Planes, Trains & Automobiles (1987)

Prima filmpje. Geen klassieker maar wel vermaak voor een avond.

Deze weer eens bekeken, blijft wat betreft het genre komedie een van de aller beste gemaakt in het rijtje van de ultieme komedie films dit is zo juweel.

Waarbij je van de ene lach salvo in de andere beland.

Met een magisch duo.

Het blijft een gemis John Candy zo jong was heengegaan.

Maar wat heeft hij samen met Steve Martin een film geschenk met deze film achtergelaten.

Een meesterwerk op komedie gebied.

Om je blauw te lachen.

Hoewel deze film zich rondom Thanksgiving afspeelt, is het ook wel een film die qua sfeer past bij de periode rondom Kerstmis. Ik vond er helaas niet veel aan. John Candy doet zijn best om een sympathiek personage neer te zetten en slaagt daar best wel in, net zoals het Steve Martin wel lukt om een beduidend minder sympathiek personage neer te zetten. Ik vond het duo echter niet leuk of interessant en dan gaat het ondanks de overzichtelijke speelduur toch al snel vervelen. Het zoete einde had ook zeker niet gehoeven...

“A screwball comedy with a heart”.

Deze 80’s klassieker herzien op bluray en heeft niks aan kracht verloren in de loop der jaren. Hilarische momenten dankzij de sublieme chemie tussen John Candy en Steve Martin.

Candy die helaas al op jonge leeftijd (43) gestorven is aan een hartaanval, vermoedelijk door overgewicht. Zijn vader is eveneens overleden aan een hartstilstand.

In een interview zei John Hughes dat hij geïnspireerd was om het verhaal van de film te schrijven na een daadwerkelijke vlucht die hij maakte van New York naar Chicago. De vlucht werd omgeleid naar Wichita, Kansas, waardoor hij vijf dagen nodig had om thuis te komen.

Direct bij de openingsscène zien we een kleine cameo van Kevin Bacon.

De soundtrack was een combinatie van rock&roll, country en pop, hoorde ook een paar gave covers voorbijkomen.

Ja weer heerlijk genoten van deze film en een traan laten lopen bij dat prachtige ‘frozen eindshot’ van John Candy, wat zo populair was in de 80’s. Love it!

Een uitstekend uitgezette recensie.

Dat mag gezegd worden. !

Dat van John Candy zijn vader wist ik niet.

Interessant film weetje.

John Candy en Steve Martin mogen zich scharen onder de grootste film komieken in het rijtje in de Cinema.

Ja. ! Een van mijn aller grootste favorieten komedie classics uit de eighties ongeëvenaard deze film om de humor, om je gek te lachen.

✌️

Het is weer eindejaars en dus heb ik ook deze Kerstfilm klassieker nog maar eens opgelegd. Zoals altijd weer goed om gelachen en op het einde nog een traantje weggepinkt ook, mooi mooi!

Hier ook weer. Blijft een weergaloze film wat mij betreft. Stijgt ieder jaar nog een beetje in waardering en kruipt echt langzaamaan naar het bovenste deel van mijn top 10. Zelden kom ik een film tegen die zo van de eerste tot en met de laatste minuut consequent goed blijft.

Jammer dat Paul Youngs versie van Every Time You Go Away, ondanks zijn eigen goedkeuring, niet gebruikt mocht worden op het einde... Maar ja, het mag de pret uiteindelijk niet drukken. De hartverwarmende hereniging, de smile van John... Geweldig!

Paul Young had denk ik weinig over te zeggen omdat ook zijn versie een cover was? - hij had die liedje niet zelf geschreven maar wel een nummer 1 hit in de mid jaren 80. In de film is het gespeeld door Blue Room en niet door Paul Young. De originele versie was van Hall & Oates van begin jaren 80 maar nooit als een single uitgebracht.

John Hughes was de eerste director die film soundtracks of compilation albums uitbracht voor zijn films in plaats van een music score, en iets dat Tarantino ongeveere tien jaar later zou gaan doen met zijn films.

