Meningen

En weer struikel ik over die lastige poëtische volzinnen van V. Niet alleen is er erg veel opsmuk qua woorden tevens wordt er tijdens de eerste confrontatie met de Fingermen ook nog rustig door gemonteerd met shots en gebeurtenissen, en het is gewoon teveel. Waar moet je eerst naar kijken? De tweede keer dat hij op de tekst is weer dat gevoel van bla bla bla, wat zegt die gast nu allemaal? Het zal bij het personage horen, ondanks zijn acties moet hij kennelijk doorgaan voor een geletterd, geleerd en tevens romanticus. Toch blijft V voor mij een lastig personage die mij niet echt wil boeien.

De film blijft, zoals ik de vorige keer ook al concludeerde, van een bepaalde kwaliteit. Het personage Evie is interessant, Portman altijd leuk naar te kijken, het verhaal en de opstand heeft interessante elementen en het aparte tijdsbeeld of misschien beter gezegd styling is ook fraai. Jammer genoeg was ik gisteravond helemaal op mijn scherpst aangezien ik een paar keer bijna in slaap viel. Daarom weer niet de indruk die ik wel hoopte te krijgen met deze herziening desondanks wel een half punt erbij en misschien met de tijd nog eens voor de derde keer proberen.

En weer zo'n naam die door een filmprogramma is blijven hangen, destijds werd de speedboot scene uitgezonden die voor die tijd best leuk was. En zoals met zoveel van die titels is daar dan toch de interesse om de film eens te kijken.

En ach...V.I. begint best aardig met de pittige Turner in een iets meer feministische karakter/rol dan in bv het karakter just-Joan in het tweetal films met Michael Douglas. Daarnaast heeft het geheel een bepaalde vlotheid, maar daar is dan ook al veel mee gezegd. Want het werkt niet echt tussen het brutale kind en de gevatte Warshawski, ik moet wel zeggen dat de chemie richting het einde wel iets beter wordt, maar de meeste grappen lukken eigenlijk gewoon niet. Qua actie en spanning komt het geheel ook niet bepaald van de grond.

Aardig is nog hoe het tweetal Vicky en Kat wel iets meer chemie tonen, en vooral de wijze waarop Stacey wordt weggejaagd heeft de nodige humor dan is er natuurlijk nog Turner in een goede tijd...maar verder...de muziek is vaak niet om aan te horen, het plot met motief kon allemaal niet doorzichtiger, het acteren is allemaal niet super en het voelt vooral allemaal ook erg braaf aan. De conclusie kan dan ook niet anders zijn dan dat ik V.I. Warshawski dan eindelijk gezien heb maar dat ook net zo goed had kunnen laten.

Do you hear what I say?

Valdez is coming!

En alweer een bak jeugdsentiment aan het werk met deze film. Zien deed ik de film ooit als kind, waarna het er nooit weer van kwam, maar het kleurde wel definitief het beeld van het westerngerne in zoals ik daar nu nog altijd naar kijk en vormde samen met The Magnificent Seven de tweede beste en leukste films binnen het genre. Uiteraard zijn daar de afgelopen jaren nog wel een paar titels bij gekomen van westerns die ook erg goed zijn, toch staan Valdez is Coming en The Magnificent Seven door het sentiment op eenzame hoogte. Maar het was inmiddels wel 30 jaar geleden dat ik deze film zag en klopt het beeld nog wel of zou Valdez net zo teleurstellen als Wanted Dead or Alive vorige werk...?

Opvallend is toch wel dat Valdez is Coming ontzettend verschilt met het stoere en overgeromantiseerde beeld dat we in The Magnificent Seven zien. Van meet af aan is het beeld grimmig, weinig tot de verbeelding sprekend net als het karakter Bob Valdez en zijn het niet de simpele herkenbare bandieten tegen de good guys zoals in TM7 maar een schimmig beeld waar geld regeerd, er onschuldige doden vallen en het toch wel opvalt dat de chef verre van een held is en weinig autoriteit lijkt te hebben door zijn afkomst en naam. En dat is toch best wel een interessante verhaallijn, eens een keer geen Sheriff waar men respect voor heeft en die meteen korte metten maakt. Het moge duidelijk zijn dat de sheriff niet veel te vertellen heeft, bespot wordt en dat er een ware strijd nodig is om te prevaleren, en die strijd krijgen we dan ook.

Nu zijn de westerns met Clint Eastwood ook niet altijd van het traditionele slag maar ik denk dat we wel kunnen zeggen dat met deze Valdez is Coming een eerste stap gezet wordt in wat we tegenwoordig het demystificeren van het wilde westen noemen. En dat doet deze film op zijn geheel eigen wijze, met een sterke leading man, dienst karakter opbouw van onderdanige man tot een kracht waar rekening mee gehouden moet worden, een onderscheidend open einde en een aantal fijne momenten van geweld. Burt Lancaster blaast iedereen van het scherm, maar Richard Jordan mag ook nog wel even benoemd worden. Daarnaast is het toch de weinig verhullende en weinig geromantiseerde stijl die opvalt vanwege het weinige aan opsmuk, een stijl die rauw, direct en hard genoemd kan worden en dat is toch wel wat de film eigenlijk best wel goed maakt.

Het mag dadelijk zijn dat Valdez is Coming deze tweede keer goed bevallen is en geen moment teleurgesteld heeft, dat in tegenstelling tot Rutger Hauer met zijn Wanted Dead or Alive vorige week. Waar het geromantiseerde beeld van cowboys en sheriff's in deze film behoorlijk onderuit wordt gehaald blijft de mythe uit mijn jeugdsentiment nog sterke overeind.

Bijzondere film. De duistere sfeer, de beelden, landschappen, het is om te smullen. Net als de muziek. Een getuned meesterwerkje in die zin. En One-eye is geweldig, fantastisch stoïcijns karakter van Mikkelsen die zowel afstoot als aantrekt. Het verhaal, mits ingelezen in de geschiedenis rond Odin en andere weetjes rond Vikingen Valhalla was het dodenrijk van de Vikingen waar je heen ging na het sterven in de strijd, stierf je overigens in bed van ouderdom zou je er nooit bij horen. Valhalla was van Odin en aangezien goden in de Noorse mythologie sterfelijk waren en Odin daar zelf ook achter kwam hebben we daar weer een overeenkomst. Odin overigens 'God van de oorlog'.Dan is er nog het feit dat Odin een oog mist, die had hij opgeofferd was daardoor alles ziend en alleswetend geworden. Daar is de link met One-eye zijn visioenen. Amerika werd het eerste bereikt door Vikingen, dat die slaags raakten met Indianen was meer dan aannemelijk. is vooral met alle eerder genoemde kennis best interessant. Toch wordt er door de minimale dialoog en alleen de focus op het visuele net te weinig gehaald uit wat je ziet of waar je mee wilt spelen wat de kijker tot zich krijgt.


Wat rest, een film die ik absoluut nog eens wil zien en wellicht dan heel anders beoordeel, maar in eerste instantie een visuele en qua sfeer verbluffende film maar net te ontoegankelijk betreffende het onderwerp.

Geheel eens met de bovenstaande reactie. Behoorlijk onderschatte film die bijzonder goed bij de feiten blijft. Van het afblazen van eerder pogingen wegens de afwezigheid van Himmler, tot Tresckow die zelfmoord pleegt, tot de rol die bijvoorbeeld Fromm speelde.

De film geeft vanaf het begin een aardig beeld van Stauffenberg die al jaren een tegenhanger was en met eigen ogen de genocide in Rusland zag en tevens verspilling van manschappen aan het Oostfront. Cruise speelt redelijk op de automatische piloot en weet de lichaamstaal en bepaalde manieren, van Stauffenberg, aardig te benaderen, maar als er dan toch een tekortkoming aan de film is betreft het toch wel de diepte aan karakters. Het blijft uiteindelijk allemaal redelijk vlak, en de film moet het vooral hebben van zijn spanning en opbouw richting de aanslag en de couppoging die toch wel erg goed gebracht wordt.

Singer brengt bepaalde dingen erg mooi in beeld zoals de bijna fatale aanval van de jachtbommenwerper op Stauffenberg in Tunesie. Daarnaast valt de vaart en spanning goed op. Singer weet de film met een constant opbouwende spanningsopbouw prima te brengen en de 'moderne' soundtrack doet het prima. Verder ziet alles er behoorlijk goed en gedetailleerd uit. De acteurs zijn allen bijzonder goed bij hun rol gezocht zoals Nighy, Branagh en Wilkinson. Bamber als Hitler is ook best aardig.

