Planes, Trains & Automobiles (1987)

Perfecte wisselwerking tussen de hoofdrolspelers zorgt voor een erg leuke film. Het einde is misschien net even iets te sentimenteel, maar toch 3,5*.

leuke film weer van Hughes, die met simpele gegevens altijd prima uit de voeten kan. in Ferris en the BC geeft hij het script nog enige intelligentie en een boodschap mee. hier laat ie dat wijselijk achterwege. slechts in de laatste 5 min. laat ie zich verleiden door er een moraal in te gooien. maar ach, daar lijken dergelijke films niet zonder te kunnen. het is erg kundig gemaakt, met vooral de juiste mensen op de juiste plaats. twee of drie echte leuke momenten, waaronder de bekende 'give me a fucking car' scene. verder erg vermakelijk. Hughes is een vakman in wat hij doet, maar meer ook niet. dikke 3,5 sterren.

Een erg leuke film die geen moment verveelt. Af en toe en dan vooral naar het einde toe wat opgekropt moralisme ertussendoor maar dat is beter dan een kerstkalkoen. Vooral leuk om te zien hoe Steve Martin en John Candy elkaar telkens weer treffen en er binnen no time weer iets fout gaat. De scènes op de hotelkamer waren het leukste! 4*

Opvallend goede film. Ik had vooral een hilarische film verwacht, maar de film heeft meer te bieden. Op het gebied van humor is de film bij vlagen geslaagd, maar de grappen hadden van mij wel wat scherper en verrassender gemogen. Wat deze film toch echt leuk maakt is de perfecte casting van de twee hoofdrollen. Wie kan zich niet identificeren met Martin (hier in waarschijnlijk zijn beste rol) die alle mogelijke tegenslag heeft die bedenkbaar is met voertuigen? En wie wordt er niet stiekem ontroerd door Candy, die ondanks zijn irritante persoonlijkheid gewoon erg veel sympathie opwekt? Het is het acteerwerk van Candy dat de ziel van deze film vormt. Dit komt het best tot zijn recht in de scène waarin Martin in het motel Candy eens flink de waarheid verteld over wat hij van hem vind. Dit is misschien wel de grappigste scène uit de film, maar tevens de ontroerendste, omdat we duidelijk zien dat Candy hier diep gekwetst wordt. Maar het gedrag van Martin hier is ook goed te begrijpen.

Ik wist na een kwartier wel al wat de laatste scène van de film zou zijn, namelijk dat Candy uiteindelijk thanksgiving bij Martin zou doorbrengen. Maar maakte het iets uit? Het is een sentimentele valstrik, maar hij werkt wel degelijk. Ik denk ook niet dat de film beter zou zijn geweest zonder dit einde. De film zou minder moraliserend zijn geweest, maar ook minder sympathiek zijn geweest.

Planes, Trains and Automobiles mag dan geen groot meesterwerk zijn; het is wel een geslaagde film die precies goed doet wat hij wil doen. Geweldig door zijn eenvoud.
Dikke 3,5*

Heerlijke film toch, met Candy als een geniale aangever en Martin als een ongelofelijke zeurpiet. Verder zitten hier gewoon meesterlijke grappen en situaties in.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

Leuke komedie met twee hoofdrolspelers die prima geschikt zijn voor de rol die ze spelen. Sommige grappen zijn erg leuk en de film bevat ook een aantal goede oneliners.

3,5 ster misstaan zeker niet!

Viel me niet mee. John Candy vond ik irriterend stompzinnig en Steve Martin was in het begin een vervelende prick, die op de zenuwen gewerkt wordt. Uiteraard draait ie bij... Nah, een schamele voldoende dan maar. Dat gedeelte bij die autoverhuurtrut met twintig keer 'Fucking' vond ik overigens bizar.

Erg leuke komedie. De film heeft erg leuke momenten en een fijn einde. Er zaten ook twee komische acteurs in die het best goed deden. Krijgt een 4,0.

Behoorlijke komedie en één van de leukere met Steve Martin, die ik over het algemeen niet zo graag aan het werk zie. Hughes stak vooral de draak met de boertige en laagculturele Amerikaan (Flintstones zingen op de bus ). Je ziet niet vaak films die het eigen volkje op zo'n manier in hun blote billen zetten. Film is een aaneenschakeling van geslaagde grappige situaties ( de verbrande auto ) .... en enkele mindere ook ( samen op het vliegtuig .)Je moet ook de wat platte en onsubtiele humor die erbij hoort kunnen waarderen.

