A House of Dynamite (2025)

Ik zie wel heel veel opmerkingen die er op neer komen dat deze film niet goed zou zijn omdat het einde niet duidelijk een reactie laat zien.

Maar dat is dus precies volgens mij niet wat de bedoeling is. Deze film gaat over het mogelijke beslissingsbeleid, en welke emoties en handelingen daar aan vooraf gaan.

Het reageren op een inkomende (waarschijnlijke) kernbom is niet van: nou jongens, dan sturen we er 100 terug (waarheen). Het is van, zoek zo snel mogelijk uit waar die vandaan komt. En vinden we dit niet uit, reageer dan, hoe dan ook. Want als we niet reageren, en Chicago gaat plat, dan hebben we het volk sowieso tegen ons, en dat kan nog wel eens desatreus zijn.

Eigenlijk is dit een film die de democratie ten twijfel stelt. De President, daar heb je niets aan. Maakt het uit wie de bom op ons gooit, we gooien wel terug.

Ik snap de kritieken in zoverre wel dat een climax ontbreekt. Die ontbreekt ook. Dat is an sich ook de bedoeling en daar is het de film niet naar, maar toch, ergens had ik ook het gevoel nog wat te missen. Gek eigenlijk want ik hoef dat niet standaard te hebben. Misschien wel omdat het derde deel simpelweg de minst boeiende is en te veel herhaling is waardoor je toch wat hongerig blijft en nu krijg je geen toetje.

Maar dat neemt niet weg dat de film verder een uitstekende thriller is, zeker de eerste 40 minuten. Met de docustijl die goed past bij zulke verhalen (denk recent aan September 5, of een United 93) en vooral een registrerende camera. Enkele momenten die tot goedkope dramatiek kunnen leiden worden redelijk vermeden (de minister die zijn dochter belt maar haar niet heldhaftig oproept een schuilkelder te zoeken (als hij dat al zou mogen) maar haar nog een paar fijne laatste onwetende minuten gunt).

Een film in drieën dus, waarvan het eerste deel veruit het beste is en het spannendst. Qua opbouw sowieso goed gedaan door op de werkvloer te beginnen, daarna richting militaire top en daarna richting de president en minister. Rare, medium, well done zou ik zeggen. Al is de herhaling iets te veel richting het einde en wordt de film nergens meer echt verrassend. Ondanks het wat zwakkere derde stuk is dit wel een film die geen seconde verveelt en die bijna twee uur die de film duurt vliegen om, daarom naar boven afgerond 4,0*.

Hetzelfde doom scenario wordt op rij vanuit drie perspectieven weergegeven. Je kan na de eerste de film afzetten en je mist helemaal niks meer. Een enorm teleurstellende film.

A House of Dynamite is gemaakt door een vrouw. Vrouwen zeggen vaak dat seks niet puur en alleen draait om de climax, maar om de weg ernaartoe. En zo is deze film ook. Erg spannend. Een nagelbijter zoals ik het dit jaar nog niet eerder zag.

En inmiddels ben ik dermate volwassen geworden dat een open einde me wel kan bekoren, omdat ik snap wat ze hier pogen neer te zetten en waar de focus ligt. De vertelstructuur vind ik ook wel origineel. Een keer wat anders.

De film legt een aantal afkortingen duidelijk uit, maar sommige ook niet. Noord-Korea wordt bijvoorbeeld DPRK genoemd, en het chinese leger de PLA. De ondertiteling neemt dit over. Als je niet een beetje geïnteresseerd bent in geopolitiek dan is dit erg verwarrend.

Doorgaans kan ik me redelijk vinden in gemiddelde stemmen maar hier vind ik de film duidelijk beter dan het gemiddelde publiek. 4 sterren.

Was geen kritiek op jou. Maar eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren dat ik die afkortingen in de film zag. Nou is het zo dat ik bij Engelstalige films niet altijd precies de ondertiteling lees als ik het sowieso wel goed kan volgen.

Degelijke film die de verwachtingen niet helemaal weet waar te maken. Het verhaal is vooral in het eerste gedeelte interessant om te volgen, maar nadien vervalt de film in herhalingen telkens met andere personages waardoor de film de nodige spanningskracht mist. Zeker gezien de uitwerking van het slot blijf je wat onbevredigend achter, al is het ook wel ergens een logische uitwerking. 6/10

Het begon best goed met een sterke spanningsopbouw. De eerste keer dat het vanuitveen onder gezichtpuntvwerd verteld kon ik nog wel waarderen, maar de tweede keer begon het te slepen. Was ook verweg het minst interessante perspectief.

3,5

Met pijn en moeite een magere vijf. Het eerste gedeelte van de film was prima daarna werd het minder om van het einde van de film maar te zwijgen maar ja dat is maar mijn mening.

