat je moet vluchten. Als daar je nekhaar niet van overeind gaat staan. Tevens is er de onrust tussen mensen die op hun post moeten blijven en andere mensen die naar een bunkercomplex mogen, waarom zij wel en ik niet?

Ergens doet de film dan ook wel denken aan Fail Safe uit 2000 met een crisis die niet te handhaven is met alle mogelijke gevolgen en reacties tot gevolg. En zo blijkt A House of Dynamite toch een meer dan boeiende film met een uitstekende cast, een fijne soundtrack en schetst de film toch een meer dan duidelijk beeld hoe het ons mogelijk zal vergaan of hoe het begin van het einde van de wereld er ongeveer uitziet. A House of Dynamite is dan ook een uitermate interessante film, ook al kan deze niet tippen aan de andere twee Bigelow films. Desondanks een goed cijfer in de vorm van 4 sterren.

Moraal van dit verhaal is niet het resultaat maar de weg er naar toe.

Hiermee bedoel ik dat je in deze film ziet wat een aanval op Amerika kan te weeg brengen op wereldvlak. Het verhaal wordt vanuit drie invalshoeken verteld, waardoor je een inzicht krijgt in het Amerikaanse systeem in dergelijke situaties en welke diensten en afdelingen er allemaal bestaan en wat hun rol is in deze.

Je ziet dus vanuit al deze diensten hoe ze te werk gaan en wat hun invloeden zijn. En er komen er heel wat aan te pas.

Op dit vlak leerrijk en interessant om te zien. Alleen wat meer verwacht rond de rol van de POTUS, los van natuurlijk het ultieme bevel dat hij moet geven…

De ganse film weet een bepaalde spanning te behouden.

Al zal niet iedereen te spreken zijn over het einde. Zonder hier spoilers te droppen, had ik einde ook liever anders gezien.

Twee uur waren wel zo voorbij. Heb me dus niet verveeld.

3,5 *

Sterk drama. Het verhaal is actueel en best interessant. De uitwerking is origineel door het werken met de verschillende invalshoeken. Aan de ene kant is het best geslaagd maar aan de andere kant zie je veel herhaling in de stukken. Het mooie is wel dat men wel laat zien hoe iets kan escaleren en dat niet altijd de meest voor de hand liggende personen bepalend zijn voor de uiteindelijke keuzes de gemaakt worden. Het open einde is wel frustrerend maar eigenlijk gaat het daar niet om. Het acteerwerk is overall best sterk. 4.0

Geen spanning, geen topfilm en al zeker geen goed verhaal. Eerder een vreselijke film met een bagger music score die telkens hetzelfde is. Je ziet 3 (!!!) keer hetzelfde verhaal van 3 verschillende personen. Uiteindelijk gebeurt er helemaal niets. Dit is wel de grote flop van 2025 op Netflix! Die is zeker NIET Netflix waardig en dat dit momenteel in de top 10 van meest bekeken films staat is mij een raadsel.

Het zag er allemaal degelijk uit, met veel bekende acteurs. We kijken 3 keer naar dezelfde situatie vanuit andere personen uit gezien. Dat is nog te doen, maar je leeft naar een qlimax toe en die komt niet! De film stopt gewoon ineens en kent geen eind Verschrikkelijk vind ik dat!

Wederom een zwakke Netflixfilm. Er wordt een raket met een kernkop afgevuurd waarschijnlijk uit Noord Korea richt ing waarschijnlijk Chigaco. Dit wordt uit verschillende invalshoeken bekeken zoals vanuit verschillende geheime diensten, Pentagon, President etc. Na een aantal was ik wel klaar mee en zat op de grote klap te wachten maar helaas. 2,5 ster voor Idris Elba

Wat een verschrikkelijk saaie film. Ik had geen film verwacht met gigantische gevechten of weet ik veel wat, maar er gebeurd nu echt helemaal niks in de hele film. Dat het acteerwerk nog oke is maakt het nog dat ik 2 sterren geef.

House of Dynamite is op het eerste gezicht een prima film met aardige acteerprestaties. De cast weet de personages geloofwaardig neer te zetten en het verhaal begint spannend genoeg om je aandacht vast te houden. Er wordt langzaam opgebouwd naar iets groots, waardoor je als kijker blijft wachten op dat ene sterke, bevredigende einde.

Maar precies daar gaat het mis. De film werkt toe naar een climax die uiteindelijk simpelweg niet komt. Het slot voelt onaf, bijna alsof er een stuk van het verhaal ontbreekt. Dat is jammer, want tot dat moment is de film echt prima te noemen.

Door het teleurstellende einde valt de totale indruk helaas terug. Waar het misschien een solide beoordeling had kunnen zijn, kost het tegenvallende slot toch zeker twee sterren.