Hilarische roadmovie waarin twee tegenpolen genoodzaakt zijn om met elkaar te reizen. Vele grappige situaties en een fijne sfeer. Maar het grootste pluspunt van deze film zijn absoluut de twee hoofdrolspelers (Steve Martin en John Candy) die onvergetelijk zijn hier. Het wat zoetsappige einde is zeker niet verkeerd, maar had het ook leuk gevonden als het einde meer in de lijn lag van de rest van de film. Dik verdiende 3.5 (of misschien toch net een4 )

Bij wijlen grappige tot hilarische komedie met twee uiterst charmante hoofdrolspelers. Candy kan soms iets te nadrukkelijk op de zenuwen werken, maar gelukkig weet Martin dit meestal wel op te vangen. Perfect voorbeeld hiervan is de uitbarsting van Neal in het motel, die de voorafgaande, flauwe irritaties in bed compenseert. Verder blijft het verhaaltje wel min of meer boeien, doch het sentimentele einde was volstrekt onnodig.

Goed.

3,00

Voor mij een klassieker met vooral Candy als de drijvende kracht, vooral de nachtelijke auto scene waarin hij de andere medeweggebruiker als een dronkaard afschildert.. subliem.

Dit blijft toch een extreem charmante film. Ondanks dat de film niet vol grappen zit en Hughes je niet elke minuut probeert te laten lachen escaleert de film op een humoristische manier van kwaad tot erger. Grote complimenten ook aan Martin en Candy, die perfect gecast zijn voor hun typetjes. De chemie tussen de 2 spat ervan af en ik had deze film dan ook niet zonder de 2 willen zien.

3,5*

Grappig en gladjes.

Het feelgood-sausje van Hughes is wederom aanwezig, maar de regisseur zijn vaste kracht Candy maakt een hoop goed. De combinatie met het tegenovergestelde karakter van Martin zorgt voor een aantal grappige scènes, maar hier had ongetwijfeld meer ingezeten. Wanneer Martin de irritante Candy een spiegel voorhoudt worden de lachspieren prettig uitgerekt. Het zoete einde voelt een beetje te gladjes aan.

Goed.

Het duurt effen eer deze film opgang komt maar zodra John Candy zijn intrede maakt wordt het leuk en valt er ook best veel te lachen. Verhaal was best leuk verzonnen en Steve Martin en vooral John Candy speelden leuk. Vooral de scènes in de auto vond ik vaak hilarisch.

Onderhoudende roadtrip komedie waarbij je vooral de geweldige chemie tussen Martin en Candy opmerkt. De stugge Martin en de vriendelijke, onhandige Candy, het werkt perfect. Als je dit ziet dan denk je dat het niet zo lastig is om een grappig duo te vinden, maar veel films bewijzen het tegendeel. De film kent wat opstart probleempjes, maar eenmaal op gang is het bijzonder geestig om te zien hoeveel tegenslag ze krijgen. De film is wel wat voorspelbaar, je weet natuurlijk hoe het gaat eindigen, maar dat geeft helemaal niet. Het zoetsappige einde is eigenlijk best wel een passend einde bij deze bij vlagen hilarische film.

[waking up after sharing the same bed on the motel]

Neal: Del... Why did you kiss my ear?

Del: Why are you holding my hand?

Neal: [frowns] Where's your other hand?

Del: Between two pillows...

Neal: Those aren't pillows!

3,5*

Leuke komedie doordat de twee zo verschillend zijn. De credits gaan daarvoor naar Steve Martin en John Candy die allebei hun personages erg goed neerzetten. De film moet even op gang komen, maar als dat eenmaal gebeurt is het een goede film. Veel grappige momenten en een mooi einde. 3.5*

Ik moet mijn kaarten op tafel leggen, te zeggen dat ik geen groot fan ben van het genre komedie is een understatement maar Planes, Trains..... heeft dan blijkbaar toch de juiste snaar weten te raken bij mij. Want wat een geweldige film! De wisselwerking tussen de vrolijke simpleton John Candy en serieuze, chagrijnige zakenman Steve Martin die niet van elkaar lijken af te kunnen komen is super en er valt veel te lachen.
De hele film is top maar de scene waar John Candy al lucht-pianospelend op het dashboard tussen twee vrachtwagens doorrijdt vind ik classic. Klassefilm, 4*.

Was that seat hot or what? I feel like a Whopper. Turn me over, I'm done on this side. I'm afraid to look at my ass. There'll be griddle marks !