Eindoordeel is dat Valkyrie niet een film is die erg de diepte in gaat qua karakters en inhoud, maar toch meer dan prima de feiten volgt en vooral opvalt als een fijne opgebouwde en vooral spannende blikveld, hoofdzakkelijk vanuit het oogpunt, van Graaf Claus Schenk von Stauffenberg, en daarom vooral een spannende en vermakelijke film is. Leuk om zo nu en dan even op te zetten.

Let me ask you a question, when you were stabbing that vampire in there, did you get a little wood...?

Voor een John Carpenter loopt deze jongen altijd wel warm ook al zijn het niet altijd topfilms wat de beste man aflevert, toch is het op zijn minst wel vermakelijk en daarom ging ik er zaterdag op de na-avond, na de F1 kwalificatie, nog even goed voor zitten.

En de film opent heerlijk met de door Carpenter zelf geschreven muziek. Held in het verhaal Jack Crow met de onwaarschijnlijke cast voor James Woods, maar what the hell, hij doet het aardig. De opbouw bij het nest is om te likkebaarden tot de daadwerkelijke actie in het huis waar de mannen zich toch wel een beetje laten verrassen en zo nu en dan een beetje knullig overkomen. Het is tijdens de strijd met de tweede vampier, die tegen de muur gehouden wordt, dat ik me realiseer dat dit niet bepaald eng gaat worden maar eerder komisch en zo vervolgt de film zich in een Robèrt Rodriguez/Quentin Tarantino achtige sfeer die bijvoorbeeld erg aan From Dusk Till Dawn doet denken.

Gekluns is er nog steeds, door karakter Montoya bijvoorbeeld ook al heeft hij niet een hele vervelende taak met het passen op Katrina, maar stuntel en co zetten ook hun beste beentje voor wanneer Valek de hotelkamer binnen valt en het team uitmoord. Zoals gezegd serieus is het niet te nemen, verwondert u slechts lijkt het adagio binnen een film waar volop geschmierd kan worden en het nodige aan geweld, actie, bloed en Gore is en op dat vlak behoorlijk slaagt. Woods doet het uiteindelijk prima als de harde huurling, we hebben eens een andere Baldwin in beeld en Sheryl Lee is altijd leuk, wat een stouterd trouwens die Valek om haar in de binnenkant van haar dijbeen te bijten, zou ik ook doen in zo'n geval.

Vampires blijkt verre van Carpenter's beste werk maar ik heb wel degelijk een zwak voor de sfeer en stijl die de man probeert neer te zetten. Daarom wat mij betreft 3 sterren. Maar misschien zit er bij een herkijk meer in.

Film die qua titel toch erg bekend is en in mijn beleving tot het bekendere Nederlandse werk hoort. Gezien had ik de film nog nooit, op wat losse fragmenten met een kleine fantasie in mijn jeugd betreffende Soutendijk, verassen deed de film verder niet en viel jammer genoeg best wel tegen.

Merkwaardig gaat de film van start met overacting, kinderlijke muziek en dialogen die niet in de Fabeltjeskrant zouden misstaan. De muziek wordt beter naar verloop, met de dialogen wil het niet echt vlotten. De film wordt wel iets interessanter rond de sterke en zware lading van het geloof. Hel en verdoemenis voor zondaars, de pastoor wint er geen doekjes om en de gouvernante is ook niet mals met haar sneue opmerkingen. Je zou jezelf inderdaad iets aandoen met zoveel naargeestig praat. Helaas is het toch de realistische toon van die tijd.

Het leven van Hetty vervalt na een redelijke periode in een soort sleur waarna de ene tegenvallende beslissing na de andere volgt met een neerwaartse spiraal tot gevolg. Lastig is toch de worsteling met het keurslijf en de ingeprente denkbeelden van het geloof en de angst te durven doen wat ze graag wil. De zwangerschapsdepressie en het ontbreken van een moreel kompas werken niet in haar voordeel gedurende dit tragische verhaal waar het toch ontbreekt aan extra diepgang.

Van De Koele Meren Des Doods valt dan ook best wel tegen en scoort hooguit met het tragische beeld dat iemand zo verpest is door zijn opvoeding dat deze zelf eigenlijk niet meer een keuze kan maken tussen goed en kwaad, of in dit geval geen enkele keuze zoals ze zelf zegt bij gebrek aan consequenties. Maar verder wil het allemaal weinig boeien en is het de vraag wat de schrijver in gedachten had en of het boek veel beter is. Soutendijk is het benoemen nog wel waard als fraaie dame die goed acteert en zijn bekende gezichten als De Lint en Faber leuk. Maar behalve dat is deze film waarschijnlijk snel vergeten met de tijd.

Gisteravond op de valreep nog even bezig met deze film die ik vooral meegenomen had omdat het tot de Rob Houwer collectie behoorde en daarmee iets dat mij al regelmatig teleurstelde, maar ja, je weet het natuurlijk nooit en kennen deed ik de film niet.

Men nemen een Amsterdams grachtenpand met op iedere verdieping bewoners die verschillen van elkaar, een ander milieu vertegenwoordigen, of in een andere levensfase zitten. De gang met trap zou symbool staan voor de ontmoetingen in het leven en hoe men langs elkaar leeft. Klinkt filosofisch en symbolisch zou je zo zeggen met een titel als Count your blessings, en daarmee een gelaagde, ingewikkelde en diepzinnige film. Niet te vergeten een goede cast met Romeyn, Tuinman en een goede Sternheim, en dan heb je heel wat, toch...? Nou nee, verre van zelfs.

Want Van Geluk Gesproken toont zich bij de opening meteen al als typische Nederlandse film met een pijnlijk soort absurdisme waar de oudjes onder de omgevallen kerstboom liggen, en de karakters in het vervolg van de film bij tijden waren wel erg raar, plat en oppervlakkig worden weggezet. Het zal weliswaar allemaal uit het leven gegrepen zijn, want helaas is het leven nu eenmaal zo, toch vraag ik me regelmatig af gedurende de film waar dit nu eigenlijk allemaal over gaat en heen leidt. Mijn interesse en het vermogen om de film verder te doorgronden is ver voor de helft al tot het nulpunt gedaald waarop ik slechts snak naar het einde. En gelukkig duurt de film niet heel lang. Een rode draad of logica heb ik hier niet in kunnen ontdekken en ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit een ontzettende flutfilm is.

Are you always this populair?

Pretty much'.

Vijftien jaar terug in mijn ogen al niet echt een hoogvlieger en eigenlijk gewoon tegenvallend. Zou een herkijk na al die jaren beter vallen? Nee, anno 2021 is Van Helsing er niet beter opgeworden en is het lage gemiddelde wel terecht.

Rommelig gaat de film van start met zowel Dracula en Frankenstein, iets dat niet verbeterd met de verschijning van weerwolven en zelf Mr. Hyde. De film is in die zin volgepropt met iedere literaire monster dat maar te bedenken is en overdaad schaadt blijkt. Net als het gevecht in de Notre Dame, de film lijkt te graag indruk te willen maken en wil graag spectaculaire overkomen. Iets dat zelden echt lukt omdat het gewoon te veel en te overdreven is.

Waar Van Helsing wel in slaagt zijn slechts enkele dingen. Beckinsale is altijd een uitzondering natuurlijk, net als de drie bruiden dan Dracula met nadruk op Elena Anaya die zinnenprikkelend is. Dracula zelf wordt aardig neergezet door Roxburgh en verder zijn er aardige momenten van actie en ogen bepaalde scènes fraai qua vormgeving en stijl. Maar dat is het dan wel zo'n beetje. De soundtrack is bij tijd en wijlen een draak, Carl is zonder enige twijfel een Q rip of, de gadgets wel eens wat flauw, slaagt de spaarzame humor ook niet echt en duurt de film eigenlijk te lang.

Nee, Van Helsing was het niet en is het nog steeds niet.