Hughes begon hier mee met Sixteen Candles en dan Breakfast Club met o.a. Simple Minds op de soundtrack.

Voor deze film wilde Hughes de versie van Paul Young gebruiken, want hij had hem al gebruikt op Sixteen Candles met een andere cover voor 'Love of the Common People' maar daar ook kreeg hij geen toestemming van de publisher/record company om die song op de soundtrack album te gebruiken.

In de jaren 80 liep het toen heel anders met soundtracks samenstellen want in de film was het ok of goed, maar als soundtrack release op een andere label dan weer niet

TerryA Klopt, Youngs versie was inderdaad ook een cover. Maar ik meen me te herinneren dat Hughes specifiek uit was op zíjn versie. Je verhaal over het gebruik van Love of the Common People in Sixteen Candles zou dat bevestigen. Bedankt voor de info, want dat wist ik nog niet. Ben wel van plan al die 80s high school klassiekers van John Hughes in het nieuwe jaar nog eens te bekijken. Is alweer veel te lang geleden.

Ik snap 'm overigens wel. De versie van Paul Young had wat mij betreft qua sfeer heel goed gepast op het einde van deze film.

Als je zo genoten hebt van deze film.

Kan ik je misschien nog een all time favorite aanraden.

Electric dreams uit 1984 is deze film.

Ook zo film met een heerlijke feel good sfeer en een beetje ontroering en een grandioze cast.

Hoog bij mijn meest favoriete eigties films.

Met te gekke en prachtige film muziek en ook met een gave soundtrack van de wereld beroemde Giorgio Moroder featuring Philip Oakley die ook lead zanger is van The human League.

Zo genieten deze film.

Net als Planes traines and automobiles uitmuntende films.

Misschien heb je iets aan deze film tip.

teigertje Om welke film gaat het? Alvast bedankt voor de tip!

Ik heb de titel bijgevoegd in mijn vorige bericht.

Was ik vergeten hoe is het mogelijk

Ook een jeugdsentiment film, zo vaak gezien ook en het spel en chemie tussen Steve Martin en John Candy is geweldig. Zeker een komedieklassieker van jawelste

In de film zit op het einde de versie van 'Every Time You Go Away' door Blue Room, en ik vind die goed werken vanwege de vrouwelijk stem van Linda Hall.

Blue Room had 3x een song geleverd voor verschillende John Hughes films, maar staat helaas niet op de soundtrack voor deze film - je hoort hem wel tijdens de film natuurlijk, maar geen enkel versie van 'Every Time You Go Away' kwam op de soundtrack album. Dus dat kan alleen betekenen dat Hall & Oates geen toestemming hadden gegeven.

Ik zal onder John Hughes of zijn andere film Sixteen Candles wat extra info plaatsen, want in 2022 was er een John Hughes mix tapes collectie uitgebracht met 74 songs van 11 John Hughes films! - Blue Room komt 2x in voor maar niet hun contributie van deze film

extra info over Blue Room:

Blue Room was a new wave band from England active in the mid-1980's. They appeared on several John Hughes films' soundtracks, including "Ferris Bueller's Day Off" (with the song "I'm Afraid"), "Some Kind of Wonderful" (with the song "Cry Like This") and "Planes, Trains & Automobiles" (with the song "Every Time You Go Away").

Eerst had ik toch mijn twijfels over deze film omdat ik niet zo'n grote Steve Martin fan ben. Ik ben daarentegen wel een enorme John Candy fan. En ja, het is zo'n film die je enorm op de zenuwen begint te werken omdat echt alles verkeerd loopt. En ja, het slot is enorm melig. Maar toch was dit een heerlijke roadmovie.