Dit is één van mijn lievelings komedies ooit. Sowieso ben ik van de roadmovies, waar mensen elkaar leren kennen en aan een avontuur beginnen. De film begin eigenlijk direct al met de 'tijdsdruk', waar veel mensen mee te kampen hebben in hun leven, vooral als je een drukke zakenman bent in New York City.

Neal Page wil niks liever dan heerlijk met zijn gezin Thanksgiving vieren, maar komt al gauw in problemen wanneer zijn taxi voor zijn neus weg rijdt en wanneer het vliegverkeer plat wordt gelegd. Al snel leer hij Del Griffith kennen, die zich voordoet als een drukke zakenman die doucheringen verkoopt. Page, een nette zakenman, komt mede door Griffith in situaties terecht waar die niet eens over had kunnen dromen. Prima uitgewerkt! Deze twee heren hebben met elkaar te maken tijdens hun barre tocht, waar ze in vliegtuigen, bussen, auto's, treinen en vrachtwagens te spotten zijn.

Zeer geslaagde komedie die het duidelijk moet hebben van de humor. Althans ik kan er om lachen.

De film kan ik ook waarderen door het simpele verhaal, dat toch goed is uitgewerkt met leuke rollen van Martin en te vroeg overleden Candy. ****

waarom sommige zo laag met hun punten...totaal ongefundeerd..waarbij 99% van de kijkers van de film genoten heeft,,dit heeft niets meer met een gemiddelde mening te maken

0,5 dit drukt de waardering ten onrechte naar beneden..waarom geen gefundeerde menig

hier is al meer over te doen geweest,sluit ik me bij aan

quote margo1....

geplaatst op 27 januari 2013, 12:51 uur, permalink

Het eerste half uur ging nog, maar daarna vond ik het een saaie, slaapverwekkende, niet grappige film

Ik heb hier zeer van genoten,van begin tot eind.ondanks dat dit genre films niet mijn voorkeur heeft..dikke 4.5

Als kind deze film al op videoband gekocht op de rommelmarkt maar dat is al zoveel jaren geleden dat het weer leek als of ik de film voor de eerste keer zag.

Steve Martin & John Candy waren 2 grootheden in hun tijd en dat is ook zeker terug te zien in deze film, ze dragen de film met alle gemak op hun schouders en geven hun personage net dat beetje extra mee.

Leuke situaties en oplopende irritaties tussen deze 2, jammer dat ze niet meer samen hebben gedaan en dat John Candy al op vrij jonge leeftijd was overleden.

Blijft een erg vermakelijk en leuk filmpje die ik zonder twijfel nog vaker ga kijken.

4.0*

Smakelijke roadfilm, en de beste van zowel John Candy als Steve Martin. De chemie tussen

de twee werkt perfect. Marvin die zo gauw mogelijk thuis wil wezen bij zijn gezin, om kerstmis

te vieren. Maar zit werkelijk alles tegen, met op de koop toe opgescheept met een zorgeloze,

erg praatgrage Candy.

Een van de beste komedies ooit en lijkt met elke kijkbeurt beter te worden.Steve Martin en John Candy zijn in topvorm.De cynische Martin tegenover de altijd vrolijke Candy.Talloze komische situaties volgen elkaar op.Echt een topper

Bijna 30 jaar oud en niets van haar glans verloren. De kracht zit in de wisselwerking tussen Candy en Martin. Als regisseur Hoop je dat de acteurs een klik krijgen maar hier gebeurt iets bijna unieks. Hun timing is zo fantastisch dat elke scene zeer sterk en natuurlijk overkomt dat je op het puntje van de stoel zit. Je hoopt dat hun reis nooit eindigt.

Bij vlagen moest ik denken aan Laurel & Hardy. Qua fysiek, wat nogal voor de hand liggend is, dynamiek en chemie. Waar de Dikke en de Dunne voornamelijk bezighielden met slapstick krijg je bij Planes, Trains & Automobiles bijna het gehele scala van humor te zien. Bijtende sarcasme, lichte ironie tot het nodige gooi en smijt werk.

Onbegrip en het ontbreken van empathie loopt als een rode draad bij veel films van John Hughes. Niets mis mee met dat soort thema's en vandaag de dag nog zeer relevant. Waar het bij mij wringt is de moraliserende vinger die je in de strot wordt geduwd. Gelukkig is dat minimaal aanwezig bij deze productie. Ik betreur dat John Candy en Steve Martin niet samen in meerdere films te bewonderen zijn. Een duo om van te watertanden!