Een drama film die me de eerste keer dat ik hem zag totaal niet bekoren kon. Wazig film vond ik het maar destijds en wat was ik in dat genre gewend...? Niets. Inmiddels gek op dat soort films als Mullholland Drive, Lost Highway, The Jacket, Donnie Darko, The Machinist en 12 monkeys, krijgt Vanilla Sky ook gretig aftrek. Doch benadert hij het niveau niet van een paar boven genoemde titels ook al weet de film op bepaalde momenten een gevoelige snaar te raken.

Hoewel de film al begint met een moment dat je denkt 'warning warning' wat gebeurt er allemaal en wat is echt, en aangezien je ook meteen Cruise al in gesprek ziet met de psych getooid met masker weet je meteen dat er iets vreselijk misgegaan is. Vervolgens vertelt Cruise door middel van flashbacks hoe zijn leven er uitzag en meteen zijn we bij het mindere punt van de film. Het beeld van de redelijk onsympathieke David komt aanwaaien. Weliswaar moet je daar wat door heen prikken en kan hij er ook vrij weinig aandoen dat zijn ouders zo rijk waren en is zijn hele gedrag eerder een licht soort rebellie richting wat verwacht wordt. Doch wint het personage niet aan sympathie. Het komt hem allemaal maar aanwaaien met zijn gelukzalige glimlach, ijdel als de hel, veel te veel geld en het leven lijkt één groot feest. Ik weet niet hoe dat met anderen zit maar ik haat dergelijke figuren die altijd de wind meehebben, nog nooit tegenslag gehad hebben en van uit hun gemakkelijk positie zeggen: als je iets wil dan pak je of regel je dat toch? Dat hij dan uiteindelijk niet voor de oppervlakkig, wannebe popstar, door ja-knikkers gevolgde, slechte zangeres Julie kiest maar voor de schattige, kinderlijke, licht armoedige levende Sofia spreekt dan wel weer voor David. Een aandoenlijke romance begint, die in eerste instantie bruut verstoort wordt door het moment dat David bij Julie in de auto stapt.

Het kunstige aan de film is nu toch ook weer dat ik me afvraag, klop dat wel? En dan toch weer even nadenk wat er allemaal volgde en waar dingen door elkaar beginnen te lopen. Een spannende mysterie wordt het vervolgens niet, hooguit de scene waarop David plots Julie in bed ziet zitten en nogal raar zit te lachen is hooguit creepy. De film lijkt dan ook te verzanden in een redelijk boeiend raadsel waar je nieuwsgierig over bent hoe het afloopt, maar niet meer dan dat. Waar alles in eerste instantie op zijn pootjes terecht gekomen lijkt te zijn met de hernieuwde relatie met Sofia en een gelukte gezicht reconstructie, wat allemaal wel over komt als erg onwaarschijnlijk, komt David er met zijn psych achter dat alles één grote projectie lijkt te zijn. Zelfs dat hij in de bak zit en met de psych praat lijkt een voortvloeisel uit eigen schuldgevoel en die de state of mind waar hij in verkeerd beïnvloed, een fenomeen waar de film wel weer erg mee wint. Wanneer de bittere waarheid ten gehore komt met rouwende David en zijn laatste wazige momenten dat hij zelfmoord pleegt is dat toch wel een smack in the face en moet ik wel even een traantje wegslikken. Kennen we dat allemaal niet, dat verdriet, dat verlangen naar iemand? De deprimerende gedachte er een einde aan te willen maken...? Dat laatste gegeven, samen met het toch wel goed bedachte plot dat hij over alles had kunnen dromen maar zich toch kennelijk bezwaard voelt over de afloop met Julie, tilt de film toch weer over dat niveau van redelijk heen. Vergeten zijn de onsympathieke flierefluiter en de andere helft van de film dat het redelijk boeiend is.

Bijzonder ervaring, redelijke mindfuck met een behoorlijke verdrietige realiteit waardoor de film weer stijgt in kwaliteit, meer dan lekkere soundtrack met Radiohead, Peter Gabriel, REM, The Monkeys en Robert Palmer.

Film die ik op aanraden van mensen, en vanwege het onderwerp oorlog, maar eens aangezwengeld heb. Maar een succes is het voor mij niet, ondanks de toch meer dan behoorlijk kloppende feiten, een gegeven waar ik vaak zwaar aan til.

Het moet gezegd worden dat er weinig historisch incorrect is aan de film. Fry smokkelde met zijn team héél veel mensen naar Spanje en neutraal Portugal. Over de aanloop valt een haar te splijten omdat dit wel erg vlot gaat. In werkelijkheid zat er ettelijke jaren tussen Fry's eerste ervaringen in Berlijn met de Jodenhaat, schreef hij verschillende stukken in The Times en boeken over dit onderwerp, voordat hij met steun van vrouwe Roosevelt het fiat kreeg een reddingsactie op te zetten vanuit Marseille. Uitermate bijzonder aan het verhaal is onder andere te noemen dat hij in de gaten gehouden werd door de regering, de Joden de deur plat liepen, maar kennelijk toch niemand de operatie verlinkt heeft. Fry mag dan ook met recht een held genoemd worden.

Het probleem voor mij met Varian's War is jammer genoeg toch dat de hele film voor het gevoel een droge opsomming lijkt van mensen die de revue passeren, feiten en de uiteindelijk eerste tocht. Iets dat zich bijna twee uren voortsleept zonder enkele vorm van spanning. Niet dat er spanning gecreëerd moet worden als die er niet was, maar het lijkt me toch dat er wellicht iets nadruk gelegen had kunnen liggen op geheimhouding en gevaar van ontdekking. Daarbij helpt de licht stijve Fry niet mee, noch de verder niet zo aansprekende karakters rond hem.

Dit allen maakt Varian's War een geschiedkundig maar zoutloos gebeuren die ik kan afstrepen en niet heel snel weer zal draaien. Jammer toch, want hier had wel iets meer van gemaakt kunnen worden.

Op de gok mee genomen bij de kringloop deze cult klassieker die niet altijd even goed gewaardeerd wordt zo blijkt, en er is veel verwarring over de echte titel van de film. Goliath en de Draak lees ik onderandere, op MovieMeter staat hij bekend als La Vendetta di Ercole, maar in mijn geval is het The revenge of Hercules.

Veel verwachte ik er eindelijk niet van om toch van meet af aan verrast te worden door het sfeertje en de muziek die met zijn elektronische en mysterieuze klanken de gebruikelijke en gezapige bombastische klassieke deuntjes in dit geval ver vooruit uit te zijn. Het eerste gevecht met het driekoppige monster laat er geen twijfel over bestaan dat dit cult van de hoogste graad is, maar wel cult met een bepaalde charme. Zo ook het daarop volgende gevecht met de demon die duidelijk zichtbaar aan twee draden aan komt zweven.

Het verhaal en de reden waarom Hercules is waar hij is word opzich niet heel duidelijk, vieze spelletjes en de gebruikelijke achterbakse streken schepen op een gegeven moment wel duidelijk en het lijkt maar om één ding te draaien en dat is dat men van Hercules af wil. Temidden van dit verhaal best op zich niet super is valt het acteerwerk, door sommigen als slecht bestempeld, best wel mee. De muziek is best wel modern en het sfeertje bij tijd en wijlen sterk. De artdesign van de onderwereld mag er zeer zeker ook zijn en zo lijkt The revenge of Hercules vooral gemaakt binnen de mogelijkheden van toen en dan vergeet ik bepaald camerawerk nog bijna te benoemen.

En zo valt The revenge of Hercules toch meer dan mee en krijgt de film, die meer dan prima vermaakt, van mij toch zeker een 3 voor de moeite.

Zo! Daar had ik toch iets meer van verwacht, had bijzonder weinig om het lijf. Hardy doet het aardige met de nodig humor en het ziet er allemaal bijzonder gelikt uit, muziekje en sfeer wel goed, en sommige humor is wel geinig maar verder....onthutsend weinig verhaal of plot. Erg jammer, had wel iets meer van te maken geweest lijkt me.

Nog even wat luchtig Comic vertier als weekend afsluiter, en ook al is de eerste Venom niet al te best, mijn nieuwsgierigheid kon ik niet bedwingen. En ja, ik verwachtte eerlijk gezegd niet veel en ik kreeg ook niet veel.