Begint spannend maar wordt heel snel heel slecht. Militairen die tijdens hun werk allemaal na enkele minuten in trillen en janken uitbarsten en naar buiten moeten om over te geven. Kom op zeg. Zitten we hier naar een kleuterklas te kijken of zo.

Daarna nog 2x hetzelfde verhaal uit andere perspectieven wat wel leuk is uitgewerkt maar helaas ook zonder uitsluitsel. Een president die totaal onvoorbereid een simpele kleurenkaart als menu voorgeschoteld krijgt en moet aanwijzen welke doelwitten gekozen moeten worden zonder te weten of er überhaupt een echte aanval is en door wie dan wel of niet. Alsof dit niet uit de treure is geoefend en voorbereid. Stel je Joe Biden eens voor in deze situatie. Hadden ze hem überhaupt wakker gemaakt?

Ik snap de kritieken in zoverre wel dat een climax ontbreekt. Die ontbreekt ook. Dat is an sich ook de bedoeling en daar is het de film niet naar, maar toch, ergens had ik ook het gevoel nog wat te missen. Gek eigenlijk want ik hoef dat niet standaard te hebben. Misschien wel omdat het derde deel simpelweg de minst boeiende is en te veel herhaling is waardoor je toch wat hongerig blijft en nu krijg je geen toetje.

Maar dat neemt niet weg dat de film verder een uitstekende thriller is, zeker de eerste 40 minuten. Met de docustijl die goed past bij zulke verhalen (denk recent aan September 5, of een United 93) en vooral een registrerende camera. Enkele momenten die tot goedkope dramatiek kunnen leiden worden redelijk vermeden (de minister die zijn dochter belt maar haar niet heldhaftig oproept een schuilkelder te zoeken (als hij dat al zou mogen) maar haar nog een paar fijne laatste onwetende minuten gunt).

Een film in drieën dus, waarvan het eerste deel veruit het beste is en het spannendst. Qua opbouw sowieso goed gedaan door op de werkvloer te beginnen, daarna richting militaire top en daarna richting de president en minister. Rare, medium, well done zou ik zeggen. Al is de herhaling iets te veel richting het einde en wordt de film nergens meer echt verrassend. Ondanks het wat zwakkere derde stuk is dit wel een film die geen seconde verveelt en die bijna twee uur die de film duurt vliegen om, daarom naar boven afgerond 4,0*.

A House of Dynamite is gemaakt door een vrouw. Vrouwen zeggen vaak dat seks niet puur en alleen draait om de climax, maar om de weg ernaartoe. En zo is deze film ook. Erg spannend. Een nagelbijter zoals ik het dit jaar nog niet eerder zag.

En inmiddels ben ik dermate volwassen geworden dat een open einde me wel kan bekoren, omdat ik snap wat ze hier pogen neer te zetten en waar de focus ligt. De vertelstructuur vind ik ook wel origineel. Een keer wat anders.

De film legt een aantal afkortingen duidelijk uit, maar sommige ook niet. Noord-Korea wordt bijvoorbeeld DPRK genoemd, en het chinese leger de PLA. De ondertiteling neemt dit over. Als je niet een beetje geïnteresseerd bent in geopolitiek dan is dit erg verwarrend.

Doorgaans kan ik me redelijk vinden in gemiddelde stemmen maar hier vind ik de film duidelijk beter dan het gemiddelde publiek. 4 sterren.

Degelijke film die de verwachtingen niet helemaal weet waar te maken. Het verhaal is vooral in het eerste gedeelte interessant om te volgen, maar nadien vervalt de film in herhalingen telkens met andere personages waardoor de film de nodige spanningskracht mist. Zeker gezien de uitwerking van het slot blijf je wat onbevredigend achter, al is het ook wel ergens een logische uitwerking. 6/10

Wederom een pareltje van Netflix. Een verhaal van 18 minuten dat onnodig gerekt wordt tot een film van twee uur door het verhaal vanuit meerdere invalshoeken te tonen. Het voegt allemaal weinig extra's toe. Als je dan na twee uur eindelijk bij de conclusie komt, verschijnt de aftiteling. Ongelooflijk weer wat een rotzooi. Je blijft met zoveel vragen zitten, dat je jezelf afvraagt waarom je er überhaupt aan begonnen bent.

Dit had een film met 4 - 5 sterren kunnen worden, maar het is helaas niet gelukt. Blijft ergens tussen 2,5 en 3 sterren hangen. De cast acteer prima en het geheel ademt een sfeer van realisme uit. De soundtrack is ook spot on en de film geeft je ook echt het gevoel van de spanning, de druk, de spagaat tussen er zijn voor je land en er willen zijn voor je familie. Waar gaat het dan mis?

