Lee (2023)

Mitrailleurvuur, ontploffingen en overal puin. Bij het gevecht om de Bretonse havenstad Saint Malo rent Lee voor haar leven. Lee draagt een helm en een uniform maar heeft geen geweer in de hand. Het enige wapen dat ze draagt is haar camera. Plots een enorme knal. De drukgolf slingert Lee op de grond. Een Amerikaanse soldaat trekt haar net op tijd weg uit de gevarenzone. De openingsscène zegt veel over Lee Miller. Lee Miller is geen vrouw die zich de wet laat voorschrijven. Ze volgt haar egen wet. Lee wil met haar camera de waarheid verkondigen. Dat is haar wet. Voor die wet moet alles wijken.

De film vertelt over Lee’s belevenissen tot het jaar 1945. Een film naar het boek van Lee's zoon Antony Penrose. Een film over een vrouw die met haar foto’s de waarheid wilde weergeven. Zonder concessies. Binnen een raamvertelling in de vorm van een interview, komen haar belevenissen als terugblikken voorbij. De film is geheel rond hoofdrolspeelster Kate Winslet gecentreerd. Alles dat de film laat zien, wordt getoond vanuit haar perspectief. Het perspectief van een trotse, koppige, vrijgevochten vrouw die zich inzet voor menselijke waarden. Ook een vrouw die wordt geplaagd door innerlijke demonen.

Prima rol van Winslet die haar personage voorziet van onuitputtelijke energie en daarin tegelijkertijd innerlijke twijfel weet te passen. Achter charisma en strijdlust houden zich emotionele wonden verborgen. Winslet weet het met uitstekend acteerwerk tot uiting te brengen. De film drijft op haar sterke persoonsverbeelding van Lee Miller. Zij doet dat onder de vaardige regie van regisseur Ellen Kuras. Kuras die de film ensceneert zoals een historisch drama meestal wordt geënsceneerd. Een film dus die stilistisch goed in elkaar zit en veel episch beeldmateriaal bevat. Naar mijn mening was de film soms zelfs iets te fraai uitgedost. Soms kreeg ik de indruk dat de visuele pracht verhinderde dat het diepe leed en de barre ellende van de oorlog onvoldoende werd geaccentueerd. Zo fraai en episch was het allemaal niet in WOII.

Tot slot nog even de muziek noemen, die nogal melodramatisch van aard is en zich op de geijkte momenten op Hollywoodse wijze wel wat prominent op de voorgrond manifesteert. Neemt niet weg dat Lee een fijne conventionele biopic is over een fascinerende vrouw die door Kate Winslet uitstekend wordt gespeeld. Prima film.

Pinkstermaandag afsluiten met deze Lee die net zo zeer de interesse had als wel dat er vrees was vanwege de matige kritieken en lage cijfergemiddelde. Toch heeft een dergelijke karakter en verhaal wel degelijk de aandacht waar ik bijvoorbeeld verzamelaar ben van Oorlogsdomein boeken die precies dit soort autobiografische oorlogsverhalen volgen maar dat terzijde.

De opening is in ieder geval fraai waar meteen getoond wordt dat Elizabeth 'Lee' Miller niet bepaald bang is aangelegd, de oorlogssituatie er grimmig en rauw uitziet en het in ieder geval een dure productie lijkt met behoorlijke cast. De terugblik naar eerdere tijden is noodzakelijk als verkenning van het karakter, toch interesseert het me weinig hoewel het natuurlijk een groot verschil toont tussen het 'vrije' leven en de latere situatie en dreiging. Wat dat betreft is het beeld van het karakter ook duidelijk als zijnde recalcitrant, tegendraads en behoorlijk scherp van tong en geest. Als fotograaf naar de frontlinie is de volgende sta waar madam zich niet laat beperken als vrouw zijn en haar steentje wil bijdragen.

Ergens heeft Lee zo zijn goede punten waar Winslet haar beste beentje voorzet, haar bekende foto's zoals de twee jongedames met de 'firemasks', de man in het verband, en tevens de foto van haar zelf in de badkamer worden tot in detail nagecreëerd. Sowieso is het fotografie gedeelte mooi en worden er mooie plaatjes geschoten van ruïnes, lege straten en wordt het gevoel van de wereld op zijn kop en dreiging goed gevangen, en is de tocht door de platgebombardeerde stad ook adembenemend. Toch is het slechts behang waar de portfolio vele malen interessanter is dan de dame in kwestie.

En dat is toch waar de film Lee het meeste pijn aan lijdt. Het is in fasen een erg oninteressant film waar ik niet de indruk heb dat ik Miller leer kennen noch haar precieze motivatie mee krijg waarom zij zo graag naar het front wil. Dan zijn er van die kleine nuance dingetjes zoals de karrenvracht brood die lukraak wordt uitgedeeld in het KZ waar dit toch meestal onder begeleiding stond van medische troepen vanwege logische redenen en vind ik het weer zo opdringerig dat er een donkere officier blanke troepen aanvoert. Aan het einde van de oorlog schijnt dit sporadisch voorgekomen te zijn, de kans dat zij zo iemand tegenkomt is niet onmogelijk maar wel weer erg klein, dus is dit waar of weer Hollywood op zijn 'woke-best' of domme onwetendheid van een schrijver die niet beter weet? Zeg maar hetzelfde soort volk dat Six Triple Eight schreef.

Afijn, duidelijk is dat de film Lee karaktermatig niets toevoegt en onder de maat blijft, daar komt nog eens bij dat Lee begin dertig was, tijdens de ontmoeting met Penrose zelfs eind twintig, en nu ziet La Winslet er prima uit voor 50'er maar ze kan echt niet door voor een 30-jarig fotomodel. Pluspuntje is nog wel het trauma na afloop waar veel onder het tapijt geschoven wordt en men de meeste info en beelden van de oorlog te schokkend vind voor het publiek maar dat is wat mij betreft mosterd na de maaltijd, daarom dus geen voldoende voor deze film.

Aardig drama. Kleurt me te veel binnen de lijntjes.

3*

Winslet is één van de beste actrices van dit moment naar mijn mening. Je ziet haar niet meer in commerciële rollen, tenminste; niet dat ik weet: ze kiest bewust voor kleinschalige film na het mega-succes van "Titanic". Ook hier zet ze weer een rol neer... Perfect gewoon. Het enige mankement aan de film is dat de overige karakters niet genoeg uitgediept worden, dus krijg je er niet echt een band mee. Het einde is prachtig.

Vier sterren.

Winslet is één van de beste actrices van dit moment naar mijn mening. Je ziet haar niet meer in commerciële rollen, tenminste; niet dat ik weet: ze kiest bewust voor kleinschalige film na het mega-succes van "Titanic". Ook hier zet ze weer een rol neer... Perfect gewoon. Het enige mankement aan de film is dat de overige karakters niet genoeg uitgediept worden, dus krijg je er niet echt een band mee. Het einde is prachtig.

Vier sterren.