Het is vooral humor dat de klok slaat in de samenwerking van Eddie en de symbioot, en kan er rustig gesteld worden dat deel 2 verder gaat waar de 1ste eindigde zowel in goede als slechte punten. Cool is het Detroit Lions jasje, Hardy maakt er het beste van, is de cast best oké met Harrelson en Williams, mag de wording van Carnage er ook zijn op de executietafel en zijn bepaalde kleine details leuk zoals Venom die de post heeft gepakt en met een andere tentakel Eddie's gezicht naar de post richt.

Het zijn aardige dingetjes binnen een film die toch vaker te flauw en over the top is dan leuk of goed. Want net als in het eerste deel is het veel chaos en spektakel maar weinig verhaal en geldt voor dit deel ook weer het gevoel dat men best een leuk uitgangspunt heeft met beide films maar er ontzettend weinig mee doet. Dan is er nog het aparte gegeven dat Venom in de Amazing Spiderman tekenfilms naar voren kwam als bad guy en een lastige tegenstander was voor Spiderman. Maar nu wordt hij opeens gepresenteerd als good guy crimefighter, en waar is Spiderman of andere aansprekende good en bad guys?

Afijn, afgestreept en klaar, met een paar keer een leuk grapje en lichtelijk vermakelijk spektakel. Zoals gezegd proberen Hardy en Harrelson er het best van maar het is eenvoudig weg te min.

Donderdagavond even aan de derde Venom, niet omdat het zo goed is, het is meer dat ik het niet laten kan. Want hoewel vermakelijk is het verre van hoog niveau, en dat gold ook weer voor dit derde deel.

En de inzet van het spel wordt nogal verhoogd met meer creepy crawlers onderweg naar aarde vanwege de zoektocht naar één of andere codex. En je raadt het vast al, het is oppervlakkigheid troef, het is onder het mom van...'huh, waar gaat dit over?, het zal ook eigenlijk wel. Want waar Hardy met zijn 'innerlijke' stemmetje weer van de partij is geld dat ook voor het format die vooral rond humor draait en een non stop stroom van actie en gebeurtenissen en nergens te betrappen valt in diepte of iets inhoudelijks.

En ja, het is regelmatig over the top, het is regelmatig aan de flauw kant, het is met het Dancing Queen moment zelfs tenenkrommend, het is spektakel en chaos ten top net als de vorige twee delen. En het is zeker niet het beste dat de comic film wereld te bieden heeft. En zo schaart deze film zich bij de andere twee delen met net geen voldoende.

Even meegepikt vanwege de goede beoordelingen niet wetende waar de film over ging, het is uiteraard even inkomen, hoofdzakelijk omdat ik niet echt bekend ben met de zaak, maar een sterke indruk maakte dit product zeker.

Fraai sowieso is het begin met de orgelmuziek, een element dat we daarna niet meer terug horen, desondanks blijft de muziek van een sterk en dreigend niveau. De focus komt op onderzoeksjournalist Bas Haan die het onderzoek naar de zaak incompleet vind en begint te graven in de informatie rond Louwes en de nodige onrechtmatigheden vaststelt waarop automatisch de discussie oplaait wie dan wel de dader is. Iets dat zich ontspint in verschillende kampen en partijen die zich er tegen aanbemoeien met vergaande theorieën en beschuldigingen, zeg maar gerust smaad en laster. Iets dat Haan zich ook weer aantrekt en nogmaals op onderzoek uit gaat en nog meer fouten en rare dingen vind. Ontstellend is eigenlijk de situatie rond zo'n Maurice de Hond die maar een podium krijgt en maar mag roepen en beweren, met zo blijkt later wel hele eigenaardige motieven.

Slechte punten....? Nou... eigenlijk niet echt. Of het moet het dikke accent van de Haan zijn die het geheel wel eens wat kneuterig aan laat voelen, maar als de man zo klinkt dan is dat zo. Van Huet is verder prima, maar het is Van Wageningen die de schijnwerpers trekt en in verschillende scènes geweldig is zoals tijdens het interview met Haan die best wel aangrijpend is net als het gedoe met de honden.

De Veroordeling is dan ook niet zomaar een film wat dat betreft, en zeker iets dat de interesse naar de zaak en het werk van Bas Haan aanwakkert. Tevens is het een aanklacht tegen de stemmingmakerij en verdachtmakingen die we hier zien. Met de pers er achter en de sociale media van tegenwoordig een schandvlek die in het geval onterecht nooit weer helemaal weg gaat. Afijn, het mag duidelijk zijn dat mij dit wel beviel en zeker op termijn wel weer eens onder de aandacht komt.

A hundred thousand sperm and you were the fastest?

Vanuit verschillende optieken een bijzonder matige film, maar toch ook een guilty pleasure bij tijd en wijlen, al is het alleen maar vanwege de natuur en de spanning.

Bijzonder clichématig verhaal wordt in elkaar gedraaid voor een sterk staaltje heldengedoe in de Himalaya, een verhaal dat aan elkaar hangt van 'rugzakjes', te overwinnen drempels, rancune, ijdelheid en fouten uit het verleden. Dan bezit de film een x-aantal elementen en scenes die eigenlijk niet noodzakelijk zijn en slechts bedoeld om spanning te creëren. Dat gedoe met die helikopter bijvoorbeeld. Wat voor zin heeft het om zo uit te stappen en al helemaal met zoveel risico en zo hoog. Is het niet verstandiger om iets lager uit te stappen met de garantie dat iedereen uitstapt? Als de heli neerstort is er niemand die gaat redden of gered kan worden. Dan het gezeul met de nitro. Waarom was dit nu precies? Ze weten de situatie niet eens en hoe toegankelijk de plek is dus waarom zou je het in de eerste plaats mee willen nemen en nog meer risico creëren? De afloop is vervolgens te voorspelbaar eigenlijk met alle spelende zaken en rancune.

Is het dan allemaal slecht? Nee, de film bezit een bepaalde luchtigheid die lekker weg kijkt. Daarnaast vermaak ik me kostelijk met de humor van de twee Engelse broers, niet te vergeten de twee prettige dames in de vorm van Tunney en Scorupco. Paxton als wel vaker prima als de gladde eikel en Glenn is ook altijd prima. Daarnaast heeft de film toch een riante hoeveelheid te doen spektakel zoals de O'Donnell's sprong, de lawine en problemen waar Monique en Cyrill tegen aanlopen. Veel van dit is te sterk voor woorden, net als het feit dat er veel fouten gemaakt worden wat klimtechnieken en materiaalgebruik betreft, maar heel erg storen doet mij dit niet. Nog wel leuk is dat een echte klimmer als Ed Viesturs ook even voorbij komt en mogen de opnames op hoogte en de prachtige natuur niet vergeten worden. Daarnaast is te zien dat de film wel degelijk op hoogte geschoten is.

Vertical Limit is een typisch zondagmiddag product, kijken, leuk, en weer verder. De film vermaakt, heeft humor, spektakel en de nodige spanning. Daarnaast is de natuur altijd prachtig om te zien.

En de volgende Hitchcock aan de beurt, en met Vertigo toch vermoedelijk één van de eersten die ik gezien heb in mijn jeugd. Het plot had geen enkele verassing meer, Stewart viel me tegen maar desondanks heeft de film een aantal erg goede momenten en beklijft de film toch vooral met zijn einde.

Onlosmakelijk verbonden is deze film voor mij aan jeugdsentiment, de film waarin van alles leek maar toch anders bleek, toen al een les. Een tweede waaraan deze film onlosmakelijk verbonden is, betreft de band Faith No More die met het nummer Last Cup Of Sorrow een videoclip in het leven riep, die niet alleen geïnspireerd is op de film, maar op enkele details na één op één de film lijkt te volgen, alleen in dit geval met Faith No More zanger Mike Patton in de hoofdrol bijgestaan door niemand minder dan Jennifer Jason Leigh. Heerlijk nummer trouwens en ik moet nodig iets van Faith No More aan mijn collectie toevoegen. En met dit allemaal in gedachten had ik dan ook wel zin Vertigo er bij te pakken tijdens mijn vakantie. En zo geschiedde gisteravond en wat gaat de film toch voortreffelijk van start. Laten we eerlijk zijn, het voorval op het dak is kort en ziet er ongelooflijk nep uit, maar wat wil je ook met een film van zestig jaar oud. Desalniettemin wordt er uitstekend een bepaalde prikkel overgebracht en tussen het gewauwel van Stewart door slaagt Hitchcock daar verderop nogmaals in met de scene op het trappetje.