Eén van de beste komedies ooit gemaakt. Steve Martin en John Candy zijn een gouden duo, ze spelen twee mannen die ondanks hun tegenstrijdige karakters door omstandigheden gedwongen worden om samen te reizen. Dit brengt heel grappige situaties teweeg en op het einde van het verhaal leren ze allebei veel over zichzelf en de ander.

John Doe schreef:
Helemaal mee eens wat betreft het einde waar ik ook tranen kreeg. Heel mooi uitgevoerd hoe de arrogante (zelfverkozen) intellectueel leert wat compassie te krijgen en met z'n ophopende frustratie met de wereld leert omgaan, terwijl de lompe proletarier zelfkennis en warmte krijgt. Leuke komedie, maar deze op natuurlijke wijze ingegoten dosis diepgang, maakt het voor sommige mensen, zoals ik, tot een mooi klassiekertje. Soms kan een dramatische diepgang beter werken verpakt in een heel licht verhaal dan in een 'intellectueel' arthouse drama-product. Het eerste half uur moest de film op gang komen, maar daarna loopt het als een trein, en als die kapot gaat een auto .

Vermakelijk komedie, maar ik had van een samenwerking tussen John Hughes en Steve Martin ook niet anders verwacht. De film slaat niet door in het grappig zijn en Hughes geeft de personages ook nog wat bagage mee. Het plot is oersimpel en voorspelbaar maar dat had ik op voorhand al verwacht dus dat stoorde niet.

Klassieker. Een film vol met humor, ergernis en ongemak, maar die ook een beetje pijn doet... en met een lekker sentimentele afdronk. Zien!

Heerlijke film, die ook bij een tweede kijkbeurt onlangs perfect werkte voor mij. Eindelijk eens geen komedie met een veelheid van op de man gespeelde makkelijke grappen, maar een herkenbare alledaagse gebeurtenis c.q. ergernis die door middel van schitterend getimede jokes meesterlijk word uitvergroot. Regisseur Hughes overtreft zichzelf want vond zijn films altijd wat onevenwichtig, maar deze is perfect in balans inclusief het onverwachte, bijna ontroerende slotakkoord. Candy is hier aandoenlijker dan ooit, en Martin zal met zijn overdreven spel nooit mijn favoriete acteur worden maar weet zich hier gelukkig goed in te houden. Echte aanrader voor het hele gezin.

“Six bucks and my left nut says we're not going to be landing in Chicago.”

Toch wel een vermakelijke komedie film die in het trant staat van het Amerikaanse traditie ‘Thanksgiving’. Ik wou weer even in de nodige sfeer komen omdat het natuurlijk bijna kerstmis is en het leek me leuk om met deze film te starten (wat ook daadwerkelijk een leuk begin was). Ik heb me af en toe rot gelachen om de twee die een erg flauwe humor hanteren waar je op sommige momenten wel erg van moet houden, ik denk ook dat sommigen hun mond stijf hebben gehouden en dat is natuurlijk meer een smaak kwestie.

Qua cast is de film leuk maar nergens héél bijzonder. Al hoewel ik Steve Martin een zeer geslaagde komedie acteur. Ook John Candy deed het leuk al is deze man helaas op een zeer vroege leeftijd overleden, waaraan is mij onbekend. Voor de rest stelt de cast niet veel voor, het draait overigens het meest om de twee genoemde namen.

De film is best leuk. Een zakenman wil vroeg naar huis om daar met zijn familie ‘Thanksgiving’ te vieren echter is het zwaar noodweer waardoor het vliegtuig daar niet kan landen. Hij komt een verkoper tegen die hem uit de brand probeert te helpen maar de twee zijn duidelijk niet voor elkaar gemaakt en ze erge zich kapot aan de elkaar. Ze komen stukje bij stukje dichter bij Chigaco en maken elke keer weer een ander avontuur mee, het zit ze duidelijk niet mee.

Leuke, sfeervolle en op momenten zeer komische film. Duurt niet te lang en verloopt rustig en soepel door het verhaal heen waardoor het makkelijk wegkijkt zonder concentratieverlies. Een leuke zit dus.

3.5*

Deze film is toch wel een beetje vaste prik geworden tijdens de kerstdagen. Ik zag 'm bewust pas voor het eerst toen ik alle films met John Candy aan het nalopen was (anno 2008 zo te zien). Planes, Trains & Automobiles verdient wel eens een fatsoenlijke mening van mijn kant, want dit is misschien wel de meest hartverwarmende film die ik ken.

