Planes, Trains & Automobiles (1987)

Dit was zo'n titel die ik wel eens voorbij zag komen, maar waar het nooit van gekomen was om 'm ook echt daadwerkelijk te kijken. En zowaar, het blijkt een behoorlijk amusante comedy te zijn. Neal, gespeeld door Steve Martin, is onderweg naar huis voor Thanksgiving, maar de reis gaat niet bepaald van een leien dakje - en steeds weer komt hij Del tegen, de onhandige, knullige maar goedbedoelende sul die 'm voor de voeten loopt. John Candy en Steve Martin doen het allebei erg leuk, waarbij de groeiende irritatie van Steve Martin erg herkenbaar is en de knulligheid van John Candy levensecht overkomt. Een loebas waar geen kwaad in zit, maar wel een hele irritante loebas. Het gaat hoe verder de film komt wat meer op de feel-good toer en dat beviel toch minder, maar door de bank genomen erg goed vermaakt met Planes, Trains and Automobiles.

Toevallig in volle Thanksgiving periode gezien, qua timing zat dat dus wel goed.

Geen hilarische komedie maar wel goed genietbaar.

Een duo - dat heel goed op elkaar is afgestemd - dat in allerlei situaties terecht komt: onschuldig en simpel vermaak, maar daar hou ik het meest van. Het hartverwarmend einde maakt het ook nog eens een feel good story.

Wat zonde toch dat John Candy zo jong overleden is, een groot talent.

3 sterren

Neal is vanwege zaken ver van huis en doet er alles aan om Thanksgiving bij zijn gezin door te brengen. Geheel tegen zijn zin blijft hij aan de irritante en tragische figuur Del hangen, die ook op weg is naar huis. De weg naar huis blijkt echter veel moeizamer te zijn en langer te duren dan verwacht.

Tja. Dat klinkt inhoudelijk naar een weeïge kerstfilm vol feelgood. Hoewel de film op momenten absoluut een goed gevoel weet op te roepen, is de film allesbehalve zoet en dient het gevoelige gegeven van Thanksgiving gelukkig alleen om de film te voorzien van een atmosferische achtergrond. Planes, Trains and Automobiles is een hilarische roadmovie met fantastische humor. Een film die tragikomische situaties voedt met een enorm inbreng aan subtiele accenten ingegeven door twee fantastische hoofdrolspelers (SteveMartin) en John Candy) die de film ongelooflijk grappig maken.

Een wezenlijk bestanddeel van deze fantastische komedie is de bovengemiddeld gedetailleerde uitwerking van de personages. Het duo Steve Martin en John Candy is meer dan het typische karakteristieke duo van de cynicus en de domkop. Het duo is evenwichtiger vorm gegeven. De hiërarchie staat niet vast. Del is dan wel het impulsieve, ergerniswekkende en zwaarlijvige lid van het reizende duo, maar hij heeft zeker zijn sterke eigenschappen. Hij is meer dan het blok aan het been. Hij is gewiekster dan hij eruitziet en veel beter dan zijn metgezel in staat om aansluiting te vinden bij zijn medemens omdat hij in tegenstelling tot Neal de medemens niet veracht.

In 1987 kreeg de film een R-rating vanwege een scène waarin het woord “Fuck” 18x werd gebruikt. Een bijzondere scène omdat in de rest van de film het spraakgebruik behoorlijk fatsoenlijk is en van expliciet materiaal geen enkele sprake is. Regisseur John Hughes, Steve Martin en John Candy waren het er echter over eens. De scène hoort in de film. Dan maar een R-rating en minder mogelijkheden om de film aan een breed publiek te tonen. En zo geschiedde.

De bewuste scène is trouwens een bijzonder goede scène. Steve Martin krijgt de vrijheid om lekker te keer te gaan en een woedende en arrogante lul te spelen die een medemens in een brute tirade grondig afbreekt. Hij heeft meer van dergelijke tirades, maar voornoemde is de meest schofferende. De tirades zijn illustratief voor het personage dat hij vertolkt. Een personage dat woedend en zuchtend worstelt met de onvoorziene loop der dingen.

De interacties tussen Candy en Martin zijn een sterk punt. De investering in de karakters betaalt zich uit. De kijker ziet echte personen. Dat feit maakt de situaties die hun overkomen sprekend en invoelend. De tragiek en de komedie komen daardoor hard binnen. Planes, Trains and Automobiles is topcomedy.

Deze weer eens bekeken, blijft wat betreft het genre komedie een van de aller beste gemaakt in het rijtje van de ultieme komedie films dit is zo juweel.

Waarbij je van de ene lach salvo in de andere beland.

Met een magisch duo.

Het blijft een gemis John Candy zo jong was heengegaan.

Maar wat heeft hij samen met Steve Martin een film geschenk met deze film achtergelaten.

Een meesterwerk op komedie gebied.

Om je blauw te lachen.