Niet helemaal geslaagd toch.
Spanning opbouwen is altijd leuk, maar dan verwacht je ook een climax moment op het einde, wat hier ontbreekt. Of de nucleaire raket nu valt op Chicago en wie daar achter zat wordt nooit gezegd, en dat voelt dus aan als een onafgewerkte film. Tuurlijk begrijp ik ook wel dat men duidelijk wil maken dat niemand goed genoeg voorbereid is om het hoofd te bieden aan zo'n situatie. Het is een verhaal van improvisatie en radeloosheid, zelfs met alle scenario's die zijn uitgewerkt door militaire strategen. In die zin schurkt de film dicht aan bij Kubricks "Dr Strangelove" die ook de menselijke beperktheid aftastte tegenover het vernietigend monster dat ze zelf in het leven heeft geroepen. Het is drie keer hetzelfde verhaal dat verteld wordt, en daarom had dit misschien beter gewerkt als een meerdelige TV serie waarbij gefragmenteerde vertellingen beter werken. Ik blijf toch wat teleurgesteld achter maar dat komt vooral door het zwakke einde.

Wederom een pareltje van Netflix. Een verhaal van 18 minuten dat onnodig gerekt wordt tot een film van twee uur door het verhaal vanuit meerdere invalshoeken te tonen. Het voegt allemaal weinig extra's toe. Als je dan na twee uur eindelijk bij de conclusie komt, verschijnt de aftiteling. Ongelooflijk weer wat een rotzooi. Je blijft met zoveel vragen zitten, dat je jezelf afvraagt waarom je er überhaupt aan begonnen bent.

Dit had een film met 4 - 5 sterren kunnen worden, maar het is helaas niet gelukt. Blijft ergens tussen 2,5 en 3 sterren hangen. De cast acteer prima en het geheel ademt een sfeer van realisme uit. De soundtrack is ook spot on en de film geeft je ook echt het gevoel van de spanning, de druk, de spagaat tussen er zijn voor je land en er willen zijn voor je familie. Waar gaat het dan mis?

Ten eerste in het gebruikte jargon. Natuurlijk helpt het gebruik van oneindig veel afkortingen en technische termen in het gevoel van realisme, maar de balans is zoek. Vaak had ik werkelijk geen idee meer waar ze het over hadden en wat er mee bedoeld wordt. Je kunt het realisme overbrengen met een iets beter gedoseerd gebruik van dit soort jargon.

Het drie keer herhalen van de film vanuit een ander perspectief is iets waar ik zeker voor te porren ben (bv. bij top films zoals Lola Rennt (1998). Bij films zoals Lola Rennt voegt het écht iets toe aan het verhaal, de beleving en de boodschap. Bij A house full of dynamite is dat helaas veel minder het geval. Het 2e en 3e deel voegen maar weinig toe aan wat je al wist van deel 1. Echt saai wordt het gelukkig niet, maar het komt de spanning zeker niet ten goede.

Tot slot, wordt in de film een vals dilemma gepresenteerd en dat zat me de hele film dwars. Er wordt gedaan of Amerika de keuze heeft: terugslaan (met de kans op een wereldwijde kernoorlog) of niet terugslaan en je overgeven. Bij deze laatste optie gaat de film er expliciet van uit dat je niet meer kunt terugslaan nadat de eerste bom is ingeslagen (er moet voor de inslag een beslissing worden genomen). Dit is echter niet het geval. Als deze film ooit realiteit zou worden (laten we hopen dat dit nooit gebeurt), zal de reactie van Amerika (mits er een President aan de macht is macht is met een redelijk en rationeel denkvermogen) helder zijn: afwachten, intelligence aan het werk zetten en dan met dubbele kracht terugslaan om een duidelijk signaal af te geven. Op de plek waar de bom zou inslaan liggen geen kernwapens van de VS en zijn geen top politieke leiders aanwezig. Kortom: de slagkracht van Amerika wordt er niet mee geraakt. Dit maakt dat de film voor mij onder de 3 sterren doorzakt. Voor wie meer over dit valse dilemma wil lezen: The False Choice at the Heart of Netflix’s Nuclear War Thriller, “A House of Dynamite” - Modern War Institute - mwi.westpoint.edu

Kortom: een film met een mega-potentie die helaas niet wordt waargemaakt en daarmee op of zelfs onder de middenmoot blijft hangen. Mijn advies: als je dit soort films 'aardig' vind: sla deze over. Als je dit soort films fantastisch vindt (zoals ik): kijk de film met gereserveerde verwachtingen. Voor mij 2,5 - 3 sterren waarbij kritiekpunt drie het voor mij doet doorslaan naar 2,5 ster.