Toen ik de film vorige week weer zag was er iets dat ik mij tijdens het kijken realiseerde: het zakt werkelijk nergens in. Of Del en Neal nou noodgedwongen naast elkaar in het vliegtuig zitten, een hotelkamer delen, met de bus reizen of een tumultueus ritje autosnelweg beleven: het zijn allemaal leuke momenten. Het zal wel aan mij liggen, maar het gebeurt me niet meer heel vaak dat ik tijdens een komedie hardop moet lachen. Toch lukt het deze film keer op keer om me aan het lachen te maken. Zoals voor mij al treffend verwoord wordt, maakt Hughes gebruik van verschillende humorsoorten. Slapstick wordt bijgestaan door een erg goed geschreven script, waardoor ook de verbale grappen aanslaan (een goed voorbeeld daarvan is het moment waar Neal de receptioniste van het autoverhuurbedrijf confronteert).

De film biedt, ondanks dat het allemaal bij vlagen behoorlijk over de top is, veel herkenbaars. Buiten het feit dat de lotgevallen tijdens het reizen velen van ons bekend in de oren zullen klinken, is denk ik iedereen wel eens met een Neal Page of Del Griffith in aanraking gekomen. Misschien herken je je zelfs wel, zoals ik, een beetje in beiden. Steve Martin en John Candy zetten hier in ieder geval beiden erg gedenkwaardige rollen neer. Martin speelt een ietwat prikkelbare zakenman en ik kan me herinneren dat ik hem tijdens de eerste kijkbeurt nogal irritant vond. Daar kijk ik tegenwoordig wat anders tegenaan. Kun je het hem immers kwalijk nemen? Zelden zal een reiziger zo veel tegenslagen te verwerken hebben gekregen en als kers op de taart ook nog opgescheept zijn geraakt met een iets te vriendelijke kletskous. Candy's personage ligt wat in het verlengde van dezelfde sympathieke rollen die hij speelt in Home Alone en Uncle Buck, maar het verschil is wel dat bij Del Griffith een verhaal schuilgaat achter de grijns. Die twist op het einde raakt me telkens weer. Het wordt heel subtiel en zonder veel overdreven sentiment gebracht, maar het zorgt wel voor een brok in de keel.

En ook dat vind ik het mooie aan deze film. Er valt veel te lachen, maar daarnaast wordt ook de gevoelige snaar geraakt. De twee uiteenlopende persoonlijkheden komen immers regelmatig lijnrecht tegenover elkaar te staan (waarvan de eerste uitbarsting overigens vrij heftig is), maar het feit dat beiden uiteindelijk leren dat je soms beter wat water bij de wijn kunt doen en meer bereikt met een stukje verdraagzaamheid is wel een mooie ontwikkeling. De relatie tussen beiden wordt geleidelijk opgebouwd, maar met name die laatste scènes in Chicago zijn erg goed. Daar wordt definitief duidelijk dat deze tegenpolen naar elkaar toe gegroeid zijn en dat we mogen spreken van vriendschap. Sowieso bevredigend dat Neal na alle ellende eindelijk bij zijn gezin aankomt en dat Del welkom is voor Thanksgiving. Wat er daarna gebeurt mag je als kijker zelf invullen. Ik kies voor het ultieme happy end: natuurlijk gaan Neal en zijn familie Del verder helpen zijn leven weer op te bouwen.

Planes, Trains & Automobiles is een film met oneindig veel herkijkwaarde. Het is een turbulente reis, maar je wilt hem toch keer op keer beleven. John Hughes pakt flink uit met deze klassieker: het verhaal is goed uitgewerkt en loopt als een trein, de sfeer is fijn en de randfiguren waar de twee hoofdpersonen mee in aanraking komen zijn vaak goed voor een lach. Maar de bloemen gaan toch echt naar Martin en Candy. Ze spelen hun rollen gewoon zo natuurlijk dat ik echt niet meer het gevoel heb naar twee acteurs te kijken (die ik nota bene ook in veel andere films aan het werk gezien). Een absoluut hoogtepunt in de carrières van beide heren. De film is rechttoe rechtaan, maar heeft ook niet meer nodig. Juist door de eenvoud kan dit ook nog gemakkelijk mee anno 2019.

Ik verhoog mijn cijfer met de laatste halve ster die ik er nog aan kwijt kan. De volle score heeft deze ultieme roadmovie inmiddels echt wel verdiend.

5*