3.5*

Ik ben ook niet te grootste fan van Martin, maar zijn films kijken wel lekker weg. Niet de meeste grappige film, maar de film heeft wel een lekker sfeertje. Candy altijd +. 3*

Na Uncle Buck de tweede film van John Candy die ik heb gezien in korte tijd. Deze had ik wel al eerder gezien, maar vond hem toen niet zo goed als deze keer. Ook weer allemaal lekker ontspannen en in een roadmovie gaat dat vaak goed samen. Ik twijfel een beetje of ik de rol van Steven Martin goed vond, maar als tegenpool van John Candy werkt het wel. Heb een aantal keer ook echt goed moeten lachen, maar vooral erg veel feel good materiaal.

Deze titel ben ik nooit vergeten nadat in 1987 in 'Veronica Film' ofzo, een stukje werd getoond van deze film. Het spookrijden, met die mensen roepen "you're going the wrong way" en dat toen John Candy zo'n duiveltje werd.

Ik was toen 13 maar heb de film nog nooit gezien. Afgelopen week bekeken met vrouwlief en door mijn herinnering en positieve berichten hierboven had ik er wel zin in. Ik heb me niet kapot gelachen maar er waren zeker grappige stukken en situaties.

Na afloop (en ook al tijdens de film) mopperde mijn vrouw dat het zó ongeloofwaardig, zo irritant 'alles-wat-fout-kan-gaan-gaat-fout en overdreven was, dat ze moeite had 'm uit te kijken.

Ik dacht daar even over na en moest haar wel deels gelijk geven. Ik bedoel, die auto die helemaal uitbrandt en waar ze later weer gewoon in verder rijden, dat is erg overdreven. En de toevalligheden zijn wel érg toevallig. Maar dat hoort denk ik bij dit soort klucht achtige comedy. Zoals ik zei, ik was er wel voor in de stemming maar zij overduidelijk niet.

Ik beloon 'm met 4*, ook vanwege de fijne positieve levenshouding van de douchegordijnringenverkoper (haha, dat alleen al) en de stoicijnse Steve Martin.

Deze film ooit in de zomervakantie (!) in London in de bioscoop gaan zien.
Zag hem toevallig van de week op tv en er bij blijven hangen.

Het is geen heel bijzondere film, maar gewoon geinig en de chemie tussen Martin en Candy, die in het echt ook goede vrienden waren, werkt aanstekelijk.

Candy is natuurlijk een kei er in om irritante, maar ergens tóch ook wel weer sympathieke figuren neer te zetten en Martin, die ik meestal niet heel goed kan hebben, is de zuurpruim wiens reis opgehouden en onbedoeld twee keer zo zwaar wordt gemaakt, door zijn reisgenoot.

Allerlei melige en absurde belevenissen volgen elkaar in rap tempo op, om uiteindelijk je toch met een feel good gevoel achter te laten.

Beste scene: Candy luidkeels lachend in duivelsoutfit regelrecht op twee vrachtwagens afrijdend.

Leuk, amusant en zonder enige pretentie.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Ik weet het , het speelt zich af tijdens Thanksgiving maar de stap naar kerst is niet moeilijk te nemen. Zowel visueel (sneeuw) als inhoudelijk (wees lief voor je naaste) kan je deze film rustig bekijken na de kerstmaaltijd. Het is me goed bevallen. Zelfs al was ik nog duizelig van alle kerstmarkten met chalets die volop oesters en oliebollen presenteerden, waar de glühwein en jenever gretig over de toonbank gingen, waar belletjes rinkelden en een orkestje met een kerstmedley te horen was terwijl in de verte het gejoel van kinderen op de schaatspiste een gezelligheid opwekte. Dan nog is Planes, trains & automobiles een aangename afzakker. Een laatste rondje voor sluitingstijd van het oude jaar. Het scenario laat de wisselwerking tussen Candy en Martin mooi sudderen, zorgt ervoor dat hun weder ontmoetingen logisch blijven en op het einde mocht er zeker een traan weggepinkt worden. En wie weet, een troost voor al die mensen die vastzitten dezer dagen op de luchthavens Schiphol of Zaventem.