Vertigo vervolgt zich daarna, na het contact en verhaal van Elster, met een interessant raadsel dat zich langzaam rondom de knappe en mysterieuze Madeleine ontwikkelt. Samen met Stewart wordt mee gekeken naar de vage handelingen van deze dame goed begeleid door een fraaie sfeer. Na het eerste contact wordt zoals verwacht het pad, wat beter niet betreden kan worden, toch ingeslagen. Ik weet beter door dat ik de film eerder gezien heb, toch wordt er ontzettend mooi opgebouwd naar het moment in de toren dat spannend en aangrijpend tegelijk is. Daarna verandert de film eigenlijk volkomen van suspense achtige griezel naar een psychologische thriller. Het is niet de vraag hoe, maar eerder wanneer? Wanneer snapt Scotty de zaak. De eindscene, hoewel ik wist dat het ging gebeuren, is werkelijk kippenvel waardig. Kippenvel overigens die bij de gedachte aan dat moment meteen weer de kop op steekt. De vraag is en blijft hoever het gaat, voor mij betekent het zoveel als dat je sommige dingen gewoon nooit zal krijgen of met dingen moet leren leven. Volgens andere zit er een seksueel geladen onderlaag in, het zal...

Is er dan niets op te merk....?Mjoa...van Stewart zal ik nooit fan worden die vooral een beetje als antiheld overkomt, zeg maar gerust als niet interessante sul. Je zou kunnen zeggen dat dit goed bij de rol past maar ik snap niet helemaal wat een vrouw als Madeleine in hem zou zien. Dan is er de intonatie van de man, ronduit verschrikkelijk die lijzige en boerse manier van praten van de man. Het is dat de film uitermate boeit maar dit is echt iets waar ik me kapot aan zou kunnen irriteren. De man komt uit Indiana, misschien dat ze daar allemaal zo praten

Ondanks deze kleine puntjes heeft Vertigo een fijne mix van suspense, drama en mysterie, heeft de film uitermate prikkelende en goed gebrachte momenten rondom het hoogtevrees fenomeen, en weet de film uitermate goed te boeien. Nee, beter dan mijn favoriete Hitchcock is ie niet, dat blijft Psycho, maar Vertigo doet er zeker een goede gooi naar. Mede door het nog spelende jeugdsentiment toch hetzelfde cijfer als Psycho, een 4.5 dus.

Peter Berg's regiedebuut, en hoewel Berg de afgelopen jaren missers en fraaie films afleverde, mag Very Bad Things er toch nog best zijn vooral omdat ik verwachtte dat deze film na al die jaren best tegen zou vallen.

Uit de hand gelopen vrijgezellenfeest is het beginpunt van deze cynische en grove komedie die daarna vooral vaart op hele slechte beslissingen en de spanningen binnen het groepje mannen. En op de gebruikelijke stuitende Diaz na, zijn alle mannen goed gecast voor hun rol en blinkt vooral Slater uit als het brein van de groep. Op humoristische wijze wordt de paranoia van sommigen opgedreven en wordt vooral ook de draak gestoken met de gebruikelijke huwelijksstress, belachelijke repetities en het bandeloos de beest uit moet hangen op je vrijgezelenfeest. Wat mij betreft toch allemaal klinkklare onzin is.

Noemenswaardig is vooral de groepschemie, de knokpartij tussen Robert en Lois, de instorting van Michael en hoe alles steeds van kwaad tot erger wordt. Iets waar je op een gegeven moment over af kunt vragen of het zo niet genoeg is maar mij eigenlijk niet stoort. Very Bad Things is gewoon vermakelijk, meer ook niet, maar voor iets anders is deze prent ook niet bedoeld.

Leuk dat deze film de afgelopen week er voor was en dan ook zeker een kans die ik gegrepen heb, al is het alleen maar vanwege Christian Bale en vanwege de achtergrond dat hij heel wat kilo's aankwam voor de rol. Of het de film waard was is dan achteraf de vraag...

Dick Cheney, een bekende naam maar eigenlijk helemaal niet bekend met de mans geschiedenis of daden, desondanks had de man toch heel wat in de melk te brokkelen. Zijn opkomst is toch opmerkelijk te noemen van stevig drinkende bouwvakker tot assistent in The White House. Een switch die overigens wel heel snel en gemakkelijk gaat en in die zin een eerste milde puntje van kritiek. Bale laat zich andermaal van zijn beste kant zien, dat lachje bijvoorbeeld alleen al en de rest van het sarcastische arsenaal niet te vergeten.

Er wordt vervolgd met de politieke carrière in de dop. Een beetje vriendjespolitiek hier, een aanstelling daar, een ministerspost hier...en even gemakkelijk met de keuze voor een andere president dooft ook alles weer en vooral de aspiraties van Cheney zelf die in de waakvlamstand geraakt. Even gemakkelijk ontbranden die ook weer en wat uitgenast komen bepaalde dingen tot stand onder de vleugels van Bush. Ik kan me herinneren dat ik over Bush Jr. altijd gezegd heb dat hij zelf niets besliste en een stroman was waarvan akte via deze weg. Bush, een onbenul met Cheney als puppeteer. Wat verder opvalt is de bikkelharde vrouw van Cheney, de drijvende kracht en toch ook weer een bewijs van wat men wel vaker zegt dat er achter iedere leider of politicus een sterke vrouw staat.

Leuk is toch zeker de humor die overal dik opgelegd wordt, het is de sjeu en dik aangezette zelfspot die het wereldje van de politiek en machthebbers keiharde aanpakt. Een wereld van vriendjespolitiek en machtswellust, familie noch vrienden worden gespaard op de weg naar macht en die belangrijke stoel in The White House. Leuk is tevens de uitleg van alle 'pionen' met behulp van een soort van Risk spel, gevat is tevens de binding tot de verteller. Tevens is er de gevatte eindmonoloog van Cheney zelf betreffende het hoe en waarom en daar zijn best wel een paar haren over te splijten. De cast mag ook nog even genoemd worden met Adams en Carell. Rockwell overtuigd ook als Bush iets waar ik vooraf mijn bedenkingen bij had maar Rockwell flikt het zeker.

Vice is daarmee best leuk te noemen, toch een topfilm is het niet waarschijnlijk door het teveel aan zelfspot en een te fragmentarisch beeld. Desondanks echt wel leuk voor een keer.

Uitermate bekende titel, niet wetende wat te verwachten, en warempel een Woody Allen, een regisseur waar ik me niet van kan herinneren eerder een film gezien te hebben en dan ook de eerste voor een comment hier.

En ik moet zeggen dat ik gedurende de beginfase, met de voice over, en de aankomst van de twee dames in Spanje, veel twijfels heb en me regelmatig afvraag waar ik aan begonnen ben. Want waar moet dit heen? Wat is het idee achter dit semi intellecuteel geneuzel...? Maar met het ten tonele verschijnen van Juan Antonio wordt de koers iets duidelijker samen met de tweespalt en discussie tussen de beide dames. En ik moet zeggen dat ik er een erg interessante discussie ontstaat tussen Vicky en Christina, en het meest opvallende is nog wel dat Vicky met alleen meer zinnige opmerkingen komt en Christina tijdens de discussie geen enkel goed argument weet aan te dragen, iets dat zich perfect aansluit bij mijn gedachtegoed over losbandig en promiscuous gedrag, dingen mogen wel iets meer betekenen en waarde hebben wat mij betreft en dat bevalt me zeker aan Vicky terwijl Christina de gemakkelijke en oppervlakkige weg lijkt te prefereren.

De discussie tussen de twee dames is het startpunt vanaf waar dingen echt op gang geraken met een soort van belangenverstrengeling en veranderende visies. Vicky blijkt op een gegeven wel een bepaalde interesse te voelen voor Juan, waar wel pas na karakterontwikkeling en elkaar leren kennen. Zo is ook interessant hoe de dingen waar beide dames gewicht aan hangen, betreffende stabiliteit en sociale zekerheid of bijvoorbeeld een vrijgevochten en open bestaan, plotseling toch aan verval onderhevig is. En zo ontwikkelen de karakters zich op interessante wijze en zijn sommige momenten en vooral keuzes, zoals Juan die doodleuk zijn ex in huis neemt, ronduit hilarisch.