Hoewel deze film zich rondom Thanksgiving afspeelt, is het ook wel een film die qua sfeer past bij de periode rondom Kerstmis. Ik vond er helaas niet veel aan. John Candy doet zijn best om een sympathiek personage neer te zetten en slaagt daar best wel in, net zoals het Steve Martin wel lukt om een beduidend minder sympathiek personage neer te zetten. Ik vond het duo echter niet leuk of interessant en dan gaat het ondanks de overzichtelijke speelduur toch al snel vervelen. Het zoete einde had ook zeker niet gehoeven...

“A screwball comedy with a heart”.

Deze 80’s klassieker herzien op bluray en heeft niks aan kracht verloren in de loop der jaren. Hilarische momenten dankzij de sublieme chemie tussen John Candy en Steve Martin.

Candy die helaas al op jonge leeftijd (43) gestorven is aan een hartaanval, vermoedelijk door overgewicht. Zijn vader is eveneens overleden aan een hartstilstand.

In een interview zei John Hughes dat hij geïnspireerd was om het verhaal van de film te schrijven na een daadwerkelijke vlucht die hij maakte van New York naar Chicago. De vlucht werd omgeleid naar Wichita, Kansas, waardoor hij vijf dagen nodig had om thuis te komen.

Direct bij de openingsscène zien we een kleine cameo van Kevin Bacon.

De soundtrack was een combinatie van rock&roll, country en pop, hoorde ook een paar gave covers voorbijkomen.

Ja weer heerlijk genoten van deze film en een traan laten lopen bij dat prachtige ‘frozen eindshot’ van John Candy, wat zo populair was in de 80’s. Love it!

Ik ben ook niet te grootste fan van Martin, maar zijn films kijken wel lekker weg. Niet de meeste grappige film, maar de film heeft wel een lekker sfeertje. Candy altijd +. 3*

Deze film ooit in de zomervakantie (!) in London in de bioscoop gaan zien.
Zag hem toevallig van de week op tv en er bij blijven hangen.

Het is geen heel bijzondere film, maar gewoon geinig en de chemie tussen Martin en Candy, die in het echt ook goede vrienden waren, werkt aanstekelijk.

Candy is natuurlijk een kei er in om irritante, maar ergens tóch ook wel weer sympathieke figuren neer te zetten en Martin, die ik meestal niet heel goed kan hebben, is de zuurpruim wiens reis opgehouden en onbedoeld twee keer zo zwaar wordt gemaakt, door zijn reisgenoot.

Allerlei melige en absurde belevenissen volgen elkaar in rap tempo op, om uiteindelijk je toch met een feel good gevoel achter te laten.

Beste scene: Candy luidkeels lachend in duivelsoutfit regelrecht op twee vrachtwagens afrijdend.

Leuk, amusant en zonder enige pretentie.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Maandag verder met comedy en als afsluiter deze Planes Trains and automobiels die ik niet zozeer deed omdat de film me afspraak alswel omdat het een ontzettend bekende naam is en opzich ook nog aardige cijfers kan weerleggen.

Thanksgiving dus met oorlog op de straten tussen mensen die naar huis wil en elkaar bijna naar het leven staan om taxi's en zitplekken in welke vorm van vervoer dan ook. En natuurlijk is het slechts mogelijk scenario dat er vluchten uitvallen en het weer verslechterd. Slachtoffer is onder andere Neal, die alleen al om op het vliegveld te komen de nodige obstakels moet overwinnen, waarbij hij reeds Del Griffith tegen gekomen is en later tegen wil en dank mee opgescheept raakt. En laten we het zo zeggen dat het een onwaarschijnlijk partnerschap betreft en de problemen daarna legio. En ik moet zeggen dat het eerste gedeelte me weinig doet met rare karakters en ongemakelijke humor in overvloed, dat het erg bijzonder en vergezocht is om in Wichita te belanden, en ja ik vind Steve Martin toch wel vaak erg vervelend en vooral niet grappig.

Maar halverwege de film, wanneer vooral het motel achter de rug is wat toch allemaal wel erg ongemakkelijk was, zit het geheel toch langzaam in de lift met momenten zoals bevroren achterin de pickup, de pech met de trein en de rondrit met de uitgebrande auto. De film slaat langzaam om naar een bepaald punt van charme maar lijkt ook de essentie van de film aangeboord te zijn. Want vervolgens lijkt de film toch aardig wat inhoudt te hebben met thema's als geduld hebben en tolerantie naar andere mensen, zou je kunnen zeggen dat het gedrag van Neal puur egoïstisch is waar Del juist staat voor barmhartigheid en behulpzaamheid ook al is dat vaak verpakt in de nodige luidruchtigheid, chaos en pech. Desalniettemin bedoeld de man het goed en helpt hij Neal meerdere malen. Zoals het gezegd luidt dat het kwaad vele gezichten heeft zal dat andersom ook zo zijn, dat het goede in verschillende vormen komt. De kers op de taart is natuurlijk 'de goede daad' van Neal waar de twee elkaar toch helemaal vinden. Een spiegel voor iedereen denk ik waar iedereen wel een beetje van Neal in zich heeft.

Dat ik niet zo goed reageer op Steve Martin ben ik halverwege de film vergeten en mede omdat de film toch meer herbergt dan slechts humor blijkt Planes, Trains and automobiels een meer dan acceptabele film.