Ten eerste in het gebruikte jargon. Natuurlijk helpt het gebruik van oneindig veel afkortingen en technische termen in het gevoel van realisme, maar de balans is zoek. Vaak had ik werkelijk geen idee meer waar ze het over hadden en wat er mee bedoeld wordt. Je kunt het realisme overbrengen met een iets beter gedoseerd gebruik van dit soort jargon.

Het drie keer herhalen van de film vanuit een ander perspectief is iets waar ik zeker voor te porren ben (bv. bij top films zoals Lola Rennt (1998). Bij films zoals Lola Rennt voegt het écht iets toe aan het verhaal, de beleving en de boodschap. Bij A house full of dynamite is dat helaas veel minder het geval. Het 2e en 3e deel voegen maar weinig toe aan wat je al wist van deel 1. Echt saai wordt het gelukkig niet, maar het komt de spanning zeker niet ten goede.

Tot slot, wordt in de film een vals dilemma gepresenteerd en dat zat me de hele film dwars. Er wordt gedaan of Amerika de keuze heeft: terugslaan (met de kans op een wereldwijde kernoorlog) of niet terugslaan en je overgeven. Bij deze laatste optie gaat de film er expliciet van uit dat je niet meer kunt terugslaan nadat de eerste bom is ingeslagen (er moet voor de inslag een beslissing worden genomen). Dit is echter niet het geval. Als deze film ooit realiteit zou worden (laten we hopen dat dit nooit gebeurt), zal de reactie van Amerika (mits er een President aan de macht is macht is met een redelijk en rationeel denkvermogen) helder zijn: afwachten, intelligence aan het werk zetten en dan met dubbele kracht terugslaan om een duidelijk signaal af te geven. Op de plek waar de bom zou inslaan liggen geen kernwapens van de VS en zijn geen top politieke leiders aanwezig. Kortom: de slagkracht van Amerika wordt er niet mee geraakt. Dit maakt dat de film voor mij onder de 3 sterren doorzakt. Voor wie meer over dit valse dilemma wil lezen: The False Choice at the Heart of Netflix’s Nuclear War Thriller, “A House of Dynamite” - Modern War Institute - mwi.westpoint.edu

Kortom: een film met een mega-potentie die helaas niet wordt waargemaakt en daarmee op of zelfs onder de middenmoot blijft hangen. Mijn advies: als je dit soort films 'aardig' vind: sla deze over. Als je dit soort films fantastisch vindt (zoals ik): kijk de film met gereserveerde verwachtingen. Voor mij 2,5 - 3 sterren waarbij kritiekpunt drie het voor mij doet doorslaan naar 2,5 ster.

Te lezen in de Netflix beschrijving:

"Kreeg een staande ovatie van 13 minuten op het festival van Venetië"

Een ovatie die dus net zo lang was als de halve film, wat ook meteen het probleem aanstipt.

Een film die je wilt laten zien uit 3 "verschillende" invalshoeken, moet dan ook "verschillende" invalshoeken hebben en niet 3x het zelfde door andere ogen.

De kijker hoort dezelfde online gesprekken, ziet dezelfde koppen en dezelfde situaties. Het enige wat verschild is dat je "even" ziet hoe de andere reageren richting het thuisfront.

Invalshoek 1 erg spannend, invalshoek 2 enigzins doordat je benieuwd bent, maar het zelfde voorgeschoteld krijgt, invalshoek 3 eigen niet meer spannend, maar de verwachting is bij deze laatste "stilte voor de storm"...

Helaas kwam er geen storm.

Wat als ze hier geen 3x realtime, maar ėėn geheel film van hadden gemaakt, iets langere aanloop, meer schakelen tussen situaties en veel meer spanningsopbouw tussen de 3 hoofdzaken naar het einde...?

Zelfde einde wat dan ineens veel meer impact maakt?

Toch was deze film zeker niet slecht:

Goede cast

Goed acteerwerk

Goed verhaal

En eigenlijk ook een uitstekend einde, alleen niet op deze manier.

Mis kwart sterretjes daarom 3* 7-

Hoe de film zou aflopen zag ik op een gegeven moment wel aankomen. De twee mogelijke uitkomsten — een paddenstoelvormige wolk, of een soort ‘foutje, bedankt’ aan het eind — zouden allebei even belachelijk zijn geweest. Een open einde was dus eigenlijk onvermijdelijk, en dat stoorde me ook niet.

Wat me wel stoorde waren de dialogen. Ik vraag me af of het er in werkelijkheid echt zo aan toe zou gaan. Het taalgebruik was erg complex en lastig te volgen, juist in een crisissituatie verwacht je dat mensen veel directer communiceren. Ook de emoties kwamen niet goed over, soms leken ze te vroeg ingezet, te prematuur. Ik denk dat mensen in het echt toch afwachtender zijn, ook als het gaat om een eventuele vergelding.