Te midden van dit verhaal, die als subtiele boodschap lijkt te hebben dat de mens zelden echt begrijpt wat hij wil of nodig heeft, vallen natuurlijk de fraaie dames op met Johannson, Hall en natuurlijk de tijger genaamd Penelope Cruz, is Barcelona en omgeving fraai, snap ik de ophef rond de kus niet zo, Bardem ook altijd wel goed en lijkt een andere boodschap dat een echte klik met iemand niet te veinzen is. En zo valt Vicky Christina Barcelona op als een film waar het best wel even zoeken is in het begin maar zich daarna toch best wel ontwikkeld als een film met een vleugje drama, humor en romantiek en best te doen is.

Ja goh...wat moet je hiermee. Film waar ik vooraf al mijn bedenkingen over had, me kapot geïrriteerd heb aan het eerste uur, en het vervolg van een stel randcriminelen in de dop die wel een draai aan het tweede deel weten te geven maar daar geen redding mee bieden wat de film betreft.

Voorwaarde van een film en zijn karakters is voor mij toch dat ik me in kan leven in het geen dat gebeurt en karakters. Iets dat van meet af mis gaat. Iets dat overigens persoonlijk is. Ik heb namelijk niets met het uitgaansleven en het hier gepresenteerde beeld van irritante gedrag, vernieling, overloos gelul, rondhangen, uitdagen, aan andermans spullen zitten zelfs op auto's staan en diefstal. Afgelopen weekend nog met een geval van vandalisme te maken gehad, iets dat notabene door de vader van één van de betrokkene werd goed gepraat met de termen: we zijn allemaal ooit jong geweest en er is zo weinig te doen voor ze in het Corona tijdperk. Dom sociaal geaccepteerd gedrag onder het motto dat het beest even los moet, dat is het. Wat mij betreft rijp voor een psychologische studie waarom mensen dit nodig schijnen te hebben. Ook rijp voor onderzoek lijkt mij Victoria en het slag vrouwen die zich inlaten palmen en mee gaan met een stel apen als Sonne en de zijne. Een groepsverkrachting in de maak als je het mij vraagt, en ik ken ze die dat overkomen zijn. In dit geval een aanzet tot zware criminaliteit.

Nu ik leeg gelopen over dat onderwerp zijn er toch daadwerkelijk nog wel een paar aardige dingen. De montage en camerawerk zijn uitstekend, goed geacteerd wordt er ook wel, dat moet zelfs wel met de vloeiende vertelstijl. Even veer ik op wanneer Victoria haar frustraties uit over haar mislukte piano conservatorium verleden. Een uitleg waar uit herleid moet worden dat ze daarom zo gemakkelijk in de criminaliteit mee gaat, namelijk omdat ze voor haar gevoel niet leefde. Dan is er nog een bij tijd en wijlen uitstekende soundtrack.

Ondanks de goede punten is Victoria in het geheel niet iets waar ik wat mee heb, noch me in verplaatsen kan en de door sommigen genoemd rush wordt, met alle beslissingen die ik hoogst twijfelachtig vind, eerder drammerig dan spannend. Maar goed, zoals zoveel meningen zal dat voor ieder persoonlijk zijn.

Klassieker zondag bracht deze Victory waar ik toch wel erg nieuwsgierig naar was en volgens mij ooit wel gezien heb. Wat ik er destijds van vond weet ik niet meer, maar met een dergelijke regisseur en cast leek de film vooraf toch een behoorlijke allure te hebben. Maar helaas maakte Escape to Victory, zoals de film ook wel genoemd wordt, het niet echt waar.

Een idee a la The Great Escape of Stalag 17 is er zeker met een bepaalde humor, cast en de focus op een ontspanning met een voetbalwedstrijd er tussen door om de vijand te pleasen. Kenmerkend voor dergelijke films is natuurlijk dat het niet half zo serieus is als de relatiteit, en is het allemaal met een knipoog en de vaak kenmerkende British stiff upper lip humor. Opzich niet verkeerd waar wel heel even de relatiteit naar voren komt als Colby om een stel mannen vraagt uit het oostelijke deel van Europa. Niet alleen wordt er aangegeven dat zij technisch gezien niet bestaan, tevens liegt hun uiteindelijke staat er niet om als ze afgeleverd worden. Is het slecht? Is het verkeerd? Nee, dat zeker niet, maar heel veel doet het me ook niet. Sterker nog, de lange aanloop waarin Hatch ook nog eens ontsnapt om de uitbraak poging gedurende de voetbalwedstrijd te verkennen en te plannen is ook vrij lang en voegt voor het gevoel niet zo veel toe. Het neigt allemaal een beetje naar het saaie...

Het wachten is uiteindelijk toch op de voetbalwedstrijd want daar draait het toch om? Zo voelt het echter niet met de langdradige focus op het ontsnappingsplan, oke de film draait niet om het voetbal maar om het ontsnappen. Maar als men dan vervolgens voor de mogelijkheid staat om weg te komen ligt plotseling weer de focus op dat ze de voetbalwedstrijd kunnen en willen winnen oftewel een soort van erekwestie. Op dat moment ben ik dan ook wel een beetje het gevoel wat ik had met de film wel kwijt waar ik de indruk krijg dat de schrijvers ook niet helemaal wisten welke richting ze nu precies uit wilden en waar de focus op ligt want het lijkt alle kanten op te schieten, het ontsnappen, de wedstijd of het winnen.

Afijn, het maakt Victory niet tot een slechte film want vermakelijk is het wel, slecht is het ook zeker niet, maar de klassieker die ik dacht gevonden te hebben is het zeker niet. Drie sterren voor de moeite en dan ben ik genereus voor mijn gevoel, wellicht dat en herkijk met de tijd nog verandering gaat brengen.

Jaren terug wel eens in beland op een late vrijdag of zaterdagavond dat ik vooral bij de sexscenes me afvroeg in wat voor soft pornofilm ik terecht gekomen was en de film afdeed als verder niet interessant. Maar inmiddels wat jaren verder heb ik de kennis dat La Vie d'Adele wel iets meer inhoudt en tevens in de top 250 staat en het tot doel geraakt is de 250 te kijken. Filmbox bood uitkomst op dat vlak en was het een kwestie van zitten en kijken.

En ik moet zeggen dat de film moeite heeft me te vangen die beginfase en me niet echt weet te boeien. Het beeld van de opgroeiende puber in de gebruikelijke queest op weg naar volwassenheid mag duidelijk zijn. Het is een greep uit het gemiddelde leven van een tiener/jong volwassene die zichzelf moet ontdekken en leren kennen. Wie ben ik, wat wil ik, wat zoek ik, met de twijfel wat eventueel de geaardheid is, iets waar iedereen gedurende zijn leven wel eens mee worstelt vermoed ik door voor- en tegenspoed. En ik moet zeggen dat na een half uur, samen met de twijfel over van alles en nog wat, de interesse toe neemt, en tevens de fase waarim diezelfde twijfel van het knappe koppie van Adele afdruipt. Tevens speelt daarbij veel boeiende groepsdynamiek met betrekking tot de school en het keurslijf dat zich langzaam sluit. Alles mag maar we hebben wel overal een oordeel en afkeuring over. Groepsdruk, eventuele afkeuring betreffende de geaardheid, een stukje zelfacceptatie, in die zin zien wel de essentie van het leven, het opzoek zijn naar jezelf en de reden van het bestaan met het grotere doel volwassenwording, jezelf zijn en rijpheid. Interessant, maar heel erg boeien wil het toch nog zeker niet.

Afijn, Emma komt in beeld en daarmee een bepaalde ontluiking maar ook geheimzinnigheid want wat er gaande is wordt toch stilgehouden en vooral dat laatste sleept langere tijd door, iets dat mij ook niet helemaal duidelijk wordt, waarom blijft Adele op dat vlak geheimzinnig dat men de relatie niet mag weten? Tussen de bedrijven volgt er sex, heel veel sex, en vrij intens en weinig verhullend. Iets waar je hedentendage wellicht toch een beetje een vreemde smaak van in de mond krijgt want er wordt achteraf met een beschuldigende vinger naar Kechiche gewezen dat het niet helemaal zuivere koffie is wat er op de set speelde. Sowieso was er al commentaar op het feit dat dit door een man geregiseerd was en niet begeleid was door een vrouw, tja, zo is er altijd wel wat. Naar mijn smaak, hoe goed het ook geacteerd en gebracht is, is het toch allemaal wat te expleciet maar wij schijnen in nederland nogal preuts te zijn en dat dit eerder standaard is dan uitzondering in andere landen zoals Frankrijk. Maar zonder twijfel is het wel de reden waarom de film veel aandacht gekregen heeft, voor mij is het niet van meerwaarde en is het niet iets waar de film slechter of beter van wordt.