Voor wie wel van dit genre houdt: kijk eens naar Vantage Point (2008). Gaat niet over een kernbom aanslag maar een aanslag op de president. Maar ook één verhaal dat meerdere keren wordt verteld vanuit een ander perspectief. Pete Travis laat zien hoe het wel moet. Top film!

Jammer dat de film op een gegeven moment wat aan spanning en geloofwaardigheid verliest. Het eerste deel is nagelbijtend spannend en ook super interessant als een geloofwaardig overkomend kijkje achter de schermen. Ik vond dat erg boeiend met al die verschillende protocollen, het jargon, de technologie, de politieke kanalen, enzovoort, alles met oog voor detail gebracht. De intense documentaire-achtige cinematografie gecombineerd met ook erg mooie shots en een zenuwslopende score zorgen voor een aangenaam donkere sfeer.

Alleen dan volgen er nog een tweede en derde deel waarin dezelfde gebeurtenissen wat onnodig vanuit andere perspectieven worden getoond. Als je dan niet echt nieuwe informatie krijgt komt dat de spanning niet ten goede. Voor het drama is het ook niet nodig, want daar was de film juist al zo knap efficiënt in. Naar mijn gevoel werd de film ook wat minder geloofwaardig vanaf het moment dat we Jake gingen volgen. Het abrupte open einde is best wel een anticlimax, ongeacht de focus van de film. Desondanks is dit verre van een slechte film.

Niet voor iedereen verwacht ik zo maar mij kon deze film wel bekoren.

Zeker geen slechte film, en het open einde is denk ik een veel betere keus dan een eventuele slotscène waar de inslag wordt getoond, maar de meerwaarde van de verschillende perspectieven was niet zo groot waardoor ik toch op een mager 3-tje uitkom.

Te lezen in de Netflix beschrijving:

"Kreeg een staande ovatie van 13 minuten op het festival van Venetië"

Een ovatie die dus net zo lang was als de halve film, wat ook meteen het probleem aanstipt.

Een film die je wilt laten zien uit 3 "verschillende" invalshoeken, moet dan ook "verschillende" invalshoeken hebben en niet 3x het zelfde door andere ogen.

De kijker hoort dezelfde online gesprekken, ziet dezelfde koppen en dezelfde situaties. Het enige wat verschild is dat je "even" ziet hoe de andere reageren richting het thuisfront.

Invalshoek 1 erg spannend, invalshoek 2 enigzins doordat je benieuwd bent, maar het zelfde voorgeschoteld krijgt, invalshoek 3 eigen niet meer spannend, maar de verwachting is bij deze laatste "stilte voor de storm"...

Helaas kwam er geen storm.

Wat als ze hier geen 3x realtime, maar ėėn geheel film van hadden gemaakt, iets langere aanloop, meer schakelen tussen situaties en veel meer spanningsopbouw tussen de 3 hoofdzaken naar het einde...?

Zelfde einde wat dan ineens veel meer impact maakt?

Toch was deze film zeker niet slecht:

Goede cast

Goed acteerwerk

Goed verhaal

En eigenlijk ook een uitstekend einde, alleen niet op deze manier.

Mis kwart sterretjes daarom 3* 7-

Ben het helemaal eens met bovenstaande recensie van Peter Pan. Eigenlijk weet je na het eerste gedeelte van dit drieluik al hoe de film afloopt. En dat is dus al na een klein half uur. Daarna is het een herhaling van zetten zonder enige vorm van spanning. En geen climax. Goed geacteerde film met veel bekende gezichten maar bij mij sloeg het verhaal snel dood. En liet het geen indruk en kijk plezier achter. 3*

Begon met 4 sterren, 2de keer zelfde verhaal 3 ster, derde keer het zelfde verhaal en een open einde 1,5 sterren.

Spannend verhaal, maar uitgemolken door 3 kanten belicht.

Hoe de film zou aflopen zag ik op een gegeven moment wel aankomen. De twee mogelijke uitkomsten — een paddenstoelvormige wolk, of een soort ‘foutje, bedankt’ aan het eind — zouden allebei even belachelijk zijn geweest. Een open einde was dus eigenlijk onvermijdelijk, en dat stoorde me ook niet.

Wat me wel stoorde waren de dialogen. Ik vraag me af of het er in werkelijkheid echt zo aan toe zou gaan. Het taalgebruik was erg complex en lastig te volgen, juist in een crisissituatie verwacht je dat mensen veel directer communiceren. Ook de emoties kwamen niet goed over, soms leken ze te vroeg ingezet, te prematuur. Ik denk dat mensen in het echt toch afwachtender zijn, ook als het gaat om een eventuele vergelding.