Het is uiteraard de relatie tussen de twee dames waar het omdraait en die verder belicht wordt in voor en tegenspoed want zoals iedere relatie wordt ook deze getroffen door wrijving, afstand, sleur en slechte keuzes. En het is vooral de ruzie na het vreemd gaan van Adele dat ik even de rug recht en er voor ga zitten, want tering, wat een scene en wat een acteerwerk, geweldig! Het is de fase waarin de film plotseling van interessant en niet heel erg boeiend naar next level schiet. Wat gebeurt er allemaal! Want eerlijk gezegd is dit wat ik wil zien, dat gevoos laat me koud, het jezelf ontdekken is interessant maar ook niet meer dan dat, maar deze fase is degene waar waarschijnlijk ieder mens zelf een bepaald raakvlak mee zal hebben. En poah...dit is het waar de wereld van Adele met veel ingetogen toch erg goed geacteerd verdriet in elkaar stort, wat een spijt, wat een verdriet, hoe nu verder...? Het is dit gedeelte met vooral de ontmoeting tussen de twee in het restaurant dat ik bijna met ingehouden adem kijk, want de spanning slaat er af en waar moet dit heen...? Maar zoals de meeste mensen ondertussen in het leven ondervonden hebben nemen gedane zaken geen keer en is het soms beter iets af te sluiten voor wat het was, ook al doet het zoveel pijn dat het niet meer is. Om af te sluiten met het laatste beklijvende beeld na de tentoonstelling, Adele die alleen wegloopt, onzeker, in afwachting, maar het leven gaat verder...cest la vie...

La Vie d'Adele blijkt een behoorlijk gelaagd drama die heel veel dingen en issues behandelt die spelen vanaf vijftien tot mid twintig en dat wel met verve doet op bepaalde vlakken. Het acteerwerk van de beide dames is van hoog niveau en vooral Adèle Exarchopoulos is toch wel een plaatje van een meid met een bepaalde onschuld in de ogen. Toch, zoals reeds gezegd, is de beginfase van de film oke, interessant zelf, maar spreekt het mij niet in den bijzonder aan. Dat doet het pas als de zaak spaak begint te lopen, ik zeg niet dat deze fase de film red maar een bepaalde tussentijdse stijging qua cijfer kan niet ontkennen. Dan is er nog het feit dat de film wel erg lang duurt en sommige fases/scenes in mijn beleving wel een beetje ingekort hadden kunnen worden. Buiten dat allemaal is La Vie d'Adele een stevige drama te noemen met fasen die je toch zeker niet in de koude kleren gaan zitten.

Behoorlijke tegenvaller waar ik toch wat meer van verwacht had. Desondanks zou ik het boek nog wel een willen proberen met uiteraard de hoop dat dit beter uitpakt.

Het verhaal bij aanvang is lang niet gek, een schrijver geplaagd door visioenen, die zijn vlam/vriendin niet meer vertrouwd. De visioenen ansich zijn fraai en verontrustend, Krabbé acteert prima als Reve en Soutendijk is uiteraard bijzonder fraai als vrouwelijk schoon. Het 'ongeluk' is typerend voor, zelfs lachwekkend en de uiteindelijke ontknoping is nog best aardig, hoewel niet heel onvoorspelbaar.

Behalve die goede elementen is De Vierde Man een typerend Nederlands/Verhoeven product met veel expliciet naakt, nog meer bandeloos en zedeloosheid en onbegrepen gedrag. Krabbé die in het begin van de film uit bed kruipt en meerdere scènes met zijn pieleman vol in beeld is. Onlangs had iemand gezegd dat de vele grove dingen in Brimstone een middelvinger naar Hollywood was, zo van; kijk eens wat wij durven! Laat ik nu dat gevoel bij dit soort momenten hebben. Een gnuivende Verhoeven achter de camera die zegt: die staat er op jongens! Ik vind het ronduit smakeloos.

En jammer is het, want het verhaal is er, net als het mysterie. Het verhaal van Reve, vanuit de eerste persoon, waarschijnlijk omdat hij zelf op een gegeven moment kampte met psychische problemen, depressie en agressie, klinkt in die zin bekend. Dus vreemd is het niet, de op hol geslagen fantasie ook niet. De sfeer in het begin lijkt ook goed met duistere muziek, toch jammer dat dit niet doorgetrokken wordt over de hele lengte en daarmee gewoon een gemiste kans is.

Mooi dat deze er nu opstaat, enkele maanden zelf al eens geprobeerd, toen afgekeurd en mede omdat ik een digibeet ben niet opnieuw geprobeerd. Toch is dit samen met The Vietnam War van Ken Burns de docu te zien als het je gaat om de Vietnam oorlog.

Waar Ken Burns met zijn docu, van tien afleveringen a anderhalf uur het stuk, de hele dertig jaar bestrijkt en vooral geschiedkundig en politiek de diepte in gaat, houdt Jackson het kleiner en richt op verschillende mensen, hun thuis situatie en terugkeer, met hun eigen privé beelden. Daar tussen door in etappes de slopende slag in Vietnam vertelt. Mooi wordt er gewerkt met kleurenbeeld, frontlinie en thuis, en toen en nu. Naadloos wordt er iets vertelt door een stemacteur met de oude beelden waarop er over wordt gegaan naar de echte veteraan die het verhaal voortzet. Bekende schrijvers als Karl Marlantes en Tim O'Brien komen aan het woord als veteraan, en Joe Galloway vertelt zijn ervaringen als corospondent, belevenissen die we overigens ook in We Were Soldiers te zien kregen.

Vietnam HD, ook wel Lost Films genoemd, is een aangename combinatie van de harde, rauwe en smerige Vietnam oorlog. Over normale mensen die ook maar opgeroepen werden en een gezin hadden, en na terugkeer nooit weer het zelfde waren. Top docu wat mij betreft.

Does anybody else wanna drop out?

Na wat vertraging dan eindelijk de laatste uit de reeks van Moore, iets waar ik bij aanvang tegen op keek, maar me uiteindelijk door sommige ander films in gedachten toch weer mee viel. Met name Live And Let Die vind ik er goed, Moonraker en The Spy Who Loved Me meer dan redelijk, The Man With The Golden Gun en Octopussy heel slecht tot en met matig, en For Your Eyes Only is een twijfel gevalletje, net als deze A View To A Kill. Redelijk tot aardig op sommige momenten, maar zo nu en dan ook redelijk flauw.

De film gaat vlot van gang met een Antarctisch beeld, een fase waarin de film ook meteen weer zijn hand overspeeld en het flauw komische van de Roger Moore reeks weer wordt aangedaan met het surfnummer tijdens het snowboarden. Het is een dunne lijn die getracht wordt te volgen door John Glen die veelal op het randje van flauw bivakkeert maar toch minder erg is dan bepaalde voorgangers. Een van de wat flauwere dingen is het veelvoud aan gewip weer, ditmaal overigens niet jaloers ofzo want hemeltje wie zou er nu seks willen met Grace Jones, en al die foute en dubbelzinnige opmerkingen. De vechtpartij bij de lopende band is ook weer zo zo te noemen om de demolition derby met politie auto's nog maar te zwijgen.

Toch slaagt de film nog redelijk door bepaalde details. Hoewel het zogenaamde plan van Zorin me wat ontgaat vind ik de achtergrond van hem en de dokter wel interessant. Tevens is Walken wel aardig als schurk en is hij sowieso vaag en apart als altijd, zeg maar op zijn Walken's. Dan zijn er de dames, hoewel Jones natuurlijk een verschrikking is, valt er ook veel moois te zien met de fraaie Alison Doody en de prachtige Roberts die mij vroeger altijd wat ontgaan is en trouwens hier een verschrikkelijk onnozel karakter speelt die vooral veel gilt. Dan is er de iconische en best aardige achtervolging tegen de Eiffeltoren op en daarna door de stad. De eindfase bij de Golden Gate is ook best aardig. Om vooral niet te vergeten dat deze Bond film toch wel één van de beste bondsongs heeft met het heerlijke nummer van Duran Duran.

Het maakt A View To A Kill tot een vermakelijke en licht te verteren filmpje, waar Moore wellicht beter niet meer aan had kunnen beginnen, maar die toch nog redelijk slaagt tussen de rest van Moore's conto.

Bijzondere film waarvan ik eigenlijk niet snap waarom de film zulke lage beoordelingen als dit heeft. Weliswaar valt er het nodige op aan te merken qua het verhaal, maar ondanks dat heeft de film genoeg anders te bieden qua setting, acteerprestaties en vooral sfeer.

Wat mij persoonlijk toch wel aanspreekt is het concept van het terugtrekken uit de huidige maatschappij en het opzetten van een eigen onafhankelijke samenleving en vooral zonder geld en andere afgoderij. Ik persoonlijk heb vaak wel de gedachte dat het vroeger beter was. Dat toen men simpeler leefde men ook sneller gelukkig was met weinig. Ik persoonlijk zie de charme wel van wat de ouderlingen hebben geprobeerd te creëren. Hoe hou je de mensen voor hun eigen bestwil vervolgens bij elkaar zonder dictatuur? Op deze manier dus. Is dat netjes zo te liegen en de mensen bang te maken? Wellicht niet maar de saamhorigheid die je er mee creëert vind ik dan wel weer bijzonder. Goed, minpunten aan het verhaal waar je nogal over discussiëren kan zijn; waarom je bijvoorbeeld niet een plan hebt bedacht zoals wanneer iemand ernstig gewond raakt, of waarom je dat blinde meisje weg stuurt en de reden waarom er nooit een vliegtuig overkomt. Het is allemaal ver gezocht maar valt te pareren met redenen als dat er nu eenmaal offers gebracht moeten worden wil je dit geheel qua samenleving laten doen slagen. Ivy is de aangewezen persoon omdat ze zelf een corrigerend vermogen heeft net als vader de leraar en daarom zowel het belang van de missie begrijpt als het belang om de monsters 'in leven' te houden.

Beetje bij beetje wordt tijdens de tocht door het bos duidelijk hoe werkelijk de vork in de steel zit, desondanks blijft men een sfeer houden die je af doet vragen of het werkelijk zo is. Want helemaal koosjer lijkt dat bos toch niet te zijn wat bevestig wordt door de verschijning van een monster, een monster waar ze overigens erg handig mee afrekent. De cirkel is rond als Ivy terugkeert en daar ongetwijfeld Lucius mee redt. Walker suggereert min of meer dat hij zich zelf kwalijk neemt niets te hebben ondernomen toen Ivy blind bleek te worden. Niet alleen is dit een goedmaker naar dat schuldgevoel ook offert hij het verhaal en zijn dochter op aan Alice Hunt waar hij gevoelens voor heeft. Ivy zelf wil maar al te graag om haar geliefde te redden. Het verhaal gaat dus ook over opoffering, naaste liefde en ondanks principes het doen van 'the right thing'.

Prachtige beelden en stijl, vooral de nachtopnames van het dorp zijn vaak van grote schoonheid. De acteerprestaties zijn buitengewoon. Adrien Brody steelt natuurlijk de show als de geestelijke minder ontwikkelde Noah, maar de sterke, onverschrokken en uitbundige Bryce Dallas Howard doet er niet vooronder, wat een powerhouse. Phoenix is ok prima in de zwijgzame rol van Lucius. De wachter die we niet te zien krijgen en preekt wat, en niet, te doen tegen de andere wacht is Shyamalan zelf die zoals gewoonlijk zijn opwachting ook maakt. Verder is de sfeer qua muziek en opgebouwde spanning fenomenaal. De scene als de monsters het dorp binnen komen en Ivy onzeker in deuropening staat te wachten op Lucius waarop hij in slowmotion net op tijd is, haar hand grijpt en naar binnen leid is buitengewoon mooi. De opgebouwde spanning, slowmo, muziek...prachtig! Zo ook de spanning die opgebouwd wordt in het bos en dat je als kijker toch zit van klopt het wel? Is er echt niets? Wel twee ongelofelijke slapzakken die terug gaan en gvd een blind meisje alleen in het bos laten. Schande!

Filosofisch gezien een heel interessant verhaal met dilemma, sfeervol, beetje spanning, prima acteerprestaties, het is een mooie film, het blijft een mooie film ook al weet ik de ontknoping.

De zaterdagavond griezelavond viel nogal tegen, normaliter is dit een film die ik niet snel zou doen wegens de matige waarderingen maar hij zat in een doosjes met dvd's gedoneerd door een collega en aldus was de interesse toch iets aangewakkerd.

En ach, hoewel het begin nogal plotseling is valt het begin nog niet zo tegen met een mysterieus sfeertje, een wanhopige Jeanne en een toch best aardig opgebouwde spanningsboog tussen het stel. En de film heeft opzich zijn momenten met een Rufus Sewell die ik vaak wel goed vind, de adembenemende Julie Dreyfus, de prachtige natuur, de mooie en sfeervolle shots rond de wensbalonnen en eenmaal onderweg een haast Apocalypse Now achtige sfeer die beklemmend en spookachtig aanvoelt.

Toch wordt het geheel nooit echt interessant of duidelijk waar het nu heen wil. Zijn de kinderen kannibalen, draait het om verantwoordelijkheid, trauma, schuldgevoel en boetedoening, of gaat het om iets spiritueels rond de naam Vinyan die zoiets betekent als dolende geest? Het komt er onvoldoende uit en de reis met al het gekibbel met Thaksin Goa duurt allemaal veel te lang en kan niet boeien. Ik kan ook niet anders zeggen dat de film Vinyan heel goed betiteld kan worden als een hoop gedoe zonder dat echt interessant wordt.

Afijn, de pluspunten die er zijn daargelaten mag duidelijk zijn dat dit best wel tegenviel en dan ook snel vergeten zal worden. Snel op naar de volgende film.

Een filmpje waar ik in eerste instantie eigenlijk helemaal geen interesse voor had totdat ik de trailer zag zo mid kerstavond en dacht die neem ik toch maar even op voor de zekerheid, want dit kon toch wel eens leuk zijn. En hoewel kerst alweer anderhalve maand geleden is kwam het er dinsdagavond dan toch eindelijk van samen met mijn jarige vader die zich, net als ik, kostelijk vermaakt heeft met deze film.

De kerstman heeft de blues en vraagt zich af waarvoor hij alles nog doet, het is in die zin een intro/opening die best even nodig heeft met de verschillende adressen en dubbele intro met Scrooge en zijn gang die zich toegang verschaffen tot de mansion van de Lightstone familie waarop Santa zich genoodzaakt ziet in te grijpen. En laten we eerlijk zijn dat daar het wachten op is, Santa die de strijd aangaat met de bad guys. Desalniettemin is het beeld van de familie Lightstone en de grofgebekte moeder Gertrude ook best aardig, maar meer heeft het allemaal niet om het lijf rond een Santa die een nogal sinistere achtergrond blijkt te hebben en heel goed kan uitdelen.

Is het gemakkelijk? Ja, een beetje. Is het voorspelbaar? Ook wel....is het kostelijk? Dat zondermeer! Want de vechtpartijen met de eerste en de tweede boef, vooral de twee, zijn op het scherpst van de snede en vol grof geweld. Heerlijk! David Harbour, wel wat een vreemde snuiter als ik details over het huwelijk lees met Lily Allen, doet het eigenlijk prima en lijkt qua cynisme en sarcasme uit het juiste hout gesneden. Leguiziamo is ook minder ergerlijk als anders en Beverly D'Angelo is vrijwel onherkenbaar, waar is waardig oud worden gebleven? Aardig op zijn minst daarnaast, buiten al het geweld, het vele leentje buur bij andere films zoals de samenwerking tussen Scrooge en de Extractionteam die sterk doet denken aan Die Hard 2, net als de ijspegel die ook uit diezelfde film komt, natuurlijk de boobytraps op zolder uit Home Alone, Santa natuurlijk in zijn eentje tegen de bad guys zoals we zien in de eerste Die Hard en doet de sneeuwscooter achtervolging weer aan deel 2 denken. Maakt dat wat uit? Mijn geen reet.

Want zoals reeds gezegd is Violent Night een meer dan vermakelijke film voor een avondje luchtig vermaak en smaakte ons daarom meer dan prima.